Сингапур: Су және санитария мәліметтері

Кіріспе

{| style="width: 30em; font size: 90%; text-align: left;" class="infobox"
|
! style="text-align:center; background:lightblue;" colspan="3"|Сингапур: Су және санитария
|
! style="text-align:center;" colspan="3"|
|
! style="text-align:center; background:lightblue;" colspan="3"|Деректер
|
!align="left" valign="top"|Жақсартылған су көзіне қол жеткізу
|valign="top"| 100%
|
!align="left" valign="top"|Жақсартылған санитарияға қол жеткізу
|valign="top"| 100%
|
!align="left" valign="top"|Қалалық тұтынушылар үшін су және кәріз тарифтері (м3 үшін)
|valign="top"| АҚШ $2.00 (С$2.74, 2023 ж., айына 10 м3 тұтыну үшін)
|
!align="left" valign="top"|Тұрғын үйлерде су есептегіштерінің үлесі
|valign="top"| 100%
|
!align="left" valign="top"|Сумен жабдықтау және санитарияға жылдық инвестициялар
|valign="top"| АҚШ $609 миллион (2010 ж.), немесе $117/адам/жыл

Суды қайта пайдалану, қалалық жаңбыр суын жинау аумақтарын қорғау және тұзды суды ащылау сияқты инновациялық гидроинженерлік және интеграцияланған су басқару тәсілдері елдің импортталған, тазартылмаған суға тәуелділігін азайту үшін енгізілді. Осындай күш-жігердің нәтижесінде Сингапур 2010 жылдың ортасынан бастап сумен қамтамасыз етуде өзін-өзі қамтамасыз етуге қол жеткізді. 2003 жылдан бері ел бойынша бес тұзды суды ащылау зауыты ашылды, олар күніне шамамен белгілі бір көлем су өндіре алады. Сингапурдың тәсілі тек физикалық инфрақұрылымға ғана емес, сонымен қатар тиісті заңнаманы және оның орындалуын, су бағаларын белгілеуді, халықты ағартуды, сондай-ақ ғылыми-зерттеу және дамыту жұмыстарын қамтиды. Сингапур Азияда халықтың барлығын қамтитын фторлау бағдарламасын енгізген алғашқы ел болды. Су 0,7 ppm натрий силикофторидімен фторланды.

Жергілікті сумен жабдықтаудың алғашқы кезеңдері (1979 жылға дейін)

Сингапурдағы жалпы сумен жабдықтау тарихы 1866 жылы британдықтар салған МакРичи су қоймасының құрылысынан басталады. 1902 жылы құрғақшылық кезінде Су департаменті су беруді күніне 2–3 сағатқа дейін шектеді. Сингапур су тапшылығына тап болды, сақталған судың көлемі 70 миллион галлонға немесе одан да аз болды, ал тәуліктік тұтыну 2,5 миллион галлонды құрады. Су қоймасынан булану жағдайды нашарлатты және су деңгейінің күнделікті төмендеуі тіркелді. Қоғамдық пікір қаланың сумен жабдықталуына «кеме жүргізу мүдделерінен» басымдық беруді талап етті. «Сингапурдің еркін баспасөз апталығы» газетінің редакторы порты мен кеме қатынасы үшін таза судың қажеттігін «ең маңызды» деп мойындады, әйтпесе «Сингапурды жабуға тура келер еді». 1902 жылы Сингапурда су есептегіштері қолданыста болды. «Су азабы» кезінде бір тұрғын газетке, құбырдан тек ауа келсе де, есептегішінің жылдам айналып тұрғанына шағымданды. Тұрғын тарифтен (1000 галлонға 20 цент немесе 1 м³-ге 4,4 цент) есептелуінен қорқып, бірақ Су департаменті оның шоттары алдыңғы айлардағы орташа тұтынуға сәйкес түзетілетініне сендірді. Сол мақалада су іздеу және артезиандық құдықтарды бұрғылау кезінде Сингапур аралының геологиялық зерттеуі ешқашан жүргізілмегені анықталды. Бір ақаулы су есептегіші Су департаментінің қызметкеріне пара беруге тырысқан сот ісіне әкелді. Көп су тұтынушы ақаулы есептегішін жөндемей қалдыру үшін пара ұсынғаны үшін айыпталды. Төменгі Пирс су қоймасы мен Жоғарғы Селетар су қоймасы тиісінше 1913 және 1949 жылдары, қарқынды дамып жатқан отарлық қаланы жеткілікті сумен қамтамасыз ету үшін аяқталды. 1927 жылы Сингапурдың муниципалды басшылығы мен көрші Малайзиядағы Джохор штаты мен аумақтарының сұлтан Ибрагим Сингапурға Джохорда жерді жалға алуға және оның суын тегін пайдалануға мүмкіндік беретін келісімге қол қойды. Дэвид Дж. Мурнайн басқарған Муниципалдық су департаменті 1927 жылы Гунонг Пулайдан шикі су импорттауды бастады және 1929 жылдың 31 желтоқсанында суды сүзді. 1939 жылы Гунонг Пулайдан суды сүзгілеу және құбыр желілерінің қуаты екі есеге артты. 1938 жылы тазартылған суды Джохорға қайтару үшін тағы бір құбыр желісі салынды. 1942 жылы Сингапурдың құлауы кезінде, Сингапур мен Малайя түбегін байланыстырған жол, жапондықтардың шабуылын баяулату үшін британдық әскерлер тарапынан жарылған, бұл құбыр желісінің бұзылуына және Сингапурдың екі аптаға дейін жететін су қорының азаюына әкелді. Ли Куан Ю айтуынша, ол Сингапурдың сумен өзін-өзі қамтамасыз етуін көздеуіне осы себеп болды. Ли Куан Юдың сөзіне сүйенсек, бұл Сингапурдың жергілікті су ресурстарын одан әрі дамытуына да ықпал етті. Сондықтан, Жохордан су импортын біртіндеп арттырумен қатар, 1963 жылы құрылған Ұлттық пайдалы қызметтер басқармасы Сингапур ішінде көбірек су жобаларын салуға кірісті. Оларға су сақтау көлемін арттыру үшін өзен сағаларын бөгеу кірді. Мысалы, 1975 жылы аяқталған Кранжи-Пандан жобасы Кранжи өзенінің сағасын бөгеп, Панданда су қоймасын салуды қамтыды. Сол жылы Жоғарғы Пирс су қоймасы да аяқталды. 1981 жылы аяқталған Батыс су жинау схемасы аясында тағы төрт өзенге бөгет салынды. 1983 жылы Селетар өзенінің сағасы арқылы бөгет салынып, Төменгі Селетар су қоймасы құрылды. Бірақ бұл көлемдер әлі де жеткіліксіз болды және теңіз суын тұщыландыру сол кезде тым қымбат болды. Сондықтан Сингапур Малайзиядағы Джохор өзенінде бөгет салуға және оған байланысты жаңа су тазарту станциясын салуға қызығушылық танытты. Алты жылдық қиын келіссөздерден кейін Сингапур мен Малайзияның премьер-министрлері 1988 жылы Сингапурмен жұмыс істейтін штаттың (Линггиу бөгеті) құрылысына жол ашатын 1990 жылы Джохормен келісімге қол қойды. Осыдан бері Сингапурдың Ұлттық пайдалы қызметтер басқармасы Джохордың Кота Тингги қаласында Жохор өзенінің су тазарту станциясын басқарып келеді.

The history of common water supply in Singapore began with the construction of the MacRitchie Reservoir, which was built by the British in 1866. During the drought of 1902 the Water Department cut supply to just 2–3 hours per day. Singapore faced a severe shortfall in water and stored water was estimated to be 70 million gallons, or less, against consumption of 2.5 million gallons per day. Evaporation from the reservoir made the situation worse and there were daily records of the falling water level in the reservoir. There was public pressure to prioritise the town's water supply over 'shipping interests'. The leader writer in the Singapore Free Press Weekly recognised the needs of the port and shipping industry for fresh water had to be considered as 'most important' otherwise '[Singapore] may as well be shut up'. Water meters were already in use in Singapore in 1902. In an article during the 'Water Famine' a householder complained of his meter whizzing round even though only air came through the pipe. The householder feared being charged the tariff (20 cents per 1,000 gallons or 4.4 cents per m3) but was assured by the Water Department that his bill would be corrected to the average consumption over previous months. The same article highlights that, in searching for water and drilling artesian wells, it was discovered that no geological survey of the island of Singapore had ever been undertaken. Another faulty water meter resulted in a court case involving attempted bribery of a Water Department official. A large water consumer was convicted of offering a bribe to have his faulty water meter left alone and uncorrected. Lower Peirce Reservoir and the Upper Seletar Reservoir were completed in 1913 and 1949 respectively, in order to supply the rapidly modernising colonial city with sufficient water. In 1927 the municipal leadership of Singapore and Sultan Ibrahim of the state and territories of Johor in neighboring Malaya signed an agreement that allowed Singapore to rent land in Johor and use its water for free. The Municipal Water Department, under David J. Murnane, began importing raw water from Gunong Pulai in 1927 and filtered water on 31 December 1929. The water filtration and pipeline capacity from Gunong Pulai was doubled in 1939. In 1938, another pipeline was built to return a quantity of treated water to Johor. During the Fall of Singapore in 1942, the causeway that linked Singapore with the Malay Peninsula was blown up by retreating British troops to slow down the Japanese advance, thus destroying the pipeline, which left Singapore with decreased water reserves that could last at most two weeks. According to Lee Kuan Yew, this was one of his motives to envision water self sufficiency for Singapore going forward when he became the country's first prime minister. This was another motive for Singapore to further develop its local water resources, according to Lee Kuan Yew. Therefore, in parallel to the gradual expansion of water imports from Johor the Public Utilities Board, created in 1963, embarked on the construction of more water schemes inside Singapore. They included the damming of river estuaries to allow for greater storage volumes. For example, the Kranji Pandan Scheme, completed in 1975, included the damming of the estuary of the Kranji river and the construction of a reservoir at Pandan. In the same year, the Upper Peirce Reservoir was completed. As part of the Western Catchment Scheme, completed in 1981, another four rivers were dammed. In 1983, a dam was built across the estuary of the Seletar River to form the Lower Seletar Reservoir. But these amounts were still not sufficient, and seawater desalination was too expensive at the time to be considered. Singapore was thus interested in building a dam on the Johor River in Malaysia and an associated new water treatment plant. After six years of difficult negotiations, the Prime Ministers of Singapore and Malaysia signed a Memorandum of Understanding (MOU) in 1988 paving the way for an agreement in 1990 with Johor that allowed the construction of a dam (Linggiu Dam) in the state that will be operated by Singapore. Ever since, Singapore's Public Utilities Board has operated a water treatment plant in Kota Tinggi, Johor, known as the Johor River Water Works.

Су мәселесі жөніндегі келіссөздер (1998-2002)

1998 жылы Сингапур Малайзиямен су келісімдерін 2011 және 2061 жылдардан кейін ұзарту туралы жаңа келіссөздер бастады. Малайзия бастапқыда шикі су бағасын бір текше метріне 4 АҚШ центіне тең 60 центке көтеруді сұрады. Бұл баға тұщыландырылған теңіз суының немесе NEWater бағасынан әлдеқайда төмен болды. Бірақ 2002 жылы Малайзия Қытайдан су үшін Гонконг бір текше метріне 8 малайзиялық ринггит төлегенін айтып, 6,4 малайзиялық ринггит (0,45 АҚШ доллары) құрайтын әлдеқайда жоғары баға сұрады. Малайзия ұсынған жаңа баға тұщы су бағасына жақын болды. Сингапур үкіметі Малайзияның су бағасын өзгертуге құқығы жоқ екенін мәлімдеді, өйткені олардың арасындағы келісімде Малайзия Сингапурдан тазартылған су алатыны қарастырылған. Сондай-ақ, Гонконг төлеген бағаға Қытай тарапынан ұсынылған маңызды инфрақұрылым құны кіретінін, ал Малайзия тек шикі суға қол жеткізуді қамтамасыз еткенін, ал Малайзия ішінде суды жеткізуге қажетті инфрақұрылымды толығымен Сингапур төлегенін түсіндірді. Сингапур жоғары бағаны қабылдаудан бас тартты және келісімдерді 2061 жылдан кейін ұзарту туралы бастапқы мақсатынан бас тарды. Оның орнына, Сингапур 2061 жылға дейін сумен өзін-өзі қамтамасыз етудің басқа жолын табуға бекінді. Нәтижесінде, келіссөздер 2003 жылы нәтижесіз аяқталды.

Сумен өзін-өзі қамтамасыз ету (2002-2011)

Алайда келіссөздер жүргізіліп жатқан кезде Сингапур суды қайта пайдалану және теңіз суын тұщыландыруды қамтитын, суды басқарудың кешенді тәсілі арқылы сумен өзін-өзі қамтамасыз етуге дайын болды. 1998 жылы үкімет Сингапур суын қайта өңдеу жөніндегі зерттеуді (NEWater зерттеуі) бастады, оның мақсаты – пайдаланылған суды ішуге жарамды стандарттарға дейін тазалағаннан кейін, оның су көзі ретінде қолдануға болатынын анықтау. Жаңа кешенді тәсілді іске асыру үшін, бұрын тек сумен қамтамасыз етумен айналысқан Коммуналдық қызметтер басқармасы 2001 жылы санитария мәселелеріне де жауапкершілік алды. Бұрын санитария тікелей Экология министрлігінің бақылауында болған. Жаңа саясат "Төрт тетік" деп аталды: бірінші және екінші тетік – жергілікті су жинау және су импорты. 2002 жылы Сингапур алғашқы қайта өңделген су зауытын іске қосып, осылайша "Үшінші тетікті" ашты. Бұл қадам екі жылдық бақылаудан кейін, судың қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін мұқият жасалды. Сонымен қатар, туристік орталық ашылып, NEWater бөтелкелері сатылды және премьер-министр телекамералар алдында NEWater бөтелкесін ішіп, белсенді маркетингтік кампания жүргізілді. Бұған қоса, Сингапур үкіметтің белсенді қолдауымен су зерттеулері мен технологияларының жаһандық орталығына айналды.

Өзін-өзі қамтамасыз ету және перспектива (2011 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

Тәуелсіздік алғаннан кейін көп ұзамай Сингапур Малайзиямен 1962 жылы жасалған ұзақ мерзімді сумен жабдықтау келісімінің 2061 жылы аяқталуына дейін сумен толық қамтамасыз етуді мақсат етіп қойды. Алайда, Оңтүстік-Шығыс Азия зерттеулер институтының 2003 жылғы талдауында соңғы онжылдықтарда жасалған күш-жігердің нәтижесінде Сингапур 2011 жылдан бастап ондаған жылдар бұрын өзін-өзі қамтамасыз етуге қол жеткізгені айтылды және "су қаупі" бұрынғыдай үлкен емес екені көрсетілді. Бұл талдау кейіннен расталды; 2016 жылғы есеп Сингапурдың 2010 жылдардың ортасында сумен қамтамасыз етуде дербестікке қол жеткізгенін көрсетті. Дегенмен, Сингапурдағы су сұранысы 2010 мен 2060 жылдар арасында күніне 380 миллион галлоннан 760 миллион галлонға дейін екі есеге өсуі күтілуде. Сұраныс осы өсімге сай болуы керек. ХХІ ғасырдың ортасына қарай су сұранысының 50 пайызы қайта өңделген сумен, 30 пайызы тұзсыздандыру арқылы, ал қалған 20 пайызы ішкі су жинағыштарымен қамтамасыз етілуі күтілуде. Осыған жауап ретінде, үкімет, әсіресе 2010 жылдан бері, сұранысты қанағаттандыру үшін ел бойынша бірнеше тұзсыздандыру зауыттарын салған. Олардың ішінде 2013, 2018, 2020 және 2022 жылдары жұмысын бастаған Туас Оңтүстік тұзсыздандыру зауыты, Туас тұзсыздандыру зауыты, Кеппел Марина Шығыс тұзсыздандыру зауыты және Джуронг аралы тұзсыздандыру зауыты бар.

Су жиналатын жерлердегі су

Еліміздің жер бетінің үштен екі бөлігі жаңбыр суын жинап, ауыз су ретінде пайдалану үшін жер пайдалануда белгілі бір шектеулермен жартылай қорғалатын су жиналатын аймақтар болып саналады. 2012 жылы жер бетіндегі су 17 шикі су қоймасынан жиналды. Сингапурдың ең көне су қоймалары – МакРичи, Төменгі Пирс, Жоғарғы Селатар, сондай-ақ жақында салынған Жоғарғы Пирс су қоймасы – барлығы Орталық су жиналатын табиғи қорықта орналасқан. Бұл қорғалған аймақ су ресурстарын қорғау және қала үшін «жасыл өкпе» ретінде қызмет ету үшін қайтадан орманды жамылған. Дегенмен, ірі су қоймалары тәуелсіздік алғаннан кейін салынды және бөгеттермен жабылған өзен сағаларында орналасқан. Су қоймаларындағы су химиялық коагуляция, жылдам гравитациялық сүзгілеу және дезинфекция арқылы тазартылады.

Импортталған су

Сингапурдың импортталатын суы 1 км көпір бойымен, Жохор-Сингапур тас жолы арқылы, сондай-ақ жол мен теміржолмен бірге жүретін құбыр арқылы келеді. Импортталатын су жылдар бойы біртіндеп азайды; lc=y жылына дейін импортталатын су бұрынғы 50%-дан 40%-ға дейін төмендеді. 2011 жылы Малайзия мен Сингапур арасындағы 1961 жылғы су туралы келісімнің мерзімі біткеннен кейін, қазір екі келісім күшіне енді. Олардың бірі 1962 жылы, екіншісі 1990 жылы қол қойылды. Екеуі де 2061 жылы тоқтатылады. Бірінші келісім бойынша шикі судың бағасы 3 малайзиялық сенге, шамамен 0,2 АҚШ центі бір куб метріне белгіленді. Осы келісім бойынша Сингапур күніне 500 миллион литрге дейін су алуға құқылы, бұл 2011 жылығы су тұтынымының 56%-на сәйкес келеді. Сонымен қатар, 1990 жылғы келісім бойынша Сингапур Линггиу бөгетінен белгіленбеген көлемдегі тазартылған суды бұрынғы келісімге қарағанда жоғары бағамен сатып алуға құқылы.

Қайта өңделген су

Сингапурда қайта өңделген су NEWater деп аталады және білім беру және мерекелік мақсаттар үшін су тазартудың озық қондырғысынан тікелей бөтелкеге құйылады. Қайта пайдаланылған судың көп бөлігі Сингапурдың жоғары технологиялық өнеркәсібіне жұмсалса да, оның бір бөлігі ауыз су үшін су қоймаларына қайтарылады. NEWater – суды қайта өңделген судан өндірілетін өте таза судың тауарлық атауы. Сингапурда "қолданылған су" деп аталатын сарқынды сулар, Сингапурда рекультивациялық қондырғылар деп аталатын дәстүрлі озық сарқынды суларды тазарту қондырғыларында тазартылады. Рекультивациялық қондырғылардан шығарылатын сулар теңізге шығарылады немесе қосымша микрофильтрациядан, кері осмостан және ультракүлгін сәулеленуден өтеді. Қайта өңделген су Сингапурдың су қажеттілігінің 40% қамтамасыз етеді. NEWater технологиясын пайдалану арқылы тазартылған су қайта өңделіп, өте таза, жоғары сапалы қайта өңделген су алынады. 2060 жылға дейін Сингапурдың су сұранысының 55% NEWater арқылы қанағаттандырылатыны күтілуде. NEWater сапасы, басқалармен қатар, халықаралық сарапшылар тобымен бақыланады және Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының (ДДҰ) ауыз су стандарттарынан асып түседі, бұл импортталған судан әлдеқайда жоғары. 2012 жылы Бедок, Кранжи, Улу Пандан және Чангиде бес су тазарту қондырғысының жанында орналасқан төрт NEWater қондырғысы болды. 2002 жылдың соңында Сингапур тұрғындарының 98% бағдарламаны қабылдады, олардың 82% қайта пайдаланылған суды тікелей ішетінін, ал 16% су қоймасынан алынған сумен араластырғанда ғана ішетінін көрсетті. Тұрақтандырылғаннан кейін (алкалы химиялық заттар қосылғаннан кейін) өндірілген NEWater ДДҰ талаптарына сәйкес келеді және оны кең ауқымды қолдануларға (мысалы, өнеркәсіпте қайта пайдалану, ауыз су резервуарына жіберу) құбырлар арқылы жеткізуге болады. NEWater қазір Сингапурдың жалпы тұтынуының шамамен 30% құрайды, ал 2060 жылға қарай Сингапурдың Ұлттық су агенттігі Сингапурдың болашақ су сұранысының 50% қамтамасыз ету үшін қазіргі NEWater қуатын үш есеге арттыруды жоспарлап отыр. NEWater-дің көп бөлігі өнеркәсіптерде, мысалы, кремний пластиналарын жасауда қолданылады. Қалғаны жақын маңдағы су қоймаларына құйылады. 2019 жылғы деректер бойынша, PUB мәліметтеріне сәйкес, NEWater Сингапурдың су қажеттілігінің 40% қамтамасыз ете алды. Судың жоғары тазалығы өнеркәсіптерге шығындарын азайтуға мүмкіндік берді. Kranji, Ulu Pandan және Bedok рекультивациялық қондырғылары 1999–2001 жылдары жаңартылды, оларды ықшамдап, аз жерді қажет етті және оларды иіс таралуын бақылау үшін жапты, соның нәтижесінде жақын жерлердің құндылығы артты.

In Singapore, reclaimed water is branded as NEWater and is bottled directly from an advanced water purification facility for educational and celebratory purposes. Though most of the reused water is used for high tech industry in Singapore, a small amount is returned to reservoirs for drinking water. NEWater is the brand name given to ultra pure water that is produced from reclaimed water. Wastewater, which is called "used water" in Singapore, is treated in conventional advanced wastewater treatment plants that are called reclamation plants in Singapore. The effluent from the reclamation plants is either discharged into the sea or undergoes further microfiltration, reverse osmosis and ultraviolet treatment. Reclaimed water provides 40% of Singapore's water requirements. Using the NEWater technology, cleaned water is recycled to create ultra clean, premium reclaimed water. Up to 55% of Singapore's water demand is anticipated to be satisfied by NEWater by 2060. The quality of NEWater is monitored by, among others, an international panel of experts and exceeds the World Health Organization (WHO) standards for drinking water, much higher than imported water. In 2012, there were four NEWater factories, located at the Bedok, Kranji, Ulu Pandan and Changi next to five water reclamation plants. At the end of 2002, the programme had garnered a 98 percent acceptance rate among Singaporeans, with 82% of respondents indicating that they would drink the reused water directly, another 16% only when mixed with reservoir water. The produced NEWater after stabilization (addition of alkaline chemicals) is in compliance with the WHO requirements and can be piped off to its wide range of applications (e. g. reuse in industry, discharge to a drinking water reservoir). NEWater now makes up around 30% of Singapore's total use, by 2060 Singapore's National Water Agency plans to triple the current NEWater capacity as to meet 50% of Singapore's future water demand. Most of the NEWater is used by industries for non potable uses such as wafer fabrication. The rest is fed into nearby reservoirs. as of 2019, according to PUB, NEWater was able to meet 40% of Singapore's water requirements. The high purity of the water has actually allowed industries to reduce their costs. The Kranji, Ulu Pandan and Bedok reclamation plants had been upgraded in 1999–2001, making them more compact so that they needed less land and covering them for odor control in order to make nearby land more valuable.

Санитарлық тазалық

2010 жылға дейін Сингапурдағы ағынды сулар 139 сорғы стансасы бар кәріз жүйесі арқылы жиналып, алты ағынды су тазарту қондырғысына сорылып берілді. Бұл сорғы станциялары мен зауыттары біртіндеп тоқтатылды, ал жаңа жүйе – терең туннельді кәріз жүйесі (DTSS) іске қосылды. DTSS-тің бірінші кезеңінің орталығы – Чанги суды қайта өңдеу зауытын 2009 жылдың маусым айында премьер-министр Ли Сянь Лунг ашты. DTSS-тің бірінші кезеңі жер астынан 20-55 метр тереңдікте орналасқан 48 км ұзындықтағы терең туннельді канализациядан тұрады және аралдың шығыс шетіндегі Чанги суды қайта өңдеу зауытына пайдаланылған суды арналар арқылы жеткізеді. Зауыттың бастапқы қуаты тәулігіне 500 тоннаны құрады. Тазартылған пайдаланылған судың көп бөлігі теңізге шығарылады, ал қалғаны NEWater-ге қосымша тазартылады. Терең туннель толығымен гравитация күшімен жұмыс істейді, сорғы станцияларын қажет етпейді, демек пайдаланылған судың ағып кету қаупі де жоқ. Чанги суды қайта өңдеу зауыты дәстүрлі зауыттардың үштен бір бөлігінің көлемінде шағын болып жобаланған. Чангидегі пайдаланылған суды тазартуды орталықтандыру экономикалық тиімділікке мүмкіндік береді. DTSS-тің екінші кезеңінде терең туннельдік жүйе бүкіл аралға кеңейтіледі, ал аралдың батыс шетіндегі Туас қаласында екінші ағынды су тазарту қондырғысы салынады. Бұл жүйе 1970 жылдары су тасқынына ұшыраған 3200 гектарлық аумақты бүгінде шамамен 49 гектарға дейін азайтты, қаланың қарқынды дамуына қарамастан, бұл әдетте су тасқынының көбеюіне әкелер еді. PUB 2013 жылға қарай су тасқынына ұшырайтын аумақты 40 гектарға дейін азайтуды жоспарлап отыр. 1960 және 1970 жылдары Сингапурда, әсіресе салыстырмалы түрде төменгі жерге салынған қала орталығында су тасқыны жиі кездесетін. Дегенмен, 2010 және 2011 жылдары ауыр жаңбырлар мен бітелген кәріздердің салдарынан шағын су тасқындары зардап келтірді.

Суды пайдалану, сақтау және тиімді пайдалану

Сондай-ақ, адамдарды суды үнемдеуге шақыратын науқандар жүргізілді, олар су тұтынуды 2003 жылы бір адамға шаққанда 165 литрден 2009 жылы 155 литрге дейін азайтты. Мақсат – 2030 жылға қарай оны 140 литрге дейін төмендету. Халыққа білім беру суды үнемдеудің маңызды құралы болды. Мысалы, тұтынушылар сатып алу кезінде хабардар таңдау жасауы үшін крандар, душ қабылдағыштар, унитаздар және кір жуғыш машиналарға арналған су тиімділігін белгілеу жүйесі енгізілді. Тарифтік жүйе де өзгертілді. Бұрын тарифтерде өндіріс кәсіпорындарының төлеген жоғары бағасының есебінен тұрғын үйлерге берілетін субсидия қарастырылса, бұл саясат тоқтатылды және тұрғын үйлерге су берудің толық құнын қамтитын тариф белгіленді. PUB белсенді ғылыми-зерттеу және даму бағдарламасын жүзеге асырып келеді, оған жоғары деңгейдегі зерттеулер, пилоттық және демонстрациялық жобалар кіреді. Ұлттық зерттеу қорымен бірлесіп, Таза су жөніндегі стратегиялық зерттеу бағдарламасын қолдау үшін Қоршаған орта және су индустриясын дамыту кеңесі (EWI) құрылды. Жетекші жапондық компаниялар, мысалы, Toshiba және Toray Сингапурда су зерттеу орталықтарын ашты. Сингапурда 70-тен астам жергілікті және халықаралық су компаниялары, сондай-ақ 185 миллион долларлық құны бар 300-ге жуық жобамен айналысатын 23 ғылыми-зерттеу және даму орталығы жұмыс істейді. Сонымен қатар, Сингапур Ұлттық университетінің Ли Куан Ю атындағы қоғамдық саясат мектебі 2008 жылы Су саясаты институтын құрды. 2008 жылдан бері ел Сингапур халықаралық су апталығын өткізіп келеді, ол әлемдік су индустриясы үшін маңызды шара болып табылады.

Қаржылық аспектілер

Тарифтер. Сингапурдағы су және кәріз тарифтері шығындарды, оның ішінде капиталдық шығындарды өтеуге мүмкіндік беретін деңгейде белгіленеді. 1990 жылдардың соңында су және кәріз тарифтері айтарлықтай өсті, нәтижесінде салықтарды қоса алғанда, орташа айлық тұтынушы шоті 1996 жылы 13 С$ болса, 2000 жылы 30 С$-қа дейін өсті. Канализация тарифтері ("сумен тасымалданатын төлем" деп аталады) – ішкі тұтынушылар үшін 0,30 С$/м3, сондай-ақ айына "есепке алынатын құрал" үшін 3 С$ тұрады. Су тарифінде 30%-ға белгіленген үнемдеу салығы бар, ол айына 40 м3-ден астам ішкі тұтыну үшін 45%-ға дейін өседі. Есепке 7%-дық жалпы қызмет салығы қосылады. 2012 жылғы мәліметтер бойынша, айына 20 м3 тұтынатын және үш "есепке алынатын құралы" бар үй шаруашылығы айына 32,5 С$ су және 15 С$ кәріз шоттарын төлейді, екеуі де барлық салықтарды қамтиды. Ай сайынғы жалпы сома 47,5 С$ (37,7 АҚШ доллары) құрайды, бұл 2,38 С$/м3 (1,88 АҚШ доллары/м3) сәйкес келеді. Өнеркәсіптік су тарифтері төмендеп, 0,52 С$/м3 құрайды. Су және кәріз тарифтері кейбір еуропалық елдердегі тарифтерге қарағанда төмен, мысалы, Германияда 2004 жылы салықтарды қоса алғанда, су және кәріз тарифтерінің орташа мөлшері 1 м3 үшін 3,95 евроны құрады. 2017 жылдан бастап су тарифтері екі кезеңде 30%-ға өскек болады. Инвестициялар. 2010 қаржы жылында PUB өзінің активтеріне, негізінен сумен жабдықтау және NEWater үшін 411 млн С$ (290 млн АҚШ доллары) инвестициялады, ал үкіметке тиесілі активтерге, негізінен санитария және дауылдық суларды дренаждауға 451 млн С$ (319 млн АҚШ доллары) инвестициялады. Бұл бір адамға шаққандағы жылдық инвестициялардың 117 АҚШ долларына тең, бұл АҚШ-тағы 97 АҚШ долларынан жоғары. Қаржыландыру. 2005 жылы PUB алғаш рет 400 млн С$ көлемде облигация шығарды, бұл оның инвестициялық бағдарламасының бір бөлігін қаржыландыруға бағытталған. Одан бері облигациялар үнемі шығарылып келеді, соның ішінде 2007 жылы 20 жылдық мерзімге 300 млн С$ облигация шығарылды. 2010 қаржы жылында PUB тобы дауылдық суларды дренаждау желісін пайдалану және күтіп ұстауды, сондай-ақ Marina, Serangoon және Punggol суқоймалары сияқты су инфрақұрылымы активтерінің операциялық шығындарын қаржыландыру үшін 185 млн С$ операциялық грант алды.

Tariffs. Water and sewer tariffs in Singapore are set at a level allowing cost recovery, including capital costs. Water and sewer tariffs were raised substantially in the late 1990s, so that the average monthly domestic bill including taxes increased from S$13 in 1996 to S$30 in 2000. The sewerage tariff (called "waterborne fee") is S$0.30/m3 for domestic users plus a fixed tariff of S$3 per "chargeable fitting" per month. The water tariff includes a conservation tax set at 30% that increases to 45% for domestic consumption above 40 m3 per month. A general service tax of 7% is added to the bill. as of 2012, a household consuming 20 m3 per month and that has three "chargeable fittings" faces a water bill of S$32.5 per month and a sewer bill of S$15 per month, both including all taxes. The total of S$47.5 (USD 37.7) per month corresponds to S$2.38/m3 (US$1.88/m3). Industrial water tariffs are set lower at S$0.52/m3. Water and sewerage tariffs are lower than tariffs in some European countries such as in Germany where the average water and sewer tariff including taxes was Euro 3.95 per m3 in 2004. From 2017, the water tariff will increase by 30% in two phases. Investment. In the financial year 2010 PUB undertook investments of S$411 million (USD 290 million) in its own assets, mainly for water supply and NEWater, and S$451 million (USD 319 million) for assets belonging to the government, mainly for sanitation and stormwater drainage. This corresponds to annual investments of USD 117 per capita, which is higher than in the United States where the corresponding figure is USD 97.

Financing. In 2005 PUB issued for the first time a bond, raising S$400 million, to finance part of its investment program. Since then, bonds have been issued regularly, including a S$300 million bond with a maturity of 20 years in 2007. During the financial year 2010, PUB Group received an operating grant of S$185 million to fund the operation and maintenance of the stormwater drainage network and operating costs of certain water infrastructure assets such as the Marina, Serangoon and Punggol Reservoir schemes.