Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың саяси практикасы
Canadian political practice
Ресми партия мәртебесі – бұл Канада Парламенті мен провинциялық заң шығару жиналыстарында ресми түрде қолданылатын Вестминстер үрдісіне сәйкес саяси партиялардың парламенттік фракцияларын мойындау тәжірибесі. Ресми құжаттарда мұндай партия «танылған партия» деп те аталуы мүмкін.
Official party status refers to the Westminster practice which is officially used in the Parliament of Canada and the provincial legislatures of recognizing parliamentary caucuses of political parties. In official documents, this is sometimes referred to as being a recognized party .
Тарих
Вестминстер стиліндегі парламенттерде спикерден басқа, ресми мәртебесі бар үкіметтік емес мүше – оппозиция басшысы. Бұл оппозициялық депутаттар арасында ең көп қолдауға ие, парламенттік пікірталастар кезінде үкіметке сұрақтар қоюды бастап жүретін және дәстүр бойынша король немесе губернатор бұрынғы үкімет палатаның сенімін жоғалтса, үкімет құруға тырысатын мүше. 20 ғасырда саяси партиялар формалдануымен, кейбір Вестминстер парламенттері (әсіресе Канадада, сондай-ақ басқа жерлерде) оппозициялық саяси партиялар фракцияларын ерекше рөлде мойындады, олар парламенттік пікірталастар кезінде сұрақтар қоюға мүмкіндік алады және парламент ғимараттарында өздерінің ұйымдық бюджеттері мен кеңселерге ие болады. Парламентте мойындалу партиялық фракцияларға белгілі бір парламенттік жеңілдіктер береді. Әдетте, партияның ресми мәртебесі ең аз орын санына байланысты (яғни, Парламент мүшелерінің немесе Заң шығарушы Ассамблея мүшелерінің сайлануы). Мойындалу түрі және оны алу үшін қажетті шектік мән әртүрлі болады. Дегенмен, ең қажетті жеңілдіктер – партиялық зерттеу кеңселерiн қаржыландыру және сұрақтар сағатында сұрақтар қою құқығы. Канадада партияларға ресми мәртебе беру идеясы 1963 жылы басталды. Бұрын оппозиция тек оппозиция басшысы арқылы мойындалған, бұл «ресми мәртебе» Үкімет пен ең ірі оппозициялық партиямен ғана шектелген. 1970 жылы ғана Сайлау заңына партиялар тіркелуге және осылайша партия атын бюллетеньде көрсетуге мүмкіндік беретін өзгерістер енгізілді. Партияның ресми мәртебесін реттейтін көптеген ережелер заң емес, заң шығарушы органдардың ішкі регламенттері болып табылады. Сондықтан, заң шығарушы органның мүшелері қаласа, ережелерден бас тарту туралы ұсыныс қабылдап, әлдеқандай талаптарға сай келмейтін партияларға ресми мәртебе бере алады. Мұндай тәжірибеге көптеген мысалдар бар.
Traditionally in Westminster style parliaments, the only non governmental member other than the speaker with a recognised status is the Leader of the Opposition. This would be the member who had the widest support among opposition MPs, who would take the lead in questioning the government during parliamentary debates, and who would traditionally be called upon by the King or Governor to attempt to form a government if the previous government lost the confidence of the House. As political parties became more formalized in the 20th century, some Westminster parliaments (particularly in Canada, but also elsewhere) began to recognize opposition political party caucuses as having a distinct role, where they would have their own opportunities to ask questions during parliamentary debates and have their own organizational budgets and offices within the parliament buildings. Recognition in Parliament allows party caucuses certain parliamentary privileges. Generally official party status depends on winning a minimum number of seats (that is, the number of Members of Parliament or Members of the Legislative Assembly elected). The type of recognition and threshold needed to obtain it varies. However, the most coveted privileges are funding for party research offices and the right to ask questions during Question Period. At the federal level in Canada, the idea of recognizing parties for official status started in 1963. Prior to this, the only opposition recognition was that of the Leader of the Opposition, effectively limiting "official status" to the Government and the largest Opposition party. It was not until 1970 that the Elections Act was amended to allow parties to register and thus have their party name on the ballot. Most of the rules governing official party status are not laws, but are internal rules governing the legislatures. Therefore, the members of a legislature may, if they choose, pass a motion to dispense with the rules and grant official status to parties that would otherwise fail to qualify. There are many examples of this practice in multiple areas.
Ресми тарап мәртебесіне қойылатын талаптар
Кейде ресми партия мәртебесіне қойылатын талаптар заңда немесе парламенттің регламентіне сәйкес белгіленеді. Бұл ережелерді әдетте Палатаның дауысымен өзгертуге немесе алып тастауға болады (мысалы, Ережеде белгіленген ең төменгі талаптарға сәйкес келмейтін партияға ресми партиялық артықшылықтардың кейбірін немесе барлықтарын беруге). + Ресми партия мәртебесіне ие болу үшін қажетті ең аз орындар Ассамблея Ең аз орындар Ескертулер Канада – Өкілдер палатасы 12 орын Канада – Сенат 9 орын Альберта заң шығарушы жиналысы 4 орын Бірнеше рет 2 орынмен партия мәртебесі берілген. Британдық Колумбия заң шығарушы жиналысы 2 орын Манитоба заң шығарушы жиналысы 4 орын Нью-Брансуик заң шығарушы жиналысы 5 орын немесе халық дауысының 20% Ньюфаундленд және Лабрадор мәжіліс палатасы 2 орын Новая Шотландия мәжіліс палатасы 2 орын және партия кем дегенде округтердің үштен төртінде (55-тен 42-сі) кандидаттарды тіркеген болуы керек, сондай-ақ халық дауысының кем дегенде 10% дауысын алған. Ресми оппозицияға тек екі орын жеткілікті, қосымша талаптарды орындау қажет емес. Онтарио заң шығарушы жиналысы 12 орын Ереже бойынша, Ассамблеядағы орын санының 10% ең жақын толық санға дейін дөңгеленеді. Принс-Эдвард аралы заң шығарушы жиналысы 1 орын Ресми ереже жоқ, бірақ бұрынғы тәжірибелер тек бір орынның қажет екенін көрсетеді. Квебек Ұлттық жиналысы 12 орын немесе халық дауысының 20% Саскачеван заң шығарушы жиналысы 2 орын Юкон заң шығарушы жиналысы 1 орын және партия кем дегенде екі округте кандидаттарды тіркеген болуы керек.
Sometimes, the requirements for official party status are set out either in a law or in the parliament's Rules of Procedure. These rules may usually be changed or waived by a vote of the House (for instance, to allow some or all official party privileges to a party that does not meet the minimum requirements set out in the Rules). + Minimum seats required for official party status Assembly Minimum seats Notes Canada – House of Commons 12 seats Canada – Senate 9 seats Alberta Legislative Assembly 4 seatsStatus has been granted to parties with only 2 seats a number of times. British Columbia Legislative Assembly 2 seats Manitoba Legislative Assembly 4 seats New Brunswick Legislative Assembly 5 seats or 20% of the popular vote Newfoundland and Labrador House of Assembly 2 seats Nova Scotia House of Assembly 2 seats and the party must have run candidates in at least three quarters of the ridings (42 out of 55) and received at least 10% of the popular voteThe official opposition only requires two seats and does not have to meet the additional requirements. Ontario Legislative Assembly 12 seatsThe rule calls for 10% of the total number of seats in the Assembly rounded to the nearest whole number. Prince Edward Island Legislative Assembly 1 seat There is no official rule, but precedent shows that only one seat is required. Quebec National Assembly 12 seats or 20% of the popular vote Saskatchewan Legislative Assembly 2 seats Yukon Legislative Assembly 1 seat and the party must have run candidates in at least two ridings
Төменгі палата
Канадалық соғыс қызметі дауыс беру ережелері, 1944 жылғы нұсқасына сәйкес, Қоғамдық палатадағы кемінде сегіз мүшелі партиялық тізімдер арнайы сайлау кеңселерiне бақылаушыларды тағайындауға партия басшыларының құқығын анықтау үшін қолданылды. 1950 жылдардың басынан бастап үкіметтік және ресми оппозициялық емес партияларға Төменгі палатаның бірқатар шешімдерімен шектеулі құқықтар берілді. 1963 жылы Сенат және Төменгі палата заңына енгізілген өзгерістерден кейін, Төменгі палатада он екі немесе одан көп танылған мүшесі бар партиялардың басшыларына Төменгі палатаның барлық мүшелеріне төленетін жалақыдан қосымша үстеме ақы төлене бастады. Мұндай танылған партиялар 1968 жылдан бері зерттеулерді қаржыландыруды да қабылдады. Партия Төменгі палатада ресми партия ретінде танылуы үшін кемінде 12 орынға ие болуы керек. Танылу партияға сұрақтар сағатында сұрақтар қоюға уақыт беруді және зерттеулер мен штаттық қызметкерлерге қаржы жұмсауды (екеуі де орын санына пропорционалды) қамтамасыз етеді.
Under the Canadian War Service Voting Regulations, 1944 membership standings in the House of Commons of eight or more were used to qualify leaders to appoint scrutineers for the special returning offices. Since the early 1950s, parties other than the government and official opposition had been granted limited rights by a series of rulings in the House of Commons. Following an amendment to the Senate and House of Commons Act in 1963, the leaders of parties with twelve or more recognized members in the House of Commons began to be paid an additional stipend above that paid to all members of the House of Commons. Such recognized partes have also received research funding since 1968. A party must have at least 12 seats to be recognized as an official party in the House of Commons. Recognition means that the party will get time to ask questions during question period, and money for research and staff (both are proportional to the number of seats.)
Сенат
Сенатта топ танылу үшін тоғыз орынға ие болуы керек. Егер топ соңғы 15 жыл ішінде Канада сайлауларында тіркелген болса, онда ол танылған партия деп аталады. Әйтпесе, ол танылған парламенттік топ деп аталады, мысалы, Тәуелсіз сенаторлар тобы сияқты, оларға партияларға берілгендей кейбір артықшылықтар қосылған. 2017 жылға дейін, Сенат саяси партияға қатысы жоқ парламенттік топтарды тану ережелеріне түзетулер енгізгенге дейін, 2002 жылы алғаш рет қабылданған саяси партияларды тану ережелері қолданылып келді. 2002 жылғы ережеде танылған партия Сенатта кемінде бес мүшесі бар деп белгіленді және партияның бастапқы танылу кезінде Канада сайлауларында тіркелуі қажет болды. Дегенмен, партия Сенатта танылғаннан кейін, тіркеуден шығарылған жағдайда да, кемінде бес мүшесін сақтап тұрса, мәртебесін сақтай алатын болды. Бұрынғы пікірсайыстарда үшінші саяси партияны тану туралы сұраққа жауап берген кезде, сол кезде Сенат қағидалары комитетінің төрағасы Джек Остин бес санының Өкілдер палатасының 12 мүшелік ережесіне пропорционалды эквивалент ретінде таңдалғанын айтты. 2002 жылғы ереженің екінші бөлігі Сенаттағы прогрессивті консерваторлардың қалған бөлігі Консервативтік партияға біріккеннен кейін ресми мәртебеге ие бола алатын еді, бірақ 2004 жылғы бірігуден кейін бастапқы консерваторлардың қатарында үш мүше ғана болды.
In the Senate, a group must have nine seats to be recognized. If the group was registered by Elections Canada in the last 15 years, it is called a recognized party. Otherwise, it is called a recognized parliamentary group, as is the case of the Independent Senators Group, which has been granted some privileges like those of a party. Prior to 2017, when the Senate adopted a rules amendments to recognize parliamentary groups not affiliated with a political party, the Senate used political party recognition rules first adopted in 2002. The 2002 rules defined a recognized party as having five or more members in the Senate and required that the party be registered by Election Canada at the time of initial recognition. However, once the party was recognized in the Senate, it could retain its status even if it became deregistered, so long as it kept at least five members. In response to a question in an earlier debate about third political party recognition, Jack Austin, at the time the chair of the Senate Rules Committee, stated that the number of five was chosen as a proportional equivalent to the House of Commons 12 member rule. The second part of the 2002 rule meant that the rump Progressive Conservative caucus in the Senate would have been able to qualify for official status after the rest of that party merged into the Conservative Party except that the initial PC caucus in 2004 after the merger only had three members.
Альберта
1997, 2001 және 2008 жылғы жалпы сайлауларда Альбертаның Жаңа Демократиялық партиясы (НДП) Альберта Заңнамалық Ассамблеясында ресми партия мәртебесіне ие болу үшін қажетті төрт мандатты жеңіп алмады. Бірақ, үкіметтегі Прогрессивті консерваторлар (ПК) әр сайлаудан кейін НДП-ға партия мәртебесін берді.
In the general elections of 1997, 2001, and 2008, the Alberta New Democratic Party (NDP) failed to win the requisite four seats to gain official party status in the Legislative Assembly of Alberta. Nevertheless, the governing Progressive Conservatives (PCs) granted party status to the NDP after each election.
Британдық Колумбия
2001 жылғы жалпы сайлаудан кейін Британ Колумбиясының жаңа премьері Гордон Кэмпбелл, Британ Колумбиясының либералдық партиясының жетекшісі, НДП-ға ресми партия мәртебесін бермеу шешімі үшін сынға ұшырады. Бұл партия Британ Колумбиясының заң шығарушы ассамблеясындағы жалғыз оппозициялық партия болды, бірақ соңғы сайлауда 79 орынның тек екеуін ғана жеңіп алды. 2013 жылғы сайлаудан бері Британдық Колумбияның Жасыл партиясы алғашқы орынды иеленді, олардың сол кездегі мүшесі Эндрю Уивер Оук-Бэй Гордон-Хед сайлау округінде сайланды. 2017 жылғы сайлаудан кейін олар тағы екі орын қосып, барлығы үш орынға ие болды, ал ресми партия мәртебесі үшін кемінде төрт орын қажет еді. Бірақ, партия Жаңа демократиялық партиямен сенім мен қолдау туралы келісімге келгеннен кейін, НДП-ға үкімет құруға мүмкіндік беру үшін, азайтылған қаржыландырумен ресми партия мәртебесін алды. Заң шығарушы ассамблея келісім аяқталғаннан кейін де Жасылдарды ресми партия деп таниды, ресми мәртебеге қол жеткізу үшін қажетті орын санын 2-ге сақтап тұрды.
After the 2001 general election, new B. C. Premier Gordon Campbell, leader of the British Columbia Liberal Party, was criticized for his decision not to grant the NDP official party status. It was the only opposition party in the Legislative Assembly of British Columbia but it had won only two of 79 seats in the last election. Since the 2013 election, the British Columbian Green Party has held their first seat as their then member Andrew Weaver was elected in Oak Bay Gordon Head district. After the 2017 election, they gained two more seats thus overall had three seats when the minimum for official party status was four. However, after the party entered a confidence and supply agreement with the New Democratic Party to allow the NDP to form government, it was granted official party status with reduced funding. The Legislative Assembly still recognizes the Greens as an official party, after the agreement ended, retaining the threshold for official status at 2 seats.
Жаңа Брансуик
Нью-Брансуикте партиялар ресми мәртебе алу үшін 5 орын немесе халықтың дауысының 20% жинауы керек. Дегенмен, бірден төрт орынға дейін ұтып алған партияларға басқа партиялардың келісімімен сұрақтар уақытында сөз беруге рұқсат етілді. 1987 жылы либералдар Нью-Брансуик заң шығарушы жиналысының барлық 58 орынды жеңіп алды. Үкімет сайлаудағы дауыс саны бойынша екінші орын алған Прогрессивті консервативтік партияға сұрақтар уақытында министрлерге жазбаша сұрақтар жолдауға мүмкіндік берді.
In New Brunswick, parties require 5 seats or 20% of the popular vote to get official party status. However, parties with one to four seats have been allowed time in Question Period with consent of other parties. The Liberals won all 58 seats in the New Brunswick Legislative Assembly in 1987. The government allowed the Progressive Conservative Party, which finished second place in the election in the number of votes received, to submit written questions to ministers during Question Period.
Онтарио
1999 жылғы Онтариодағы жалпы сайлаудан кейін Онтарионың Жаңа демократиялық партиясы Онтарио заңнамалық ассамблеясында тоғыз орынға дейін қысқарды. Сайлау кезінде партиялардың партия мәртебесін сақтауы үшін 12 орынға ие болуы қажет болды. ПК премьер-министрі Майк Харрис 130 орыннан 103 орынға дейінгі азаюды (20,76%) негізге ала отырып, ресми партия мәртебесі үшін қажетті орын санын 12-ден 8-ге дейін (33 1/3%) төмендетті. Математикалық тұрғыдан сәйкес келетін кесу 12 орыннан 9 орынға (25%, орын азаюынан сәл жоғары) немесе 10 орынға (16 2/3%, сәл төмен) дейін болуы керек еді. 2019 жылғы күзгі экономикалық мәлімдемесінде Форд үкіметі ережелерді Ассамблеядағы орынның жалпы санының 10%-ына өзгертіп, қазіргі уақытта 12-ге бекітті. 2003 жылғы сайлауда Жаңа демократиялық партия Онтарио заңнамалық ассамблеясында бар болғаны жеті орын жеңіп алды. Жаңа либералдық үкімет НДП-ға ресми партия мәртебесін беруден бас тартты, премьер Далтон МакГинти олардың тәуелсіз мәртебесін қабылдағандары үшін НДП-ға қосымша қаржыландыру ұсынды; НДП жетекшісі Говард Хэмптон қарсылық білдіріп, тақ сөзін бұзды. МПП Мэрилин Чёрли өзінің тегін заң жүзінде «Чёрли NDP» деп өзгертуге дайын екенін мәлімдеді, осылайша спикер оны палатада танығанда «NDP» деп айтуға мәжбүр болады (ресми емес партия өз мүшелерінің заңнамалық органда партиялық тиесілігі бойынша аталу құқығын жоғалтады). ПК-ның Билл Мердок та оларға ресми мәртебе алуға көмектесу үшін НДП фракциясына қосылуды қарастырды. Андреа Хорваттың 2004 жылғы мамырда өткен қосымша сайлаудағы жеңісі НДП-ға ресми партия мәртебесін қайтарды. Чёрли 2006 жылғы федералды сайлауға қатысу үшін отставкаға кеткеннен кейін партияны қайтадан жеті мүшеге дейін азайтты, үкімет оны алмастыру үшін қосымша сайлау нәтижелерін күтіп, НДП-ның ресми мәртебесін сақтауға рұқсат берді. 2018 жылғы Онтариодағы жалпы сайлауда либералдар 55 орыннан тұратын көпшілік үкіметтен 7 орынға дейін төмендеді, бұл ресми партия мәртебесінен бір орын кем. Онтарионың Жасыл партиясы да 2018 жылғы сайлауда өзінің алғашқы мүшесін сайлады және сонымен қатар ресми партия мәртебесіне ие емес.
Following the 1999 Ontario general election, the Ontario New Democratic Party fell to nine seats in the Ontario Legislative Assembly. The rules at the time of the election called for parties to hold 12 seats to maintain party status. PC Premier Mike Harris, citing the reduction in seats from 130 to 103 ( 20.76%), subsequently lowered the required number of seats for official party status from 12 to 8 (33 1/3%). The mathematically corresponding cut would therefore have been from 12 seats to 9 seats (25%, slightly higher than the seat reduction) or 10 seats (16 2/3%, slightly lower). In the 2019 fall economic statement, the Ford government changed the rules to 10% of the total number of seats in the Assembly, so it is currently set at 12. In the 2003 election, the New Democrats won only seven seats in the Ontario Legislative Assembly. The new Liberal government refused to accord official party status to the NDP, with Premier Dalton McGuinty instead offering the NDP additional funding in return for accepting their status as independents; NDP leader Howard Hampton refused and disrupted the throne speech in protest. MPP Marilyn Churley threatened to change her surname legally to "Churley NDP" so that the Speaker would be forced to say NDP when recognizing her in the House (a non official party loses the right to have its members addressed in the Legislature by party affiliation). The PCs' Bill Murdoch also considered joining the NDP caucus to help them make official status. Andrea Horwath's by election win in May 2004 regained official party status for the NDP. After Churley resigned to run in the 2006 federal election, bringing the party to only seven members again, the government decided to allow the NDP to retain official status pending the results of the by election to replace her, which the NDP won. In the 2018 Ontario general election, the Liberals dropped from a majority government of 55 seats to 7 seats, one seat fewer than official party status. The Green Party of Ontario also elected its first member in the 2018 election and similarly lacks official party status.
Квебек
1989 жылы Теңдік партиясы Квебектің Ұлттық Ассамблеясында төрт орын жеңіп алды (ресми мәртебе алу үшін қажетті сегіз орыннан кем). Партия ресми мәртебе алмағанымен, оның мүшелеріне ресми партияның бірқатар артықшылықтары берілді: олардың Ассамблеядағы орындары және Парламент ғимаратындағы кеңселер біріктірілді. Сондай-ақ, спикердің қалауымен, сұрақтар сағатында сұрақ қоюға шектеулі мүмкіндік берілді. Партия келесі сайлауларда сәттілікке жете алмады және 2003 жылғы Квебек сайлауынан кейін қызметін тоқтатты. 2003 жылы «Демократиялық Квебек» партиясы төрт, ал 2008 жылы жеті депутат сайлағанда осы прецедент сақталды. Бірақ «Демократиялық Квебек» партиясы жаңа құрылған «Coalition Avenir Québec» партиясына біріккеннен кейін, 2012 жылдың қаңтар айында жеті бұрынғы «Демократиялық Квебек» депутаты екі бұрынғы «Parti Québécois» мүшесімен бірігіп «CAQ» фракциясын құрды. Осыған байланысты үкіметтегі либералдар мен оппозициялық «Parti Québécois» жаңа партияға ешқандай мәртебе бермей, тоғыз депутаттың барлығын тәуелсіз депутат ретінде отыруға мәжбүр етті. 2018 жылғы Квебек жалпы сайлауында ресми оппозициялық «Parti Québécois» (PQ) партиясы 28 орыннан 10 орынға дейін төмендеді (жалпы дауыс берудің 20 пайызынан аспады), соның салдарынан ресми партия мәртебесінің шегінен түсті. «Québec solidaire» (QS) партиясы 3 орыннан 10 орынға дейін өсті, бірақ ресми мәртебе алу үшін қажетті 12 орынға жетпеді. Алайда, Ұлттық Ассамблея отырысын бастамас бұрын, барлық саяси партиялар PQ және QS партияларына Ассамблеяда ресми партия мәртебесін беруге келісті.
In 1989, the Equality Party won four seats in the National Assembly of Quebec (eight seats short of the total needed for official status). Although it did not receive official party status, its members were granted some of the privileges of an official party: their seats in the Assembly were placed together, as were their offices in the Parliament Building. They were also granted a limited number of opportunities to ask questions during Question Period, at the Speaker's discretion. The party had no success in subsequent elections, and stopped organizing after the 2003 Quebec election. This precedent was followed when Action démocratique du Québec elected four members in 2003 and seven members in 2008. However, when ADQ merged into the newly formed Coalition Avenir Québec and the seven former ADQ MNAs joined with two former Parti Québécois members in January 2012 to form the CAQ caucus, the governing Liberals and opposition Parti Québécois refused to grant any status to the new party, requiring all nine members to sit as independents. In the 2018 Quebec general election, the Official Opposition party Parti Québécois (PQ) fell from 28 to 10 seats (and below 20% of the popular vote), thus falling below the threshold of official party status. Québec solidaire (QS) rose from 3 to 10 seats but did not reach the threshold of 12 to gain official party status. However, before the National Assembly convened, all political parties agreed to give the PQ and QS the status of official parties in the assembly.
Тіркелген тарап
Ресми партия мәртебесін тіркелген партиямен шатастыруға болмайды. Саяси партия (егер парламентте орыны болмаса да) Канада сайлау комиссиясында немесе провинциялық бас сайлау әкімінде тіркелуі мүмкін. Мұндай тіркелу саяси партияға сайлау кезінде кандидаттарды тіркеуге, бюллетеньде кандидаттардың партиялық тиесілігін көрсетуге, қайырымдылық үшін салық есебін беруге және сайлау науқаны барысында жарнама мен үгіт жұмыстарына қаржы жұмсауға мүмкіндік береді. Қарсылығында, партия сайлау науқанына жұмсалатын қаржы мен қайырымдылық сомасын шектеуге, ірі қайырымдылықтың көзін ашықтауға және түрлі сайлау заңдарын сақтауға міндетті.
Official party status is not to be confused with being a registered party. A political party (even if it has no parliamentary seats) may register with Elections Canada or a provincial chief electoral officer. Doing so allows the political party to run candidates for office during elections, have their candidates' party affiliation identified on the ballot, issue tax receipts for donations, and spend money on advertising and campaigning during election campaigns. In return, the party must obey campaign spending and donation limits, disclose the source of large donations, and obey various election laws.