Америкалық орнитолог Флоренс Мерриам Бейли өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Американдық орнитолог (1863–1948)

Флоренс Аугуста Мерриам Бейли (8 тамыз 1863 – 22 қыркүйек 1948) – американдық орнитолог, құс бақылаушы және табиғатты суреттеуші. 1890 жылдан 1939 жылға дейін ол Солтүстік Америка құстары туралы бірнеше анықтамалықтар жариялады. Бұл анықтамалықтар көбінесе құс бақылаумен әуесқойлар үшін жазылған, нәтижесінде құс бақылау қозғалысы кеңінен танымал болды. Бала кезінде формальды білім алмаған Мерриамның табиғат ғылымдарына деген қызығушылығы өскен жеріне жақын Адирондак тауларын зерттеуінен және оның отбасы мүшелерінің, әсіресе ағасы Клинтон Харт Мерриамның ғылыми қызығушылықтарынан туды. Оның табиғат туралы жазулары мен қоғамдық белсенділігі 1882 жылы Смит колледжінде басталды, онда ол арнайы студент ретінде оқыды. Кейіннен, оның қоғамдық белсенділігі мен жазуларының нәтижесінде 58 жасында диплом алды. Колледжде ол және Фанни Харди Экстром сыныптастарын орнитологияға баулу және қауырсынды қалпақтарды киюден айнытыру мақсатында Audubon Society бөлімшесін құрды. 1886 жылы Мерриам Смиттен кеткен кезде студенттердің үштен бірі осы қоғамның мүшесі болды. 1890 жылы Мерриам Audubon Magazine журналында жариялаған құстар туралы мақалалар сериясын «Көзбен қарағандағы құстар» атты кітапқа айналдырды. Басқа орнитологиялық еңбектерден айырмашылығы, құстарды тұтқын күйінде зерттейтін, Мерриамның жазбалары тірі құстарды табиғи ортада зерттеуге шақыратын. Оның кейінгі еңбектері, мысалы, «Ауыл және дала құстары», оның алғашқы жазбаларына қарағанда көбірек техникалық мазмұнға ие болды, бірақ экологияға баса назар аударды. 1899 жылы Мерриам АҚШ Биологиялық зерттеу басқармасының қызметкері Вернон Орландо Бейлиге үйленді. 1902 жылдан 1919 жылға дейін ол өзінің байқауларына негізделген The Condor сияқты мерзімдік басылымдарда 50-ден астам мақала жариялады. Оның ең маңызды еңбегі – «Жаңа Мексика құстары», ол Уэллс Кук қайтыс болғаннан кейін АҚШ Биологиялық зерттеу басқармасының тапсырысы бойынша аяқталды. Бастапқыда Кук пен Мерриам бірлескен авторлар ретінде тізілген, бірақ Мерриам оның үлесінің ауқымдылығын ескере отырып, басқармадан оны жалғыз автор деп тану туралы сәтті өтініш жасады. Мерриам күйеуімен бірге Вашингтон қаласында тұрды, онда ол Ұлттық зоологиялық бақта құс бақылау сабақтарын оқыды. Ол Америка орнитологтар одағының мүшесі болып сайланған және Брюстер медалімен марапатталған алғашқы әйел болды. 1942 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін Мерриам көптеген жылдар бойы қоғамдық өмірден шеттеніп, 85 жасында қайтыс болды. Таулық ұсаққұстың бір түрі – Parus gambeli baileyae – оның құрметіне аталды.

Florence Augusta Merriam Bailey (August 8, 1863September 22, 1948) was an American ornithologist, birdwatcher, and nature writer. Between 1890 and 1939, she published a series of field guides on North American bird life. These guides were often written with amateur birdwatchers in mind, leading to the popularity of the birding movement. With little formal education as a child, Merriam developed an interest in the natural sciences from her explorations of the Adirondack Mountains, near where she grew up, and the scientific interests of her family members, including her older brother Clinton Hart Merriam. Her nature writing and activism started at Smith College in 1882, where she was enrolled as a special student. She was later awarded a degree at age 58, due to her subsequent activism and writing. While there, she and Fannie Hardy Eckstrom created a chapter of the Audubon Society to educate their classmates on ornithology and dissuade them from wearing hats with feathers. By the time Merriam left Smith in 1886, one third of the student body was involved in the Society. In 1890, Merriam turned a series of bird profiles that she had published in Audubon Magazine into a book, Birds Through a Looking Glass. Unlike other ornithological works, which studied trapped birds in indoor settings, Merriam's writing encouraged the natural, outdoor study of live birds. Her later works, such as Birds of Village and Field, were more technical than her early writings, but they retained their focus on ecology. In 1899, Merriam married Vernon Orlando Bailey, a member of the U. S. Biological Survey. Between 1902 and 1919, she wrote over 50 articles for periodicals like The Condor based on her observations. Her magnum opus was Birds of New Mexico, which she completed at the request of the U. S. Biological Survey after Wells Cooke's death. Originally, she and Cooke were listed as co authors, but Merriam successfully petitioned the Survey to name her the sole author due to the magnitude of her contributions. Merriam and her husband lived in Washington, D. C., where she taught birdwatching classes at the National Zoological Park. She was both the first woman elected as a Fellow of the American Ornithologists' Union and awarded the Brewster Medal. After her husband's death in 1942, Merriam mostly retreated from public life until her death at age 85. Parus gambeli baileyae, a subspecies of mountain chickadee, is named in her honor.

Ерте өмір және білім

Флоренс Огаста Мерриам 1863 жылдың 8 тамызында Нью-Йорк штатының Локуст-Гроув қаласында Клинтон Леви мен Кэролайн (құрметті әкесі Харт) Мерриамның төрт баласының ең кішісі ретінде дүниеге келді. Оның әкесі, қызы тумас бұрын Локуст-Гроувқа көшіп келгенге дейін, Утика мен Нью-Йорк қалаларында саудагер және банкир болып жұмыс істеген. 1871-1875 жылдар аралығында Клинтон Мерриам Республикалық партиясының мүшесі ретінде АҚШ Конгресінде Нью-Йорк штатының Льюис округінен өкіл болды. Ал Кэролайн Мерриам Ратгерс әйелдер колледжін бітірген және округ сотының судьясы, сондай-ақ Коллинсвилльден Нью-Йорк штатының Ассамблеясының депутаты болған Леви Харттың қызы еді. Мерриам отбасының көптеген мүшелері табиғатты зерттеу ғылымдарына қызығушылық танытқан. Кэролайн Ратгерсте оқыған кезінде астрономияға қызығып, күйеуі мен балаларымен телескоп арқылы жұлдыздар мен күн тоқырауларын қарауға мүмкіндік берген. Мерриам кейде әкесінің әпкесі Хелен Баггты «біздің отбасының ботанигі» деп атаған. Оның әкесі 1870 жылы алғашқы құрлықтан құрлыққа салынған теміржолмен Калифорнияға сапар шеккен кезде табиғатқа деген қызығушылығын арттырды. Клинтон Йосемити аңғарындағы саяхаттарымен байланысты мұздықтарға қызығушылық танытып, осы мәселе бойынша табиғатты зерттеуші Джон Мьюрмен ұзақ хат алмасып тұрды. Мерриам отбасының «Хоумвуд» деп аталған мүлігі Адирондак тауларына жақын орналасқан, бұл жергілікті жануарлар мен өсімдіктерді зерттеуге көп мүмкіндік берді. Мерриам әкесі мен үлкен ағасымен мүлік аумағында серуендеп, аймақтың түрлерін білуге үйренді. Оның ең басты қызығушылығы құстарға еді, ол олардың мінез-құлқына, әндеріне және түрлеріне ас бөлмесінің терезесінен қарап үйренген. Тоғыз жасында Мерриам әкесі мен үлкен ағасы Клинтон Харт Мерриаммен Флоридаға кемпингке барды. Оның ересектегі өмірінде С. Харт деп танылған ағасы да табиғатты зерттеу ғылымдарына қызығушылық танытып, жас кезінде құстарды зерттеген және отбасылық жерде аулаған жануарларды сақтап, түрлендірген. Әкесінің Конгрестегі қызметі оларға Вашингтондағы табиғатты зерттеушілер қауымдастығымен байланыс орнатуға мүмкіндік берді: үлкен Мерриам 1872 жылы Йеллоустоун экспедициясына орнитолог ретінде С. Хартты жұмысқа алу үшін сол кездегі Смитсонов институтының хатшысының көмекшісі болған Спенсер Фуллертон Бердпен кездесу ұйымдастырды. Бала кезінде Мерриам негізінен үйде тәрбиеленді, ол бұл оқудың негізі отбасы мүшелерінің ғылыми және табиғи қызығушылықтарына байланысты болғанын айтқан. Оның алғашқы ресми білімі Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласында басталды, онда Мерриам жалпы денсаулығының нашарлауына байланысты медициналық ем алу үшін жіберілді. Ол бір жыл бойы дәрігерінің отбасымен бірге тұрып, жергілікті мемлекеттік мектепке барып оқыды. Осы тәжірибеден кейін Мерриам Нью-Йорк қаласындағы мектепке, отбасы қыста өткізетін жерге, және Утикадағы миссис Пиатттың жеке мектебіне қатысты.

Florence Augusta Merriam was born on August 8, 1863, in Locust Grove, New York, the youngest of four children born to Clinton Levi and Caroline (née Hart) Merriam. Her father had been a mercantilist and banker in Utica and New York City before settling in Locust Grove, shortly before his daughter was born. Between 1871 and 1875, Clinton Merriam served as the United States Congressman from Lewis County, New York, as a member of the Republican Party. Caroline Merriam, meanwhile, was a graduate of Rutgers Female College and the daughter of Levi Hart, a county court judge and New York State Assembly member from Collinsville. Many members of the Merriam family took an interest in the natural sciences. While at Rutgers, Caroline had developed an interest in astronomy, which she shared with her husband and children by allowing them to look at constellations and eclipses through a telescope. Merriam once referred to her paternal aunt, Helen Bagg, as "our family botanist". Her father, meanwhile, developed an interest in nature when, in 1870, he traveled to California on the first transcontinental railroad. Clinton was interested in glaciation as it related to his travels in the Yosemite Valley, and he engaged in a lengthy written correspondence with the naturalist John Muir over this topic. The Merriam family estate, named Homewood, was situated near the Adirondack Mountains, with ample opportunities to explore local wildlife. Merriam would take walks around the estate with her father and older brother, developing her knowledge of the region's species. Her primary interest was in birds, whose habits, songs, and species she learned to identify by watching them from her dining room window. When she was nine years old, Merriam accompanied her father and her older brother, Clinton Hart Merriam, on their camping trip to Florida. C. Hart, as he was known in his adult life, was also interested in the natural sciences, spending his adolescence studying birds and performing taxidermy on the animals he trapped on the family property. Their father's time in Congress gave them connections to the naturalist scene in Washington, D. C.: the elder Merriam arranged a meeting with Spencer Fullerton Baird, then the assistant secretary of the Smithsonian Institution, to employ C. Hart as an ornithologist on a Yellowstone expedition in 1872. As a child, Merriam was primarily educated at home, which she described as based in the scientific and natural interests of her family members. Her first formal education took place in Syracuse, New York, where Merriam was sent for medical treatment due to general ill health. She lived with her physician's family for a year and attended the local public school there. After that experience, Merriam attended school in New York City, where her family spent the winters, and at Mrs. Piatt's private school in Utica.

Колледж және ерте белсенділік

1882 жылы ағаларының ыстық тілегімен Мэриам Нью-Йорк штатының Нортгемптон қаласында жаңадан ашылған Смит колледжіне оқуға түсті. Бала кезінде денсаулығының нашарлығы мен толыққанды білім алуға кедеріс келтіргеніне байланысты, ол тек арнайы студент ретінде қабылдануға мүмкіндік алды. Бұл оған гуманитарлық ғылымдарды терең зерттеуге мүмкіндік бермеді, бірақ жеке қызығушылығы бар пәндерді таңдауға, белгіленген оқу жоспарына сәйкес емес курстарға қатысуға рұхсат етті. Смитте ғылыми курстар болмағандықтан, оның көп бөлігі жазу, әдебиет, геология, этика, салыстырмалы діндер, философия, музыка және өнерге арналды. Бірақ колледжді бітіруге жақын келгенде, ол ғылымға көбірек назар аударып, эволюция тақырыбында дипломдық жұмысын жазды. 1885 жылдың қыркүйегінде Смиттегі соңғы жылында Мерриамның құстарға деген құмарлығы отбасылық дос Эрнест Томпсон Сетонның ынталандыруымен пайда болды. Сол кезде АҚШ Биологиялық зерттеулер басқармасының басшысы және Америка орнитологтар одағының негізін қалаушылардың бірі болған К. Харт оны Одақтың алғашқы әйел мүшесі деп ұсынды. Келесі қаңтарда Фанни Харди Экстроммен дос болған Мерриам досының басында құс қауырсыны бар екенін көріп, қатты таң қалды. Сыныптастарының көпшілігі де осы әдетке көшкенде, Мерриам кампуста да, одан тыс жерлерде де құстарды қорғау және сәндік киім индустриясын өзгертуді қолдауға кірісті. 1886 жылы Мерриам Нью-Йорк, Нью-Гэмпшир және Вашингтон қалаларында құс қауырсынынан жасалған шапқыларды тоқтату туралы мақалалар жариялады. 1886 жылдың 11 ақпанында табиғатты зерттеуші Джордж Бёрд Гриннелл жабайы құстарды қорғау үшін Одубон қоғамын құруды ұсынды. Гриннелл осы шақыруды жасағаннан бір ай өткен соң, Мерриам мен Харди, осы уақытқа дейін қауырсын шапқыларын киюді тоқтатқан, Смит колледжінде Одубон қоғамының алғашқы жергілікті бөлімшесін құрды. Ұйымның алғашқы отырысына 75-ке жуық студент пен оқытушы қатысты, ал 1886 жылдың 17 наурызына қарай Смит колледжінің Одубон қоғамы конституцияны, лауазымдарды және далалық комитетті қабылдады. Сол жылы Мерриам "Одубон" журналында клубтың мақсаттары туралы мақала жариялады, онда студенттерді құстардың сыртқы түрін, айтатынын, уақытын қалай өткізетінін, қандай үйлер салады және отбасылық құпияларын байқауға шақырды. Мерриамның пікірінше, сыныптастарына қауырсын шапқыларын киюді тоқтатуды тікелей айтудың орнына, оларды табиғатқа серуендеуге алып бару тиімдірек, бұл оларды жергілікті жануарлар дүниесіне жақындастырып, өздерінен бастап бұл әдеттен бас тартуға итермелейді. Осы процестің бір бөлігі ретінде ол Джон Берроузды кампусқа шақырып, студенттерді табиғатқа серуендетуге шақырды. 1886 жылдың мамырында Берроуз келгеннен кейін Смиттегі студенттердің үштен бірі сәнді құс қауырсынының қолданылуын айыптап, жергілікті Одубон қоғамына қосылды. Ал Берроуз Мерриам Смиттен кеткеннен кейін де жыл сайын университетке келіп, құстармен серуендеуге жетекшілік етті. Мерриам 1886 жылдың маусымында Смиттен кеткен кезде Одубон қоғамы танымал болды, ал оның сыныптастары өмірдегі маңызды жаңалықтарды сынып хаттары арқылы бөлісіп отырды. Арнайы студент болғандықтан, Мерриам төрт жылдық оқудан кейін диплом алмады, бірақ 1921 жылы, 58 жасқа келгенде, оқу орны оған бакалавр дәрежесін берді. Мерриамның киім-кешек индустриясынан құстарды қорғауға бағытталған қозғалысы Смиттен кеткеннен кейін де жалғасты: 1900 жылғы Лейси заңы заңсыз алынған жабайы жануарлардың саудасына тыйым салды, ал 1918 жылғы Көшіп-қонушы құстар туралы шартты заң көшіп-қонушы құстарды қорғауды федералдық заңға айналдырды.

At the insistence of her older brothers, Merriam enrolled in 1882 at the newly founded Smith College in Northampton, Massachusetts. The poor health that had beleaguered her throughout her childhood and prevented her from much formal education meant that she could only enroll as a special student. This prevented her from the advanced study of liberal arts, but also allowed her to take courses in which she was personally interested rather than following a prescribed course of study. At the time of her enrollment, Smith lacked a science course, and so most of her class work was in writing, literature, geology, ethics, comparative religions, philosophy, music, and art. By the end of her college tenure, however, she had concentrated in science and wrote a senior thesis on evolution. By September 1885, as she entered her final year at Smith, Merriam had an obsession with birds that began at the encouragement of family friend Ernest Thompson Seton. C. Hart, who at that time had become the chief of the U. S. Biological Survey and one of the founders of the American Ornithologists' Union, nominated her as the first female associate of the Union. The following January, Merriam, who had befriended Fannie Hardy Eckstrom, was aghast to find that her friend wore bird feathers in her hat. As more of their classmates took up the practice, Merriam began advocating both on and off campus for the protection of birds and alterations to the millinery industry. In 1886, Merriam published a series of newspaper articles in New York, New Hampshire, and Washington, D. C., arguing for an end to bird feather hat decorations. On February 11, 1886, the naturalist George Bird Grinnell wrote an editorial proposing the formation of an Audubon Society for the protection of wild birds. One month after Grinnell made this call, Merriam and Hardy, who by this point had stopped wearing feathered hats, created one of the first local chapters of the Audubon Society at Smith College. About 75 students and faculty members attended the first meeting of the organization, and by March 17, 1886, the Smith College Audubon Society had adopted a constitution, officers, and a field committee. That year, Merriam published an article in Audubon Magazine about the aims of the club, which encouraged field study by asking students to observe "how the birds look, what they have to say, how they spend their time, what sort of houses they build, and what are their family secrets". Merriam was of the belief that rather than outright telling her classmates to stop wearing feathered hats, it was more effective to take them on nature walks, which would cause them to form an attachment to local wildlife and stop the practice of their own accord. As part of this process, she recruited John Burroughs to come to campus and take the students on a nature walk. Shortly after Burrough's May 1886 visit, one third of the student population at Smith had denounced the use of fashionable bird feathers and had joined the local Audubon Society. Burroughs, meanwhile, returned to campus every year to lead a bird walk, even after Merriam had left Smith. When Merriam left Smith in June 1886, the Audubon Society had become popular, while her classmates continued to communicate through class letters with major life updates. As a special student, Merriam did not earn a degree after her four years of college, but the institution eventually presented her with a bachelor's degree in 1921, when she was 58 years old. Merriam's movement to protect birds from the millinery industry progressed after she left Smith: the Lacey Act of 1900 prohibited the trade of illegally acquired wildlife, while the Migratory Bird Treaty Act of 1918 made the protection of migratory birds a federal law.

Алғашқы жазбалары мен саяхаттары

1886 жылы Смиттен кеткеннен кейін, әлі үйленбеген Мерриам табиғат туралы жазуларын дамыту және қоғамға пайдалы болу ниеттерінің арасында қалды. 1887 жылы «Audubon Magazine» журналында оның құстар туралы алғашқы мақалалары жарияланды, ал жазбаға уақыт болмағанда Мерриам анасымен бірге жұмыс істейтін әйелдер мен қыздарға арналған әлеуметтік клубтардағы еріктік жұмысына қатысты. 1891 жылы ол Чикагода, Джейн Аддамстың «Hull House» үйінің бөлімшесі ретінде құрылған жұмысшы қыздарға арналған жазғы мектепте бір ай бойы құстар туралы сабақ берді. Келесі жазда ол Нью-Йорк қаласында Грейс Ходли Додждың әлеуметтік клубының бірінде жұмыс істеді. Мерриам мен оның анасы денсаулығының нашарлауынан, мүмкін туберкулезден зардап шекті, сондықтан отбасы Батыс жағалауы, Пласид көлі, Нью-Йорк қаласы және Флорида сияқты ауруды жеңілдететін климатты аймақтарда демалысқа шықты. 1889 жылы Мерриам мен оның отбасы Сан-Диего округіне, оның ағасы Густавусқа тиесілі шаруашылыққа, Мерриам мен анасының денсаулығын жақсарту үмітімен сапар шекті. Оңтүстік Калифорниядағы бірнеше айлық қанағатты болудан бөлек, Мерриамның ауруы жеңілдеді және ол Батыс АҚШ-қа және ондағы құстарға қызығушылық танытты. Осы кезеңде «Audubon Magazine» жабылды, сондықтан Мерриам журналға жазған 50 ең көп кездесетін құстың сипаттамаларын жинап, кітапқа біріктіруге шешім қабылдады. 1890 жылы Бостондағы «Houghton Mifflin» баспасынан жарық көрген «Опералық көзілдіріктен құстар» атты кітабында оның «Audubon» туралы жазғандары мен 20 қосымша құс туралы мәліметтер, сондай-ақ құстарды жіктеуге көмектесетін қосымшалар мен осы саладағы зерттеулерін жалғастыруды қалайтындарға арналған анықтамалық материалдар бар болды. «Опералық көзілдіріктен құстар» және Мерриамның басқа да еңбектері замандастарының орнитологиялық зерттеулерінен ерекшеленді: құстарды ұстап не өлтіріп, үй ішінде зерттеудің орнына, Мерриам жабайы табиғатты табиғи ортада, көбінесе бинокль арқылы бақылауға сенді. «Опералық көзілдіріктен құстар» кітабындағы құстардың сипаттамалары жарты беттен бес-алты бетке дейін созылып, олардың сыртқы түрі, әні, ұялары және мінез-құлқы туралы мәліметтерді қамтиды, көбінесе суреттермен немесе музыкалық нотациямен толықтырылған. Автор Скотт Вейденсаул «Опералық көзілдіріктен құстар» кітабын «бір мағынада американдық құстарға арналған алғашқы анықтамалық» деп атады. Ғылыми орнитология ерлер басым болған сала болғанымен, құс бақылау әйелдер арасында кеңінен таралды, себебі ол әуесқой зерттеулерге мүмкіндік берді. Басылымдарына қарамастан, Мерриам және Америка орнитологтар одағының басқа да әйел мүшелері ер мүшелерге қарағанда «көзге түсетіндей бағынышты деңгейге» түсірілді. Бұл 1901 жылға дейін өзгермеді, ол кезде Мерриам, Мейбел Осгуд Райт, Харриет Манн Миллер және тағы бірнеше әйелдер «сайланатын мүше» дәрежесіне жетті. Мерриам Миллермен жақын дос болды, ол оның мансабының басында жазуға ынталандырды және байқап жүрген құстардың сезбеуі үшін қалай әрекет ету керектігін үйретті. 1893 жылы Мерриам Миллермен Юта штатына барды, ал келесі жылы ол өзінің тәжірибелері туралы «Мормон ауылындағы жазғы күндерім» атты кітапта жазды. Негізінен саяхаттық очерк болған бұл кітапта Мерриам табиғатты сипаттап, құстарды ойын үшін өлтіруді тоқтатуға шақырды. Оның кездескен «Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуінің» мүшелеріне деген көзқарасы сол кезде мақтауға лайық деп есептелді, бірақ оның ағасы қолжазбаға көп түзетулер енгізді. Ютадан кеткеннен кейін Мерриам алты ай Калифорнияда, оның ағасының досы Дэвид Старр Джордан құрған және басқарған Стэнфорд университетінде оқыды. Сол жерде ол ботаник Элис Иствудпен дос болды. Мерриам жаз айларын құс тіршілігін бақылаумен өткізгісі келгендіктен, 1894 жылдың тамызына дейін Калифорнияда қалды. Көктемгі айларда ол Твин-Окс аңғарындағы ағасының ранчосында тұрып, «Бронкодағы құс» кітабын жазды. Корнелл университетінің студенті Луи Агассиз Фуэртес салған суреттерімен толықталған «Бронкодағы құс» кітабында Мерриамның Калифорниядағы құстарды бақылауы, сондай-ақ экспедицияларында мініп жүрген ақ атты Канелломен арадағы қарым-қатынасы сипатталған.

After leaving Smith in 1886, Merriam, still unmarried, was caught between her desires to advance her nature writing and to contribute to the world socially. Her first articles on bird lore in Audubon Magazine appeared in 1887, and when she was not writing, Merriam joined her mother's volunteer work at social action clubs for working women and girls. In 1891, she spent one month in Chicago at a summer school for working girls founded as a branch of Jane Addams's Hull House, teaching a class on birds. The following summer, she worked in New York City at one of Grace Hoadley Dodge's social clubs. Both Merriam and her mother suffered from poor health, possibly caused by tuberculosis, which led the family to take vacations in regions with climates that were thought to ease illness, such as the West Coast, Lake Placid, New York City, and Florida. In 1889, Merriam and her family traveled to San Diego County, at the homestead of her uncle Gustavus, in the hopes of improving the health of Merriam and her mother. In addition to easing her illness, the months long stay in Southern California gave Merriam an interest in the Western United States and the avian life found there. During this time, Audubon Magazine had ceased publication, and Merriam decided to collect the fifty common birds whose profiles she had written for the magazine and collect them into a book. Birds Through an Opera Glass, published in 1890 by Houghton Mifflin in Boston, was a collection of her Audubon profiles and 20 additional birds, also including appendices to help observers classify birds and additional reference materials for those who wished to continue their study. Birds Through an Opera Glass and Merriam's other work deviated from the ornithological studies of her contemporaries: rather than examining the bodies of trapped or killed birds in indoor settings, Merriam believed in observing wildlife outdoors in their natural environments, frequently through a pair of binoculars. The profiles in Birds Through an Opera Glass ranged from half a page to five or six pages long and contained physical descriptions of the birds' appearance, song, nests, and habits, often accompanied by illustrations or musical notation. Author Scott Weidensaul has referred to Birds Through an Opera Glass as "in a sense, the first field guide to American birds". While scientific ornithology was a male dominated field, birdwatching had become more popular among women, as it allowed for amateur study. Despite her publication, Merriam and the other female members of the American Ornithologists' Union were relegated to a "visibly subordinate level" compared to the male members. This did not change until 1901, when Merriam, Mabel Osgood Wright, Harriet Mann Miller, and a few other women achieved the rank of "elective member". Merriam was good friends with Miller, who had encouraged her writing early in her career and who had taught her techniques to remain unnoticed by the birds she was observing. In 1893, Merriam joined Miller in Utah, and she wrote about her experiences the following year in a book titled My Summer in a Mormon Village. Primarily a travel narrative, Merriam also included descriptions of nature and calls to end the killing of birds for sport. Her view of the members of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints that she encountered was regarded as complimentary for the time, although her brother had heavily edited the manuscript. After leaving Utah, Merriam spent six months in California at Stanford University, which had been founded and was presided over by her brother's friend David Starr Jordan. There, she befriended the botanist Alice Eastwood. Merriam remained in California through August 1894, wanting to spend the summer months observing the bird life. During the spring months, she stayed at her uncle's ranch in the Twin Oaks Valley, writing what became A Birding on a Bronco. Illustrated by Louis Agassiz Fuertes, then a student at Cornell University, A Birding on a Bronco describes both Merriam's observations of the birds in California as well as her relationship with Canello, the white horse that she rode on her expeditions.

Вашингтон, округ, және күйеуімен серіктестік

Саяхаттамаған кезде Мерриам Вашингтон қаласында ағасының үйінің үшінші қабатында оның әйелі мен балаларымен бірге тұратын. Ол Флагстафф қаласына жақын Сан-Франциско тауларына соңғы сапарынан кейін толыққанды оралды және дереу жергілікті ғылыми ұйымдардың жұмысына қатысты. Мерриам Әйелдердің Ұлттық ғылым клубының мүшесі болды, Колумбия округінің Audubon қоғамын құруға көмектесті және Миллермен бірге Солтүстік Америка құстарын қорғау жөніндегі Америкалық орнитологтар одағының комитетінде жұмыс істеді. 1898 жылы Мерриам ағасына экспедицияға қосылуға алғашқы шақыру алды, Калифорния штатының Шаста тауындағы табиғатты зерттейтін топқа көмекші ретінде қызмет етті. Ол жазуды үздіксіз жалғастырды, ал осы кезеңде жарияланған мақалалары 1896 жылы «Құстардың ферма мен баққа тигізетін әсері» және 1898 жылы «Ауыл мен дала құстары» деген атпен қайта басылды. Соңғысы, «Бастаушыларға арналған құс кітабы» деген қосымша атағымен, оның бұрынғы кітаптарына қарағанда көбірек техникалық мазмұнға ие болды. Әр жазба 212 құстың латынша атауын, физикалық сипаттамаларын және географиялық таралуын қамтиды. Құстардың толық суреттерімен қатар, олардың денесі, қанаттары, аяқтары сияқты жеке бөліктерінің суреттері де бар. Құстардың әндері музыкалық нотация ретінде емес, фонетикалық жазу арқылы берілген. Мерриам құстардың тамақтануын және олардың тамақтану әдеттерінің ауыл шаруашылығына қалай әсер ететінін сипаттап, экологиялық көзқарасын күшейтеді. Сондай-ақ, құстарды мысықтар мен аңшылардан қорғайтын құрылыстарды салу туралы кеңес береді. 1899 жылдың 16 желтоқсанында Мерриам ағасының досы және АҚШ Биологиялық зерттеуінің мүшесі Вернон Орландо Бейлиге үйленді. С. Харт Мерриам Бейлимен оның Миннесота штатында жасөспірім шағында танысқан. Бейли «Адирондакс сүтқоректілері» атты кітаптың авторы Мерриамға өзі жинаған үлгілерді анықтауға көмек сұрап хат жазған. 1887 жылы Экономикалық орнитология және сүтқоректілерді зерттеу бөлімінің басшысы болып тағайындалған С. Харт Бейлиді АҚШ Биологиялық зерттеуінің далалық агенті етіп, айлығы 40 долларға тағайындады. Мерриамның күйеуінің жұмысы оған Биологиялық зерттеу жүргізген деректерді, кестелерді және суреттерді болашақ еңбектеріне енгізуге мүмкіндік берді. Бейлилер алғаш рет 1900 жылдың сәуір айында бірге саяхаттады, Корпус-Кристиден Техас штатының Браунсвилл қаласына дейін атпен сапар шекті. Олар келесі 30 жыл бойы бірге саяхаттауды жалғастырды, Мерриам күйеуі Биологиялық зерттеу үшін далалық зерттеулер жүргізіп жатқанда жазумен айналысты. Оның ең маңызды еңбектерінің бірі – 1902 жылғы «Батыс АҚШ құстарының анықтамалығы» (Handbook of Birds of the Western United States), Фрэнк М. Чапманның «Шығыс Солтүстік Америка құстарының анықтамалығы» (Handbook of Birds of Eastern North America) кітабына қосымша. Мерриамның саяхаттарындағы жазбалары «Auk» және «Condor» сияқты мерзімдік басылымдарда жарияланған 50-ден астам мақалаға айналды. 1902 жылдан 1919 жылға дейін Мерриамның бір еңбегі «Condor» журналының әр томында жарық көрді. Олардың көпшілігі күйеуінің 1909 жылдан 1916 жылға дейін жазды өткізген Солтүстік Дакота штатындағы далалық жануарларға арналған. Оның осы аймақтағы жазбалары «Condor» журналы үшін 17 мақалаға айналдырылды. 1917 жылы үкімет Бейлилерден Глейсер Ұлттық паркінің жануарлар әлеміне арналған экскурсиялық нұсқаулық жасауды сұрады. Вернон сүтқоректілер туралы бөлімдерді жазса, Флоренс құстар туралы жазды. Осы шақта АҚШ Биологиялық зерттеулер басқармасының басшысы Эдвард Уильям Нельсон Мерриамға өтінішпен жүгінді. Уэллс Кук 1916 жылы күтпеген жерден қайтыс болғанға дейін Нью-Мексикодағы құстар туралы зерттеуді жазып жатқан еді, ал Нельсон Мерриамның осы жұмысты аяқтауын қалады. «Нью-Мексико құстары» атты қолжазба 1919 жылы аяқталғанымен, көптеген баспагерлер карталар мен суреттері бар 800 беттік еңбек шығару шығындарын өз мойнына алуға дайын болмады, ал бұл еңбек 1928 жылға дейін, Нью-Мексиконың Аң және балық шаруашылығы департаменті басып шығаруға және таратуға келіскенге дейін жарық көрмеді. Бастапқыда Биологиялық зерттеулер Кук пен Мерриамның екеуін де авторлар ретінде тізімге енгізуді ұсынды, бірақ Мерриам бұған қарсылық көрсетті. Ақырында, Куктың түпнұсқалық жұмысына енгізген түзетулері оның жалғыз автор ретінде танылуына жеткілікті үлес болды деп есептелді, ал Кук кіріспеде еске алынды. Екі жылдан кейін Вернон Бейли әйелінің еңбегіне «Нью-Мексико сүтқоректілері» атты қосымша шығарма жариялады.

When she was not travelling, Merriam lived in Washington, D. C., on the third floor of her brother's house with his wife and children. She returned there in full after a final trip to the San Francisco Mountains near Flagstaff, Arizona, and promptly became involved in local scientific organizations. Merriam was a member of the Women's National Science Club, helped found the Audubon Society of the District of Columbia, and worked with Miller on the American Ornithologists' Union's Committee on the Protection of North American Birds. In 1898, Merriam received her first invitation to join her brother on a field expedition, serving as an assistant for a group that studied the natural life in Mount Shasta, California. She continued to write heavily, and her articles during this period were reprinted as How Birds Affect the Farm and Garden in 1896 and Birds of Village and Field in 1898. The latter work, subtitled A Bird Book for Beginners, was more technical than her previous books. Covering 212 birds, each entry began with the species' Latin name, physical characteristics, and geographical distribution. In addition to whole bird drawings, there are also illustrations of specific body parts such as beaks, wings, and feet. Birdsong is written phonetically rather than as musical notation. Merriam also takes an increased ecological focus, describing both the birds' diets and how those diets affect agriculture. She also provides advice for how to construct structures that would protect birds from cats and hunters that would kill them. On December 16, 1899, Merriam married Vernon Orlando Bailey, her brother's friend and a fellow member of the U. S. Biological Survey. C. Hart Merriam had become acquainted with Bailey when the latter was an adolescent in Minnesota. Bailey had written to Merriam, the author of Mammals of the Adirondacks, asking for help in identifying specimens that he had collected. In 1887, C. Hart, who had been appointed the head of the Division of Economic Ornithology and Mammalogy, appointed Bailey as a field agent for the U. S. Biological Survey at a wage of $40 per month. Merriam's husband's employment allowed her to incorporate the data, charts, and illustrations that the Biological Survey had conducted into her future works. The Baileys first traveled together in April 1900, when they took a carriage from Corpus Christi to Brownsville, Texas. They continued to travel together over the next 30 years, with Merriam writing as her husband conducted field studies for the Biological Survey. The most ambitious of these works was her 1902 Handbook of Birds of the Western United States, the companion volume to Frank M. Chapman's Handbook of Birds of Eastern North America. The field notes that Merriam took in her travels were turned into over 50 articles appearing in periodicals such as The Auk and The Condor. Between 1902 and 1919, a work by Merriam appeared in almost every volume of The Condor. Many of these focused on the prairie wildlife in North Dakota, where her husband spent the summers from 1909 to 1916. Her notes from this region were turned into 17 papers for The Condor. In 1917, the government asked the Baileys to create a visitor guide for the wildlife of Glacier National Park. Vernon contributed the sections on mammal life, while Florence wrote about the birds. Around this time, Edward William Nelson, chief of the U. S. Biological Survey, approached Merriam with a request. Wells Cooke had been in the midst of writing a survey on bird life in New Mexico before his unexpected death in 1916, and Nelson wanted Merriam to complete his work. While the manuscript for Birds of New Mexico was completed in 1919, many publishers were reluctant to take on the costs of producing an 800 page work with maps and illustrations, and the work was not released until 1928, when the New Mexico Department of Game and Fish agreed to print and distribute the work. Originally, the Biological Survey requested that both Cooke and Merriam be listed as authors, which Merriam resisted. Ultimately, her revisions to even Cooke's original work were seen as a significant enough contribution that she was listed as the sole author, with Cooke credited in the introduction. Two years later, Vernon Bailey published a companion piece to his wife's work, titled Mammals of New Mexico.

Кейінгі өмір және өлім

Бейлилер саяхаттамаған кезде Вашингтон қаласында тұратын, соңғы жылдары Калорама жолындағы 1834-ші үйінде өткізген. Сапарға шыққандар саяхаттарында жинаған естеліктерімен әшекейленген үйлерін еске алады. Үйлерінің орталық нүктесі Ұлттық зоологиялық паркте тұратын бенгал жолбарысының суреті болды. Жабайы табиғат суретшісі Чарльз Р. Найт салған бұл суретті Мерриам өлімінен кейін Смитсондан институтына сыйлады, қазір ол Смитсондан американдық өнер мұражайында сақталады. Бейлилердің Вашингтондағы үйі табиғатты зерттеушілер үшін, Элис Иствуд, Кларенс Бёрдсей және Олаус пен Маргарет Мури сияқты ғалымдар үшін көптеген кешкі ас-тойларға тақырып болды. Бейлилердің баласы болған жоқ: Мерриам кеш жаста тұрмысқа шыққан, ал жүктіліктері түсікпен аяқталған. Дегенмен ол балаларды жақсы көріп, Американың скауттары, Американың ойын алаңдары мен демалыс қауымдастығы, Ұлттық тұрғын үй қауымдастығы, Ұлттық бала еңбегі комитеті және Вашингтондағы жұмысшы жігіттер үйі сияқты түрлі ұйымдар арқылы олармен жұмыс істеді. Мерриам немере қыздары Флодди мен Дирдреге де қамқорлық жасады, Флодди Смит колледжіне қабылдана алмағанда Джордж Вашингтон университетіне түсуіне көмектесті. Мерриамның мақсатының бір бөлігі балаларды жабайы табиғатты қорғауға және бақылауға үйрету болды. Ол табиғатты зерттеуді бастауыш және орта мектептерге енгізу арқылы балалардың құстарды зерттеу және қорғауды мектепте үйренуіне көмектесетініне, соның нәтижесінде олардың қоршаған ортаны зерттеуге деген қызығушылығы артатынына үміттенді. Мемлекеттік мектептердегі сабақтардан тыс, Мерриам 1903 жылы Ұлттық зоопаркте құс бақылау курстарын оқыта бастады. Оның алғашқы курсына тек 15 студент қатысты, бірақ 1913 жылға қарай оннан астам мұғалім 100-ден астам студентке сабақ берді. «Нью-Мексиконың құстары» Мерриамның ең маңызды еңбегі болуға тиіс болғанымен, ол 1930 жылдарға дейін жазуын жалғастырды. Ұлттық парктер қызметі оның соңғы маңызды еңбегін, «Гранд Каньон ұлттық паркінің құстары» деген кітабын 1939 жылы, Мерриам 76 жасқа толғанда жариялады. Ол 1929 жылы Америка орнитологтар одағының алғашқы әйел мүшесі болып сайланғаннан кейін көптеген наградаларға ие болды. Екі жылдан кейін ол Батыс жарты шардағы құстар туралы ең маңызды орнитологиялық еңбек авторына екі жылда бір рет берілетін Брюстер медалін алған алғашқы әйел болды. 1933 жылы Нью-Мексико университеті Мерриамға құрметті докторлық дәрежесін берді. Вернон Бейли 1933 жылы 46 жыл қызмет еткеннен кейін АҚШ-тың биологиялық зерттеулер қызметінен зейнеткерлікке шықты, ол осы лауазымды жас жігітке табыс ету уақыты келді деп ойлады. Күйеуі зейнеткерлікке шыққаннан кейін Мерриам Құс қорғау комитетінен кетіп, ерлі-зайыптылар Твин Оукс қаласында зейнеткерлікке шығуға тырысты. Бірақ Флоренс шөлдегі үйлерінде бақытсыз болғандықтан, олар көп ұзамай Вашингтонға оралды. Вернон мен Флоренс 1941 жылы соңғы сапарларын бірге жасады, Солтүстік Нью-Йоркке шығып, солтүстік сәулесін көру үшін барды. Вернон Бейли 1942 жылдың маусымында қайтыс болды, ал Флоренс содан кейін тыныш өмір сүрді. 1948 жылдың 22 қыркүйегінде, 85 жасында Мерриам Вашингтондағы үйінде миокардтың нашарлауынан қайтыс болды. Ол Локаст Гроувта жерленген.

When they were not traveling, the Baileys resided in Washington, D. C., spending their final years at a house on 1834 Kalorama Road. Visitors recalled their home as ornately decorated with memorabilia gathered on their travels. The centerpiece of their home was a portrait of the Bengal tiger living then at the National Zoological Park. Painted by wildlife artist Charles R. Knight, Merriam bequeathed the painting to the Smithsonian Institution upon her death, and it now resides in the Smithsonian American Art Museum. Their Washington home was the subject of many dinner parties for naturalists, including Alice Eastwood, Clarence Birdseye, and fellow naturalist couple Olaus and Margaret Murie. The Baileys never had children together: Merriam had married late, and her pregnancies had ended in miscarriage, but she loved children and worked with them through various regional and national associations, including the Boy Scouts of America, the Playground and Recreation Association of America, the National Housing Association, the National Child Labor Committee, and the Working Boys' Home in Washington. Merriam was also a devoted aunt to her grand nieces Floddie and Deirdre, helping the former to enroll in George Washington University when she could not attend Smith College. Part of Merriam's mission was to educate children on wildlife preservation and observation. She hoped that the introduction of nature study into elementary and secondary classrooms would help children to learn about bird study and protection in school settings, which would encourage them to continue environmental study. Outside of the public school classroom, Merriam began teaching birding courses at the National Zoo in 1903. Her first class attracted only 15 students, but by 1913, over a dozen teachers were instructing over 100 students. Although Birds of New Mexico seemed poised to be Merriam's magnum opus, she continued writing into the 1930s. The National Park Service published her last substantial work, Among the Birds of Grand Canyon National Park, in 1939, when Merriam was 76 years old. She also received a number of honors, beginning in 1929, when the American Ornithologists' Union elected Merriam their first female Fellow. Two years later, she became the first woman to receive the Brewster Medal, awarded biennially to the writer of the most important ornithological work on birds of the Western Hemisphere. In 1933, the University of New Mexico awarded Merriam an honorary doctorate. Vernon Bailey retired from the U. S. Biological Survey in 1933 after 46 years of service, believing that it was time for a younger man to take over the position. After her husband's retirement, Merriam resigned from the Committee on Bird Protection and the couple attempted to retire in Twin Oaks. This was short lived, as Florence was unhappy in their desert home, and they soon returned to Washington. Vernon and Florence took their final trip together in 1941, traveling to Upstate New York to see the aurora borealis. Vernon Bailey died in June 1942, after which Florence lived quietly. On September 22, 1948, at the age of 85, Merriam died of myocardial degeneration in her Washington home. She was buried in Locust Grove.

Мұра

Мериамның көптеген еңбектері ғалымдарға емес, әуесқой құс бақылаушыларға арналған, ал "Ауыл және егістік құстары" сияқты еңбектері құс бақылаушылар үшін танымал нұсқаулықтарға айналды. Оның еңбектерінде көбінесе Франк М. Чапман, Роберт Риджвей және Теодор Шерман Палмер сияқты кәсіби орнитологтардың зерттеулері енгізілген, бірақ олар өздерінің меншігінде және көршілес аудандарында құстарды бақылаған әуесқойлардың байқауларын да пайдаланған. Оның шығармалары халықты жануарлар дүниесін бағалауға баулуға арналған, нәтижесінде құстарды бақылау танымал хоббиге айналды. Ғылым жазушысы Пол Генри Оэсер Мерриамды "өз заманының ең көркем орнитологтарының бірі" деп атады, ал Роберт Уэлкер оны Миллер, Мейбл Осгуд Райт және Нельтье Бланчанмен бірге он тоғызыншы ғасырдағы құс кітаптарының ең маңызды төрт әйел авторы деп санайды. Оңтүстік Калифорния тауларында кездесетін таулық шымтезегінің бір түрі – Parus gambeli baileyae – Мериамның құрметіне аталған. Джозеф Гриннелл 1908 жылы осы түрді анықтап, оған "Миссис Бейлидің чикади" деген жалпы атаумен қатар ғылыми атауын да берген. Мериам Гриннеллге оның еңбегі үшін алғыс айтып, хатында "Парус әрқашан менің сүйікті құстарымның бірі болды" деп жазған. Сонымен қатар, Мериамның шәкірттерінің бірі Пэт Дженкс Американың жергілікті халықтары үшін қасиетті жерлерді зерттеу кезінде Мексикада белгісіз жанартау құрамын тапқан. Ол бұл құралымды Мериамның құрметіне Бейли кратері деп атаған, бірақ ол АҚШ шекарасында болмағандықтан, атау ресми түрде тіркелмеген.

Таңдалған жарияланымдар

Басылым туралы мәліметтер Харриет Кофолкның «Ешбір әйел нәзік емес» кітабынан алынды: Флоренс Мерриам Бейли, пионер-табиғаттанушы.