Ирландиялық Лалли әулеті: Джейкобтықтарға қызмет, француз армиясындағы еңбектері. 1707-де баронет, 1746-да граф титулы алған. Тарихы мен тегі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лалли отбасы (сонымен қатар О'Лалли немесе О'Муллали) – Туам қаласынан, Галвей графтығынан шыққан ирландтық отбасы. Олар якобит үміткерлеріне қызмет етуде және француз армиясында өзгелерден ерекше көзге түсті.
The family of Lally (also O'Lally or O'Mullally) were an Irish family originally from Tuam, County Galway, who distinguished themselves in the service of the Jacobite pretenders and in the French army.
Атаулары
Герард Лалли Туллинадладан 1707 жылдың 7 шілдесінде титулды король Джеймс III және VIII («Ескі талапкер») оны Ирландия баронеті деп тағайындады. Оның орнын 1745 жылғы якобит көтерілісіне қатысқан ұлы Томас Артур басты. 1746 жылы Францияға оралғаннан кейін, Стюарт талапкері оны Ирландия пэерлігінде Моэнмойн графы, Баллимоль виконты және Толлендалли бароны етіп тағайындады. Бұл атақтарды Ұлыбритания үкіметі ешқашан мойындаған жоқ (Якобит пэерлігін қараңыз). Шамамен 1755 жылы Франция королі Людовик XV оны граф де Лалли және Толлендаль бароны деп атады, бірақ бұл оның якобит атағын мойындау болған шығар.
Gerard Lally of Tullynadala was appointed a Baronet in the Baronetage of Ireland by the titular King James III and VIII (the "Old Pretender") on 7 July 1707. He was succeeded by his son, Thomas Arthur, who took part in the Jacobite rising of 1745. Upon his return to France in 1746, he was appointed Earl of Moenmoyne, Viscount Ballymole and Baron Tollendally, in the Peerage of Ireland, by the Stuart claimant. These titles were never recognised by the government in Great Britain (see Jacobite peerage). In about 1755, he was also named Comte de Lally and Baron de Tollendal by King Louis XV of France, although this may have been merely a recognition of his Jacobite title.
Атқару
Лалли 1766 жылы өлім жазасына кесілді, бірақ 1778 жылы постүмі түрде ресми түрде кешірілді. Оның өлім жазасын орындау туралы аңыз келесі жылдары тарады, және 2000 жылы А.С. Х. Смит "Азамат Садтың қауіпті естелігі" романында қайта жаңғыртылды. Онда автор маркиз де Садтың гильотина пайда болғанға дейін өртеуге, тіктеп өлтіруге немесе денесін сындыруға түсірілгенін еске түсіреді, сондай-ақ ақсүйектерге балтамен жазаны талап ету құқығы болған кезде, Лалли Толлендалды дұрыс жазалай алмағандықтан, ол жарты минут бойы басын ұстап қалуға тырысып, билегенін айтады.
Lally was executed in 1766, but formally pardoned posthumously in 1778. A legend about his execution circulated in the following years, resurrected by A. C. H. Smith in his 2000 novel The Dangerous Memoir of Citizen Sade. Herein, the author had the Marquis de Sade remembering that before the introduction of the guillotine we were burned, or impaled, or broken, when it was our right as noblemen to demand the axe, until they botched Lally Tollendal and he danced around for half a minute trying to hold his head on.
Мұрагер
Оның жалғыз ұлы, Трофим Жерар, Француз революциясы кезінде эмигрант болған, бірақ Бурбон монархиясы қайта орнатылғаннан кейін (21 наурыз 1815 ж.) Лалли-Толлендаль маркизі және Францияның пэрі (ақсүйек) атағын алды. Ол 1830 жылдың 11 наурызында қайтыс болды, осымен барлық құқықтар оның қызының мұрасына өтті.
His only son, Trophime Gérard, was an émigré during the French Revolution, but after the Bourbon Restoration was named (21 March 1815) Marquis de Lally Tollendal and a Peer of France. He died on 11 March 1830, whereupon all titles passed to his daughter's estate.