Кіріспе
Америкалық бейсболшы және менеджер
Сабат Энтони "Сэм" Меле (21 қаңтар 1922 – 1 мамыр 2017) – американдық оң жақтағы ойыншы, менеджер, жаттықтырушы және скаут. Бас бапкер ретінде ол "Миннесота Твинз" командасын алғашқы Американ лигасының чемпионатына жеткізді.
Ерте өмір
Меле 1922 жылы Нью-Йорк штатының Куинс қаласында дүниеге келді, оның ата-анасы Италиядан көшіп келген. Меле бейсболмен айналысатын ірі лига ойыншылары Тони мен Аль Кучинеллоның туысы болды, бірақ Уильям Каллен Брайант орта мектебіне түскенге дейін бейсбол ойнамады. Орта мектеп бірінші курс студенттерінен кейін бейсболдан бас тартты, бірақ Меле басқа жергілікті бейсбол командаларында ойнады. Көбінесе ағасы Тонидің насағатымен, Меле ірі лиганың назарына ілігіп, орта мектепте оқып жүрген кезінде бірнеше командамен жаттықты. Орта мектепті бітіргеннен кейін Меле Нью-Йорк университетіне түсті. 1940 жылы үшінші базаға сырғып барып аяғын сындырды, бірақ 1941 жылы .405 орташа көрсеткішпен, ал 1942 жылы .369 соққы берді. Ол баскетболда да өте жақсы ойнады. Нью-Йорк университетінің баскетболдан бас жаттықтырушысы Говард Канн Мелені өзі жаттықтырған ең талантты ойыншылардың бірі деп атады. 1941 жылдың жазында Меле Солтүстік лигасының Берлингтон, Вермонт командасында бейсбол ойнады, онда ол «Бостон Ред Сокс» командасымен байланысқа шығып, бес таңбалы келісімшартқа қол қойды.
Екінші дүниежүзілік соғыс қызметі
Бірақ Сокс командасына қосылмас бұрын, ол 1942 жылы АҚШ Теңіз жаяу әскеріне жазылып, 1943 жылдың шілдесінде әскерге шақырылды. V 12 Әскери-теңіз колледжінің оқу бағдарламасы аясында Меле Йель университетінде Ред Рольфтың командасында бейсбол ойнады. Ол Тынық мұхитына жіберілді, онда Джо ДиМаджио және басқаларымен бірге бейсбол ойнау мүмкіндігіне ие болды. Меле 1944 жылы әскери-теңіз лигасының үздік орын алды, орташа көрсеткіші .358 болды.
Ойын мансабы
Меле оң қолмен лақтырып, соғып, 183 см (6 фут) бойы бар еді.
Келесі жылы, 1947 жылғы «Ред Сокс» командасы, Америка лигасының қорғаныстағы чемпионы, оң алаңдағы позициядағы белгісіздікпен көктемгі жаттығуларға кірісті, бірақ Меле 5 рет соғып, 5 рет табысқа жетіп, жұмысты жеңіп алды, 90 ойынды бастады және маусымда .302 орташа көрсеткішті көрсетті. Доминик ДиМаджио жарақат алғанда ол орта алаңда да жақсы көмектесті. Үлкен лигадағы карьерасында (1947–56) Меле алты ірі лигалық клубпен ойнады: «Ред Сокс», «Вашингтон Сенаторлары», «Чикаго Уайт Сокс», «Балтимор Ориолс», «Цинциннати Редс» және «Кливленд Индиандары», 1046 ойында .267 орташа көрсеткішпен 80 хоум-ран соқты. Оның 916 соққысының ішінде 168 дабл, 39 трипл, 406 ұпай және 311 базалық доп та бар. Өзінің жаңадан келген ойыншы ретіндегі .302 орташа көрсеткішіне ешқашан жете алмаса да, Меле 1950–51 жылдары «Вашингтон» үшін екі күшті маусым өткізді. «Сенаторлардың» тұрақты оң алаңдағы ойыншысы ретінде ол 86 және 94 ұпай әкелді және 36 даблмен Америка лигасының көшбасшысы атанды. Қорғаныс бойынша Меле барлық үш алаңда және бірінші базада .988 пайыздық көрсеткішті көрсетті. 1961 жылдың 6 маусымында «Твинс» командасы 19–30 (.388) есебімен күресіп жатқанда, Меле Лавагетто демалысқа кеткенде жаттықтырушы болып тағайындалды, жеті ойынның екеуінде жеңіске жетті. Содан кейін 1961 жылдың 23 маусымында Меле бұл қызметке ресми түрде тағайындалды. Меле басқарған «Твинс» турнир кестесінде екі сатыға көтеріліп, 45–49 (.479) есебімен жетінші орынды иеленді. Бұл кейіннен Мартин Саиннің Мелені жұмыстан босатуға тырысқан әрекеті деп сипаттады. Оның іс-әрекеті (немесе іс-әрекетсіздігі) кейбір ойыншылардан оны алшақтатып жіберді. Маусым арасында клуб питчер Дин Ченс үшін үлкен ауыстыру жасады және жаңа жұлдыз Род Керевті таныстырды. Миннесотада үлкен үміттер болды, бірақ «Твинс» 50 ойыннан кейін .500 көрсеткішін ғана көрсеткенде, Меле жұмыстан босатылды. Оның орнын күткендей Мартин емес, ұзақ жылдар бойы кіші лигадағы жаттықтырушы Кал Эрмер басты. Ол бейсболда ешқашан жаттықтырушы болған емес, бірақ «Ред Сокс» командасына оралды, онда 1967 жылдың ортасынан бастап 1994 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін арнайы тапсырмалар скауты болып жұмыс істеді.
The following year, the 1947 Red Sox, the defending American League champions, went into spring training with uncertainty at the right field position, but Mele won the job with a 5 for 5 performance, started in 90 games, and hit .302 for the season. He also substituted well in center field when Dom DiMaggio was injured. During his big league career (1947–56), Mele saw duty with six major league clubs: the Red Sox, Washington Senators, Chicago White Sox, Baltimore Orioles, Cincinnati Reds and Cleveland Indians, batting .267 with 80 home runs in 1,046 games. His 916 hits also included 168 doubles, 39 triples, 406 runs and 311 bases on balls. Although he never duplicated his .302 rookie batting average, Mele had two strong back to back seasons for Washington in 1950–51. Playing as the Senators' regular right fielder, he drove home 86 and 94 runs and led the American League in doubles with 36 in In , he knocked in 82 runs for the White Sox, second on the club. Defensively, Mele posted a .988 fielding percentage at all three outfield positions and at first base. He followed the franchise when it moved to Bloomington, Minnesota, as the Minnesota Twins in With the maiden edition of the Twins struggling at 19–30 (.388) on June 6, 1961, Mele filled in as manager, winning two of seven games while Lavagetto took a leave of absence. Mele then formally succeeded to the job on June 23, 1961. The Twins moved up two places in the standings under Mele, going 45–49 (.479) and finishing seventh. which was later described by Martin as Sain's efforts to try to get Mele fired. His action (or inaction) alienated him from some of the players. The club swung a major trade for pitcher Dean Chance during the offseason and unveiled star rookie Rod Carew in Expectations were high in Minnesota, but when the Twins were only .500 after 50 games, Mele was fired. His successor was not Martin, as had been anticipated, but longtime minor league manager Cal Ermer. He never managed again at any level in baseball, but returned to the Red Sox, where he served as a special assignments scout from the midseason of 1967 until his 1994 retirement.