Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пабло Пикассо мен Карл Несжардың мүсіні. "Сильветта" - Пабло Пикассо мен норвегиялық суретші Карл Несжардың 1970 жылы Роттердам қаласында орнатылған үлкен бетон мүсіні. Ол Вестерсингель көшесінің бұрышында, Бойманс Ван Бёнинген мұражайының қасында орналасқан. Мүсінде ат құйрығы бар жас әйел бейнеленген. Мүсінге үлгі болған адам – Сильвет Дэвид, Пикассо оны 1953 жылы, 19 жасында кездестірген. Бұл мүсін "Сильветта" сериясы деп аталатын туындылардың бірі ретінде жасалды, онда Пикассо өзінің музасын түрлі көркемдік стильдерде бейнелеген.
Sculpture by Pablo Picasso and Carl Nesjar
Sylvette is a large concrete sculpture created by Pablo Picasso and the Norwegian artist Carl Nesjar, which was erected in the city of Rotterdam in 1970. It is located on the corner of Westersingel next to the Museum Boijmans Van Beuningen. The sculpture portrays a young woman with a ponytail. The model for the sculpture was Sylvette David, whom Picasso met in 1953 when she was 19. The sculpture was produced following the creation of a series of artworks, known as the Sylvette series, that Picasso made of his muse in a variety of artistic styles.
Өмірбаян
Сильветта Дэвид – париждік өнер сатушының қызы, ол 1953 жылдың жазында 73 жастағы Пикассомен Валлауристегі Рю-дю-Форнас көшесіндегі оның қыш құмыра жасау шеберханасында кездесті. Оның сымбаты Пикассоға ұнады, ол оны өзінің моделі болуға шақырды және екі ай ішінде (сәуір мен маусым аралығында) суреттер, картиналар және кішкентай металл мүсіндерінен 60-қа жуық туынды жасады. Бұл Пикассоның өмірінде модельдерінен жасаған ең көп жинақталған туындылар сериясы болды. "Лайф" журналы осы кезеңді Пикассоның "Ат құйрықты кезеңі" деп сипаттады. 1957 жылы Пикассо Карл Несжармен танысып, оның үлкен бетон мүсіндер жасауға арналған жаңа әдісіне тәнті болды. Олар бірлесіп жұмыс істей бастады, алғашқы жұмысы – Несжардың Пикассоның суреттерін Ослодағы мемлекеттік ғимараттың үш қабырғасына көшіруі болды. "Биенкорф" универмагының директоры Ван дер Валь, қала әдемілеу комитетінің мүшесі, бұл жұмыстан әсер алып, Роттердамда да осындай туынды орнатуды қалады. Алғашқыда комитет Роттердамның солтүстік-шығысындағы жасыл аймақ Kralingse Hout-та Пикассоның 12 метрлік мүсінін орнатуды ұсынды, бірақ ол қоғамдық пікірдің жағымсыз болуына байланысты қабылданбады. 1967 жылы, қазіргі мүсін 1970 жылы орнатылғанға үш жыл бұрын, Пикассо ұсынған тағы бір туынды да қабылданбады. Мүсін Пикассоның досы Карл Несжар әзірлеген "бетон сграффито" техникасымен, қара қиыр тастармен бетонға құйылды. Бұл процесте Пикассо бастапқы мүсінді сызықтармен бояды, ал Несжар осы сызықтарды бетонға көшіру үшін бетін құммен кесіп, қара қиыр тастарды ашыққа шығарды. Нәтижесіндегі эффект түпнұсқа мүсіндегі қолмен салынған сызықтарға ұқсас болды.
Sylvette David was the daughter of a Parisian art dealer who, during the summer of 1953, met 73 year old Picasso at his pottery studio located on Rue du Fournas in Vallauris. Finding her appearance appealing, Picasso asked her to be his model and subsequently created 60 works inspired by her over the course of two months (between April and June), including drawings, paintings and small metal sculptures. This was the most concentrated series of works that Picasso produced of a model in his lifetime. Life magazine described this era as Picasso's "Ponytail Period". In 1957, Picasso met Carl Nesjar and was impressed with a process that he had invented for producing large concrete sculptures. They began to collaborate on producing a series of artworks, which began with Nesjar transferring Picasso's designs onto three murals on a government building in Oslo. The managing director of the Bijenkorf department store, Van der Wal, who was a member of the Urban Embellishment Committee, was impressed and wanted to install a similar artwork in Rotterdam. Initially, the committee proposed the installation of a 12 metre high sculpture by Picasso in Kralingse Hout, a greenbelt area northeast of Rotterdam, but it was withdrawn due to negative public opinion. Another artwork proposed by Picasso was again rejected in 1967, three years before the current sculpture was erected in 1970. It was cast in concrete with black pebbles, using a technique called "concrete sgraffito", which was developed by Picasso's friend, Carl Nesjar. The process involved Picasso painting the original sculpture with lines, which were then copied onto the concrete by Nesjar by sandblasting the surface to reveal the black pebbles. The resulting effect mimicked the hand painted lines on the original sculpture.
Қабылдау
Скульптура 1963 жылы Роттердам қаласымен сатып алынды, бірақ оны орнату жергілікті тұрғындар мен суретшілерге ұнамады, олар сегіз жыл бойы наразылық білдіріп, тек 1970 жылы орнатылды. Роттердамдағы суретшілер қауымдастығы бұл өнер туындысына жұмсалған қаржыны жергілікті суретшілердің туындыларына жұмсау керек деп сап, мүсіннің беделін одан сайын нашарлатты. Содан бері мүсіннің танымалдығы жергілікті тұрғындардың да, туристердің де арасында артты.
The sculpture was bought by the city of Rotterdam in 1963, however, its installation proved to be unpopular with local residents and artists, who protested for eight years, until it was finally erected in 1970. The Rotterdam artist community was of the opinion that the value of the artwork should have been spent on locally produced art, which further tarnished the reputation of the sculpture. The popularity of the sculpture has since improved with locals and tourists alike.
Маңыздылығы мен мұрасы
Германиядағы Кунстхалле Бременнің директоры Кристоф Груненберг Пикассоның Сильветтаның портреттерінің жаңалықтарына тоқталды. "Пикассо кенеттен 1914 жылғы 'Гитара' кубистік жинағында қолданған металл парақтарға қайта оралды, бірақ енді оларды өте инновациялық түрде пайдаланды. Сурет және мүсін арасында қызықты диалог туындайды: [жұмбаланған металл мүсіндер] көрінеді, олар қаламнан қиылғандай, содан кейін үш өлшемді болады." Sculpture International Rotterdam пікірінше, Сильветта сериясы "оның суретші ретіндегі шеберлігін көрсетеді және оның егде жасында да өзін жаңартуға қабілетті екенін дәлелдейді. Бұдан әрі, бұл серия Пикассоның бір мотивті түрлі натуралистік және кубистік стильдерде бейнелеу қабілетін көрсетеді." Бұл туындылар 1950 жылдары жас буынға зор әсер етті, сол кезде Парижде жоғарыдан жиналған шаштар ерекше танымал болды. Қорытындылай айтқанда, Сильветта сериясы "заманауи өнерді жақындатып, Пикассоның туындыларын түсініктірек етті".
Christoph Grunenberg, director of the Kunsthalle Bremen in Germany, remarked on the ground breaking nature of Picasso's portraits of Sylvette. "Suddenly, Picasso goes back to sheet metal, which he had used in his Cubist assemblage Guitar [1914], but now he uses it in a very innovative way. You get this interesting dialogue between painting and sculpture: they [the folded metal sculptures] are almost cut out of the canvas, which then becomes three dimensional." Sculpture International Rotterdam opines that the Sylvette series, "reveal his mastery as a painter and are evidence that even at an advanced age he was still capable of reinventing himself. Moreover, the series illustrate how Picasso was able to approach one motif in various naturalistic and Cubist styles." The works had widespread impact on a younger generation in the 1950s, with high ponytails becoming particularly popular in Paris during this time. In summary, the Sylvette series, "made modern art more accessible and Picasso’s work more understandable".