Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уақытша көшбасшы – Канада саясатында партияның заң шығарушы фракциясы немесе партияның атқарушы органы тағайындайтын партия жетекшісі. Әдетте партия басшысы ресми түрде ізбасар таңдалғанға дейін басшылықты сақтайды, бірақ кейбір жағдайларда бұл мүмкін болмайды, сондықтан партияның фракциясы немесе партияның атқарушы органы уақытша басшыны тағайындайды. Уақытша басшы денсаулығының нашарлауы сияқты себептермен демалысқа шыққан басшының орнына да тағайындалуы мүмкін, ал басшы қайтып келген кезде лауазымнан бас тартады. Уақытша басшы сайланған партия басшысының барлық құқықтары мен міндеттеріне ие, бірақ өзінің лауазымнан кету уақытын өзі шешуге құқығы жоқ. Уақытша басшы партия басшылық конвенциясын ұйымдастырып өткізгенге дейін ғана қызмет етеді. Партия мүшелерінен мандат алмағандықтан, уақытша басшы партияға өз идеологиялық және ұйымдық белігін қоюға толық өкілетті емес деп есептеледі, сондықтан көп жағдайда ол тек уақытша басқарушы рөлімен шектеледі. Көбінесе бірнеше үміткерлер арасындағы бәсекелі көшбасшылық жарыстың орнына, басшылық конвенциясы уақытша басшыны партияның жаңа тұрақты басшысы ретінде тікелей бекіткен жағдайлар болды, бірақ конвенцияның қандай да бір нысанда өтуі қажет. Конвенция бойынша, егер партияның фракция мүшелері арасында бәсекелі көшбасшылық жарыс өтіп жатса, уақытша басшы басшылыққа үміткер болмайтын фракция мүшесі болуы керек, осылайша жарыста әділетсіз артықшылыққа ие болмайды. Тек сирек жағдайларда ғана, мысалы, уақытша басшысы сонымен қатар заң шығарушы органдағы жалғыз фракция мүшесі болатын шағын партия немесе басқа фракция мүшелері басшы лауазымдарына бәсекелес болмаған жағдайларда, уақытша басшы тұрақты басшылыққа үміткер болады. Уақытша басшы қажет болған жағдайда партияны сайлауға бастап әкелуі мүмкін, бірақ Канада дәстүрі бойынша, партиялардың бірі басшылық жарыста болған кезде сайлау шақырылмайды.
An interim leader, in Canadian politics, is a party leader appointed by the party's legislative caucus or the party's executive to temporarily act as leader when a gap occurs between the resignation or death of a party leader and the election of their formal successor. Usually a party leader retains the leadership until a successor is formally chosen — however, in some situations this is not possible, and an interim leader is thus appointed by the party's caucus or the party executive. An interim leader may also be appointed while a leader is on a leave of absence due to poor health or some other reason, and then relinquish the position upon the leader's return. An interim leader has all the rights and responsibilities of an elected party leader, with the exception that the person does not have the discretion to choose the timing of their departure — an interim leader serves only until the party organizes and holds a leadership convention. By virtue of lacking a mandate from the party membership, however, an interim leader is not generally seen as possessing the authority to truly put his or her own ideological and organizational stamp on the party, and is thus effectively limited to a caretaker role in most cases. There have been a number of instances where instead of a competitive leadership race between multiple candidates, the leadership convention directly ratified the interim leader as the party's new permanent leader, but a convention must still take place in some form. By convention, if a competitive leadership race between sitting members of the party's caucus is taking place, the interim leader should be a caucus member who is not standing as a candidate in the leadership race, so they do not gain unfair advantage in the contest. Only in rare exceptions, such as when a minor party whose interim leader is also its only caucus member in the legislature or when no no other caucus colleagues are competing for the leadership positions; with rare exceptions, will an interim leader stand as a candidate for permanent leadership. An interim leader may, if necessary, lead the party into an election, but by Canadian custom, an election is usually not called while one of the parties is in a leadership race.
Практика
Көп жағдайда, қызметтен кетуге шешім қабылдаған басшы алдын ала көп уақыт хабарлайды, және оның орнына кім келедіін анықтау үшін басшылық конференция ұйымдастырылады. Қызметін аяқтаған басшы басшылық үгіт науқаны аяқталғанға дейін лауазымында қалады, содан кейін конференциядан кейін көп ұзамай билікті жаңа басшыға тапсырады. Дегенмен, түрлі себептермен кенеттен бос орындар туындауы мүмкін.
In most circumstances, a leader who has decided to step down gives extended notice, and a leadership convention is organized to choose their successor. The outgoing leader remains in the position for the duration of the leadership campaign, and then hands over power to the successor shortly after the convention. However, sudden vacancies may occur for a variety of reasons.
Қызметте қайтыс болды
Уилфрид Лориер 1919 жылы Либералдық партияның төрағасы болып тұрғанда қайтыс болды. Дэниел Дункан Маккензи партияның уақытша төрағасы болып тағайындалды, Уильям Лайон Маккензи Кинг сол жылы партияның төрағасы болып сайланғанға дейін қызмет етті. Джек Лейтон 2011 жылы ракқа ем алу үшін Жаңа демократиялық партия төрағалығынан уақытша кетіп, Найколь Турмель партияның уақытша төрағасы болып тағайындалды; Лейтон кеңсеге оралуы жоспарланған күннен бұрын қайтыс болды, ал Турмель 2012 жылғы төрағалық сайлауының нәтижелерін күтіп, уақытша төраға болып қалды.
Wilfrid Laurier died in 1919, while holding the leadership of the Liberal Party. Daniel Duncan McKenzie was selected as the party's interim leader, serving until William Lyon Mackenzie King was selected as the party's leader later in the year. Jack Layton initially took a leave of absence from the leadership of the New Democratic Party in 2011 for cancer treatment, and Nycole Turmel was named the interim leader of the party; Layton died before his intended date of return to office, and Turmel continued as interim leader pending the results of the 2012 leadership election.
Ашулы оқиға
Глен Кларкқа қарсы қылмыстық тергеу жарияланғаннан кейін, Британдық Колумбияның Жаңа Демократиялық партиясының төрағалығынан және премьер-министрліктен кетуге мәжбүр болды. Оның орнын Дэн Миллер басты, ол Уджал Досандж нәтижесінде өткен басшылық сайлауында жеңіске жеткенге дейін қызмет етті.
Glen Clark was forced to resign the leadership of the British Columbia New Democratic Party, and the premiership, after a criminal investigation against him was announced. He was succeeded by Dan Miller, who served until Ujjal Dosanjh won the resulting leadership convention.
Жаңа партия құру
2000 жылы Реформалық партия жаңа Канадалық Альянсқа біріктірілгеннен кейін, Дебора Грей партияның бірінші басшылық құрылтайы Стоквелл Дэйді сайлағанға дейін партияның уақытша жетекшісі қызметін атқарды. Сол сияқты, 2003 жылы Канадалық Альянс пен Прогрессивті консерваторлар біріккеннен кейін сенатор Джон Линч Стаунтон жаңа Консервативтік партияның уақытша жетекшісі болып тағайындалды, ол Стивен Харперді бірінші басшылық құрылтай сайлағанға дейін.
In 2000, after the Reform Party was folded into the new Canadian Alliance, Deborah Grey served as the party's interim leader until the party's first leadership convention selected Stockwell Day. Similarly, after the Canadian Alliance and the Progressive Conservatives merged in 2003, Senator John Lynch Staunton was named interim leader of the new Conservative Party until the first leadership convention selected Stephen Harper.
Ішкі келіспеушіліктер
1983 жылы Жо Кларк Прогрессивті консервативтік партия жүргізген ішкі басшылықты бағалау процесінде 66,9 пайыз ғана қолдау алды. Партия ішінде өзін жеткілікті деңгейде қолдамайтынын сезіне, ол басшылық конвенциясын ұйымдастырды. Алғашқыда ол партияның басшысы қызметінде қалды, бірақ басшылыққа үміткер ретінде қатысқандықтан, кейіннен қызметтен бас тартып, Эрик Нильсен партияның уақытша басшысы болып тағайындалды. 2002 жылдың басында Стоквелл Дейдің Канадалық Альянсқа жетекшілігі партия ішіндегі кикіреулерге байланысты сынға ілікті. Кларк сияқты ол да жаңа басшылық сайлауын жариялады, онда өзін қайта үміткер ретінде ұсынды, ал Джон Рейнольдс партияның уақытша басшысы атанды.
In 1983, Joe Clark received only 66.9 per cent support in an internal leadership review process conducted by the Progressive Conservative Party. Feeling that he did not have sufficiently strong support within the party, he thus scheduled a leadership convention. Initially, he remained the party's leader in the meantime — however, as he was also standing as a candidate in the leadership process, he eventually stepped down and Erik Nielsen was installed as the party's interim leader. In early 2002, Stockwell Day's leadership of the Canadian Alliance came under criticism due to party infighting. Like Clark, he thus announced a new leadership campaign in which he would reoffer as a candidate, and John Reynolds became the party's interim leader.
Сайлауда жеңілген көшбасшы
Бірнеше жағдайда партия басшысы сайлауда өз сайлау округінде жеңіліске ұшырап, көп ұзамай отставкаға кетеді. Мұндай жағдайда міндетті түрде отставкаға кету қажет емес, себебі осындай жағдайдағы басқа да көшбасшылар қосымша сайлауға қатыса алғанға дейін көшбасшылық қызметін сақтап қалған. Дегенмен, кейбір көшбасшылар жеке немесе саяси себептермен дереу көшбасшылықтан кетуді жөн көрді. Энди Брандт 1987 жылғы провинциялық сайлауда партияның жеңілісінен кейін Онтарио прогрессивті консервативтік партиясының уақытша басшысы болды, онда көшбасшы Ларри Гроссман өзінің мандатын жоғалтты. Ол 1990 жылға дейін қызмет етті, содан кейін көшбасшылық конвенциядан кейін Майк Харрис оны алмастырды. Жан Шарест 1993 жылғы сайлауда партияның жеңілісінен кейін федералды прогрессивті консерваторлар партиясының уақытша басшысы болды, онда Ким Кэмпбелл өзінің мандатын жоғалтты. 1995 жылғы келесі көшбасшылық съезде Шарест партияның толыққанды басшысы болып бекітілді. Сонымен қатар, кейіннен Квебек либералдық партиясының басшысы болған Шарест 2012 жылғы провинциялық сайлауда партияның жеңілісінен кейін басшылық лауазымынан кетті, онда ол өзінің мандатын жоғалтты. Осының нәтижесінде Жан Марк Фурнье уақытша басшы болып тағайындалды. Джой МакФайл 2001 жылдан 2003 жылға дейін Британдық Колумбияның Жаңа демократиялық партиясының уақытша басшысы болды, бұл партия 2001 жылғы провинциялық сайлауда жеңілгеннен кейін, онда Уджал Досандж өзінің мандатын жоғалтты. Ол 2003 жылы Кароль Джеймс партияның жаңа басшысы болып сайланғанға дейін қызмет етті. Джон Тори 2007 жылғы Онтарио сайлауында жеңілді, онда ол бұрынғы округінен емес, басқа округтен сайланды. Ол кейбір ішкі сынға қарамастан, көшбасшы болып қалды, алайда 2008 жылғы көшбасшылыққа қатысты тексеруде оған бар болғаны 66,9 пайыз қолдау көрсетілді, дәл осы көрсеткіш 1983 жылы федералды прогрессивті консерваторлар партиясының басшысы ретінде қалуына жеткіліксіз деп танылған Джо Кларкқа да тиесілі болды. Боб Рансиман уақытша парламенттік басшы болып тағайындалды, бірақ Тори партияның нақты басшылығын сақтап қалды. Тори 2009 жылы Галибуртон-Каварта-Лейкс-Брок округінде өткен қосымша сайлауда жеңілгеннен кейін отставкаға кетті, ал Рансиман партияның уақытша басшысы болды. Боб Рей 2011 жылғы сайлаудан кейін Либералдық партияның уақытша басшысы болып тағайындалды, онда оның партиясының бұрынғы басшысы Майкл Игнатьев өзінің сайлау округінде жеңіліске ұшырады.
In several cases, a party's leader has been defeated in his or her own riding in an election, and has resigned soon afterward. A resignation is not necessarily required in such a scenario, as other leaders in the same situation have retained the leadership until they were able to run in a by election. However, for personal or political reasons some leaders have opted to immediately resign the leadership instead. Andy Brandt became interim leader of the Ontario Progressive Conservative Party following the party's defeat in the 1987 provincial election, in which leader Larry Grossman lost his own seat. He served until 1990, when he was succeeded by Mike Harris following a leadership convention. Jean Charest became interim leader of the federal Progressive Conservatives following the party's defeat in the 1993 election, in which Kim Campbell lost her own seat. At the next leadership convention in 1995, Charest was acclaimed to the full leadership of the party. Additionally, having subsequently become leader of the Quebec Liberal Party, Charest resigned as leader following the party's defeat in the 2012 provincial election, in which he lost his seat. As a result, Jean Marc Fournier was named interim leader. Joy MacPhail served as interim leader of the New Democratic Party of British Columbia from 2001 to 2003, following the party's defeat in the 2001 provincial election, in which Ujjal Dosanjh lost his seat. She served until Carole James was selected as the party's new leader in 2003. John Tory was defeated in the 2007 Ontario election, in which he ran in a different seat than the one where he was an incumbent. He stayed on as leader, despite facing some internal criticism — notably, a leadership review in 2008 gave him just 66.9 per cent support, the very same result which Joe Clark had deemed not sufficient to justify staying on as leader of the federal Progressive Conservatives in 1983. Bob Runciman served as interim parliamentary leader, but Tory retained the actual leadership of the party. Tory eventually resigned in 2009, after losing a by election in Haliburton—Kawartha Lakes—Brock, and Runciman became the party's interim leader. Bob Rae was named interim leader of the Liberal Party following the 2011 election, in which his party's previous leader, Michael Ignatieff, was defeated in his own riding.
Ішкі тәртіпсіздік
Бір жағдайда, Онтарио либералдық партиясының уақытша жетекшісі В.Э.Н. Синклер өз партиясын 1926 және 1929 жылдары өткен екі сайлауда да басқарды. Веллингтон Хейге ізбасар таңдау үшін сол кезеңде партияның ұйымдаспауына байланысты көшбасшылық конвенция өткізілмегендіктен, ол 1923 жылдан 1930 жылға дейін уақытша жетекші болды. Конвенция ақыры өткенде, Синклер аз қолдауға ие болды және дауыс беруге дейін қанағаттанды. Оның орнын болашақ премьер-министр Митчелл Хепберн басты.
In one case, Ontario Liberal Party interim leader W. E. N. Sinclair led his party through two consecutive elections in 1926 and 1929. He was interim leader from 1923 to 1930 since, due to the party's state of disorganization, there was no leadership convention held in that period to choose a successor to Wellington Hay. When a convention was finally held, Sinclair drew little support and withdrew before balloting began. He was succeeded by future Premier Mitchell Hepburn.
Басшы басқа лауазымға ауысады
Кейде партия бірлігін сақтау үшін кетіп бара жатқан көшбасшы дереу отставкаға кетеді, себебі ол басқа қызметке тағайындалған немесе басқа лауазымға үміткер болуды (немесе сайлануды) қабылдаған. 1998 жылы Дэниел Джонсон Квебек либералдық партиясының басшысы лауазымынан кеткеннен кейін Жан Шарестің партияның жаңа басшысы болуына халықтың кең қолдауы жинала бастады. Шарест кейіннен үміткер болуға шешім қабылдағанда, федералды прогрессивті консерваторлардың басшысы лауазымынан кетті, ал Элси Уэйн партияның уақытша басшысы болды. Сол сияқты, Джордж Дрю федералды прогрессивті консерваторлардың басшылығына үміткер болу үшін отставкаға кеткеннен кейін Томас Кеннеди 1948 жылдан 1949 жылға дейін Онтарио провинциясының прогрессивті консервативтік партиясының уақытша басшысы болды.
Sometimes an outgoing leader decides to resign immediately in order to ensure party unity, because they have accepted an appointment or chosen to stand as a candidate for (or been elected to) another position. Following the resignation of Daniel Johnson as leader of the Quebec Liberal Party in 1998, the prospect of Jean Charest becoming the party's new leader began to attract widespread public support. When Charest subsequently decided to stand as a candidate, he resigned as leader of the federal Progressive Conservatives, and Elsie Wayne became the party's interim leader. Similarly, Thomas Kennedy served as interim leader of the Progressive Conservative Party of Ontario from 1948 to 1949, after George Drew resigned to contest the leadership of the federal Progressive Conservatives.
Демалысқа шығу
1954 жылдың қарашасынан 1955 жылдың ақпанына дейін Уильям Эрл Роу прогрессивті консервативті партияның көшбасшысы Джордж А. Дрю менингиттен кейін денсаулығы нашарлағанда, оппозицияның уақытша жетекшісі болды. Дрю қайта оралды, бірақ кейіннен қайтадан ауырып қалды, және Роу 1956 жылдың тамызында оппозицияның уақытша жетекшісі болды. Дрю қыркүйекте отставкаға кетті, ал Роу желтоқсанға дейін партияның және оппозицияның уақытша жетекшісі болды, содан кейін Джон Дифенбеккер партия көшбасшысы болып сайланды. 2011 жылдың 28 шілдесінде Джек Лейтон қатерлі ісікпен күресу үшін медициналық демалысқа кеткен кезде Найкол Турмель уақытша жетекші болып тағайындалды, ол НДП-ны басқарды. Ол Лейтонның 2011 жылдың 22 тамызында қайтыс болғаннан кейін де осы лауазымда қалды.
From November 1954 to February 1955 William Earl Rowe acted as interim Leader of the Opposition when Progressive Conservative leader George A. Drew was in poor health following an attack of meningitis. Drew returned but later fell ill again, and Rowe again became as interim leader of the opposition in August 1956. Drew resigned in September and Rowe became interim party and opposition leader until December, when John Diefenbaker was elected party leader. An interim leader, Nycole Turmel was appointed to lead the NDP on July 28, 2011, while Jack Layton was on a medical leave of absence to fight cancer. She continued in the position following Layton's death on August 22, 2011.
Саяси жағдайлар
2008–2009 жылдардағы канадалық парламенттік даудан кейін Стефан Дионның федералды либералдар партиясын басқаруы партияның халық арасындағы қолдауына бөгет болып келді. Бірақ партияның үкіметті қабылдауға немесе сайлауға дерлік бірден дайын болу қажеттілігі туған кезде, көптеген партия мүшелері партияның дәстүрлі көшбасшылық сайлауын өткізуге уақыты жетпеді деп ойлады. Ішкі пікірталастардан кейін, көшбасшылыққа үміткерлер Доминик ЛеБланк және Боб Рей жарыстан шықты, ал жалғыз қалған үміткер Майкл Игнатьев дереу уақытша көшбасшы болып тағайындалды. Оның көшбасшылығы 2009 жылғы мамырда өткен партия съезінде ресми түрде бекітілді.
Following the 2008–2009 Canadian parliamentary dispute, Stéphane Dion's continued leadership of the federal Liberals was felt to be an impediment to the party's popular support, but with a situation where the party had to be almost immediately prepared to either take over the government or face an election, many party members felt that the party did not have the time to go through a conventional leadership race. After some internal debate, leadership candidates Dominic LeBlanc and Bob Rae withdrew from the race, and the only remaining candidate, Michael Ignatieff, was immediately named interim leader. His leadership was formally ratified at a party convention in May 2009.
Жеке жағдай
Пэм Барретт 2000 жылы Альберта жаңа демократтары партиясының төрағалығынан кетті, бірақ денсаулығына байланысты, жаңа төраға таңдалғанша лауазымын сақтамауды шешті, орнына отставкасы дереу күшіне енгенін мәлімдеді. Радж Панну уақытша төраға болып тағайындалды, кейін партия конвенциясында төраға болып бекітілді. 2004 жылы Паннудан кейін төрағалыққа келген Брайан Мейсон да, партия конвенциясында толық төраға боларға дейін уақытша төраға болып қызмет етті. Дэнни Уильямс Ньюфаундленд және Лабрадор провинциясының прогрессивті консервативтік партиясының төрағалығынан кетті, сондай-ақ, төрағалыққа конвенция өткенге дейін қызмет етудің орнына дереу отставкаға шығуды жөн көрді, ал вице-премьер Кэти Дандердейл партияның уақытша төрағасы және премьер-министр болып тағайындалды.
Pam Barrett resigned the leadership of the Alberta New Democrats in 2000, but for health reasons she opted not to retain the leadership until her successor could be chosen, instead announcing that her resignation was effective immediately. Raj Pannu was named interim leader, and was then acclaimed leader at the subsequent convention. Brian Mason, who succeeded Pannu to the leadership in 2004, also took the position of interim leader before securing the full leadership at convention. Danny Williams resigned the leadership of the Progressive Conservative Party of Newfoundland and Labrador, similarly choosing to step down immediately rather than serving until a leadership convention, and Deputy Premier Kathy Dunderdale was elevated to the interim leadership of the party and to the premiership.
Кооперативтік одақтастық федерациясы
Дж. С. Вудсворт 1 тамыз 1932 – 1933 шілде (құрылтай жиналысынан бастап, бір жыл өткен соң өткен бірінші ұлттық құрылтайда тұрақты жетекші болып сайланатынға дейін, әрекеттегі жетекші болды)
J. S. Woodsworth August 1, 1932 – July 1933 (acting leader from founding meeting until its first national convention a year later when he was elected permanent leader)
Манитобаның прогрессивті консервативтік партиясы
Келвин Гоэрцен 1 қыркүйек 2021 – 30 қазан 2021. Брайан Паллистер отставкаға кеткеннен кейін Манитобаның уақытша басшысы және премьер-министрі болып қызмет етті.
Kelvin Goertzen September 1, 2021 – October 30, 2021. Served as Interim Leader and Premier of Manitoba following the resignation of Brian Pallister
Уэйн Эваско 18 қаңтар 2024 – қазіргі уақытқа дейін. (Хизер Стефансон Прогрессивті консервативті партияның басшысы және ресми оппозицияның басшысы лауазымынан кеткеннен кейін)
Wayne Ewasko January 18, 2024 – present. (Following the resignation of Heather Stefanson as Leader of the Progressive Conservative Party and Leader of the official opposition
Парламент басшыларының уақытша өкілі
Кейбір жағдайларда партияның уақытша парламенттік басшысы болуы мүмкін, ол ресми түрде партияның басшысы емес, әсіресе партия басшысы заң шығарушы органның мүшесі болмаған кезде. Герб Грей 1990 жылы Жан Кретиан басшы болып сайланғаннан кейін, Кретианның Төменгі палатаға (House of Commons) қосымша сайлау арқылы өтуіне мүмкіндік болғанша, либералдардың парламенттік көшбасшысы болды. Сол сияқты, Боб Рунсиман 2007 жылғы сайлаудан кейін Онтарио провинциясының прогрессивті консервативтік партиясының парламенттік жетекшісі болды, онда партия басшысы Джон Тори заң шығарушы орган мүшелігінен айырылды. 2009 жылы Тори қосалқы сайлауда Заңнамалық Ассамблеяға қайта кіруге тырысқанда жеңілгеннен кейін ол партияның толық уақытша көшбасшысы болды. Билл Грэм 2006 жылдың басында либералдардың уақытша парламенттік жетекшісі болды, сол кезде партия басшысы Пол Мартин әлі де депутаттық мандатын сақтап, партияның ресми басшылығын толығымен өз қолында ұстады. Бұл жағдай бұқаралық ақпарат құралдарында сайлау болған жағдайда партияны кім жетектейтіні туралы жаңжал тудырды, содан кейін Мартин наурыз айында партия басшысы лауазымынан кетіп, Грэм желтоқсан айында Стефан Дион басшы болып сайланғанға дейін толық уақытша басшылықты өз мойнына алды. Луи Пламондон 2011 жылғы 2 маусымда 41-ші Канада Парламентінің бірінші сессиясының басында, 2011 жылғы федералды сайлаудан кейін және BQ басшысы Жиль Дюсептің жеңілісі мен отставкасынан кейін Блок Квебекуаның уақытша парламенттік көшбасшысы болды, ал Вивиан Барбот Дюсептің орнын басып, BQ уақытша президенті болды. Майор Джеймс Колдуэлл 1940 жылдың қазан айында партия басшысы Дж. С. Вудсворттың инсульт салдарынан денсаулығына келген зияннан кейін, ол «Құрметті президент» (көшбасшы) атағын сақтап қалған Кооперативтік Комонвелл Федерациясының парламенттік көшбасшысы болды. Вудсворт қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, 1942 жылдың шілдесінде Колдуэлл ресми түрде көшбасшы болып сайланды.
In certain circumstances, a party may also have an interim parliamentary leader who is not officially the party's leader, particularly when the party leader is not a sitting member of the legislature. Herb Gray served as parliamentary leader of the Liberals following the selection of Jean Chrétien as leader in 1990, until Chrétien could run in a by election to enter the House of Commons. Similarly, Bob Runciman served as parliamentary leader of the Ontario Progressive Conservative Party following the 2007 election, in which party leader John Tory lost his seat in the legislature. He became the party's full interim leader in 2009 after Tory was defeated in an attempt to re enter the Legislative Assembly in a by election. Bill Graham served as interim parliamentary leader of the Liberals in early 2006, while outgoing party leader Paul Martin was still sitting as an MP and retained the formal leadership of the party. After this situation created some media confusion over which man would lead the party into an election if one were to occur, Martin stepped down as party leader in March, and Graham assumed the full interim leadership until Stéphane Dion was selected as leader in December. Louis Plamondon became interim parliamentary leader of the Bloc Québécois on June 2, 2011, at the beginning of the first session of the 41st Canadian Parliament, following the 2011 federal election and the defeat and resignation of BQ leader Gilles Duceppe, while Vivian Barbot succeeded Duceppe as interim president of the BQ. Major James Coldwell became parliamentary leader of the Co operative Commonwealth Federation in October 1940, following the stroke and incapacitation of party leader J. S. Woodsworth, who retained the title of "honorary president" (leader). Coldwell was officially elected leader in July 1942, several months following Woodsworth's death.