Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Автофлюоресценция - бұл митохондриялар мен лизосомалар сияқты биологиялық құрылымдардың жарық сіңірген кезде жарықтың табиғи шығарылуы және жасанды түрде қосылған флюоресцентті маркері (флюорофорлар) пайда болған жарықты ажырату үшін қолданылады. Автофлюоресценциядан жиі байқалатын молекулалар - NADPH және флавиндер; клеткадан тыс матрица, сондай-ақ, коллаген мен эластиннің ішкі қасиеттері арқылы автофлюоресценцияға ықпал етеді.
Autofluorescence is the natural emission of light by biological structures such as mitochondria and lysosomes when they have absorbed light, and is used to distinguish the light originating from artificially added fluorescent markers (fluorophores). The most commonly observed autofluorescencing molecules are NADPH and flavins; the extracellular matrix can also contribute to autofluorescence because of the intrinsic properties of collagen and elastin.
Микроскопиялық
Флуоресценттік микроскопияда автофлуоресценция проблемалық болуы мүмкін. Белгілі бір құрылымдарды көру үшін үлгілерге жарық шығаратын бояулар (мысалы, флуоресценттік белгісі бар антителолар) қолданылады. Автофлюоресценция белгілі бір флуоресценттік сигналдарды анықтауға кедергі келтіреді, әсіресе қызығушылық тудыратын сигналдар өте әлсіз болған кезде. Кейбір микроскоптарда (негізінен конфокалды микроскоптарда) автофлюоресценцияның көп бөлігін алып тастау үшін қосылған флуоресценттік маркерлер мен эндогенді молекулалардың қозғайтын күйлерінің әртүрлі өмір сүру мерзімін пайдалану мүмкін. Кейбір жағдайларда автофлюоресценция қызығушылық туғызатын құрылымдарды жарықтандырады немесе пайдалы диагностикалық индикатор ретінде қызмет етеді. Адам терісінің автофлуоресценциясын адам аурулары кезінде көп мөлшерде болатын жоғары гликациялық соңғы өнімдердің (АГЕ) деңгейін өлшеу үшін қолдануға болады. Көп спектрлі бейнелеуді пайдаланатын оптикалық бейнелеу жүйелері автофлюоресценциядан туындаған сигналдың бұзылуын азайта алады, сонымен бірге жетілдірілген мультиплекс мүмкіндіктерін қосады. Супердеңгейлі микроскопиялық SPDM әдісімен әдеттегі флуоресценттік бейнелеу жағдайында анықталмайтын автофлуоресцентті жасушалық нысандар анықталды.
Autofluorescence can be problematic in fluorescence microscopy. Light emitting stains (such as fluorescently labelled antibodies) are applied to samples to enable visualisation of specific structures. Autofluorescence interferes with detection of specific fluorescent signals, especially when the signals of interest are very dim — it causes structures other than those of interest to become visible. In some microscopes (mainly confocal microscopes), it is possible to make use of different lifetime of the excited states of the added fluorescent markers and the endogenous molecules to exclude most of the autofluorescence. In a few cases, autofluorescence may actually illuminate the structures of interest, or serve as a useful diagnostic indicator. The autofluorescence of human skin can be used to measure the level of advanced glycation end products (AGEs), which are present in higher quantities during several human diseases. Optical imaging systems that utilize multispectral imaging can reduce signal degradation caused by autofluorescence while adding enhanced multiplexing capabilities. The super resolution microscopy SPDM revealed autofluorescent cellular objects which are not detectable under conventional fluorescence imaging conditions.