Ирландияның саяхаты мен әскери қайраткері Джеймс Батлер, Ормонд герцогі
James Butler, 1st Duke of Ormond
Джеймс Батлер, 1-й герцог Ормонд – ирландский государственный деятель и военачальник 17 века. Участвовал в восстаниях, заключал мирные договоры, сражался за корону.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англо-ирланд вице-королі (1610–1688)
Anglo Irish viceroy (1610–1688)
Генерал-лейтенант Джеймс ФицТомас Батлер, 1-ші Ормонд герцогы, КГ, ПК (19 қазан 1610 – 21 шілде 1688), 1634 жылдан 1642 жылға дейін Ормонд графы, ал 1642 жылдан 1661 жылға дейін Ормонд маркизі ретінде танымал болған англо-ирланд мемлекет қайраткері және әскери қолбасшы. Батлер әулетінің бас әулетінің үзілуінен кейін, ол графтыққа ие болған Килкаш тармағының екінші өкілі болды. Оның досы Страффорд графы оны Ирландиядағы үкіметтік армияның қолбасшысы етіп тағайындады. 1641 жылғы ирланд көтерілісі басталғаннан кейін ол ирланд католик конфедерациясына қарсы үкіметтік күштерге жетекшілік етті; 1642 жылдың тамызында Англиядағы бірінші азамат соғысы басталғанда ол роялистерді қолдады және 1643 жылы конфедерациямен келісімге келіп, әскерін Англияға ауыстыруға мүмкіндік берді. 1649 жылғы қаңтарда I Карлдың өлім жазасынан бұрын ол Конфедерация мен роялистердің күштері арасындағы одақ – Екінші Ормонд бейбітшілігіне келісті, олар Ирландияны Кромвельдің басып алуына қарсы күресті. 1650 жылдары ол Англия королі II Карлмен бірге континентте эмиграцияда өмір сүрді. 1660 жылы Стюарттардың билікке қайта оралуынан кейін Ормонд ағылшын және ирланд саясатының маңызды тұлғасына айналды, Оксфорд университетінің канцлері сияқты көптеген жоғары мемлекеттік лауазымдарды иеленді.
Lieutenant General James FitzThomas Butler, 1st Duke of Ormond, KG, PC (19 October 1610 – 21 July 1688), was an Anglo Irish statesman and soldier, known as Earl of Ormond from 1634 to 1642 and Marquess of Ormond from 1642 to 1661. Following the failure of the senior line of the Butler family, he was the second representative of the Kilcash branch to inherit the earldom. His friend, the Earl of Strafford, secured his appointment as commander of the government army in Ireland. Following the outbreak of the Irish Rebellion of 1641, he led government forces against the Irish Catholic Confederation; when the First English Civil War began in August 1642, he supported the Royalists and in 1643 negotiated a ceasefire with the Confederation which allowed his troops to be transferred to England. Shortly before the Execution of Charles I in January 1649, he agreed the Second Ormonde Peace, an alliance between the Confederation and Royalist forces which fought against the Cromwellian conquest of Ireland. During the 1650s he lived in exile on the continent with Charles II of England. After the Stuart Restoration in 1660, Ormond became a major figure in English and Irish politics, holding many high government offices such as Chancellor of the University of Oxford.
Туған жері
Джеймс 1610 жылғы 19 қазанда Лондонның Клеркенвелл қаласында Томас Батлер мен оның әйелі Элизабет Пойнцтың үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі, виконт Тюрлз деген құрметті атақпен белгілі болған, "Розарияның Уолтері" деп аталған Уолтер Батлердің, 11-ші Ормонд графының үлкен ұлы және мұрагері еді. Оның әкесінің әулеті, Батлерлер, ежелгі ағылшын тегінен шыққан және 1177 жылы король Генрих II Ирландияның бас батлері етіп тағайындаған Теобальд Уолтерден бастау алады. Джеймстің анасы, леди Тёрлс, ағылшын және католик дінінде болған, Глостерширдегі Арон Актоннан шыққан сэр Джон Пойнц пен оның екінші әйелі Элизабет Сиденхэмнің қызы еді. Джеймстің Клеркенвеллдегі туған үйі оның анасының әкесіне тиесілі болған. Джеймс жеті бауырластың бірі болды – үш ағасы мен төрт апасы, олардың барлығы әкесінің шежіресінде тізімделген. Джеймс үлкен ұлы ғана емес, сонымен қатар тұңғыш бала болды, себебі оның үлкен әпкесі 1612 жылы одан кейін дүниеге келді.
James was born on 19 October 1610 at Clerkenwell, London, the eldest son of Thomas Butler and his wife Elizabeth Pointz. His father, who was known by the courtesy title of Viscount Thurles, was the eldest son and heir apparent of Walter Butler, 11th Earl of Ormond, called "Walter of the rosary beads". His father's family, the Butler dynasty, was Old English and descended from Theobald Walter, who had been appointed Chief Butler of Ireland by King Henry II in 1177. James's mother, Lady Thurles, was English and Catholic, a daughter of Sir John Pointz of Iron Acton, Gloucestershire, and his second wife Elizabeth Sydenham. James's birth house in Clerkenwell belonged to him, his maternal grandfather. James was one of seven siblings, three brothers and four sisters, who are listed in his father's article. James was not only the eldest son but also the first born as his eldest sister was born after him in 1612.
Ерте өмір
Оның туылғаннан кейін көп ұзамай ата-анасы Ирландияға оралды, онда оларды 10-шы Ормонд графы Блэк Том құшақ жайып қарсы алды, бірақ оның мұрагері Уолтер емес. Уолтер Джеймстің әкесінің ағылшын Poyntz отбасына үйленуіне қарсы болған еді, ол отбасы католик дінінде болғанымен, тек ақсүйектер еді. Блэк Том 1614 жылдың 22 қарашасында қайтыс болды. Джеймстің әкесінің әкесі 11-ші граф болып тағайындалды, ал Джеймстің әкесі Виконт Тюрлз атағымен мұрагер атанды. Атақ сақталғанмен, Ормонд жерлерін Ричард Престон, 1-ші Десмонд графы талап етті, ол Блэк Томның жалғыз тірі қалған баласы Элизабетке үйленген еді. 1619 жылы оның әкесі Ирландиядан Англияға жол тартқанда, Англси жағалауындағы Скерри жанында кеме апатында қаза тапты. Джеймс әкесінен Виконт Тюрлз атағын мұраға алды. Сол қайғылы оқиғадан кейін бір жыл өткен соң, анасы жас Тюрлсты, енді осылай аталған, Англияға алып келді және оны тоғыз жастағы шағында Финчлидегі католик джентльменмен бірге оқуға берді – бұл, әрине, 11-ші графтың ықпалымен болды. Анасы Джордж Мэтьюге қайтадан тұрмысқа шықты. 1623 жылдың 26 мамырында король Джеймс I Тюрлсты Ричард Престон, Десмонд графының қамқорлығына алды және оны Лондонның Ламбет ауданында Кентербери архиепискобы Джордж Абботтың қамқорлығына берді, оның протестанттық дінде тәрбиеленуі тиіс еді. Ормонд иеліктері тәркіленгендіктен, жас лордтың өзінің және қызметшілерінің киім-кешектері мен шығындарына жылына 40 фунт стерлинг ғана қаражаты болды. Архиепископ оған көңіл бөлмеген сияқты: «Ол тіпті адамгершілікке де үйретілмеген, тіпті латын тілін түсінуге де үйренбеген». Он бес жасында Тюрлс әкесінің әкесімен (содан кейін түрмеден босатылған) Дрюри Лейнде бірге тұруға көшті. Оның әкесінің әкесі, Ормондтың 11-ші графы, қарт кісі болғандықтан, оның протестанттық діни біліміне көп араласпады. Бұл Тюрлстің болашақ өмірі үшін өте маңызды болды, себебі ол, Бетлер әулетіндегі барлық туыстарынан айырмашылығы, протестант еді. Бұл оның отбасының қалған бөлігімен және асыраушыларымен қарым-қатынасын шиеленістірді, өйткені олар жерлерін тартып алудан және діни сенімдері үшін заңдық кемсітуден зардап шекті, ал ол одан аулақ болды. Енді көбірек қаражаты болғандықтан, Тюрлс сарай мен қаланың барлық әуесқойлықтарына белсенді қатысты. Он сегіз жасында ол өзінің досы Джордж Вильерс, Букингем герцогымен Портсмутқа барды, Ла-Рошельді құтқаруға арналған экспедицияға қосылуға ниеттенді; алайда герцог өлтірілгеннен кейін бұл жобадан бас тартылды. Ол Лондон қаласында тұрған кезінде ирланд тілін үйренуге кірісті, оның ішінара білімі кейінірек оған өте пайдалы болды.
Shortly after his birth, his parents returned to Ireland where they were welcome to Black Tom, the 10th Earl of Ormond but not to Walter his heir apparent, who had opposed James's father's marriage into the English Poyntz family, who were Catholic but only gentry. Black Tom died on 22 November 1614. James's grandfather Walter succeeded as the 11th Earl and James's father became heir apparent with the courtesy title of Viscount Thurles. While the title was secure, the Ormond lands were claimed by Richard Preston, 1st Earl of Desmond, who had married Elizabeth, Black Tom's only surviving child. In 1619 his father perished on his way from Ireland to England in a shipwreck near the Skerries off the coast of Anglesey. James inherited his father's courtesy title Viscount Thurles. The year following that disaster, his mother brought young Thurles, as he now was, back to England, and placed him, then nine years old, at school with a Catholic gentleman at Finchley — this doubtless through the influence of his grandfather, the 11th Earl. His mother remarried to George Mathew of Thurles. On 26 May 1623, King James I, made Thurles a ward of Richard Preston, Earl of Desmond, and placed him at Lambeth, London, under the care of George Abbot, archbishop of Canterbury to be brought up as a Protestant. The Ormond estates being under sequestration, the young Lord had but £40 a year for his own and his servants' clothing and expenses. He seems to have been neglected by the Archbishop — "he was not instructed even in humanity, nor so much as taught to understand Latin". When fifteen Thurles went to live with his paternal grandfather (then released from prison) at Drury Lane. His grandfather, the 11th Earl of Ormond, was now an old man and did not interfere much with his Protestant religious education. This was very important for Thurles's future life, as it meant that, unlike almost all his relatives in the Butler dynasty, he was a Protestant. This strained his relationship with the rest of his family and dependants, as they suffered from land confiscations and legal discrimination on account of their religion, while he did not. Now having more means at his command, Thurles entered into all the gaieties of the court and town. At eighteen he went to Portsmouth with his friend George Villiers, Duke of Buckingham intending to join the expedition for the relief of La Rochelle; a project abandoned upon the Duke's assassination. It was during his London residence that he set himself to learn Irish, a partial knowledge of which proved most useful to him in after years.
Стреффордпен бірге
Тюрлздің мансабы 1633 жылы Томас Вентворттың Ирландия үкіметінің басшысы болып тағайындалуымен басталды, болашақ Страффорд графы Ормондқа үлкен құрмет көрсетті. Чарльз I-ге жазған хатында Вентворт Ормондты "жас болғанымен, сенімді және епті" деп сипаттады. 1633 жылдың 24 ақпанында Тюрлз, әкесінің қайтыс болуынан кейін, 12-ші Ормонд графы атағына ие болды. Лорд Ормонд, енді осылай аталған, Вентворттың ең жақын досы мен серігі болды. 1635 жылдың қаңтарында ол Ирландияның құпия кеңесінің мүшесі атанды. Вентворт католиктерге тиесілі жерлерді кең ауқымда тәркілеуді жоспарлады, бұл корольдік қазынаны толтыру және ирландиялық католиктердің саяси ықпалын әлсірету мақсатында болды, және Ормонд осы саясатты қолдады. Бірақ бұл оның туыстарында наразылық туғызды, олардың көпшілігі Вентвортқа қарсы шығып, ақырында қарулы көтеріліске шықты. 1640 жылы Вентворт Англиядағы Екінші епископ соғысына шақырылғаннан кейін, Ормонд Ирландиядағы әскерлердің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Вентвортқа қарсы оппозиция ағылшын Парламентінің графты импичментке жіберуіне және 1641 жылдың мамырында оның өлім жазасына кесілуіне әкелді.
Thurles's career began in 1633 with the appointment as head of government in Ireland of Thomas Wentworth, the future Earl of Strafford, by whom Ormond was treated with great favour. Writing to Charles I, Wentworth described Ormond as "young, but take it from me, a very staid head". On 24 February 1633, Thurles, on the death of his grandfather, succeeded to the earldom as the 12th Earl of Ormond. Lord Ormond, as he now was, became Wentworth's chief friend and supporter. In January 1635 he became a member of the Irish Privy Council. Wentworth planned large scale confiscations of Catholic owned land, both to raise money for the crown and to break the political power of the Irish Catholic gentry, a policy which Ormond supported. Yet, it infuriated his relatives, and drove many of them into opposition to Wentworth and ultimately into armed rebellion. In 1640, with Wentworth having been recalled to attend to the Second Bishops' War in England, Ormond was made commander in chief of the forces in Ireland. The opposition to Wentworth ultimately aided impeachment of the Earl by the English Parliament, and his eventual execution in May 1641.
Көтеріліс пен Конфедерациямен күресу
1641 жылы Ирландия көтерілісі басталғанда, Ормонд Дублинде орналасқан Ирландия Корольдік армиясының қолбасшысы болды. Елдің көп бөлігін католик көтерілісшілері, соның ішінде Ормондтың Батлер туыстары басып алды. Бірақ Ормондтың туыстық байланыстары толығымен үзілген жоқ. Оның әйелі мен балалары көтерілісшілердің басшысы Ричард Батлер, 3-ші виконт Маунтгаррет, Батлер әулетінің тағы бір өкілінің бұйрығымен Килкенниден Дублинге қауіпсіз жеткізілді. 1642 жылдың басында ирландтық католиктер өз үкіметін құрды – Католик конфедерациясын, астанасы Килкенни қаласы болды. Олар 1641 жылғы көтерілістің феодалдық жасақтарынан гөрі ұйымдасқан және жақсы жабдықталған тұрақты әскерлерді құруға кірісті. Сол жылы Англия мен Шотландиядан қосымша әскерлер келді. Ирландиялық Конфедерация соғысы басталды. 1642 жылы Ормонд Дублиннен бірнеше жорық ұйымдастырып, Дублин маңындағы аймақты Конфедерация күштерінен тазартты. Ол Пейл аймағын бақылауға алды және ешқандай қарсылықсыз кейбір алыс орналасқан гарнизондарды қайта жабдықтап берді. Лорд-әділдер, сэр Уильям Парсонс, Белламонттың 1-ші баронеті және сэр Джон Борлаз, оның Конфедерация басшыларымен туысқандығына күдікпен қарап, оны қолбасшылықтан шақырды. Бірақ ол 1642 жылдың ақпанында Килдэр графлығының көп бөлігін бақылауға алды. Наурыз айында Дрогеда қаласының қоршауын бұзды. Сәуірде Наас, Ати және Мэриборо қалаларындағы роялистер гарнизондарын құтқарып, Дублинге оралғанда Килруш шайқасында үлкен күшке қарсы жеңіске жетті. 1642 жылдың 30 тамызында ол Ормонд графы атағын алды. Англия Парламентінен алғыс айтты және ақшалай сыйлық алды. 1642 жылдың қыркүйегінде патшадан тікелей тапсырма алып, қайтадан қолбасшылыққа тағайындалды. 1643 жылдың наурыз айында Ормонд әскерлерімен Католик конфедерациясының аумағына терең бойлап, Уэксфорд графтығындағы Нью-Росс қаласына барды. Дублинге оралғанға дейін онда шағын, бірақ шешуші емес жеңіске жетті (Нью-Росс шайқасы). Дегенмен, Ормонд қиын жағдайда болды. Конфедерация аралдың үштен екі бөлігін бақылауда ұстады. 1642 жылдың қыркүйегінде басталған Англиядағы Азамат соғысы Англиядан қосымша күштер мен жабдықтар келу мүмкіндігін жойды, тіпті патша әскерлерді кері шақыруды қалады. Сонымен қатар, 1642 жылдың басында елдің солтүстік-шығысындағы католик көтерілісіне қарсы тұру үшін Ирландияның солтүстік-шығысына армиясын тасыған Шотландиялық Келісімшілер, солтүстік Ирландияны корольге қарсы Англия Парламентінің жағына қосты. Дерри және Корк қаласының маңындағы протестанттар да Парламенттің жағына қосылуға бейімділік танытты және көп ұзамай солай істеді.
On the outbreak of the Irish Rebellion of 1641, Ormond found himself in command of the Irish Royal Army based in Dublin. Most of the country was taken by the Catholic rebels, who included Ormond's Butler relatives. However, Ormond's bonds of kinship were not entirely severed. His wife and children were escorted from Kilkenny to Dublin under the order of the rebel leader Richard Butler, 3rd Viscount Mountgarret, another member of the Butler dynasty. Early in 1642 the Irish Catholics formed their own government, the Catholic Confederation, with its capital at Kilkenny, and began to raise their own regular troops, more organised and capable than the feudal militias of the 1641 rebellion. Also in early 1642, the king sent in troop reinforcements from England and Scotland. The Irish Confederate War was underway. Ormond mounted several expeditions from Dublin in 1642 that cleared the area around Dublin of Confederate forces. He secured control of the Pale, and re supplied some outlying garrisons, without serious contest. The Lords Justices, Sir William Parsons, 1st Baronet of Bellamont and Sir John Borlase, who suspected him because he was related to many of the Confederate leaders, recalled him from command, but he succeeded securing much of County Kildare in February 1642. Next, he managed to lift the siege of Drogheda in March 1642. In April he relieved the royalist garrisons at Naas, Athy and Maryborough, and on his return to Dublin he won the Battle of Kilrush against a larger force. On 30 August 1642 he was created Marquess of Ormond. He received the public thanks of the English Parliament and a monetary reward, and in September 1642 was put in command with a commission direct from the king. In March 1643, Ormond ventured with his troops to New Ross, County Wexford, deep in the territory of the Catholic Confederation, and won a small but indecisive victory there (Battle of New Ross) before returning to Dublin. Nevertheless, Ormond was in a difficult situation. The Confederates held two thirds of the island. The English Civil War, which started in September 1642, had removed the prospect of more reinforcements and supplies from England, and indeed the king desired to recall troops. In addition, the Scots Covenanters, who had landed an army in the northeast of Ireland at Carrickfergus to counter the Catholic rebellion in that part of the country in early 1642, had subsequently put northeast Ireland on the side of the English Parliamentarians against the king; and the relatively strong Protestant presence in and around Derry and Cork City was inclined to side with the Parliamentarians as well, and soon did so.
Ормондтың тоқтатылуы
Дублинде үш жақты бәсекеге түскен кезде, король Ирландия Корольдік армиясын азайтуға ниеттеніп, Ормонд Конфедерациямен бір жылға "тыныштық" келісімі туралы келіссөз жүргізді. Тыныштық 1643 жылдың 15 қыркүйегінде басталды. Осы келісім бойынша Ирландияның көп бөлігі Католик Конфедерациясының қолына берілді (солтүстіктегі аудандар, Дублин Пэлі, Корк қаласының маңы және бірнеше шағын гарнизондар протестант қолбасшыларының билігінде қалды). Лорд-әділеттер мен Ирландиядағы протестант қауымдылығы бұл келісімге қарсы күшті оппозиция көрсетті. Содан кейін, 1643 жылдың қарашасында корольдің бұйрығымен Ормонд өзінің 4000 шамасындағы әскерін Англияға, Азамат соғысында роялистер жағында күресу үшін жіберді, олардың жартысы Корктан келді. 1643 жылдың қарашасында король Ормондты Ирландияның Лорд-лейтенанты етіп тағайындады. Ол 1644 жылдың 21 қаңтарында қызметке кірісті. Бұл лауазымда бұрын болған Роберт Сидни, Лестердің 2-графы, ешқашан Ирландияға бармаған. Ормондқа жүктелген міндет – корольдің парламенттік жауының күштерін Ирландиядан күшейтуге жол бермеу және Англиядағы роялистер үшін күресу үшін көбірек әскерлерді жеткізу болды. Осы мақсатта, оған Шотландияның солтүстігіндегі Ирландиядағы Шотландиялық келісімшілер армиясын ұстап тұру үшін бар күшін салу тапсырылды. Сондай-ақ, ол Католик Конфедерациясымен келісімшарт жасасуға, олардың әскерлерін парламентарийлерге қарсы қайта бағыттауға мүмкіндік беретін корольдің өкілеттігіне ие болды. 1644 жылдың тамызында Конфедерациямен жасалған тыныштық келісімі тағы бір жылға ұзартылды.
Isolated in Dublin in what was now a three sided contest, with the king desiring to reduce the Irish Royal Army, Ormond negotiated a "cessation" or ceasefire for a year with the Confederates. The truce began on 15 September 1643, By this treaty the greater part of Ireland was given up into the hands of the Catholic Confederation (leaving only districts in the north, the Dublin Pale, round Cork City, and certain smallish garrisons in the possession of Protestant commanders). This truce was vehemently opposed by the Lords Justices and the Protestant community in general in Ireland. Soon afterwards, in November 1643, by the King's orders, Ormond dispatched a body of his troops into England to fight on the Royalist side in the Civil War, estimated at 4,000 troops, half of whom were sent from Cork. In November 1643 the king appointed Ormond as Lord Lieutenant of Ireland. He was sworn in on 21 January 1644. The previous occupant of this post, Robert Sidney, 2nd Earl of Leicester, had never set foot in Ireland. Ormond's assigned mission was to prevent the king's Parliamentarian enemies from being reinforced from Ireland, and to aim to deliver more troops to fight for the Royalists in England. To these ends, he was instructed to do all in his power to keep the Scottish Covenanter army in the north of Ireland occupied. He was also given the king's authority to negotiate a treaty with the Catholic Confederation that could allow their troops to be redirected against the Parliamentarians. In August 1644, the cessation with the Confederates was extended for another year.
Ирландиялық конфедерациямен келіссөздер
Ормондқа Ирландиядағы түрлі топтарды келісудің қиын міндеті жүктелді. Ежелгі (туған) ирландтар мен ағылшын текті католик ирландтар («Ежелгі ағылшындар») Конфедеративтік Ирландияда – Килкенниде орналасқан тәуелсіз католик үкіметінде өкілдік етті. Олар Англия королі I Чарльзбен діни толеранттылық пен өзін-өзі басқару құқығы үшін келісімге келуді қалаған. Екінші жағынан, Ормондтың Конфедерацияға жасаған кез келген ұступтары Ирландиядағы ағылшын және шотланд протестанттарының қолдауын әлсірететін еді. Сондықтан Ормондтың Конфедерациямен келіссөздері қиынға соқты, тіпті Конфедерация жетекшілерінің көпшілігі оның туыстары немесе достары болғанымен де. 1644 жылы ол Антримнің 1-ші маркизі Рандалл Макдоннеллге Шотландияға ирланд конфедерациясының экспедициясын ұйымдастыруға көмектесті. Аласдер МакКолла басқарған күш шотланд роялистеріне көмек көрсету үшін жіберілді және Шотландияда азамат соғысын тудырды (1644–45 жж.). Бұл Азамат соғыстары кезінде Ирландия католик әскерлерінің Ұлыбританияға жасаған жалғыз әрекеті болды. 1645 жылдың 25 тамызында Эдвард Сомерсет, Гламорган графы, король Чарльз атынан Килкенниде Ирландия католик конфедерацияларымен келісім шартына қол қойды. Бірақ ирланд протестанттарының қарсылығы соншалықты күшті болды, Чарльз келісімді дереу қабылдауға мәжбүр болды, өйткені ағылшын азамат соғысында барлық ирланд протестанттарының қолдауын қарсы тарапқа беруден қорқып. 1645 жылдың 21 қазанында Папаның нунциі Джованни Баттиста Ринуччини Ирландияға келді. 1646 жылдың 28 наурызында Ормонд король атынан Конфедерациямен тағы бір келісімге келді, ол діни жеңілдіктер берді және түрлі шағымдарды жойды. Алайда, Килкеннидегі Конфедерацияның Бас Ассамблеясы келісімді қабылдамады, себебі, ішінара, Папаның елшісі (нунциі) Джованни Баттиста Ринуччининың ықпалымен, ол католиктерді келісімге келуден қайтарды. Конфедерация Ормондпен жасалған келісімнен бас тартты және Ормондпен келісімге қол қойғандарды тұтқындады. Ормонд Дублинді Конфедерацияға қарсы ұстай алмайтынын түсінді. Сондықтан ол ағылшын Ұзақ Парламентіне жүгінді және 1647 жылдың 19 маусымында Дублильді парламентарийлерге беру туралы келісімге қол қойды. Бұл келісімде роялистік протестанттардың және шын мәнінде көтеріліске қатыспаған католиктердің мүдделері де қорғалды. 1647 жылдың тамызының басында Ормонд өзінің басқаруындағы 3000 роялистік әскермен бірге Дублильді Англиядан 5000 парламентарийлік әскермен келген парламентарийлік командир Майкл Джонсқа тапсырды. Ормонд өз кезегінде 1647 жылдың 28 шілдесінде Англияға аттанды, өзінің тапсыруы туралы «ирландтықтарға қарағанда ағылшын көтерілісшілерін артық көретінімді» айтты. 1647 жылдың 8 тамызында роялистік және парламентарийлік әскерлердің біріккен күштері Конфедерацияға қарсы Дунган тауының маңызды шайқасында жеңіске жетті.
Ormond was faced with the difficult task of reconciling the various factions in Ireland. The Old (native) Irish and Catholic Irish of English descent ("Old English") were represented in Confederate Ireland—essentially an independent Catholic government based in Kilkenny—who wanted to come to terms with King Charles I of England in return for religious toleration and self government. On the other side, any concession that Ormond made to the Confederates weakened his support among English and Scottish Protestants in Ireland. Ormond's negotiations with the Confederates were therefore tortuous, even though many of the Confederate leaders were his relatives or friends. In 1644, he assisted Randall Macdonnell, 1st Marquess of Antrim in mounting an Irish Confederate expedition into Scotland. The force, led by Alasdair MacColla was sent to help the Scottish Royalists and sparked off a civil war in Scotland (1644–45). This turned out to be the only intervention of Irish Catholic troops in Britain during the Civil Wars. On 25 August 1645, Edward Somerset, Earl of Glamorgan, acting on behalf of King Charles, signed a treaty in Kilkenny with the Irish Catholic Confederates without first airing the terms of the treaty with the Irish Protestant community. Irish Protestant opposition turned out to be so intense, that Charles was forced to repudiate the treaty almost immediately out of fear of ceding almost all Irish Protestant support to the other side in the English civil war. On 21 October 1645 Giovanni Battista Rinuccini, the papal nuncio landed in Ireland. On 28 March 1646, Ormond, on behalf of the king, concluded the First Ormond Peace, another treaty with the Confederates that granted religious concessions and removed various grievances. However, the Confederates' General Assembly in Kilkenny rejected the deal, partly due to the influence of the pope's ambassador (nuncio) Giovanni Battista Rinuccini, who worked to dissuade the Catholics from entering into a compromise. The Confederates called off their truce with Ormond, and arrested those among their number who had signed the treaty with Ormond. Ormond then judged that he could not hold Dublin against the Confederates. He, therefore, applied to the English Long Parliament and signed a treaty with them on 19 June 1647 delivering Dublin into the hands of the Parliamentarians on terms that protected the interests of both royalist Protestants and Roman Catholics who had not actually entered into rebellion. At the beginning of August 1647, Ormond handed over Dublin, together with 3000 royalist troops under his command, to the Parliamentarian commander Michael Jones, who had recently arrived from England with 5000 Parliamentarian troops. Ormond in turn sailed for England on 28 July 1647, remarking of his surrender that he "preferred English rebels to Irish ones". On 8 August 1647 the combined royalist and parliamentarian troops won the major Battle of Dungan's Hill against the Confederates.
Бірінші жер аударылу
Ормонд 1647 жылдың тамыз және қазан айларында Хэмптон-Корт сарайында король Чарльзға қызмет етті, бірақ 1648 жылдың наурыз айында парламент тарапынан тұтқынға алынуынан қашу үшін Париждегі королева мен Уэльс ханзадасымен бірге болды.
Ormond attended King Charles during August and October 1647 at Hampton Court Palace, but in March 1648, in order to avoid arrest by the parliament, he joined the Queen and the Prince of Wales at Paris.
Роялистік одақтың қолбасшысы
Сол жылдың қыркүйек айында папаның нунциясы қуылғаннан кейін және жағдайлар жақсарып келе жатқанда, ол Ирландияға оралды, 1648 жылдың 29 қыркүйегінде Корк қаласына жетті. Оның мақсаты – патша үшін барлық тараптарды біріктіру еді. Ирландия конфедераттары енді келісімге көбірек дайын болды, себебі 1647 жылы олар ағылшын парламенттік күштерінен бірқатар әскери жеңілістерді көрді. 1649 жылдың 17 қаңтарында Ормонд көтерілісшілермен олардың дінін еркін өркендету құқығы негізінде бітім жасады. Карл I-нің өлім жазасын алғаннан кейін ол Карл II-ге адал екенін жариялады, ол оны 1649 жылдың қыркүйегінде Гартер орденінің рыцары етті. Ормонд Ирландия конфедераттарының әскерлеріне, сондай-ақ Франциядан Ирландияға келген ағылшын роялистерінің әскерлеріне басшылық етті. Алайда, 1649 жылдың тамызына дейін Ирландияның көп бөлігін бақылауда ұстағанмен, Ормонд 1649-50 жылдары Кромвельдің Ирландияны жаулап алуына кедергі келтіре алмады. Ормонд 1649 жылдың жазында Дублинді қоршауға алып, қайта басып алуға тырысты, бірақ тамыз айында Ратмин шайқасында жеңіліске ұшырады. Содан кейін ол ел бойынша бекітілген қалалар арқылы қорғаныс шебін ұстау арқылы Кромвельді тоқтатуға тырысты. Алайда, Жаңа үлгідегі армия оларды бірінен кейін бірін басып алды, бастапқысы 1649 жылдың қыркүйегінде Дрогеда қаласын қоршаумен басталды. Ормонд өзінің басқаруындағы ағылшын және протестант роялистерінің көп бөлігін жоғалтты, олар 1650 жылдың мамырында көтеріліс жасап, Кромвельге кетіп қалды. Бұл оған тек ирландиялық католик күштерін қалдырды, олар оған үлкен сенімсіздікпен қарады. Ормонд 1650 жылдың соңында лауазымынан алынды.
In September of the same year, the pope's nuncio having been expelled, and affairs otherwise looking favourable, he returned to Ireland arriving at Cork on 29 September 1648. His aim was to unite all parties for the king. The Irish Confederates were now much more amenable to compromise, as 1647 had seen a series of military disasters for them at the hands of English Parliamentarian forces. On 17 January 1649 Ormond concluded a peace with the rebels on the basis of the free exercise of their religion. On the execution of Charles I, he proclaimed his loyalty to Charles II, who made him a Knight of the Garter in September 1649. Ormond was placed in command of the Irish Confederates' armies and also English Royalist troops who were landed in Ireland from France. However, despite controlling almost all of Ireland before August 1649, Ormond was unable to prevent the conquest of Ireland by Cromwell in 1649–50. Ormond tried to retake Dublin by laying siege to the city in the summer of 1649, but was routed at the Battle of Rathmines in August. Subsequently, he tried to halt Cromwell by holding a line of fortified towns across the country. However, the New Model Army took them one after the other, beginning with the Siege of Drogheda in September 1649. Ormond lost most of the English and Protestant Royalist troops under his command when they mutinied and went over to Cromwell in May 1650. This left him with only the Irish Catholic forces, who distrusted him greatly. Ormond was ousted from his command in late 1650.
Екінші жер аударылу
Ол 1650 жылдың 7 желтоқсанында Ирландиядан Францияға Галвейден кемемен аттанды, бірақ Галвей шығанағының оңтүстік жағалауындағы Гленинаг қамалында тоқтады, содан кейін 11 желтоқсанда Францияға сапарға шықты. Ол Йорк герцогы Джерсиден жіберген "Елизавета" атты шағын фрегатта саяхаттады. Қысқы дауылдарға тап болғаннан кейін үш аптадан соң Бретаньдегі Перросқа жетті. Ормандқа басқалармен бірге Инчикин, Беллингс және Дэниел О'Нилл де ілесіп келді. Лейтрим графтығының Джеймстаун қаласындағы августиндік аббатханада өткен синод Ормондты мойынламады және оның жақтастарын қауымнан шығарды. Кромвельдің 1652 жылғы жер бөлісу заңында Ирландиядағы Ормондтың барлық жерлері тәркіленді және ол сол мерзімге дейін басылып берген роялистерге берілген кешірімнен тыс қалды. Оның аты кешірімнен шеттетілген 100-ден астам адамның тізімінде тұрды. Ормонд, ақшасы жетіспесе де, Париждегі Карл II және Королева анамен үнемі бірге болды, корольді 1655 жылы Мазариннің Кромвельмен жасаған келісімі бойынша Франциядан қуылған кезде Экс пен Кельнге сүйемелдеді. 1656 жылдың сәуір айында Ормонд Брюссель шартына қол қойған екі адамның бірі болды, бұл испан әкімшілігімен роялистердің одағын қамтамасыз етті. 1658 жылы ол жасырын түрде және үлкен тәуекелмен Англияға көтеріліс мүмкіндігі туралы сенімді ақпарат алу үшін құпия миссияға барды. Ол 1659 жылы Фуэнтеррабияда корольмен кездесті, Мазаринмен сұхбаттасты және Реставрацияға дейін болған құпия келісімдерге белсенді қатысты. Ормонд пен Королева ана арасындағы қарым-қатынас күрт нашарлады; ол "егер оған сенгенде, король қазір Англияда болар еді" деді, ал Ормонд "егер оған ешқашан сенбегенде, король Англиядан ешқашан шықпаған болар еді" деп жауап берді.
He left Ireland for France sailing from Galway on 7 December 1650, but stopped over at Gleninagh Castle, on the southern shore of the Bay of Galway, from where he then started his passage to France on 11 December. He sailed on a small frigate, the Elizabeth, which the Duke of York had sent him from Jersey. Caught in winter storms, they reached Perros in Brittany after three weeks. Ormond was accompanied among others by Inchiquin, Bellings and Daniel O'Neill. A synod held at the Augustinian abbey in Jamestown, County Leitrim, repudiated Ormond and excommunicated his followers. In Cromwell's Act of Settlement of 1652, all of Ormond's lands in Ireland were confiscated and he was excepted from the pardon given to those Royalists who had surrendered by that date. His name heads the list of over 100 men who were excluded from pardon. Ormond, though desperately short of money, was in constant attendance on Charles II and the Queen Mother in Paris, and accompanied the King to Aix and Cologne when he was expelled from France by the terms of Mazarin's treaty with Cromwell in 1655. In April 1656 Ormond was one of two signatories who agreed the Treaty of Brussels, securing an alliance for the Royalists with the Spanish court. In 1658, he went disguised, and at great risk, on a secret mission into England to gain trustworthy intelligence as to the chances of an uprising. He attended the king at Fuenterrabia in 1659, had an interview with Mazarin, and was actively engaged in the secret transactions immediately preceding the Restoration. Relations between Ormond and the Queen Mother became increasingly strained; when she remarked that "if she had been trusted, the King had now been in England", Ormond retorted that "if she had never been trusted, the King had never been out of England".
Реставрация қызметі
1660 жылы Карл Англияға патша ретінде оралған кезде Ормонд қазына және флот комиссары болып тағайындалды, үй шаруашылығының лорды, құпия кеңесші, Сомерсет лорды лейтенанты (1672 жылы отставкаға кетті), Вестминстер, Кингстон және Бристольдің жоғары басқарушысы, Дублин Тринити колледжінің канцлері, Ллантони бароны Батлер және Англияның абыройындағы Брекнок графы; 30 наурызда 1661 жылы ол Ирландияның абыройындағы Ормонд герцогы болды және сол жылы Карлдың таққа отырғызуы үшін Англияның жоғарғы басқарушысы тағайындалды. Сонымен қатар, ол Ирландиядағы үлкен иелігін қайтарып алды, патша қызметіне жұмсаған байлығы үшін патша оған үлкен үсыныстар жасады, ал келесі жылы Ирландия Парламенті оған 30 000 фунт стерлинг берді. Дегенмен, Карт бойынша, оның шығындары оның табысынан шамамен миллион фунтқа асып түсті. Сондай-ақ 1662 жылғы Елдестіру актісін қараңыз. 4 қарашада 1661 жылы ол тағы бір рет Ирландияның лорд-лейтенанты атағын алды және сол елдегі жағдайды жақсарту жұмысына белсене кірісті. Басты мәселе жер мәселесі болды, ал түсіндірме актісін 23 желтоқсанда 1665 жылы Ирландия Парламенті арқылы Ормонд қабылдады. Ол 1667 жылы ирландтық малдың импортын тыйым салған Импорттық актқа қарсы шықты, бұл ирланд саудасына ауыр соққы болды, жауап ретінде шотландтық тауарлардың Ирландияға импортын тыйым салып, шетелдік елдермен сауда жасауға рұқсат алды. Ол ирландтық өндіріс пен білімді қолдады және оның күш-жігерінің нәтижесінде Ирландия дәрігерлер колледжі құрылды. Ол судьяларды тағайындауға үлкен ықпал етті: ол заңды қабілетке ие адамдарды тағайындауға ұмтылғанмен, корольге деген адалдығы туралы жазба да қажет болды. Ол Джеймс Доннелан сияқты гель ұрпақтарынан шыққан судьяларды тағайындауға дайын болғаны қызықты, тіпті кейбір Рим католиктері сияқты. Ол Джон Бисс сияқты ескі достарын тиімді болу үшін тым әлсіз деп санаған үшін сынға түсті, бірақ бұл оның басты қасиеттерінің бірі - адалдығын көрсетеді: Элрингтон Болл айтқандай, Ормонд бұрын-соңды жақсы көрген адамдарды ол ақырына дейін жақсы көрген. Өзі мейірімді адам болғандықтан, ол ирланд судьяларын осындай мейірімділік рухын көрсетуге шақырды; ол атап өткендей, кешірімге ие болған адам кейінірек асылуы мүмкін, бірақ асылған адамды ешқашан кешірмейді. Жалпы алғанда, судьялар оның үлгісіне еліктеп, сол дәуірдегі нормаларға сай мейірімділік танытты. Ормондтың тұлғасы әрқашан ерекше болды, оны жоғары бағалады. Ол өзінің адалдығына деген құрметі мен мақтанышымен, тіпті патшаның ықыласынан айырылған кезде де, "Мен соттың алдында қаншалықты жаман болсам да, хроникада жақсы болуды шештім" деп мәлімдеді. Ормонд көп ұзамай соттың ең жауыз адамдарының шабуылдарына ұшырады. Бэкингем оның ықпалын бәсеңдету үшін барынша тырысты. Ормондтың Ирландияны қиын-қыстау кезеңдердегі жауапсыз басқаруы сынға ұшырады. Ол әскерилерді бейбіт тұрғындарға орналастырды және әскери жағдайды жариялады. Бэкингем оны импичментпен қорқытты. 1669 жылдың наурыз айында Ормонд Ирландия үкіметінен және Ирландия істері жөніндегі комитеттен шығарылды. Ол ешқандай шағым білдірмеді, ұлдары мен басқа да ықпалы бар адамдарға өз қызметтерін сақтап қалуға уәде берді және басқа лауазымдарының міндеттерін орындауын жалғастырды, ал оның сипаты мен қызметі 1669 жылы 4 тамызда Оксфорд университетінің канцлері болып сайлануымен танылды. 1670 жылы герцогты өлтіруге ерекше әрекет жасады. Бұл әрекетке 1663 жылы Дублин замогына шабуыл жасау үшін жасалған әрекет, ал кейіннен мұнарадан патшалық тәжді ұрлау үшін атақты болған Томас Блад атты қарақшы мен авантюрист қатысқан. Ормондқа 1670 жылы 6 желтоқсан күні түнде Сент-Джеймс көшесінде көлікпен келе жатқанда Блад және оның серіктері шабуыл жасады, оны күймеден сүйреп шығарып, Пикадилли бойымен аттап, Тибернде асып тастау ниетімен алып кетті. Алайда Ормонд өзіне байланған атты жеңіп, қашып құтылды. Бұл қаскөйлікті, күдіктілер, патшаның қатысуымен Лорд Осссори, Ормондтың ұлы, қылмыс жасады деп ашық айыптаған және егер әкесіне қандай да бір зорлық-зомбылық жасалса, оны дереу өлтірумен қорқытқан Бэкингем бастаған. Типперри округіне қарасты Каррик-он-Суардағы ормандарда Ормонд 1670 жылы қалада жүн өнеркәсібін құруға жауапты болды. 1671 жылы Ормонд Ричард Талботтың 1662 жылғы Елдестіру актісін бұзуға тырысуына қарсы шықты. 1673 жылы ол тағы да Ирландияға барды, 1675 жылы Лондонға қайтып, Чарльзге парламенттегі істер бойынша кеңес берді, ал 1677 жылы тағы да игілікке ие болды және лорд-лейтенанттыққа қайта тағайындалды. Ирландияға келгеннен кейін, ол кірістерді және армияны дұрыс жағдайға келтірумен айналысты. Англиядағы Попиш қастандығынан (1678) туындаған ала-көтеріліс басталған кезде, Ормонд бірден Рим католиктерін, олардың саны 15:1 пропорциясында болған, әлсіз ету шараларын қабылдады; оның шараларының жұмсақтығы мен қоңырлығы Англияда Шафтесбери бастаған шабуылға себеп болды, ол өз ұлы Лорд Осссоримен қорғалды. Оливер Плункеттің қорғауын қоғамда жарияламаса да, ол оған тағылған айыптамалардың анық жалғандығын жеке түрде айыптады - оны өлтіру үшін жалдаған адамдар туралы ол "ешбір оқушы оларды бау-бақшаны тонау жоспарына сенбес еді" деді. 1682 жылы Чарльз Ормондты сарайға шақырды. Сол жылы ол "Ауылдық абыройлы тұлғадан, Лорд Энглесидің Ирландиядағы көтеріліс туралы Лорд Каслхейвеннің естеліктеріне жасаған ескертулеріне жауап", деп жазды және Чарльзға жалпы қолдау көрсетті. 29 қарашада 1682 жылы оған ағылшын герцогтығы берілді, ал 1684 жылдың маусымында ол Ирландияға қайтып келді, бірақ жаңа интригалар салдарынан қазан айында қайта шақырылды. Өкіметін Рочестерге тапсырудан бұрын, Чарльз II қайтыс болды; Ормондтың лорд-лейтенант ретіндегі соңғы әрекеті Дублинде II Джеймсті жариялау болды. Ормонд 1645 жылдан 1688 жылға дейін Дублин университетінің алтыншы канцлері болып та қызмет етті, бірақ оның қызмет мерзімінің алғашқы он бес жылында ол эмиграцияда болды. Кейін Ормонд Оксфордширдегі Корнбуриде зейнеткерлікке шықты, ол Лорд Кларендоннан алған үй болды, бірақ 1687 жылы Джеймстің өкілеттік беруге тырысуына және институтқа Рим католиктерінен шыққан үміткерді қасамдарсыз күшпен таңуға қарсылық көрсету үшін Чартерхаус кеңесіне келді. Ормонд корольдің кешірімін де қабылдамады; Джеймс оның лауазымдарын алудан бас тартты және соңғы күндеріне дейін оны құрметпен ұстады. Ирландияға жасаған ұзақ қызметіне қарамастан, ол өмірінің соңғы жылдарын онда өткізуге ниеті жоқ екенін мойындады.
On the return of Charles to England as King in 1660, Ormond was appointed a commissioner for the treasury and the navy, made Lord Steward of the Household, a Privy Councillor, Lord Lieutenant of Somerset (an office which he resigned in 1672), High Steward of Westminster, Kingston and Bristol, chancellor of Trinity College Dublin, Baron Butler of Llanthony and Earl of Brecknock in the peerage of England; and on 30 March 1661 he was created Duke of Ormond in the Irish peerage and made Lord High Steward of England, for Charles's coronation that year. At the same time, he recovered his enormous estates in Ireland, and large grants in recompense of the fortune he had spent in the royal service were made to him by the king, while in the following year the Irish Parliament presented him with £30,000. His losses, however, according to Carte, exceeded his gains by nearly a million pounds. See also Act of Settlement 1662. On 4 November 1661, he once more received the lord lieutenancy of Ireland, and busily engaged in the work of settling that country. The main problem was the land question, and the Act of Explanation was passed through the Irish parliament by Ormond, on 23 December 1665. His heart was in his government, and he vehemently opposed the Importation Act 1667 prohibiting the importation of Irish cattle, which struck so fatal a blow at Irish trade; and retaliated by prohibiting the import into Ireland of Scottish commodities, and obtained leave to trade with foreign countries. He encouraged Irish manufacture and learning, and it was due to his efforts that the Irish College of Physicians owes its incorporation. He had great influence over the appointment of judges: while he naturally wished to appoint to the Bench men of legal ability, a record of loyalty to the Crown was also generally required. It is interesting that he was prepared to appoint judges of Gaelic descent, like James Donnellan, and even some who were known to have Roman Catholic leanings. He was criticised for favouring old friends like John Bysse who were considered too infirm to be effective, but this also shows one of his main virtues, loyalty: as Elrington Ball remarks, those whom Ormond had ever loved, he loved to the end. Himself a merciful man, he encouraged the Irish judges to show a similar spirit of clemency; as he remarked, a man who has been reprieved can later be hanged, but a man who has been hanged can never be reprieved. In general, the judges followed his example and, by the standards of the age, were merciful enough. Ormond's personality had always been a striking one, and he was highly regarded. He was dignified and proud of his loyalty, even when he lost royal favour, declaring, "However ill I may stand at court I am resolved to lye well in the chronicle". Ormond soon became the mark for attack from all that was worst in the court. Buckingham especially did his utmost to undermine his influence. Ormond's almost irresponsible government of Ireland during troubled times was open to criticism. He had billeted soldiers on civilians, and had executed martial law. He was threatened by Buckingham with impeachment. In March 1669, Ormond was removed from the government of Ireland and from the committee for Irish affairs. He made no complaint, insisted that his sons and others over whom he had influence should retain their posts, and continued to fulfil the duties of his other offices, while his character and services were recognised in his election as Chancellor of the University of Oxford on 4 August 1669. In 1670, an extraordinary attempt was made to assassinate the duke by a ruffian and adventurer named Thomas Blood, already notorious for an unsuccessful plot to surprise Dublin Castle in 1663, and later for stealing the royal crown from the Tower. Ormond was attacked by Blood and his accomplices while driving up St James's Street on the night of 6 December 1670, dragged out of his coach, and taken on horseback along Piccadilly with the intention of hanging him at Tyburn. Ormond, however, succeeded in overcoming the horseman to whom he was bound, and escaped. The outrage, it was suspected, had been instigated by Buckingham, who was openly accused of the crime by Lord Ossory, Ormond's son, in the king's presence, and threatened by him with instant death if any violence should happen to his father. These suspicions were encouraged by the improper action of the king in pardoning Blood, and in admitting him to his presence and treating him with favour after his apprehension while endeavouring to steal the crown jewels. In his estates in Carrick on Suir in County Tipperary, Ormond was responsible for establishing the woollen industry in the town in 1670. In 1671 Ormond successfully opposed Richard Talbot's attempt to upset the Act of Settlement 1662. In 1673, he again visited Ireland, returned to London in 1675 to give advice to Charles on affairs in parliament, and in 1677 was again restored to favour and reappointed to the lord lieutenancy. On his arrival in Ireland, he occupied himself in placing the revenue and the army upon a proper footing. Upon the outbreak of the disturbances caused by the Popish Plot (1678) in England, Ormond at once took steps towards rendering the Roman Catholics, who were in the proportion of 15 to 1, powerless; and the mildness and moderation of his measures served as the ground of an attack upon him in England led by Shaftesbury, from which he was defended with great spirit by his own son Lord Ossory. While wary of defending Oliver Plunkett publicly, in private he denounced the obvious falsity of the charges against him – of the informers who claimed that Plunkett had hired them to kill the King he wrote that "no schoolboy would have trusted them with the design of robbing an orchard". In 1682 Charles summoned Ormond to court. The same year he wrote "A Letter, from a Person of Honour in the Country, in answer to the earl of Anglesey, his Observations upon the earl of Castlehaven's Memoires concerning the Rebellion of Ireland", and gave Charles general support. On 29 November 1682, an English dukedom was conferred upon him, and in June 1684 he returned to Ireland, but he was recalled in October in consequence of fresh intrigues. Before he could give up his government to Rochester, Charles II died; and Ormond's last act as lord lieutenant was to proclaim James II in Dublin. Ormond also served as the sixth Chancellor of the University of Dublin between 1645 and 1688, although he was in exile for the first fifteen years of his tenure. Subsequently, Ormond lived in retirement at Cornbury in Oxfordshire, a house lent to him by Lord Clarendon, but emerged in 1687 to offer opposition at the board of the Charterhouse to James's attempt to assume the dispensing power and force upon the institution a Roman Catholic candidate without taking the oaths. Ormond also refused the king his support in the question of the Indulgence; James, to his credit, refused to take away his offices, and continued to hold him in respect and favour to the last. Despite his long service to Ireland he admitted that he had no wish to spend his last years there.