Сан-Францисконың «Барбари Кост» аймағы (1849-1917)

Кіріспе

Сан-Францискодағы қызыл жарық ауданы (1849-1917)

Барбарий жағалауы – Сан-Францискодағы 19 ғасырдың екінші жартысы мен 20 ғасырдың басындағы қызыл жарық ауданы. Онда би залдары, концерттік залдар, барлар, джаз клубтары, эстрадалық қойылымдар мен жезөкшелер үйлері орналасқан. Оның тоғыз блоктан тұратын аумағы Монтгомери және Стоктон көшелері арасындағы, қазіргі Тынық мұхиты даңғылының үш блоктан тұратын бөлігінде шоғырланған. Пасифик көшесі – Сан-Франциско төбелерінен өтетін алғашқы көше. Ол Портсмут алаңына жақын жерден басталып, шығысқа қарай Буэна Виста шығанағындағы алғашқы кемежайларға дейін жалғасты. Барбарий жағалауы 1849 жылғы Калифорния алтын асығы кезінде пайда болды. Осы кезде Сан-Франциско халқы алтын табуға тырысқан ондаған мың кеншілердің көптеп келуінен өте қарқынды өсті. Барбарий жағалауының алғашқы он жылдықтары тұрақты заңсыздық, құмар ойындар, әкімшілік сыбайлас жемқорлық, өздігінен әділет орнату және жезөкшелікпен мазаланды. Бұл үлкен өсім, күшті үкіметтің болмауымен қосылып, қылмыскерлерге, жемқор саясатшыларға және жезөкшелер үйлерінің иелеріне көптеген мүмкіндіктер жасады. Көп жылдар бойы кісі өлтірушілер мен қарақшылар жазасыз қылмыстарын жасап, кейде жұрт көз алдында батыл әрекет етті. Осының салдарынан Барбарий жағалауы Ескі Батыстың жабайы аймағына айналды және саяси сыбайлас жемқорлық, құмар ойындар, қылмыс және зорлық-зомбылық мәселелерімен күресті. 1848 жылы Мексика-Америка соғысынан босатылған еріктілер тобы Сан-Францискоға қоныстанды. Олардың көпшілігі Нью-Йорк қаласының Файв-Пойнтс және Бауэри аудандарындағы топтардан шыққан. Олардың шамамен 60-ы "Иттер" деп аталатын топты құрды. Олар әскерилердей киініп, тіпті Кирни көшесіндегі шатырда Таммани Холл деп аталатын штаб-пәтер құрды. 1849 жылы бұл қарақшылар өздерін "Регуляторлар" деп атай бастады. Олар мексикалықтар мен испан тілінде сөйлейтіндерді мазалап, жергілікті бизнестен қорғау үшін ақша талап етті.

Сидней қаласы

Сан-Францисконың Барбарий жағалауында бизнес құрған қылмыскерлердің жалғыз тобы "Хаундс" емес еді. 1849 жылдың соңына қарай Австралиядан келген бірнеше кеме Ұлыбританияның жазалау колониясының бұрынғы мүшелерін – бұрын сотталғандарды, мерзімінен бұрын босатылғандарды және қылмыскерлерді – Сан-Францискоға жеткізді, олар "Сидней әтештері" деп аталды. Бұл австралиялық иммигранттар соншалықты көп болғандықтан, олар аймақтың үстемдігіне ие болды. Олар пансионаттар мен түрлі ішімдік сататын дүкендер ашты, олардың ішінде өздерінің бизнесімен байланысты жезөкшелер де болды. Осы дүкендерге және борделдерге кірген адамдар көбінесе ұрып-сапалап, тоналып қалды. Сан-Францисконың аудандарын тонаған кезде, Сидней әтештері 1849 және 1851 жылдар аралығында азаматтардың назарын тонау мен кісі өлтіруден аудару үшін Сан-Францисконы алты рет өртке тоғытты. Сидней әтештерінің екеуі, Сэмюэл Уиттакер мен Роберт Маккензи, өрт сөндіру, тонау және қарақорлық жасағаны үшін тұтқындалды. Содан кейін, оларға жедел сот процесі жасалып, кейін дарға асылды. Қылмыскерлерді жазалау үшін ресми соттар мен линчтерді қолданатын, құқық қорғау органдарына бағынбаған адамдар Ескі Батыста жиі кездесетін, бірақ Сан-Францисконың қадағалау комитеттері Америка тарихындағы ең ірі және ең ұйымдасқан комитеттер болды. Дарға асылу қалған Сидней әтештерін қаладан қашуға итермеледі. Екі аптадан кейін Сидней қаласында тек бірнеше би залдары, салондар мен борделдер қалды. Бұл шартты тыныштық екі жылға ғана созылды, содан кейін қылмыскерлер Барбарий жағалауына қайта оралды.

Әділдікті қорғау

XIX ғасырдың соңғы жартысында Сан-Францискода әкімшілік жемқорлық, босс саясаты және үнемі заңсыздықтар болды. Уиттакер мен Маккензидің асылып өлтірілгеннен кейін Сан-Франциско біраз уақыт заңға бағынышты қала ретінде жұмыс істеді. Осы жазалаулар жемқор судьялар мен мемлекеттік қызметкерлерді қорқытып, олар бұрын Сан-Францискода көрілмеген еңбекқорлықпен өздерінің міндеттерін атқара бастады. Бірақ бұл жаңа тиімділік ұзаққа созылмады, 1852 жылға қарай жемқор үкімет шенеуніктері жоғары жалақылар мен қымбат жобаларға саяси сыйақылармен байланысты жүйені құрды, бұл қаланың қазынасын жақындап бара жатқан банкроттыққа жеткізді. Қалалық әкімдіктегі бұл қаржылық дағдарыс саудаға үлкен күш түсіріп, жеке кәсіпкерлерге әсер етті. Қаланың қазынасын тонау Сан-Францискодағы ең беделді адам Дэвид Бродериктің көмегінсіз болмас еді, ол штат сенаторы болып, 1851 жылдан 1859 жылы қайтыс болғанға дейін Сан-Францисконы тығыз бақылауда ұстады. Осы жасырын келісімдердің нәтижесінде Бродерик зор байлық жинап, қаладағы қуатты босс ретіндегі беделін нығайтты. Қазынаның қаржылық дағдарысы туралы хабар тараған кезде, ашуланған азаматтардың тағы да ірі көтерілісі болды. Олар Джеймс Кейсиді түрмеден өздеріне беруді талап етті, ал олардың санын басып озған түрме күзетшілері олардың талабына көнді. Кинг атылғаннан кейін алты күннен кейін қайтыс болды, содан кейін Кейсиге Абайлық комитеті тарапынан сот процесі жасалды. Кингтің қосылуына 15 000-нан астам адам келді, бірақ қосылу аяқталған кезде Кейси айыпты деп танылып, өздігінен қорғаныс жасағандармен асылды. Көпшіліктің қолдауына ие болған Абайлық комитеті кемежайға жақын үлкен ғимаратта орналасты, онда түрме жатқан бөлмелер, сот залдары және кез келген әскери араласуға қарсы тұру үшін қоршау қабырғасы болды, оған «Қаптамалы бекініс» деген лақап ат қойылды. 1856 жылдың тамызында Абайлық комитеті таратылып, басқаруды сайланған лауазымды тұлғаларға қайтару туралы шешім қабылдады.

Аудан анықталды

1860 жылдары теңізшілер осы ауданға есім беріп, оны Барбария жағалауы деп атауды бастады. Барбария жағалауы деген термин Солтүстік Африканың Барбария жағалауынан алынған, онда жергілікті қарақшылар мен құл саудагерлері жақын орналасқан жағалау қалалары мен кемелерге шабуылдар жасаған. Африканың сол аймағы теңізшілерді нысанаға алған, Сан-Францискодағы Барбария жағалауындағыдай жыртқыш бау-сарайлармен әйгілі болды. 1850-ші және 1860-шы жылдары әйелдермен араласуға және әдепсіз ойын-сауыққа құштар кеншілер, теңізшілер және саяхатшылар Сан-Францискоға ағылып келіп, Барбария жағалауының негізгі клиенттеріне айналды. Бастапқы күндері Сан-Франциско құмар ойындар, ішімдік, есірткі және жезөкшелік қызметтерін тоқтатуда полицияның билігі жоқ, «ашық» қалаға айналды. Сан-Францисконың порты ретінде жұмыс істегені, әлеуметтік ережелер мен заңдарға сәйкес келмейтін үлкен уақытша халықты қабылдауға мүмкіндік берді. Барбария жағалауы – әр түрлі қарапайым және жаман адамдардың жиналатын орны. Кішкентай ұры, үй тонаушы, саяхатшы, жезөкше, адал емес әйелдер, қылмыскерлер, кісі өлтірушілер – барлығы осы жерде табылады. Көзге жалыққан адамдар мен сұлулығын жоғалтқан әйелдердің әдепсіз ішімдік ішіп, жағымсыз темекі шегіп, ұятсыз мінез-құлыққа барып, арсыз әндер айтатын және өзін-өзі одан да төмендететін би залдары мен концерттік залдары көптеп кездеседі. Маскүнемдіктің әр түрлі сатыларындағы тәртіпсіздікке бейім жандармен толған, төменгі ойын орындары да бар. Опиум үйлерінде, дінсіз қытайлар мен Құдайдан безген ерлер мен әйелдер шатасуда, қорқынышты түрде ұйықтап жатыр немесе толығымен есінен айырылған. Олар: әдепсіздік, нәпсіқұмарлық, ластану, жек көрінетін аурулар, жүгенсіздік, қайғы-қасірет, кедейлік, байлық, құрметсіздік, құдайға қарсы сөздер және өлім. Және шіріген массаны қабылдауға ашық ауызбен күтіп тұрған тозақ та бар. (Бенджамин Эстель Ллойдтың «Сан-Францисконың жарықтары мен көлеңкелері» (1876)).

1906 жылғы жер сілкінісінен бұрын

Осы кезеңде Сан-Франциско қарқынды дамып, маңызды кемежайға айналды, бірақ өздігінен қорғанушылардың бүліктеріне жол бермейтін деңгейге жетті. Өздігінен әділет іздеудің қаупі азайған соң, жемқорлық пен қылмыс қайтадан көтеріле бастады, Сидней қаласындағыдай қауіпті ойын-сауық орындары пайда болды. 1871 жылы Сан-Францискода бар болғаны 100 полицей болғандықтан, құқық тәртібін сақтауда үлкен тапшылық болды. Сол кезде Полиция бастығы Кроули жылдық есебінде Нью-Йоркте 464 тұрғынға бір полицей, ал Лондонда 303 тұрғынға бір полицей келгенін мәлімдеді. Олардың арасында би залдары, ойын-сауық пен билерге арналған концерт залдары, мелодеондар, арзан арақ сататын дүкендер, сыра мен шарап сарайлары бар еді. Алғашқыда мелодеондарда механикалық орган аспаптары болды, бірақ олар тез арада театрлық қойылымдар болатын, бірақ би алаңы жоқ кабареге айналды. Мелодеонға тек официант қыздар мен артистер ғана кіре алатын. Олардың қойылымдарында әдетте әндер, әдепсіз көріністер және көбінесе канкан билері болды. "Deadfall" деп аталатын орындар ең төменгі деңгейдегі мекемелер еді, оларда қатаң орындықтар, еденде ылғалды арақ, барлар жұқа тақтайлардан жасалған, ойын-сауық болмады, ал шараптары көбінесе бояу қосылған таза спирт болатын. "Жағалау" деп аталатын аймақ өз би залын да ойлап тапты, оны Барбари-Кост би залы деп атады. Бұл би залдарының көпшілігінен ерекшелігі, онда тек әйелдер жұмыс істейтін қызметкерлер болды, олар клиенттермен билеу үшін ақы алатын және оларды сусындар сатып алуға ынталандырғаны үшін комиссия алатын. Барбари-Кост ауданындағы тәртіпсіздік соншалықты күшті болды, полиция жеке күзетке шықпай, жұпта немесе тіпті топта жүрді. Күнделікті түрде кісі өлтіру оқиғалары мен ұрлықтар тіркелді. Тіпті ішімдік ішетін орындарда да клиенттердің өмірі мен мүлкі қауіпсіз емес еді. 1890 жылдары Сан-Франциско алкогольді тұтынудың ең жоғары деңгейіне жетті, 3000-нан астам лицензиялы және 2000-ға жуық лицензиясыз бар болды. Официант қыздар салондардың басты тартымдылығы болды және оларды "әдемі официант қыздар" деп атады, бірақ олар әрқашан тартымды немесе жас болған жоқ. Олар клиенттермен би билеп, ақшаға шарап сату үшін шапшаң киім киіп жүрді. Салондар әйелдерді еркектерді пайдалануға жұмысқа алып, клиенттердің қалталарын ұрлап, содан кейін ақшаның жартысын басқаруға қайтаруды тапсырды. Әдемі официант қыздар аптасына шамамен 20 доллар және сатқан сусындар мен билерден комиссия табалды. Кішкентай арақ үйлері мен "deadfall" орындары тек бірнеше официант қыздарды жұмысқа алды, ал үлкен би залдары мен концерттік салондарда 50-ге дейін әйел жұмыс істеді. Әдемі официант қыздар клиенттердің сусындарына есірткі қосып, оларды тонау үшін және кейде есінен айыру үшін ұрып-соғу оқиғалары жиі кездесетін.

During this time, San Francisco went through much commercial growth and became an important shipping port, but matured to a level that forbade any more uprisings by vigilantes. Without the threat of vigilante justice, corruption and crime begin to return along with predatory dives similar to those of Sydney Town. With only 100 policemen as of 1871, San Francisco had a severe shortage of law enforcement. At that time. Police Chief Crowley said in his annual report that there was only one officer for every 1,445 inhabitants while New York City had one in 464 and London had one for every 303 residents. They included dance halls, concert saloons that had entertainment and dancing, melodeons, cheap groggeries, and deadfalls that were beer and wine dens. Initially the melodeons had mechanical reed organs that played music; however they quickly transformed into a kind of cabaret that had theatrical entertainment but no dance floor. The only women allowed in the melodeons were the waitresses and performers. Their shows usually contained songs, bawdy skits, and often featured can can dancers. The deadfalls were the lowest of the establishments and had hard benches, damp sawdust on the floors, the bar was rough boards laid atop of barrels, had no entertainment, and their wine was often raw alcohol with an added coloring. The Coast, as it was called, also invented its own kind of dance hall, called a Barbary Coast Dance Hall. It was different than most dance halls in that the only women there were the female employees who were paid to dance with the customers, and received commissions on the drinks that they could encourage their male customers to buy. Lawlessness was so bad in the Barbary Coast district that police did not patrol alone, but chose to walk their beats in pairs and sometimes in groups. There was usually a murder every night and scores of robberies. And even while inside drinking establishments, a customer's property and life were never safe. During the 1890s, San Francisco hit its peak alcohol consumption in having over 3,000 licensed bars and another 2,000 unlicensed bars. The waitresses were a major attraction for the saloons and were nicknamed the "pretty waiter girls", but they were not always attractive or young. They were scantily clothed in gaudy outfits while they sold drinks and danced with customers for money. The saloons hired women to exploit the men, instructed to pick customers' pockets, and then give half that money back to the management. The pretty waiter girls earned about $20 per week plus a commission on any drinks and dances that they sold. Small grog houses and deadfalls hired only handful of pretty waiter girls, but the larger dance halls and concert saloons employed up to 50 women. It was not unusual for the pretty waiter girls to put drugs into the customers' drinks, so they could later be more easily robbed and sometimes clubbed unconscious.

1906 жылғы жер сілкінісінен кейін

1906 жылғы жер сілкінісі мен өрттен сол жердегі ғимараттардың көп бөлігі қирады. Алайда, қаланың қаржылық қолдаушылары Барбарий жағалауын тазалауға және оны күнделікті Сан-Франциско тұрғындары үшін қолайлы ойын-сауық аймағына айналдыру мүмкіндігін көріп, пайдаланды. Жаңадан туған азаматтық мақтаныш сезімімен, қолдаушылар қайта құрылысқа көп инвестиция жасады. Үш айдың ішінде оннан астам би залдары мен оннан астам барлар қайта жаңартылып, жұмыс істеуге кірісті. Бұл жаңа Pacific Street-тің өркендеген, жайлы нұсқасы, жер сілкінісінен бұрынғы Барбарий жағалауының тәртіпсіздігімен салыстырғанда өзгеше болды. Дегенмен, ауданда проституция тоқтамады, және 1917 жылға дейін қала әкімі Джеймс Ролф Сан-Францискодағы барлық борделдерді жабуға уәде берді. 1908 жылдың көктемінде, Pacific Street-те "The Dash" ашылған кезде, Барбарий жағалауындағы бір барда еркектер арасындағы проституция және әйелдердің кейіптерін сомдау қысқа ғана уақытқа болды. "Dash" кейбір әйелдердің кейіптерін сомдаушыларды жұмысқа алды, ал клиенттер оның кабиналарында гомосексуалдық секс сатып ала алатын. "Dash" сол жылдың соңында жабылды. Осы гүлденген ауданға "Құрметті Көше" деген жаңа лақап ат қойылды. "Terrific Street" термині алғаш рет музыканттар Pacific Street клубтарындағы музыканың сапасын сипаттағанда қолданылды, ал Сан-Францискодағы алғашқы джаз клубтары "Terrific Street"-те ашылды және Софи Таккер, Сид ЛеПротти және Джелли Ролл Мортон сияқты ұлттық таланттарды тартты. Осы кезде Барбарий жағалауы кеңінен танымал болды, ал оның үлкен би залдары көптеген адамдарды қызықтырды. Түнде оның жарқын жарықтанған блогы Окленд шығанағының арғы жағынан көрінетін, әлі неоновые шамдар ойлап табылмаған. 1913 жылдың қыркүйек айында сайлауға дейін Уильям Рэндольф Херсттің "Экзаминер" газеті Барбарий жағалауына қарсы үлкен науқан бастады және толық беттік редакциялық мақаласында оны "жою керек" деп мәлімдеді. Он күннен кейін полиция комиссиясы алкогольді ішімдіктер сататын ауданның кез келген мекемесінде билеуге тыйым салу, ауданның кез келген салонында қызметкерлерге немесе клиенттерге рұқсат етілмеуі және тіпті электрлік жарнамаларға тыйым салу туралы қаулылар қабылдады. Нәтижесінде, кейбір ішімдік орындары әйел қызметкерлерін жұмыстан босатып, қарапайым салонға айналдырды, ал басқалары бизнесін жапты. Кейбір үлкен би залдары басқа аудандарға көшіп, би академиясы немесе жабық би залы ретінде маскировка жасап, бірнеше жыл бойы өмір сүре алды, бірақ олар бұрынғы танымалдылығын ешқашан қайта қалпына келтіре алмады. 1917 жылы "Қызыл шамды жою туралы" заңға сәйкес борделдер жабылды, бірақ сол кезде "Құрметті Көше"нің барлық қызығы жоғалып кеткен еді. "Қызыл шамды жою туралы" заңнан кейін проституция аймақтары мен проституциямен айналысатындар сауда орталықтары иеленген Тендерлойн және Юнион-сквер сияқты шеткі аймақтарға көшуге мәжбүр болды.

Most of the buildings on that stretch of Pacific Street were destroyed by the earthquake and fire of 1906. However the city's financial boosters then saw an opportunity to clean the tone of the Barbary Coast, and transform it into an entertainment area that would be acceptable for every day San Franciscans. Possessing a new sense of civic pride, the boosters invested heavily in reconstruction, and within three months, over a dozen dance halls and a dozen bars were rebuilt and operating. This new incarnation of Pacific Street was gentrified and tame compared to the lawless pre earthquake version of the Barbary Coast. However, prostitution persisted in the district, and it was not until 1917 that Mayor James Rolph made a declaration that he would close every brothel in San Francisco. Same sex prostitution and entertainment that featured female impersonators briefly existed in a bar on the Barbary Coast as early as the spring of 1908 when The Dash opened on Pacific Street. The Dash employed some female impersonators, and patrons could purchase homosexual sex in its booths. The Dash closed near the end of that same year. The thriving district also got a new nickname: Terrific Street. The term Terrific Street first was used by musicians in describing the quality of music at the Pacific Street clubs, and the first jazz clubs of San Francisco did occur on Terrific Street and attracted national talents like Sophie Tucker, Sid LeProtti, and Jelly Roll Morton. It was at this time that the Barbary Coast gained a wider appeal and its large dance halls drew tremendous crowds. At night, its brightly lit block could be seen from across the bay in Oakland despite the fact that neon lights had not yet been invented. Just before election time in September 1913, William Randolph Hearst's newspaper the Examiner, started a major crusade against the Barbary Coast and in a full page editorial suggested that it "should be wiped out." Ten days later, the police commission adopted resolutions that no dancing was allowed in any establishment of the district that served alcohol, that no women – employees or patrons – were permitted in any saloon of the district, and that even electric signs were forbidden. As a result, some drinking establishments fired their female employees and became straight saloons, and others closed their businesses. Some of the larger dance halls moved to other districts and managed to survive for several more years by masquerading as dance academies or closed dance halls, but they never regained their previous popularity. In 1917, the brothels were closed due to the Red Light Abatement Act, but by that time, all the excitement of Terrific Street had vanished. Following the Red Light Abatement Act, prostitution zones and prostitutes were forced to outskirt areas such as the Tenderloin and Union Square as shopping centers took over.

Халықаралық есеп айырысу

1920 жылы тыйым салынған кезде және барларға алкоголь ағыны тоқтатылғанда, Terrific Street блогының қызығушылығы төмендеді, ал оның би залдары мен концерттік залдары кеңселерге, қонақ үйлерге және қоймаларға ауыстырылды. Бірақ 1933 жылы тыйым алынып, алкоголь қайта қолжетімді болғаннан кейін, оның ойын-сауық өмірін жаңғыртуға әрекет жасалды. Полиция комиссиясы 1934 жылдың 27 ақпанында аймаққа биге рұқсат берілмейтінін жариялап, бұл әрекеттерге тоқтатты. Бұл шара "Калифорния штатының теңестіру жөніндегі кеңесінің аудан үшін алкогольдік рұқсаттарды кері қайтаруынан" кейін жасалды. Әйелдер ұйымдары мен шіркеулердің наразылығы осы шешімдерге әсер етті. Кейінірек, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ауданды қайта жандандыру мақсатында оның атауы "Халықаралық елді мекен" деп өзгертілді және "Халықаралық елді мекен" деп жазылған екі үлкен жарнамалық арка сол Тынық мұхиты көшесінің екі басында орнатылды. Террифик көшесінің Барбарий жағалауынан кейінгі мекемелері жер сілкінісінен бұрынғы жағалаудың жаман тарихына сілтеме жасап, клиенттер мен туристерді тартуға тырысқандай, "Халықаралық елді мекен" де жоғалған дәуірге сілтеме жасап туристерді тартуға тырысты.

Бродвей сахнасы

ХХ ғасырдың соңғы жартысында ойын-сауық және би өнері бір блок солтүстікке қарай, Пацифик көшесіне параллель орналасқан Бродвейге көшті. 1950-1960 жылдары Бродвейде джаз клубтары көптеп ашылды. Сэмми Дэвис кішінің бір бөлігі иеленген «Мистер Д» клубы Тони Беннетт пен Джеймс Браунның қойылымдарын ұсынды. Энннің түнгі клубында легендарлық шок-комедияшы Ленни Брюс стендап-комедиядағы мансабын бастады, бұл журналист Херб Кейн мен Лоуренс Ферлингетти сияқты бит-поэзия өкілдерінің назарын аударды. «Базин Стрит Уэст» бастапқыда джаз клубы болған, бірақ кейін Отис Реддинг, Айк пен Тина Тернер, сондай-ақ Ленни Брюс та осында өнер көрсетті. «Эль Матадор» клубы Оскар Петерсон сияқты танымал әртістерді шақыру арқылы көзге түсті, ал оның көрермендерінің арасында кейде Клинт Иствуд, Фрэнк Синатра және Мэрилин Монро сияқты жұлдыздар да болды. «Жаз шеберханасы» 1950-1960 жылдары Майлз Дэвис, Каннонбол Аддерли және Джон Колтрейн сияқты музыканттардың өнерін тыңдау үшін ең танымал клубқа айналды. Комедияшы Ленни Брюс комедиялық қойылымында дөрекі сөздер қолданғаны үшін «Жаз шеберханасында» тұтқындалғанда, АҚШ Конституциясының бірінші түзетуіне сөз бостандығы туралы ұлттық пікірталас ашылды. 1929 жылы ашылған «Финоккио» түнгі клубында Солтүстік жағажайда әйелдердің ЛГБТ-қоғамдастығына ұқсас ойын-сауықтары пайда болды. Бұл барды Джозеф Финоккио ашқан және ол Стоктон көшесінде орналасқан. «International Settlement» клубтарының бишілері мен ескі үлгідегі хор қыздары Бродвейдің жаңадан пайда болған сахнасының керемет таланты мен қызығушылығымен бәсекелесе алмады, ал 1960 жылдардың басында олардың танымалдылығы күрт төмендеді. Бірақ Бродвейдің 1950-1960 жылдардағы жарқындығы мен инновациясына қарамастан, оның тікелей эфирдегі ойын-сауық клубтары да уақыт өте келе танымалдылығын жоғалтты. ХХІ ғасырдың басында Бродвей стендап-комедия клубтары мен тікелей музыка клубтарынан айырылып, олардың орнына жазба музыка ойнатылатын коктейль залдары ашылды. Дегенмен, Солтүстік жағажайдың басқа аудандарында әлі де тікелей музыка клубтары жұмыс істеп тұр.

During the latter half of the 20th century, the entertainment scene and dancing spread one block north to Broadway, which is parallel to Pacific Street. Jazz clubs were everywhere on Broadway during the 1950s and 1960s. Mr. D's club, so named because Sammy Davis Jr. was a partial owner, presented performances by Tony Bennett and James Brown. At Ann's nightclub legendary shock comedian Lenny Bruce received his start in standup comedy and created a sensation which drew the attention of journalist Herb Caen and Beat poets like Lawrence Ferlinghetti. Basin Street West started out as a jazz club but later hosted Otis Redding, Ike and Tina Turner, and Lenny Bruce. The El Matador club became popular by booking pricey acts like Oscar Peterson, and its audience occasionally included celebrities such as Clint Eastwood, Frank Sinatra, and Marilyn Monroe. The Jazz Workshop became the premier club to hear jazz during the 1950s and 1960s when musicians like Miles Davis, Cannonball Adderley, and John Coltrane performed there. Comedian Lenny Bruce made headlines and opened a national discussion on the First Amendment's freedom of speech rights when he was arrested at the Jazz Workshop for using profanity in his comedy act. LGBT entertainments of female impersonators also appeared in North Beach at a nightclub named Finocchio's, which opened in 1929. The bar was opened by Joseph Finocchio and was on Stockton Street. International Settlement's club acts, with their can can dancers and old fashioned chorus girls, were unable to compete with the incredible talent and excitement of the emerging Broadway scene, and by the early 1960s their popularity had fallen below a critical level. But despite the brilliance and innovation of Broadway's entertainment scene of the 1950s and 1960s, its live entertainment clubs also lost their popularity with time. As of the first decade in the 21st century, Broadway had lost its standup comedy clubs and its live music clubs, replaced by cocktail lounges with recorded music. However, some live music clubs still operate in other areas of North Beach.

Танымал мәдениетте

Жоғалған "Барбария жағалауының соңғы түні" (1913) фильмін режиссері жекелеген театр иелеріне Барбария жағалауындағы әдепсіздік пен құлықты бейнелейтін сенсациялық фильм ретінде сатқан. 1920 жылғы "Жаза" фильмінде Лон Чейни екі аяғы жоқ, Барбария жағалауының қылмыстық әлеміндегі қылмыскер басшысы рөлін ойнайды. 1935 жылғы "Барбария жағалауы" фильмінде Эдвард Г. Робинсон басты рөлде ойнайды, оқиға Алтын іздеу дәуірінде Сан-Францискода өтеді. 1935 жылғы "Фриско Кид" фильмінде Джеймс Кагни 1850 жылдардағы Барбария жағалауындағы құлық синдикатының ойдан шығарылған көшбасшысы рөлін сомдайды. 1936 жылғы "Сан-Франциско" фильмінде Кларк Гейбл Барбария жағалауындағы салон иесін, ал Жанет Макдональд 1906 жылғы жер сілкінісінен аман қалған үміткер опера әншісін ойнайды. Макдональд орындаған "Theme from San Francisco" әні Сан-Францисконың ресми гимні болып саналады. 1943 жылдың қараша айындағы "Жалғыз қаңғыбас" радиосериалының екі бөлімінде басты кейіпкер Барбария жағалауында жасырын миссиямен банкирдің ұрланған қызын құтқаруға барады. 1945 жылғы "Барбария жағалауының жалыны" фильмінде Джон Уэйн 1906 жылғы жер сілкінісі алдында Барбария жағалауында сәтті казино иесі болған ковбой рөлін ойнайды. 1957 жылғы Роджерс пен Харттың "Пал Джой" мюзиклында Франк Синатра Барбари-Кост (533 Пасифик авеню) түнгі клубында жұмыс істейтін эстрада әртісі рөлінде ойнады. 1975 жылғы "Барбария жағалауы" телесериалында Уильям Шатнер Барбария жағалауында қылмыскерлерді ұстайтын үкіметтік агент рөлін ойнайды. Брюс Лидің еңбектеріне негізделген Cinemax телехикаясының екінші маусымында басты кейіпкер Барбария жағалауындағы борделдерде шайқасады. Rancid өздерінің 10-шы альбомы "Tomorrow Never Comes" ("Келер ешқашан келмейді") ішіндегі "The Bloody & Violent History" ("Қанды және зорлық-зомбылық тарихы") әнінде Барбария жағалауының тарихын суреттейді. Конор Оберсттың 2016 жылғы "Ruminations" студиялық альбомында Барбария жағалауына сілтеме жасалған, ол альбомның екінші трегі "Barbary Coast (Later)" ("Барбария жағалауы (Кейінірек)") деп аталады.