Кіріспе

Француз пианині (1874-1966) Маргарита Мари Шарлотта Лонг (13 қараша 1874 - 13 ақпан 1966) - француз пианині, педагог, оқытушы және француз музыкасының елшісі.

Ерте өмір: 18741900

Маргарита Лонг 1874 жылы 13 қарашада Францияның оңтүстігіндегі Римнің ескі қалашығы Ним қаласында Пьер Лонг пен Анна Мария Антуанеттаның баласы болып дүниеге келді. Лонгтің ата-анасы музыкант болған жоқ, бірақ оның анасы музыканың маңыздылығына ерекше көңіл бөлді және "кішкентай Маргаритаға дұрыс емес ноталарды ойнауға рұқсат етілмеді". Оның сегіз жасқа үлкен әпкесі Клэр Лонг музыкаға деген қызығушылығына әсер еткен адам. 1883 жылы он жеті жасында Клэр Ним консерваториясында фортепиано профессоры болып тағайындалды, ал Маргарита академиялық және музыкалық оқу үшін әпкесі класына түсті. 1886 жылы, Nîmes консерваториясында Prix dHonneur алғаннан кейін көп ұзамай, Маргарита он бір жасында алғаш рет оркестрмен Моцарттың D минорлық концертін орындады. Дебюттен кейін композитор Теодор Дюбуа Лонг отбасына барып, Маргаританы Парижде музыка оқуын жалғастыруға шақырды. Анасының денсаулығының нашарлауы мен 1888 жылы Париж консерваториясына түсу емтиханының жойылуына байланысты бірнеше рет сәтсіз келгеніне қарамастан, Маргарита ақыры 1889 жылы консерваторияға оқуға түсті, онда ол Анри Фисомен оқыды және 1891 жылы 24 шілдеде консерваториядан Премьер-принтті алды. Фисо қайтыс болғаннан кейін Маргарита Антонин Мармонтелдің ұлы Антонин Мармонтелге сабақ алу үшін келді. Кейіннен ол Маргарита мен оның күйеуі Жозеф де Марлиавемен жақын дос болып, тіпті олардың құдайындарының бірі ретінде жұптың үйлену тойына қатысты.

Жозеф де Марлиавемен неке: 19061914

Маргарита мен Жозеф алғаш рет 1902 жылы тамызда Кастельнуарда кездесті. Оның орындауынан кейін жас офицер Жозеф пианистке сол кезде әлі белгісіз композитор болған Габриэль Форедің шығармасын орындауды өтінді. Маргарита бас тартуға мәжбүр болса да, концерттен кейін Фурьдің шығармаларын үйрене бастады. 1906 жылы 26 ақпанда жұп Сен-Жан-де-Лаурагаста үйленді, олардың шаңырағы Мармонтель мен Фур болды, Жүсіп те сол жерде дүниеге келді. Лонгтың күйеуі Жозеф де Марлиаве (18731914) 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаза тапты. Бұл жоғалту оның келесі үш жыл бойы қоғамдық қойылымдардан алыстауына әкелді. Алайда ол қайғылы оқиғаны "Өмірді бүлдіру емес, өзіңе: "Мен қолыма келгеннің бәрін жасадым" деп айту керек" деген сеніммен бастан кешті. Бұл - сәл бақыт әкелетін жалғыз нәрсе. Морис Равел өзінің 1917 жылғы "Le tombeau de Couperin" сюитасының соңғы қозғалысы - Токкатаны Марлявке арнады, ал Лонг 1919 жылы бұл шығарманы алғаш рет орындады.

Маргарита Лонг пен Габриэль Фурэ

Кастельнауардағы концерттен кейін көп ұзамай Мармонтель пианисті Фуренің үшінші Вальс Каприсін үйренуге шақырды, оны ол композитор үшін 1903 жылдың көктемінде орындады. Бұл оқиға Фуренің тағы бір композициясына, Алтыншы Баркароллға әкелді, композитор Маргаритадан жұмыс істеуді сұрады. Бұл екі музыканттың камералық музыка концерттеріндегі болашақ ынтымақтастығын бастады. 1904 жылы мамыр айында Лонг барлық Фауре бағдарламасының концертін жоспарлаған кезде, композитордан "әдемі кемелділік" ойнағаны үшін мақтаған жылы хат алды. 1906 жылы ақпанда Лонгтің Марлиавеге үйленгеннен кейін көп ұзамай, ол Париж консерваториясының профессоры болып тағайындалды. Лонгтің Фурэ музыкасын бағалауы оған "Фурэ музыкасын ең жақсы түсінген" және "сезімталдығы оның ерекше дәмін ең жақсы түсірген" деген атақ берді. Өкінішке орай, Лонг пен Фурэ арасындағы достық ащы болып кетті. Кейбіреулер бір себепті Фордің пианист Маргарита Хассельманспен жаңадан танысқан қарым-қатынасына байланысты, ал екіншісі - оның ұстазы Мармонтель қайтыс болған кезде 1907 жылы Консерваторияда "Classe Supérieure" профессоры болып тағайындалмағаны үшін болды деп күдіктенді. 1920 жылы толық профессорлық дәріс алып, 1940 жылға дейін сабақ берді.

Маргарита Лонг пен Клод Дебюсси: 19141919

Дебюссидің Pelléas et Mélisande қойылымын 1902 жылы тыңдағаннан бері Лонг Дебюссидің фортепианолық музыкасын ойнауда жеткіліксіздік сезімін сезінді және Дебюссидің шығармаларын басқа пианистердің орындауынан көңілі қалды. Дебюсси 1910 және 1913 жылдары Париж консерваториясының судьяларының бірі ретінде жиі тағайындалғандықтан, ол ақырында Лонгпен кездесіп, оның композициясын орындаудан қорқатынын білді. Ақырында, Дебюсси Лонгті өзінің жанында суретшінің көмекшісі ретінде жұмыс істеуге шақырды. 1917 жыл Лонг пен Дебюсси үшін де қиын болды. Лонг күйеуінен айырылғаннан кейін ғана қайтыс болды, ал Дебюсси қатерлі ісікпен күресті. 1917 жылдың жазында Лонг Дибюссидің фортепианода ойнау әдісін зерттеді. Композитордың шығармаларын адал орындау арқылы ол әлемнің құрметін ғана емес, сонымен қатар 1918 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін де Эмма Дебюссидің танымалдылығын да тапты.

1920-жылдар: Соғыстан кейінгі жылдар

1919 жылы 11 сәуірде Лонг соғыста қайтыс болған Равельдің достарына арналған әр бөліммен соғыста жазылған Равельдің Le Tombeau de Couperin операсын премьералады. Бұл әуенді Лонг әсіресе көршілес елдерге гастрольге шыққанда орындайтын. 1920 жылы ол Париж консерваториясының алғашқы әйел профессоры ретінде толық профессорлық лауазымына ие болды. 1920 жылдары ол үш ірі оркестрмен: Ламуро, Колон және Концерттік консерваториялық оркестрмен жұмыс істеді. Осы уақыт ішінде ол негізінен келесі шығармаларды бағдарламалады: Шуманның А минорлық концерті, Франктің симфониялық вариациялары, Бетховеннің C минорлық және "Император" концерттері, Фурдің баладасы және Дебюссидің Фантазиясы. Шопеннің F минор фортепиано концертін орындауы оған үлкен жетістік әкелді. 1929 жылы ол осы концерттен алғашқы жазбасын жасап, "Мэм. Маргарет Лонг - ең жақсы фортепиано ойнаған суретші".

1930 жылдар: Маргарита Лонг пен Морис Равел

1932 жылы Лонг пен Равелдің достығы нығаяды. Равел подиумда, Лонг фортепианода, екеуі Еуропа бойынша гастрольге шығып, Равелдің G Major фортепиано концертімен бірге болды. 1932 жылы 21 қаңтарда премьерадан кейін олар Брюссельде, Голландияда, Австрияда, Германияда, Румынияда, Венгрияда және Польшада өнер көрсетті. Ол Венада Лонг Ричард Штраусспен кездесті, ол 1937 жылы Лонг құрған Габриэль Фауре конкурсының қазылар алқасының президенті болды, бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыстан аман қалмады. Сол жылы ол өзінің концерттік мансабының сәттілігін атап өтті, өйткені ол өзінің алғашқы шетелге, Оңтүстік Америкаға саяхатқа шықты. Бразилияға сапары оның өз елінің, әсіресе француз музыкасының музыкалық елшісі рөлін нығайтады. Фурмен қарым-қатынасына ұқсас, Лонгтың Дариус Милхудпен достығы да 1912 жылы күйеуімен басталды. 1933 жылы Лонгтың Равелмен бірге G Major фортепиано концерті бойынша гастрольдік турнеден кейін көп ұзамай Милхард Лонгтан өзінің алғашқы фортепиано концерті премьерасын және арнауын сұрады. Концерт 1934 жылы 25 қарашада алғаш рет қойылды. Мильхо Лонгқа және оның шәкірттеріне басқа да кішігірім шығармаларды арнады, соның ішінде Tour de l'Exposition, Enfantines төрт қол фортепиано үшін және Album de Madame Bovary. 1930 жылдары Лонг көптеген ұлттық марапаттар алды, соның ішінде Розет де ла Легион д'Онне. 1938 жылы француз үкіметі Лонгке Cravate Rouge (Қызыл галстук) орденін берді және оны Құрмет легионының командиріне көтерді, бұл құрмет өнерпаздарға, әсіресе әйелдерге сирек берілді. Оның халықаралық мәртебесі 1937 жылы Парижде өткен дүниежүзілік көрмеде көрініс тапты. Сегіз композитор, соның ішінде Жорж Орич, Марсель Деланной, Жак Иберт, Дариус Мильхо, Франсис Пуленк, Анри Сагуэ, Флорен Шмит және Жермен Тайлеферр, Лонгқа арналған шығармалар жинағын жасауға бірлесіп жұмыс жасады. Екінші жағынан, тоғыз шетелдік композиторлар өз шығармаларын Parc d'Attraction деп аталатын жинаққа жинады.

Соғыс жылдары: 1939-1945

1940 жылы Париж консерваториясындағы лауазымынан кетеді. Сол уақытта ол скрипкашы Жак Тибомен тығыз қарым-қатынас орнатты. Музыканы сүйетін жесір әйел Марсел Лионның көмегімен Лонг пен Тибо фортепиано сонатасын скрипкаға үйретуге бағытталған өз мектебін құрды. Тибо "скрипкалық мектеп скрипкалық фортепиано сонаталарын оқытумен, яғни фортепианоны зерттеумен қатар болмаса, мағынасы жоқ" деп мәлімдеді. Мадам Лион мектеп директоры ретінде Лонг пен Тибодтың мектебінде ерікті түрде қызмет етті. Кейін ол Concours Marguerite Long Jacques Thibaud-тің атқарушы директоры болды. Соғыс жылдары оны Бірінші дүниежүзілік соғыста болған жоғалтуды еске түсірсе де, ол оң көзбен қарап, студенттеріне: "Егер менің мансабым осылай болса, бұл ешқашан берілмегеніме, әрдайым жұмыс істегендігіме байланысты. Өмірдегі қуанышым - жұмыс, өйткені ол ешқашан сені сатпайды". Концертке шығу өміріне үлкен мән бергенімен, жас өнерпаздарды тәрбиелеуді жалғастырды.

Соғыстан кейінгі онжылдық: 1946-1955

Соғыс аяқталғанда Лонг 70 жаста еді. Оның он жылдай еңбек жолы оқытушылықпен байланысты. Оның мадам Лионның үйінің бірінші қабатында өткізген ашық шеберлік сыныптары әлемнің түкпір-түкпірінен пианистерді тартатын. Ұлттық ұйымдастыру комитетінің президенті ретінде Лонг 1949 жылы Фредерик Шопеннің өлімінің жүз жылдығын жоспарлауды басқарды. 1949 жылдың наурыз-сәуір айларында лекторлар мен шеберлік сыныптары өткізілді. 1949 жылы Польшада Шопен байқауының қазылар алқасының мүшесі болып қызмет етті.

Соңғы жылдары: 1956-1966

1956 жылы маусымда француз үкіметі Лонгтің француз музыкасына қосқан үлесі үшін Сорбоннада концерт ұйымдастырды. Ол өзі, қазір 81 жаста, Габриэль Форедің "Баллада" операсын ойнады. 19 жылы Шарль Мунктің жетекшілігімен "Orchestre National de France" оркестрімен бірге. Басты орындары - оның құрметіне сегіз француз композиторы жазған оркестрлік сюитаның алғашқы орындалуы, оның атауы Variations sur le nom de Marguerite Long. 1959 жылы, 60 жылдан астам уақыт бойы сабақ бергеннен кейін, Лонг өзінің Le Piano атты жеке фортепиано педагогикалық кітабын жариялады. Кітапта жаттығулар, соның ішінде бес саусақ жаттығулары, триллер, қос ноталар, қолтықта, глиссанда, акордтар, октавалар және т.б. ұсынылады, Лонгтың мұқият жазылған нұсқауларымен. Лонг 1966 жылы Чайковский байқауында төреші болуға шақырылса да, ол байқау басталғанға дейін қайтыс болды. Өлерінен аз уақыт бұрын Лонг ұлттық орденнің ұлы крестін алған алғашқы әйел болды. Маргарита Лонг 1966 жылы 91 жасында Парижде қайтыс болды.

Концерт шолулары

Маргарита жас кезінен бастап Париж салондарында жиі тыңдалатын, оның концерттік бағдарламаларына Романтикалық кезеңнің негізгі фортепиано шығармалары мен қазіргі заманғы шығармалар кіретін. Листтің он бесінші рапсодиясы оның концерттік бағдарламасында стандартты шығарма болды. 1900 жылы "виртуоздық музыкаға қарсы және таза, маңызды музыкаға" қарсы науқанға байланысты солистер танымал болмағанымен, Лонг Франктың Симфониялық вариацияларын орындауға қатысты. Фауре оң пікір білдірді: "Кәделеттілікке жету үшін Симфониялық вариациялардың фортепиано бөлігін түсіндіру таза, берік, мінсіз виртуоздықты, музыкалық сапаны және дұрыс сезімді талап етеді, бұл шынымен де керемет суретші Маргуэри Лонгтың кеше көрсеткенін. Бір жақсырақ саусақтарымен ойнауға мүмкін емес, көбірек айқындықпен және жақсы дәммен, көбірек әсемдікпен және табиғи қарапайымдылықпен, және, мен қосу керек, үлкен табысқа". (1903 жылы 23 қараша) 1905 жылы ақпанда ол дирижер Камил Шевилардпен бірлесіп, Бетховеннің үшінші концертін, Листтің бірінші концертін және Бах, Скарлатти, Фауре және Шопеннің сололық шығармаларын орындады. Концерт оған оң пікірлер берді La Nouvelle ревю оның Бетховен концерті "Қарапайым тереңдікпен, эмоциямен және қуанышпен ойналған"; Лист концерті "Бұл қиындықтардың керемет жинақталуы ғана емес, сонымен қатар теңдесі жоқ ыстық пен жалынмен орындалған рыцарлық және асыл құмарлыққа толы жұмыс"; және "Алтыншы Баркаролл, Г.Форедің керемет туындысы, оның теңдесі жоқ аудармашысы Маргарита Лонг". 1907 жылдың ақпан айында Лондонға дебют жасағаны сонымен қатар Фауредің ре минорлық квинтеті үшін де британдық дебют болды. 1930 жылдары ол Равельдің концерті (1932) және Мильхоның бірінші концерті (1934) премьерасын өткізді, оған мынадай пікірлер берді: "Жексенбі, 25 қарашадағы концерт француз заманауи музыкасының әдемі фестивалі болды. Ол жетекшілік ететін фортепиано, оркестр солистерімен тыныш түрде баса айтылған тақырыптармен ойнайды.

Француз музыкасының елшісі

1932 жылы Лонг алғаш рет Оңтүстік Америкаға, атап айтқанда Бразилияға сапар шегеді. Турне оның француз музыкасының елшісі, әсіресе оның суретші, педагог және оқытушы ретінде ықпалын нығайтады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол халықаралық қойылымдар мен байқауларға шақырылды. Ол келесі халықаралық байқауларда қазылар алқасының мүшесі болды: 1949 жылы Варшавада Шопен байқауында, 1952 және 1954 жылдары Неапольде Казелла байқауында және 1952 жылы Брюсселде Королева Елизавета байқауында. 1954 жылы, 20 жылдан кейін, ол француз музыкасы туралы лекциялар сериясына Бразилияға оралды. Бразилия үкіметінің шақыруымен Лонг Рио-де-Жанейро мен Сан-Паулуда концерттік қойылымдар жасады. Ол әртүрлі елдерде өнер көрсеткенмен, Америка Құрама Штаттарына ешқашан бармағанына өкініш білдірді.

Конкурс Маргарита Лонг- Жак Тибо

1943 жылдың қарашасында Лонг пен скрипкашы Жак Тибо скрипкашылар мен пианистер үшін Маргарита Лонг Жак Тибо халықаралық конкурсын құрды, ол жыл сайын Парижде өтеді. Байқаудың құрылуына Лонгтің 1938 жылы Бельгияның Брюссель қаласында өткен Ysaÿe байқауына қатысуы себеп болды. Екі музыкант жас суретшілерге шетелге саяхаттауға және өнер көрсетуге тыйым салған соғыстың кезінде өнер көрсету және бәсекелесуге мүмкіндік беруді қалаған. Әр скрипка мен фортепиано санатында бірінші және екінші орынды иеленген жеңімпаздар ақшалай сыйлық, концерттік келісімшарттар, Pathé Marconi-мен жаздыру келісімшарты және Jeunesses Musicales-пен концерттер алады. 1943 және 1949 жылдардағы жетістіктерден кейін, байқау екі жылда бір рет (1951, 1953, 1955) өткізіліп, Еуропадағы басты фортепиано және скрипка байқауларының бірі ретінде танылды. Тіпті, оның досы Тибо 1955 жылғы жарысқа қатыса алмаса да, 1953 жылдың қыркүйегінде Тибоның Жапонияға жасаған сапарында ұшақ апатына ұшырағандықтан, Лонг жарысты өткізе алды. 1957 жылы Мәдениет министрлігі мен француз үкіметінің мүшелері демеушілікке кірісіп, басқармаға белсенді түрде қатысты. 1961 жылы Лонг бұл қорды француз мемлекетіне тапсырып, жеке меншік емес, мемлекеттік бәсекеге ресми түрде ауыстырды. 1983 жылдан бастап байқау үш жылдық циклге ауысты, біріншісі фортепиано, екіншісі скрипка, ал үшіншісі оркестрмен гала-концерт. 2011 жылдан бастап байқауға әншілер де қатысты. Ол сопрано Режин Креспиннің құрметіне "Long Thibaud Crespin Competition" деп аталады.