Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Fort Story бірлескен экспедициялық базасы, көбінесе жай ғана Fort Story деп аталады, ол Little Creek–Fort Story бірлескен экспедициялық базасының бөлімшесі болып табылады және АҚШ Әскери-теңіз күштерімен басқарылады. Вирджиния штатының Вирджиния-Бич қаласында, Чесапик шығанағына кіреберістегі Кейп Генриде орналасқан база, құм төбелер, жағажайлар, құм, толқындар, терең суға тұрақтап қою мүмкіндігі, өзгермелі толқын жағдайлары, теңіз орман және ашық жер сияқты ерекше мүмкіндіктердің бірегей үйлесімін ұсынады. База АҚШ Армиясының десанттық операциялары және Жағалаудағы Бірлескен Логистика (LOTS) оқулары үшін басты орын және оқу ортасы болып табылады.
Joint Expeditionary Base Fort Story, commonly called simply Fort Story is a sub installation of Joint Expeditionary Base Little Creek–Fort Story, which is operated by the United States Navy. Located in the independent city of Virginia Beach, Virginia at Cape Henry at the entrance of the Chesapeake Bay, it offers a unique combination of features including dunes, beaches, sand, surf, deep water anchorage, variable tide conditions, maritime forest and open land. The base is the prime location and training environment for both U. S. Army amphibious operations and Joint Logistics Over the Shore (LOTS) training events.
Шолу
Базаға 1,451 акр (5.9 км²) құмды жолдар, кипарис батпақтары, теңіз орманы, шөпті құмдар және жұмсақ және қатты құм жағажайлары кіреді. Батыстағы жағажайлар кең, көлбеу және Чесапик шығанағының суларымен шайылады. Шығыс жағалаулары Атлант мұхитының күшті толқындарына ұшырайды. Бірлескен экспедициялық база Форт Сториде үш тарихи орын бар. Кейп Генри ескерткіш айқасы 1607 жылы Джеймстаун қоныс салушылары алғаш рет құрлыққа шыққан жерді көрсетеді. Ескі Кейп Генри маяғы – Федералдық үкімет бекіткен және салған алғашқы маяқ. Вирджиния мушалары шайқасы монументінде француз адмиралы Франсуа Жозеф Поль, граф де Грассқа ескерткіш орнатылған, ол 1781 жылдың 5 қыркүйегінде өткен әйгілі теңіз шайқасын еске салады. Бұл шайқас Американдық революция кезінде британдықтардың Йорктаунға жетіп, қоршаудан құтылуына кедергі келтірді. Тарихи маңызы бар жаңа Кейп Генри маяғы 1881 жылы салынды және АҚШ Жағалау күзеті тарапынан әлі де жағалаудағы белсенді маяқ ретінде қолданылуда. 1902 жылы салынған және бастапқы Норфолк-Оңтүстік темір жолымен қызмет көрсетілген жолаушылар станциясы 20-шы ғасырдың соңында қайта жаңартылып, қазір Армияның оқу орталығы ретінде пайдаланылуда.
The base includes 1,451 acres (5.9 km²) of sandy trails, cypress swamps, maritime forest, grassy dunes and soft and hard sand beaches. The western beaches are wide, gently sloped and washed by the waters of the Chesapeake Bay. Eastern beaches are exposed to the rougher waters of the Atlantic surf. Joint Expeditionary Base Fort Story has three historic sites. The Cape Henry Memorial Cross marks the location where the Jamestown Settlers first landed in 1607. The Old Cape Henry Light was the first lighthouse authorized and built by the Federal Government. At the Battle of the Virginia Capes Monument, there is a statue of French Admiral François Joseph Paul, comte de Grasse to commemorate the famous sea battle on September 5, 1781, which prevented the British from reaching Yorktown during the American Revolutionary War. Also of historical interest, the new Cape Henry Lighthouse was completed in 1881 and is still maintained by the U. S. Coast Guard as an active coastal beacon. The passenger station built in 1902 and served by the original Norfolk Southern Railway was restored late in the 20th century and is used as an educational facility by the Army.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Форт-Стори 1914 жылы Вирджиния Бас Ассамблеясы жерді АҚШ үкіметіне "қорғаныс құрылыстарын салу және басқа да әскери мақсаттар үшін" беру арқылы әскери орналасқан жерге айналды. Базаға сол кездегі көрнекті жағалау артиллериясының майор-генералы Джон Паттен Сторидің (1841–1915) есімі берілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Форт-Стори Чесапик шығанағының жағалау қорғанысына енгізілді, оған Форт-Монро (бас штаб) және Форт-Уол да кірді. Форт-Стори Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де жағалау артиллерия корпусының бекінісі болып қала берді. Бастапқы қарулану қарапайым болды. Форт-Сториде басқа форттардан алынған қару-жарақтармен бірге екі "шұғыл" батареясы жылдам атуға арналған қарулармен жабдықталды. А батареясының екі М1900 зеңбірегі Форт-Монродан, ал В батареясының екі М1900 зеңбірегі Бостон маңындағы Эндрю фортынан әкелінді. 1919 жылы 6 дюймдік зеңбіректер Форт-Монроға қайтарылды, ал 5 дюймдік зеңбіректер жағалау артиллериясынан 5 дюймдік зеңбіректердің жалпы түрде алынуының аясында қызметтен шығарылды.
Fort Story became a military installation in 1914 when the Virginia General Assembly gave the land to the U. S. Government "to erect fortifications and for other military purposes". The base was named for Major General John Patten Story (1841–1915), a noted coast artilleryman of his day. During World War I, Fort Story was integrated into the Coast Defenses of Chesapeake Bay, which also included Fort Monroe (the headquarters) and Fort Wool. Fort Story remained a Coast Artillery Corps post until after World War II. The initial armament was modest. Two "emergency" batteries of rapid fire guns were emplaced at Fort Story with weapons taken from other forts. Battery A had two M1900 guns moved from Fort Monroe, and Battery B had two M1900 guns moved from Fort Andrews near Boston. In 1919 the 6 inch guns were returned to Fort Monroe, while the 5 inch guns were removed from service as part of a general retirement of 5 inch guns from the Coast Artillery.
Соғыс аралығы
Пенингтон батареясы, төрт М1920 гаубицасынан тұратын, 1922 жылы Форт-Сториде М1917 қаруларының үш зениттік батареясымен бірге орналастырылды. 16 дюймдік гаубицаның ұңғысы 25 калибрлі болды; заманауи 16 дюймдік М1919 қаруының ұңғысы 50 калибрлі болды. Форт-Сторидегі қару орналасуы жақсартылған және Форт-Монроның 12 дюймдік қаруларына қарағанда қашықтық артықшылығы болғандықтан, 16 дюймдік қарулар Форт-Монроның қашықтығына кірмес бұрын шабуылдайтын әскери кемелерге қарсы күресе алды. Форт-Стори осы гаубицаларды алған жалғыз орын болды, бірақ 1920 жылдары басқа бірнеше портық қорғаныстар ұзақ 16 дюймдік қаруларды алды. Артиллерия 1942 жылға дейін кішкентай калибрлі жылдам ату қаруларымен бірге болған жоқ, Вирджиния Ұлттық гвардиясының бөлімшесі ретінде 246-шы жағалау артиллерия полкімен бірге. 1932 жылы 12-ші жағалау артиллериясы тиімді түрде 2-ші жағалау артиллериясы болып қайта аталды және Чесапик шығанағының гарнизоны ретінде жұмысын жалғастырды. 1928 жылдың мамырында жағалау артиллериясының бөлімдерінің бірінші жауынгерлік оқуы Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуынан бері өтті. Теміржол қаруларының батальоны 16 000 метр теңіздегі «жауынгерлік» кемелерге атып, 12-ші жағалау артиллериясының 1-ші батальоны және 52-ші жағалау артиллериясы (Теміржол) қатысты. 1922 жылғы картада Батиньоль теміржол қаруының және М1918 теміржол қаруының орналасқан жерлері көрсетілген; бұл, әдетте, операциялық қару емес, сынақтар үшін болды. Батиньоль орнатымы – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-та жасалған теміржол артиллериясын жасау үшін 12 дюймдік қарулармен қолданылған француздық конструкция. 14 дюймдік М1918 қаруы белсенді қызмет көрмеген дамыту қаруы болды; 14 дюймдік М1920 теміржол қаруы орналастырылды, бірақ Форт-Сториде емес.
Battery Pennington, consisting of four M1920 howitzers, was emplaced at Fort Story in 1922, along with a three gun anti aircraft battery of M1917 guns. The 16 inch howitzer had a barrel length of 25 calibers; the contemporary 16 inch gun M1919 had a 50 caliber barrel. With the improved weapon location at Fort Story and a range advantage over Fort Monroe's 12 inch guns of versus , the 16 inch weapons could engage attacking warships long before they could come within range of Fort Monroe. Fort Story was the only location to receive these howitzers, though a few other harbor defenses received the longer 16 inch guns in the 1920s. The artillery were not accompanied by smaller caliber rapid fire guns until 1942. with the 246th Coast Artillery Regiment as the Virginia National Guard component. In 1932 the 12th Coast Artillery was effectively redesignated as the 2nd Coast Artillery, continuing as the garrison of Chesapeake Bay. In May 1928, the first battle practice of units of the coast artillery was held since the end of World War I. A battalion of railway guns fired at "hostile" ships 16,000 yards out to sea; the 1st Battalion of the 12th Coast Artillery and the 52nd Coast Artillery (Railway) participated. A 1922 map shows positions for a Batignolles railway gun and a M1918 railway gun; these were probably for trials rather than operational weapons. The Batignolles mount was a French design used with 12 inch guns to produce U. S. made railway artillery during World War I. The 14 inch gun M1918 was a developmental weapon that did not see active service; the 14 inch M1920 railway gun was eventually deployed instead, though not at Fort Story.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1941 жылы, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа кірер алдында, Форт-Сториде көбірек жер сатып алынды. Екінші дүниежүзілік соғысқа Американың кіруінен кейін Форт-Сториде екі төрт зеңбірек батареясы орналастырылды; олардың атыс позициясын жақсарту үшін дөңгелек бетон "Панама орнатылымдары" салынды. Бұл 1943 жылы фортта үш зеңбірек батареясы аяқталғанға дейін уақытша шара болды. Бұл зеңбіректер, сондай-ақ Чарльз мысығындағы Форт Джон Кастисте орналасқан және Олд-Пойнт-Комфорттағы Форт Монродағы батареялармен бірге, Чесапик шығанағына жау теңіз күштерінің шабуылына қарсы қорғау үшін пайдаланылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Форт-Сториде болған батареялар: 2019 жылдың 30 қарашасы күні сағат 19:35-те 8-ші қақпада қару-жарақ шебері қаза тапты. Төрт дөңгелекті жеңіл көлік қақпадағы күзет көлігіне шағылысқан кезде оқиға орын алды. Екі құрбан да Сентара Вирджиния Бич ауруханасына жеткізілді, онда теңізші алған жарақаттарынан көз жұмды.
In 1941, prior to the United States entering World War II, more land was acquired at Fort Story. Following the American entry into World War II two four gun batteries of guns were deployed at Fort Story; circular concrete "Panama mounts" were built to improve their firing positions. These were a stopgap until three gun batteries were completed at the fort in 1943. These guns, along with matching batteries located at Fort John Custis on Cape Charles and batteries at Fort Monroe on Old Point Comfort, were used to guard the entrance to Chesapeake Bay against an attack by hostile naval forces. The batteries that existed during World War II at Fort Story included: At 7.35pm on Saturday 30 November 2019, a Master at arms was killed at Gate 8, a 24 hour entry, when a civilian pickup truck was driven into a security vehicle at the gate. Both victims were taken to Sentara Virginia Beach General Hospital, where the sailor died of his injuries.