Северин Лёвенскёльд: Норвегия саяхатшысы және премьер-министрі
Severin Løvenskiold
Северин Лёвенскьольд (1777-1856) – Норвегия саяхатшысы, саяси қайраткері және елдің премьер-министрі. Өмірі мен білімі туралы ақпарат. Норвегия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норвегиялық саясаткер (1777–1856)
Norwegian politician (1777–1856)
Северин Лёвенскиольд (7 ақпан 1777 – 15 қыркүйек 1856) – норвегиялық ақсүйек, саясаткер және Норвегияның премьер-министрі.
Severin Løvenskiold (7 February 1777 – 15 September 1856) was a Norwegian nobleman, politician and the prime minister of Norway.
Отбасы
Северин Лёвенскиольд кіші, Норвегияның Телемарк аймағындағы Порсгрунн қаласында Северин Лёвенскиольд үлкен және Бенедикт Генриетта Аалл отбасында дүниеге келді. 1802 жылы ол графня Хедевиг Софи Кнутқа үйленді.
Severin Løvenskiold, the younger, was born in Porsgrunn in Telemark, Norway to Severin Løvenskiold, the elder, and Benedicte Henriette née Aall. In 1802, he married Countess Hedevig Sophie Knuth.
Білім беру және кеңселер
Тоғыз жасында оны Германияға жіберді, онда ол формальды білім алды. Гамбургқа жақын Вандсбек, Эутин, Саксония және Силезияда оқығаннан кейін, ол 1794 жылы 17 жасында отанына қайтып келді. 1796 жылы Копенгаген университетінде құқық саласы бойынша диплом алды. Кристианияда бірнеше жыл мемлекеттік қызметте болғаннан кейін, 1802 жылы отбасының біраз мүлкіне жауапкершілік жүктеді. 1803 жылдан 1813 жылға дейін ол Братсберг округінің әкімі болып тағайындалды, бұл қызмет оны бүкіл округ бойынша патшаның өкілі етті.
When Løvenskiold was nine years old, he was sent to Germany, where he received his formal education. After studies in Wandsbek near Hamburg, in Eutin, in Saxony and in Silesia, where he studied mining, he returned in 1794 at the age of 17 years. He earned a degree in law at the University of Copenhagen in 1796. After a few years of public service in Christiania, he assumed responsibility for some of the family’s holdings in 1802. From 1803 1813, he was appointed to be the county governor for Bratsberg amt, a position which made him the Kings representative for the whole county.
Саяси өмір
Тоғыз жыл Дания-Норвегия королінің өкілі болғаннан кейін, Северин Лёвенскиольд 1813 жылы осы лауазымынан кетті, ал келесі жылы Эйдсволдағы конституциялық жиналысқа сайланды. Лёвенскиольд конвент кезінде Швециямен одақ құруды жақтаған, «Одақ партиясы» деп аталатын топтың белсенді мүшесі болды және Норвегиядағы дворяндықты сақтап қалуға елеулі күш жұмсады. 1821 жылғы Дворяндық заңынан басталган процесте дворян титулдары мен жеңілдіктері жойылғанда, Лёвенскиольд бұл шешімге қарсылық білдірді, оны әділетсіз деп санады және 1739 жылы король Кристиан VI әкесі, ең кіші Северин Лёвенскиольдқа берген мәңгілік дворяндық мәртебесі туралы уәделерді бұзды деп есептеді. Дворяндықты таратуға қарсы оның ұстанымы – Лёвенскиольдтің көптеген заманауи саяси мәселелердегі көзқарасының жарқын мысалы. Оның консервативтілігі, кейде реакциялық көрінуі мүмкін, халықтық демократияға әкелетін шараларды қабылдамауында көрінді, әсіресе 1836 жылы король Лёвенскиольдтың кеңесіне қарамастан, муниципалитеттердегі демократия туралы заңдарды бекіткен кезде. Ол шаруалардың ұлттық істерді басқаруға қажетті білім және саяси түсінік деңгейіне ие емес екенін айтты, король бұл пікірмен келісті. Алайда король Карл III Иоанн муниципалитеттердегі заңдарды қабылдады. Лёвенскиольд корольге өте адал болды және 1841 жылы Норвегияның губернаторы болып тағайындалғанға дейін бірнеше жыл Стокгольмде премьер-министр қызметін атқарды.
After nine years as the Dano Norwegian king’s representative, Severin Løvenskiold resigned this position in 1813, and in the following year, he was elected to the constitutional assembly at Eidsvoll. Løvenskiold was during the convention an enthusiastic member of the so called ‘Union Party’, which advocated a union with Sweden, and he made notable efforts to retain the nobility in Norway. When noble titles and privileges in fact were abolished in a process starting with the Nobility Law of 1821, Løvenskiold went on record against the decision, finding it unjust and in violation with promises of eternal noble status in 1739 given from King Christian VI to his father, Severin Løvenskiold, the eldest. His position against the dissolution of nobility is a good example of Løvenskiold’s position in many contemporary political issues. His conservatism, which sometimes could appear as reactionary, was reflected in his refusal of measures leading to a popular democracy, particularly so in 1836 when the laws on municipal democracy were sanctioned by the king—against Løvenskiold’s advice. He maintained that the peasants lacked the necessary level of education and political understanding to govern national affairs, a view the king in reality shared with him. However, King Charles III John accepted the municipal laws. Løvenskiold was very loyal to the King, and he was granted the position of prime minister in Stockholm for several years until he was appointed governor of Norway in 1841.
Саяси мұрасы
Өзінің өте консервативті саяси көзқарастарына қарамастан, Северин Лёвенскиолд техникалық жағынан прогреске де қызығушылық танытты. Оның лауазымындағы соңғы жылдары Норвегияда алғашқы темір жол, алғашқы телеграф желілері және бірыңғай пошта және маркалар жүйесі құрылды. Норвегиядағы түрлі салалардың дамуына көмектесетін бірнеше заңдар қабылданды. Бұл еңбек үшін құрмет көбінесе Фредерик Стэнгке тиесілі, бірақ Лёвенскиольд осы өзгерістерді қабылдаған және, кем дегенде, белгілі бір дәрежеде қолдаған болуы керек. 1856 жылы Лёвенскиольд қайтыс болғаннан кейін жаңа губернатор тағайындау саяси жағдай тұрғысынан мүмкін болмады. Оның демократияға қарсы көзқарасы оны да, оның лауазымын да Норвегияның көптеген саяси топтарынан оқшаулап қойды.
Despite his strongly conservative political views, Severin Løvenskiold was not without interest in progress in a more technical way. During the last years of his position, Norway established its first railroad, its first telegraphic lines, and a system of common postage and stamps. Several laws were established, helping the development of different types of industries in Norway. The honour for this goes mostly to Frederik Stang, but Løvenskiold must definitely have accepted and probably, at least to some extent, approved of this change. When Løvenskiold died in 1856, it was politically impossible to appoint a new governor. His anti democratic attitude had left both him and the position isolated from most of the political establishment in Norway.