Official Opposition (New Zealand)

Кіріспе

Жаңа Зеландиядағы ресми оппозиция (ресми түрде Оның Ұлылық Салихалық Оппозиция) - бұл әдетте ең ірі саяси партия немесе коалиция, ол биліктегі үкіметке мүше емес - министрлерді қамтамасыз етпейді. Бұл әдетте Өкілдер палатасындағы екінші үлкен партия, бірақ кейбір ерекше жағдайларда ол ең үлкен партия (әлеуметтік блоктың үлкендігіне байланысты) немесе тіпті үшінші немесе төртінші партия болуы мүмкін. Ресми оппозиция оппозиция көшбасшысының басшылығымен көлеңкелі кабинетті құрады және үкімет министрлері сияқты портфель мүдделері бар аға депутаттардан тұрады. Ұлыбританиядағы "көкшіл кабинет" мүшелерін "көкшіл министрлер" деп атағаннан айырмашылығы, Жаңа Зеландияның "көкшіл кабинет" мүшелері "оппозицияның өкілі" деп аталады.

Шолу

Оппозиция үкіметті жауапқа тартуды және өзін ұлттық сайлаушылар алдында күтіп тұрған сенімді үкімет ретінде ұсынуды мақсат етеді. Мысалы, сұрақ қою кезінде оппозиция өкілдері министрлерге әлсіздіктерді көрсету немесе үкіметті ұялту мақсатында сұрақтар қояды. Оппозиция депутаттары да парламентке сенім білдіруден бас тарту немесе бюджетке дауыс беру сияқты парламенттік ым-ишараларды қолданады. 1996 жылы ММП енгізілгеннен кейін (1992 және 1993 жылғы референдумдардан кейін) оппозицияның ресми рөлін жою туралы ой болды; үкіметтен тыс бірнеше партиялар болғандықтан, қай партияның ресми оппозиция екендігі белгісіз болды. Бұл жағдай кейде үкіметпен бірге әрекет етіп, басқа уақытта оған қарсы дауыс беретін партиялар арқылы қиындатылады. 2005 жылғы сайлаудан кейін қалыптасқан ерекше позиция - кіші партиялар үкіметті қолдап, министрлерді қабылдады, бірақ Министрлер кабинетінен тыс қалды - "оппозиция" ұғымын одан әрі қиындатты. Алайда, саяси сахнада Ұлттық және Еңбек партияларының үстемдігі ресми оппозицияның сақталуын білдіреді, ал ресми оппозиция - бұл Ұлттық және Еңбек партияларының қайсысы болса да, сол уақытта үкіметке басшылық етпейді. Үкіметтен тыс партиялар мен парламенттің ресми оппозициялық партиямен жұмыс істемейтін мүшелері "кезектегі орындықтарда отырады" деп айтылады. Жаңа Зеландияда екі рет ғана ірі коалициялар құрылды, және екі жағдайда да дағдарысқа ұлттық жауап беру мақсатымен. Біріншісі 1915-1919 жылдардағы Реформа және Либералды партияларды қамтитын Соғыс кабинеті болды, оны реформа Премьер-Министрі Уильям Масси басқарды. Екіншісі - Ұлы депрессияға қарсы күрес үшін 1931-1935 жылдардағы коалициялық үкімет, Біріккен партия (Либералды партияның мұрагері) мен Реформалық партия арасында, және Біріккен көшбасшы Джордж Форбстың басшылығымен. Екі жағдайда да лейбористер осы үкіметтерге қарсы ресми оппозицияны құрды. 1916 жылы шілдеде Еңбек партиясы құрылғанға дейін екі партияның (Біріккен Еңбек партиясы мен Социал-демократиялық партия) және бірнеше еңбекші тәуелсіздердің біріккен кокусы болды. Еңбек партиясы ұлттық министрлікке кірмеу арқылы өз тәуелсіздігін сақтауға шешім қабылдады және оның басшысы Альфред Хиндмарш министрлікте орын алудан бас тартты. Қазіргі уақытта лейбористік партия ресми оппозицияны құрайды.

The Opposition aims to hold the government accountable and to present itself to the national electorate as a credible government in waiting. For example, during Question Time, Opposition spokespersons will ask questions of ministers with the aim of highlighting a weakness or embarrassing the government. Oppositions also engage in parliamentary gestures such as refusal to grant confidence or voting down the budget. With the introduction of MMP in 1996 (after referendums in 1992 and 1993), there was consideration to remove the official role of the Opposition; with several parties outside the government, it was no longer clear which party, if any, was the Official Opposition. This is complicated more by parties which occasionally act with the government and at other times vote against it. The unusual positioning that developed after the 2005 election – in which minor parties supported the government and received ministers but remained outside the Cabinet – further complicated the concept of 'opposition'. However, the continued dominance of the political scene by the National and Labour parties means that the Official Opposition has been retained, and inevitably the Official Opposition is whichever of the National and Labour parties is not leading a government at the time. Parties and members of parliament outside the government which do not work with the Official Opposition party are said to "sit on the cross benches". Grand coalitions have been formed only twice in New Zealand, and on both occasions with the aim of forming a national response to a crisis. The first was the War Cabinet of 1915–1919, involving the Reform and Liberal Parties, under the leadership of Reform Prime Minister William Massey. The second was the Coalition Government of 1931–1935 to combat the Great Depression, between the United Party (successor to the Liberal Party) and the Reform Party, and led by United leader George Forbes. In both cases, Labour formed the official Opposition against these governments. Before the Labour Party was formed in July 1916 there was a combined caucus of two parties (the United Labour Party and Social Democratic Party) as well as several labour aligned independents. The Labour caucus decided to maintain its independence by not joining the national ministry and its leader, Alfred Hindmarsh, declined a seat in the cabinet. The Labour Party currently form the Official Opposition.