1965 жылғы Консервативтік партия лидерлігі сайлауы
1965 Conservative Party leadership election
1965 жылғы консервативтер партиясының жетекшісі сайлауы: Алека Дуглас-Хоумға жаңа басшы таңдалды. Бұл парламенттік партияның алғашқы ресми сайлауы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық консервативтік партиясының басшылығына сайлау
British Conservative Party leadership election
1965 жылғы консервативтік партиясының басшылығына сайлау Алек Дуглас-Хоумның орнына иегер табу үшін 1965 жылдың шілдесінде өткізілді. Бұл парламенттік партияның ресми сайлауын өткізудің алғашқы тәжірибесі болды, ал бұрынғы басшылар кеңесу арқылы тағайындалған. 1963 жылғы партия конференциясында басшылыққа байланысты болған ара-түрлі амалдардан кейін бұл тәртіп беделсіздікке ұшырады, нәтижесінде сол кездегі Лордтар палатасының мұрагерлік мүшесі Дуглас-Хоум тағайындалды. Сайлау қалай өткізілетіні туралы жоспарлар 1965 жылдың ақпанында жарияланды және одан кейін парламенттік партиямен келісілді.
The 1965 Conservative Party leadership election was held in July 1965 to find a successor to Alec Douglas Home. It was the first time that a formal election by the parliamentary party had taken place, previous leaders having emerged through a consultation process. This procedure had fallen into disrepute following the manoeuvrings over the leadership at the 1963 party conference which had led to the appointment of Douglas Home, then a hereditary member of the House of Lords. The plans for how the election would work were published in February 1965, and agreed upon by the parliamentary party thereafter.
Сайлау науқаны
Бұрынғы премьер-министр Алек Дуглас Хоум 1965 жылғы 23 шілдеде 1922 жылғы комитеттің 14-ші отырыс бөлмесінде отставкаға кетерімен сайлауды бастады. Эдвард Хит, көлеңкелік қазынашыл және Реджинальд Модлинг, көлеңкелік сыртқы істер министрі де кандидаттар болады деп күтілді. Ескі этондықтардың «сыйлық шеңбері» мүшелері сайлауға қатыспауды шешті, себебі консервативтік партияға жас және заманауи бейне керек екеніне кеңінен келісім болды. Пауэллдің кандидатурасы кейбірлерді ашуландырды, өйткені бұл бәсекеге күрделілік қосты. Үміткерлердің ең тәжірибелі және көпшілікке танымал болғаны Мадлинг, ол фаворит саналды. Хиттің мүмкіндіктері Модлингтің жеңіске жетуі үшін қажетті 15% дауысқа жетіспеуіне немесе оған кедергі келтіруіне байланысты болды. Пауэллдің қолдауын Гейттен күтті, оның қолдаушылары негізінен Солтүстік Англиядан және өнеркәсіптік қалалардан (Бирмингем және Вулвергемптон сияқты) келген, бұл Модлингтің географиялық жағынан кең қолдауына қарама-қарсы еді. Алайда, Хит өзінің жас лейтенанты Питер Уокер ұйымдастырған тиімді басшылық науқаны жүргізді, сайлау қарсаңында Хиттің штабы өзінің айқын басымдығына сенді. Модлингтің науқаны керісінше, сәлсіді. Мысалы, ол Уильям Уайтлоу өзіне дауыс береді деп ойлады, бірақ ол Хитке дауыс берді. Сайлауды 1922 жылғы комитеттің төрағасы сэр Уильям Анструтер Грей басқарды. 27 шілдедегі дауыс беру нәтижесі мынадай болды:
Former Prime Minister Alec Douglas Home triggered the election on 23 July 1965, by resigning at a full meeting of the 1922 Committee in committee room 14. It was widely assumed that both Edward Heath, Shadow Chancellor, and Reginald Maudling, Shadow Foreign Secretary, would stand. Members of the "magic circle" of old Etonians chose not to contend the election, with widespread agreement that a younger and modern face was needed to front the Conservative Party. Some were angered by Powell's candidature, as a complication in an otherwise clear contest. Maudling, the most experienced and publicly known of the candidates, was generally considered to be the favourite. Heath's prospects were seen as either tie ing or preventing Maudling from reaching the 15% lead needed to win outright. It was also thought that Powell would take support away from Heath whose backers predominantly came from northern England and industrial cities (such as Birmingham and Wolverhampton), as opposed to Maudling's geographically wider support. Heath, however, fought a more effective leadership campaign, organised by his young lieutenant Peter Walker, and by the eve of the election, the Heath camp believed they had a clear lead. Maudling, by contrast, fought a lacklustre campaign. He assumed, for example, that William Whitelaw would vote for him, but he voted for Heath. The election was managed by the Chairman of the 1922 Committee, Sir William Anstruther Gray. The result of the ballot on 27 July was as follows:
Бір ғана дауыс беру: 27 шілде 1965 жыл
Үміткер | Дауыс | %
Эдвард Хит | 150 | 50.4
Реджинальд Модлинг | 133 | 44.6
Энох Пауэлл | 15 | 5.0
Екінші дауыс беру қажет болды, бірақ Модлинг бас тартты.
Only ballot: 27 July 1965CandidateVotes% Edward Heath 150 50.4 Reginald Maudling 133 44.6 Enoch Powell 15 5.0 second ballot required, but Maudling withdrew
Қолданыстағы ережелер жеңімпаздың абсолютті көпшілікке (Хит мұны шамалы ғана иеленді) және бірінші дауыс беруде кемінде 15% дауысқа ие болуын талап етті (дауыс бермеген мүшелер есепке алынбады – бұл 1970 жылдардың ортасында ережелерді қарау кезінде өзгертілді). Хит соңғы талапқа жетпегендіктен, сайлау одан әрі айналуы мүмкін еді. Алайда, Модлинг жеңіліске ұшырағанын мойындады және Хит басшы деп жарияланды. Пауэлл жеңіске жетеді деп күтпеген, бірақ ол «визиткасын қалдырды», яғни болашақтағы лидер екенін көрсетті. Алайда, 1965 жылғы басшылық сайысында Пауэллдің Парламенттік партиядағы қолдауының жетіспеуі байқалды, содан кейін Хит оның блефін шақыра алатынын сезінді. 1968 жылы ол «Қан өзендері» сөзінен кейін консервативтік партияның алдыңғы қатарынан шеттетілді, бірақ келесі жылдары ол қоғамдық пікірге үлкен әсер етті. Алайда, келесі басшылық сайлауы (1975 жылы) өткенде ол Ольстер одағының мүшесі болды, сондықтан ол енді кандидат бола алмады.
The rules in place required the victor to have both an absolute majority (which Heath had narrowly achieved) and, in the first ballot, at least a 15% lead of votes actually cast (not counting abstaining members this would be changed in the mid 1970s review of the rules). As Heath had not achieved the latter hurdle, the election could therefore have gone to further rounds. However, Maudling conceded defeat and Heath was duly declared leader. Powell had not expected to win, but said he had "left his visiting card", i. e. publicly demonstrated himself to be a potential future leader. However, the 1965 leadership contest showed Powell's lack of support in the Parliamentary Party, and thereafter Heath felt able to call his bluff. In 1968 he was sacked from the Conservative front bench for the "Rivers of Blood speech", although he held great sway over public opinion in the following years. However, by the next time a leadership vote was held (in 1975) he had become an Ulster Unionist and so was no longer eligible to stand.