Кіріспе

Пабло Пикассо мен Карл Несжардың мүсіні. "Сильветта" - Пабло Пикассо мен норвегиялық суретші Карл Несжардың 1970 жылы Роттердам қаласында орнатылған үлкен бетон мүсіні. Ол Вестерсингель көшесінің бұрышында, Бойманс Ван Бёнинген мұражайының қасында орналасқан. Мүсінде ат құйрығы бар жас әйел бейнеленген. Мүсінге үлгі болған адам – Сильвет Дэвид, Пикассо оны 1953 жылы, 19 жасында кездестірген. Бұл мүсін "Сильветта" сериясы деп аталатын туындылардың бірі ретінде жасалды, онда Пикассо өзінің музасын түрлі көркемдік стильдерде бейнелеген.

Өмірбаян

Сильветта Дэвид – париждік өнер сатушының қызы, ол 1953 жылдың жазында 73 жастағы Пикассомен Валлауристегі Рю-дю-Форнас көшесіндегі оның қыш құмыра жасау шеберханасында кездесті. Оның сымбаты Пикассоға ұнады, ол оны өзінің моделі болуға шақырды және екі ай ішінде (сәуір мен маусым аралығында) суреттер, картиналар және кішкентай металл мүсіндерінен 60-қа жуық туынды жасады. Бұл Пикассоның өмірінде модельдерінен жасаған ең көп жинақталған туындылар сериясы болды. "Лайф" журналы осы кезеңді Пикассоның "Ат құйрықты кезеңі" деп сипаттады. 1957 жылы Пикассо Карл Несжармен танысып, оның үлкен бетон мүсіндер жасауға арналған жаңа әдісіне тәнті болды. Олар бірлесіп жұмыс істей бастады, алғашқы жұмысы – Несжардың Пикассоның суреттерін Ослодағы мемлекеттік ғимараттың үш қабырғасына көшіруі болды. "Биенкорф" универмагының директоры Ван дер Валь, қала әдемілеу комитетінің мүшесі, бұл жұмыстан әсер алып, Роттердамда да осындай туынды орнатуды қалады. Алғашқыда комитет Роттердамның солтүстік-шығысындағы жасыл аймақ Kralingse Hout-та Пикассоның 12 метрлік мүсінін орнатуды ұсынды, бірақ ол қоғамдық пікірдің жағымсыз болуына байланысты қабылданбады. 1967 жылы, қазіргі мүсін 1970 жылы орнатылғанға үш жыл бұрын, Пикассо ұсынған тағы бір туынды да қабылданбады. Мүсін Пикассоның досы Карл Несжар әзірлеген "бетон сграффито" техникасымен, қара қиыр тастармен бетонға құйылды. Бұл процесте Пикассо бастапқы мүсінді сызықтармен бояды, ал Несжар осы сызықтарды бетонға көшіру үшін бетін құммен кесіп, қара қиыр тастарды ашыққа шығарды. Нәтижесіндегі эффект түпнұсқа мүсіндегі қолмен салынған сызықтарға ұқсас болды.

Қабылдау

Скульптура 1963 жылы Роттердам қаласымен сатып алынды, бірақ оны орнату жергілікті тұрғындар мен суретшілерге ұнамады, олар сегіз жыл бойы наразылық білдіріп, тек 1970 жылы орнатылды. Роттердамдағы суретшілер қауымдастығы бұл өнер туындысына жұмсалған қаржыны жергілікті суретшілердің туындыларына жұмсау керек деп сап, мүсіннің беделін одан сайын нашарлатты. Содан бері мүсіннің танымалдығы жергілікті тұрғындардың да, туристердің де арасында артты.

Маңыздылығы мен мұрасы

Германиядағы Кунстхалле Бременнің директоры Кристоф Груненберг Пикассоның Сильветтаның портреттерінің жаңалықтарына тоқталды. "Пикассо кенеттен 1914 жылғы 'Гитара' кубистік жинағында қолданған металл парақтарға қайта оралды, бірақ енді оларды өте инновациялық түрде пайдаланды. Сурет және мүсін арасында қызықты диалог туындайды: [жұмбаланған металл мүсіндер] көрінеді, олар қаламнан қиылғандай, содан кейін үш өлшемді болады." Sculpture International Rotterdam пікірінше, Сильветта сериясы "оның суретші ретіндегі шеберлігін көрсетеді және оның егде жасында да өзін жаңартуға қабілетті екенін дәлелдейді. Бұдан әрі, бұл серия Пикассоның бір мотивті түрлі натуралистік және кубистік стильдерде бейнелеу қабілетін көрсетеді." Бұл туындылар 1950 жылдары жас буынға зор әсер етті, сол кезде Парижде жоғарыдан жиналған шаштар ерекше танымал болды. Қорытындылай айтқанда, Сильветта сериясы "заманауи өнерді жақындатып, Пикассоның туындыларын түсініктірек етті".