P.J. Jones – америкалық жарыс жүргізушісі. NASCAR, IndyCar, IMSA GT және басқа да жарыстарда өнер көрсеткен. 1993 жылы IMSA GT чемпионатында күміс жүлдегер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жарыс жүргізушісі Парнелл Велко "П. Ж." Джонс – американдық кәсіби жарыс жүргізушісі. Ол NASCAR, IndyCar, IMSA GT Чемпионаты, Американдық Ле-Ман сериясы, USAC, Chili Bowl және Stadium Super Trucks сияқты түрлі жарыс түрлерінде қатысқан. Джонс 1993 жылы IMSA GT Чемпионатының GTP класында күміс жүлдегер атанды, ал 1992 жылы төртінші орынды иеленді. Сондай-ақ ол 2002 жылы Уоткинс-Гленде өткен NASCAR Winston Cup Series жарысында төртінші орынды, ал 1999 жылы Назаретте өткен CART жарысында екінші орынды алды. Оның әкесі – Индианаполис 500 жеңімпазы Парнелли Джонс, ағасы – бұрынғы жарыс жүргізушісі Пейдж Джонс, ал ұлдарының бірі Джаггер Джонс қазір ARCA Menards Series West жарыстарында өнер көрсетуде.
American racing driver
Parnell Velko "P. J." Jones is an American professional racing driver. He has contested in multiple disciplines, including NASCAR, IndyCar, IMSA GT Championship, the American Le Mans Series, USAC, the Chili Bowl, and the Stadium Super Trucks. Jones was runner up at the GTP class of the IMSA GT Championship in 1993 and fourth in 1992. He also finished fourth at the 2002 NASCAR Winston Cup Series race at Watkins Glen, and second at the 1999 CART race at Nazareth. His father is Indianapolis 500 winner Parnelli Jones, his brother is Page Jones, a former racing driver, and one of his sons, Jagger Jones, currently races in the ARCA Menards Series West.
Карьерасының алғашқы жылдары және 1980 жылдар
Жонстың жарыстағы алғашқы әрекеттері, жас жүргізушілер үшін бәсекелес емес, гоу-картпен айналысуға бағытталған. Бастапқы деңгейдегі жарыстарын аяқтағаннан кейін, Джонс әкесінің ондаған жыл бұрынғысы сияқты, Аскот паркіндегі овалды жарыстарға қатыса бастады. Тәжірибе мен жетістіктерді жинаған Джонс, Америка Құрама Штаттары Автоклуб санкциялаған жарыстарға қадам басқан. USAC басқару органының ашық дөңгелекті дивизияларының кең ауқымынан Джонс Батыс жағалауындағы Миджет санатын таңдады. 1986 жылғы жарыс маусымында Джонс сол санатта «Жыл жаңашылы» атағын жеңіп алды, сол кездегі жас жүргізуші автожарыстарда әкесінен озуға тырысты; ол жоғары мектептің оқушысы болғандықтан, академиялық жетістіктерімен Парнеллиді де басып өтті. Джонс USAC-де автоспорттың болашағы ретінде танымал бола бастағанда, IMSA GT-де де сынақтан өтті, бұл оның мансабының шыңының басталуын болжады, ол кем дегенде, серияның GTP классында өтеді. Осы кезеңде Джонс Clayton Cunningham Racing командасымен және олардың Mazda RX 7 көліктерімен GTO және GTU кластарында қатысты. GTO және GTU-дағы жартылай маусымнан кейін Джонс тиісінше 14-ші және 27-ші орындарда қалды. Бірақ төменгі рейтингтер Джонстың роторлық қозғалтқышты жарыс машинасының қабілетін басып тастамады; керісінше, 1988 жыл GTU жарысының біріндегі пьедесталға көтерілуімен ерекшеленді. 1988 жылы Джонс Оклендте өткен әлем чемпионатының спринт машиналарын жарысында жеңіске жетті, бұл оның талантының жол жарысы мен Америка Құрама Штаттарының шекарасынан асып түскенін көрсетті. Онжылдық П. Дж. Джонстың тағы бір жарысқа баруынсыз аяқталмады; осы жолы ол турбо зарядталған Buick формулалық машиналары бар Америка жарыс сериясын зерттеді. Бұл серия миджет жарысы мен спорттық автомобиль жарысының элементтерін біріктірді, Джонстың бұрынғы тәжірибесінен алған сабақтарының қосындысы болды. Жастық шағында дамытқан дағдыларын шеберлікпен қолдана отырып, Джонс Mid Ohio Sports Car Course-те жеңіске жетіп, маусымдық күш-жігерін алтыншы орынмен аяқтады. Сол жылы Джонс қарсыласының көлігімен қасақана соқтығысқандықтан USAC жарыстарынан отыз күнге шеттетілді.
Jones' preliminary efforts in racing were, in a fashion not atypical for young drivers, focused on go karting. Upon graduation from his introductory level competitions, Jones began to enter the oval races at Ascot Park, much as his father did decades prior. Accumulating experience and accolades, Jones would progress vertically to United States Auto Club sanctioned events. From numerous choices within the USAC governing body's expansive portfolio of open wheel divisions, Jones opted to participate in the West Coast Midget category. 1986's racing season saw Jones earn the rookie of the year title in that class as the then young driver began a quest to surpass his father in auto racing accomplishments; he had, by virtue of being a high school junior, already overtaken Parnelli in academic achievement. As Jones continued to craft a reputation as the future of motorsport in USAC, he began to dabble in IMSA GT, foreshadowing the dawn of his career's peak, which would take place, at least in part, in the GTP classification within the series. At this stage, Jones was participating in the GTO and GTU classes with Clayton Cunningham Racing and their stable of Mazda RX 7 vehicles. A partial season in both GTO and GTU left Jones just fourteenth and twenty seventh in the respective standings. Low rankings, however, would not overshadow Jones' ability in the rotary engined racing car; instead, 1988 was highlighted by a podium finish in one of the GTU races. In 1988, Jones also scored victory in a world championship sprint car race which transpired in Auckland, proving that his talents transcended both the scope of pavement racing and the borders of the United States of America. The decade would not close without another racing reconnaissance from P. J. Jones; in this instance, he was surveying the American Racing Series with its turbocharged Buick formula cars. This series encompassed elements from both midget racing and sports car racing, serving as a fusion of lessons Jones had learned in his prior experience. Masterful in applying the skills he had developed as a youth, Jones triumphed on the Mid Ohio Sports Car Course as he scored a victory to crown a season's efforts which would culminate in a sixth place final classification. In the same year, Jones was suspended for thirty days from USAC competition after deliberately colliding with a competitor's vehicle.
1990 жылдар
Джонс 1990 жылы Америка жарыс сериясына қайта оралды. Бір командамен және March/Buick жиынтығын пайдаланса да, Джонс бірде-бір жарыста жеңіске жете алмады. Қазіргі NASCAR-дың K&N Pro Series West сериясына сәтсіз тырысып, SCCA-ның Racetruck Challenge-де Ford Ranger рулімен бірнеше ұмытылмас сынақтардан өткені осы жылды Джонс үшін ерекше қиын етті. 1980-ші жылдардағы үміттері енді күмәндікке айналып, дамып келе жатқан мансабына қауіп төндірді. Дегенмен Джонс баяу дамудан көңілі қашпады, 1990 жылы тыныш жылдардан кейін 1991 жылы автожарыс чемпионы ретіндегі әлеуетін қайта жаңғыртты. Оның маусымы GTP-де басталды, ол 24 сағаттық Дейтона жарысын Дэн Гурни және оның All American Racers командасы үшін өткізді, олар Toyota қозғалтқышымен жабдықталған Eagle HF90 көлігін жарысқа шығарды, бірақ бұл жарыста үлкен жетістіктер болмады. Дегенмен, Джонсты Гурни сияқты автокөлік мәселелеріне құштар адам қарастыруы, алдағы жылға қарай жылдамдатуға қажетті сенімділікті арттырды, онда оның назары Америка жарыс сериясында болды. 12 жарыста екі рет жеңіске жетіп, Торонто мен Денвердегі қауіпті көше трассаларында өте жақсы көрсеткен Джонс жарыс жолымен өтті. Американдық жарыс сериясы ұсына алатын барлық сынақтан өзінің талантын көрсеткеннен кейін Джонс 1991 жылғы маусым аяқталғаннан кейін чемпионатқа қайта оралмады. Жыл соңына дейін Джонс мұз жарысына қатысты, солтүстік американдық жарыс жүргізушілері Пол Менард пен Грег Мур өздерінің мансабының әртүрлі кезеңдерінде қатысқандай. 1992 жылы Джонс толыққанды кәсіби жарыс жүргізушісі болды, енді Гурни командасына IMSA GTP-де жаңа Eagle MkIII көлігін жүргізу үшін толық маусымға қосылды. Джонстың командаласы Хуан Мануэль Фанхио II серия жеңімпазы болды, бірақ мұндай нәтижелер Джонстың прототиптік жарыстарда жаңашыл болғанын және астрономиялық мөлшерде жүк түсіретін күшті машиналарға бейімделу керектігін ескерумен дұрыс бағалануы керек. Жыл соңында Джонс екі жеңісімен төртінші орынды иеленіп, мұндай нәзік машинада жас жүргізушіге күткеннен әлдеқайда асып түсті. Джонстың IMSA трассасындағы екі жеңісінен басқа, екінші буын жүргізушісі 1992 жылы Лонг-Бичте өткен Toyota Pro/Celebrity Race-те жеңіске жетті. 1993 жылы All American Racers Джонсты ұстап, IMSA-ның GTP санатында чемпиондық және вице-чемпиондық орындарды жеңіп алды. Енді Eagle MkIII Toyota-ға бейімделген Джонс өзінің жылдық GTP тәжірибесін маусымның алғашқы 24 сағаттық Дейтона жарысында пайдаланды, ол жеңіске жетті. Жеңіс Марк Дисмор және Джонстың болашақ спорттық автомобильдер командасының бірінің әкесі Рокки Моранмен бөлісті. Жеке тұлға ретінде Джонс өзінің сәттілігі үшін әріптестеріне тым көп сүйенгеніне күмән келтірмейтінін көрсетті. Таза жылдамдықпен Джонс 43,112 секундтық айналыммен Лайм Рок Парктің рекордын жаңартты. Осы күнге дейін ешкім Батыс Коннектикут жарыс алабының санын осылай тез көрсеткен емес. Қиындықтардан ешқашан қорықпайтын және өзінің тәжірибесін кеңейтуге әрдайым дайын Джонс NASCAR Winston Cup жарысына қатысты, егер мұндай оқиғалар оның спорттық автомобильдерінің жетістіктерімен қайшылық жасамаса. Автокөлік тәжірибесі шектеулі болғанымен, табиғи жүргізу қабілеті мол болғандықтан Джонс қатысқан жарыстардың көпшілігіне (он бірінің алтысына) қатыса алды және тарихи Уоткинс Глен Интернешнлде ең үздік онды жинады. Автомобильді Melling Racing тұрақтандырды және Гарри Хайд басқарған механиктер тобы қызмет көрсетті. Джонстың мансабы автокөлік бағытына қарай бұрылды, сонда P. Дж. тіпті "Тойота" мен "Дэн Гурни" автокөліктерінің қозғалтқыштарын сынақтан өткізген кезде де, "Таймс" компаниясының таңдауын жасады. Жыл екі Джонс ағайындылары қатысқан Чили Боулдан басталды. Жарыс басында бұрылып, П. Дж. алаңға қарай қиылысуы керек болды; бір кездері бизнес студенті болған Джонс сол күні жарыс шеберлігінің профессоры болды, ол бәсекелестерінен төмен сызықты қолданды. Пейдж жарысты бастап, П. Дж. екінші орынға ие болды және көпшілік үшінші орынға ие болған Оклахома штатының Энди Хилленбургті құттықтаған кезде, кіші ағасына қысым көрсетуді бастады. Белгілі жүргізуші Кен Шредермен бірге айналма жол қозғалысы тікелей алдыңғы қатардағы көліктердің жолына қатысты оқиғаға ұшыраған кезде Пейдж пен П. Дж. жабық жасөспірімдер жарысынан шығарылды. П. Дж. тоғызыншы орынға ие болды. 1994 жылы Джонс басқа да көптеген жәндік жарыстарына қатысты, көбінесе ағасымен бірге. ИРП-де өткен USAC Silver Crown Series жарысында П. Дж. сол кездегі сол трассадағы басым жүргізуші Майк Блисс-тен кейін құрметті екінші орынды иеленді, ол жарысқа бірінші орыннан бастаған еді. Автокөліктер Джонстың күнділігінде қайтадан болды, калифорниялық жүргізуші NASCAR брендінің бірнеше дивизионында өзін сынап көрді. Осы маусымда Winston Cup деңгейінде сәттілікке жете алмаған Джонс Winston West сериясына да жүгінді, онда ол Феникс халықаралық трассасында өзінің алғашқы автокөлік жарысын жеңіп алды. Бұл жарыс екі аталған NASCAR турлары арасындағы біріктірілген жарыс болды; Джонс Ultra Motorsports командасы үшін 29-шы орынға ие болды, ол оның кейінгі сәттіліктеріне жол ашты. NASCAR 1995 жылы басталатын SuperTruck дивизионын да құрды. Джонс бұл сериядағы пионер болды, 1994 және келесі жылдары көрме жарыстарына қатысты. Scoop Vessels үшін жеті рет жарысқан Джонс екі жеңіске (Меса Маринде және Фениксте) қол жеткізді, олар тағы екі екінші орын мен екі үшінші орынмен толықтырылды. Оның жетінші жарысы ондықтан тыс аяқталды. Джонс 1995 жылғы жарысқа қатысу құқығын алды, өйткені бастапқы жүргізуші (оның ағасы Пейдж) жәндік жарысында жарақат алғаннан кейін жазылып жатқан еді. Ресми Truck Series жарысында Джонс сәттілікке жете алмады, жақсы жағдайдан қарапайым жүргізушіге дейін төмендеді, 13 стартта екі ондыққа ғана қол жеткізді. Командадан босатылғаннан кейін Джонс Indy стиліндегі жарыстарға қатысуға деген ниетін жаңартты және NASCAR-дың Truck дивизионынан сегіз жылдық үзіліске шыққанда Toyota CART жобасымен жұмысын жалғастырды. 1996 жыл басталғанда Джонс өзін жаңартуға дайын болды және Чили Боулда сәттілікке қол жеткізді. Осы басылымда ол осы шарада ең үлкен жеңіске жетті: екінші орын. Бұл Джонстың жаңа саяхатының жарқын бастамасы болды. 1996 жылы CART үшін ресми түрде қатысқан Toyota қозғалтқышымен Джонс All American Racers командасы мен Eagle MK V Champ Car үшін қысқартылған маусымға жүргізуші ретінде жұмысқа алынды, ол Milwaukee Mile-де басталатын серияның жетінші кезеңінде басталды. Өзінің екінші CART жарысында Джонс Belle Isle көше трассасын Америка жарыс сериясіндегі уақытша трассаларды жүргізгендей өтеді, нәтижесінде Toyota қозғалтқышымен жабдықталған CART машинасының алғашқы ұпайларын алды. Джонс 1998 жылға дейін осы бағдарламаны жалғастырды; сәттілік көбінесе болмады және ұпайлар тек бір рет ғана жиналды: 1997 жылы Фонтанада. 1999 жылы Джонс Патрик Racing командасына ауысты, Gurney сияқты бірінші мотор спортының легендасын тастап, Пат Патрик сияқты екіншісіне қосылды. Жаңа орта Джонстың сәттілігіне үлкен әсер етті, және жиырма бірінші ғасырдың соңғы жылы P. Дж. CART-тағы уақытының шыңы болды. Long Beach-тен Gateway-ге дейін қатарынан төрт ұпай жинаған, оның ішінде Nazareth Speedway-дегі карьерасындағы ең жақсы нәтиже болған екінші орын, Джонстың Торонто мен Чикаго жарыстарындағы екі ондыққа қосымша нәтижесімен белгіленді.
Jones returned to the American Racing Series in 1990. Though with the same team, and utilizing the same March/Buick package, Jones failed to score a single race victory. An unsuccessful foray into what is now NASCAR's K&N Pro Series West and a handful of forgettable trials at the wheel of a Ford Ranger in SCCA's Racetruck Challenge rendered this year particularly difficult from a Jonesian perspective. The promise of the 1980s had now faded into an oppressive doubt that could have jeopardized a blossoming career. Jones was not the kind of prospect to be discouraged by slow development, though, and rose from the quiet 1990 to reestablish his potential as an auto racing champion in 1991. His season began in GTP, running the 24 Hours of Daytona for Dan Gurney and his All American Racers squad, which fielded a Toyota powered Eagle HF90 in a race that would not see the loftiest of successes. Still, for Jones to even be considered by a man as keen in motoring matters as Gurney provided a much needed elevation in confidence level that would propel Jones through the coming year, where his focus remained on the American Racing Series. Racing down an avenue which would take him to the season's vice runner up position, Jones scored two victories in twelve races, exhibiting excellence on the narrow confines of treacherous street circuits in Toronto and Denver. Having now proven that his talents were beyond the challenges the American Racing Series could offer, Jones would never return to the championship subsequent to 1991's conclusion. Prior to the year's end, Jones participated in an ice race, much as fellow North American racing drivers Paul Menard and Greg Moore have at various stages in their own careers. In 1992, Jones became a full fledged professional racing driver, now joining Gurney's team for a full season's run in IMSA GTP piloting the brand new Eagle MkIII. Jones was outclassed by his teammate, Juan Manuel Fangio II, who had taken the series title, but such results must be qualified with recognizance of the fact that Jones was a rookie in prototype competitions and had to adapt to the powerful cars which featured astronomical amounts of downforce. Fourth in points with two wins, as Jones was by the year's end, had far exceeded any reasonable expectations one could have for a young driver in such refined machinery. Outside of Jones' two wins on the IMSA circuit, the second generation driver dominated the 1992 Toyota Pro/Celebrity Race in Long Beach. All American Racers retained Jones for 1993 and swept the championship and vice championship positions in IMSA's GTP category with P. J. trailing Fangio. Now acclimated to the Eagle MkIII Toyota, Jones capitalized on his year's GTP experience in the season opening 24 Hours of Daytona, which he won. The victory was shared with co drivers Mark Dismore and Rocky Moran, father of one of Jones' future sports car teammates. As an individual, Jones excelled, erasing any doubts that he relied too heavily on his partners for success. In a measure of pure pace, Jones rewrote the track record of Lime Rock Park with a lap of 43.112 seconds. To this day, no one has ever circulated the Western Connecticut racecourse's figure as quickly. Never afraid of a challenge and always willing to broaden his résumé, Jones participated in NASCAR Winston Cup action when such events did not conflict with his sports car exploits. Limited in stock car experience but carrying abundant levels of natural driving talent, Jones was able to qualify for the majority of races he entered (six from eleven) and collect a top ten finish at historic Watkins Glen International at the iconic No. 9 Ford's wheel. The car was furnished by the Melling Racing stable and serviced by a team of mechanics led by Harry Hyde. It was in the stock car direction that Jones' career would turn, with oval racing becoming the inclination of P. J. 's preferences even as he unofficially tested a CART engine for Toyota and Dan Gurney. The year began with the Chili Bowl, contested by both Jones brothers. Turned around early in the race, P. J. had to carve through the field; once a student of business, Jones was the professor of racecraft on that particular day, using a lower line than his competitors. As Page led the race, P. J. assumed second, and began to apply pressure on his younger brother as the crowd cheered for the third place runner, Oklahoma's Andy Hillenburg. When lapped traffic, which included noted driver Ken Schrader, became involved in an incident directly in the paths of the leading cars, both Page and P. J. were eliminated from contention in the indoor midget race. P. J. was classified in the ninth spot. Jones would contest many other midget races in 1994, often with his brother. In the USAC Silver Crown Series event on the IRP facility, P. J. would score a respectable second place finish behind Mike Bliss, then the dominant driver on that particular circuit, after starting from the pole position. Stock cars were, once again, on Jones' agenda, as well, and the Californian found himself in a number of NASCAR branded divisions. Finding no success at the Winston Cup level in this season, Jones also turned to the Winston West series, where he won his first stock car race on the Phoenix International Raceway. This event was a combined race between the two aforementioned NASCAR tours; Jones was classified in twenty ninth overall driving for the Ultra Motorsports team with which he would enjoy later success. NASCAR had also established a SuperTruck division, which was set to begin in 1995. Jones was a pioneer in that series, contesting the exhibition races in 1994 and into the following year. Racing seven times for Scoop Vessels, Jones picked up two victories (in Mesa Marin and again in Phoenix) which were underscored by a further pair of second place finishes and another two third place results. His seventh race ended outside of the top ten. Jones secured the ride for 1995, as the original driver (his brother, Page) was recovering from injuries sustained in a midget crash. In official Truck Series running, Jones was less successful, faltering from a position of favor to that of a journeyman, scoring just two top ten finishes in thirteenth starts. After being released from the team, Jones renewed his desire to compete in Indy style racers and continued to work on the Toyota CART project as he began an eight year absence from NASCAR's Truck division. As 1996 began, Jones was prepared for redemption, and found some in the Chili Bowl. In this edition, he would take the highest glory he ever achieved in the event: second place. It was a promising start to the newest journey on which Jones would embark. With the Toyota engine now an official entrant in CART for 1996, Jones was hired as a driver for the All American Racers team and its Eagle MK V Champ Car for an abbreviated season that would begin on the Milwaukee Mile, which hosted the series' seventh round. In his second CART race, Jones finished ninth, navigating the Belle Isle street course in the same way he had tackled temporary circuits in his American Racing Series days; this result earned the first points ever scored in a Toyota powered CART special. Jones continued with this program through 1998; success was largely nonexistent, and points would only be accumulated one other time: Fontana 1997. In 1999, Jones switched to the Patrick Racing team, abandoning one motorsport legend in Gurney to join another in Pat Patrick. The change of scenery was crucial to Jones' success, and the final year of the twentieth century would be at the height (and the conclusion) of P. J. 's time in CART. Four consecutive points scoring finishes from Long Beach to Gateway, including a career best runner up result on the Nazareth Speedway marked a year that saw two other top ten classifications in Toronto and Cicero's races.
2000 жылдар
Скотт Пруэт пен Робби Гордон сияқты, Джонс ашық дөңгелекті жарыстардан кетіп, NASCAR-ға толық уақытқа ауысуға шешім қабылдады, онда ол алдыңғы онжылдықтың ортасын өткізді. Басқа екі бұрынғы CART бәсекелесінен айырмашылығы, Джонс премьер-лига кубогына емес, Busch Series-ге назар аударды, онда ол тек екі жарысқа қатысты (бірін жаңбыр кешіктірген 2000 Indianapolis 500-ге қатысқан Гордонның көмегімен, ал Coca Cola 600 Джонспен No. 13 Burger King Ford-та). Джонстың маусымы 1995 жылдан 1997 жылға дейін үш рет Busch Series титулын жеңген BACE Motorsports командасымен басталды. Бұл чемпионат емес еді, бірақ Джонс сияқты талантты көлікпен "Chevrolet Monte Carlo" стиліндегі машинаны басқару. Жеті жарыстың соңында жиырма төртінші орыннан артық нәтижеге қол жеткізбей, Джонс өзінің жүргізуші міндетінен босатылды және төмен нәтижелі команда үшін жүргізумен байланысты ауыртпалықтан құтылды. Дэвид Ридлинг Джонсқа қатты таң қалды, ал жүргізуші ұзақ уақыт бос агент болып қалмады. Busch Series кездесулерінің біреуін де жіберместен, Джонс Ридлингтің No. 19 машинасына отырып, өзінің өнерін жақсартып, Лудонның Сиқырлы милясында он жетінші орынды және Уоткинс Глендегі алғашқы онды қамтыды. Бұл жарыста Джонс бірнеше аптадан кейін Назаретте көңілін қалдырды, CBS телеарнасында Гленн Джарреттпен сұхбаттасып, өзі мен команда "жеңіске жеткеніміз керек еді" деп мәлімдеді. Джонс тамыз айында Уоткинс-Гленге өзінің екі Winston Cup жарысының екіншісіне оралды; ол Феликс Сабатес пен SABCO Racing үшін Тед Масгрейвтің орнындағы жүргізуші ретінде жымыңдамай жиырма бірінші орынды иеленді, өзі марқұм Кенни Ирвинның орнын басады. Қыркүйекте Джонстың келесі маусымда жаңадан құрылған Galaxy Motorsports және Robert Yates Racing конгломератына қосылуы мүмкін деген хабарлар тарады. Команда ешқашан құрылмады. Busch Series Джонсқа қолайлы үй болды, ол 2001 жылы Джеймс Финчке тиесілі және Yellow Freight демеушілігімен Phoenix Racing командасымен оралды. Дейтона жарысынан бастап маусымға үшінші орынды иеленіп, Атланта моторлы жылдамдық жолының овалында (Джонс IMSA GTP-де жарысқан кездегі ішкі жол курсынан қайта құрылған) он жетінші орында ең жақсы нәтижеге қол жеткізді, Джонс команда менеджері Марк Реноның көңілінен шыға алмады. Ол Джимми Спенсер үшін шығарылды, бұл Спенсердің кейіннен оны Ultra Motorsports және Arnold Development командасында алмастыратыны маңызды; ол Phoenix командасы мерзімінен бұрын шығаратын соңғы жүргізуші болмас еді, оған сол санаттағы бұрынғы жәндік бәсекелесі Майк Блис қосылды. 2001 жылғы өкінішпен, оны бақытсыз жағдайлардың тағы бір машинасы ретінде және жұлдызды нәтижелерден аз болғандықтан, Джонс 2002 жылы көптеген серияларда, соның ішінде USAC Silver Crown Series-те, ол мансабының басында табысты болды. Джонс мұны Team Menard командасымен Индианаполис 500 мильдік жарысқа қатысу мүмкіндігіне айналдырды; бұл оның Indy Racing League-де тұңғыш рет жарысқа шығуы және 1999 жылдың 31 қазанында басталған үзілістен кейін Солтүстік Американың жоғары деңгейдегі ашық дөңгелекті жарыстарына оралуы тиіс еді. Келесі жолы Джонс тағы да жеңіске жетті, бірақ мамыр айындағы жаттығу кезінде мойын жарақаттанып, жарыстан шығып кетті. Оның орнына келген Рауль Бозель бірінші қатарда тұрып қалды. Алайда Джонстың Menards командасымен қарым-қатынасы аяқталмады; Финиксте Busch Series жарысы жылдың соңында жоспарланған болатын, ал Джонс NASCAR жеребелері бойынша Chevrolet-те үйді жақсарту желісінің ливреясын киіп жарысқа қатысты. Бұл оқиғалардың арасында Глендегі SIRIUS спутниктік радиосы болды, бұл Нью-Йорк шосселік трассасында өтетін Winston Cup жекпе-жегі болды, онда Джонстың мол тәжірибесі және алдыңғы ондық болды. А. Дж. Фойт Джонсты жарысқа таңдап алды, бұл No. 14 Conseco Pontiac-тың тұтануын Фойт сияқты түрлі жарыстарға қатысқан жүргізушіге тапсырды. Джонс Foyt машинасымен өткен Brickyard 400 жарысына қатыса алмағанымен, бұл жарыс Джонстың NASCAR мансабының статистикалық биік нүктесі болды. Джонс төртінші орынға ие болды, ол бірінші бұрылысқа дейін бәсекелестерінің көпшілігінен кейін тежеу қабілетімен таң қалдырды. 2003 жылы Джонс Фойттың командасына қайта шақырылды, бұл жолы Сонома жарыс жолында өтетін Dodge / Save Mart 350 үшін. Фойтпен үш рет жарысқа қатысқан Джонс екінші рет жарысқа қатыса алмады, бұл Фойтты 2002 жылдан бастап өзінің алғашқы бесін қорғауға қарсы алмады. Оның орнына Джонс Морган МакКлюр Моторспортс үшін Pontiac Grand Prix жарысын өткізді; ол алдыңғы жылға қарағанда жиырма орынға төмен түсіп қалды. Ол "Ultra Motorsports" командасымен "Winston West" жарысында 1994 жылы жеңіске жеткенінен шамамен он жыл өткен соң, "Craftsman Truck Series" маусымының соңғы жарысына Jim Smith басқаратын командаға оралды. Джонс бұл жарыс өткен Homestead Miami Speedway-ді CART күндерінен бері көрмеген; ол 2003 жылы жаңадан қайта құрылды, сондықтан бұл Джонстың кемшілігіне айналмады. No. 27 Dodge машинасы, Truck Series жарыстарының тізімінде әдетте табылмайтын, бірақ командаға Тед Масгрейв үшін жүргізушінің чемпионатын қамтамасыз етуге көмектесу үшін Флоридаға жіберілген арнайы қатысушы болды, Джонс топ ондыққа енді, бұл автожарыс әлеміне оның жарыс көлігінде қаншалықты мықты болғанын еске салды. Мамыр айында 2004 жылы Джонс, әкесі 1963 жылы жеңіске жеткен Indianapolis 500 жарысына қатыса алды. Жаңбыр салдарынан жарыс ұзақтығы барлық қатысушылар үшін қысқартылды, бірақ Джонс үшін одан да көп, ол құлап кетті. Джонс 2004 жылдың маусымына дейін NASCAR жарыстарынан шетте қалды. Дон Арнольд өзінің жаңа командасын құруға тырысып, Dodge брендінің акциялық машиналарын жарысқа шығарды және Джонстың бұл қиын процеске көмектесе алатынына сенді. Pocono Raceway-де дебют жасаған Джонс, тіпті Daytona 500 чемпионы Дэррик Коуптан да жақсы нәтиже көрсетіп, жиырма екінші орынды иеленді, ол Arnold Development үшін ең жақсы нәтижесінде жиырма тоғызыншы орынды ғана иеленген еді. Келесі төрт жарыстың барлығы көңіл көншілікке айналды, Джонс пен No. 50 командасы осы жарыстардың әрқайсысынан шығып, олардың қарым-қатынасын аяқтады. Джим Смит, Джонстың өткен жылғы қызметіне риза болды, ол жүргізушіні өзінің командасына Fontana және Phoenix жарыстарына, батыс жүргізушісі үшін екі батыс кезеңіне қайта шақырды. No. 2 командасы маусым бойында жарыс таланттарының ауыспалы тізімін пайдаланды, сондықтан Джонс ешкімді ығыстырмады, тіпті ол толық кестеде жарысқан жүк көлігіне қатысқан болса да. 1994 жылы "Ultra" командасымен "West Series" жарысындағы сәтті өнер көрсетуге ұқсас, Джонс Phoenix жүк көлігінде топ ондыққа енді, осы уақытқа дейін жоспарланбаған сәтсіздікпен тоңылған маңызды мансаптың сирек кездесетін сәті. 2005 жылы көріністер сирек болды, өйткені Джонстың он төрт жоспарланған жарысының ондайы жарысқа қатысудан бұрын аяқталды; Джонс осы жарыстарға қатыса алмады. Көбінесе MACH 1 Motorsports командасымен жарысқан Джонс, сонымен қатар Morgan McClure командасымен жол жарыстарына қатыса алды. Екі жарыста да Джонс NASCAR мансабының соңына жақындап қалды. 2006 жыл, 2004 жыл сияқты, Джонс үшін мамыр айында Indianapolis 500 жарысымен басталды. Beck Motorsports Джонсты 2004 жылғы арнайы машинасымен бірдей спонсорлық және нөмірі бар No. 98 CURB Records машинасына пилот ретінде жалдады. Көптеген жарысшылардың көп бөлігін құраған Dallara-дан кем сапалы деп есептелетін Panoz шассисін басқарған Джонс, жылдамдыққа ие болмады және соңғы қатарда қана қатыса алды. Алайда, он тоғызыншы орын сақталды. Джонстың жарыс күнтізбесіндегі келесі аялдама - Сонома, Джонстың NASCAR-дағы жол жарысының шебері ретінде сипатталатын дәстүрге айналды. Джонс Morgan McClure Chevrolet-те артқы бөлігінің бұзылуына байланысты жарысты аяқтамады және сол маусымда NEXTEL Cup Series-ке оралмады. Оның орнына Джонс Busch дивизионына қайта оралды, онда оның сәттілігі 2000-жылдардың басында шектеулі болды. Баста...
As with Scott Pruett and Robby Gordon, Jones decided to leave open wheel racing and make a full time switch to NASCAR, where he had spent the middle of the preceding decade. Unlike the other two former CART competitors, Jones would focus on the Busch Series rather than the premier Cup division, where he would enter just two races (one in relief of Gordon, who was participating in the rain delayed 2000 Indianapolis 500 while the Coca Cola 600 commenced with Jones in the cockpit of the No. 13 Burger King Ford). Jones' season started with BACE Motorsports, a team which had won three Busch Series titles from 1995 to 1997. It was not to be a championship effort, however, even with a talent like Jones controlling the car styled as a Chevrolet Monte Carlo silhouette. With no results better than the twenty fourth spot by the end of seven races, Jones was relieved of his driving duties, and relieved of the burdens that came with driving for an under performing team. David Ridling was impressed with Jones, and the driver would not remain a free agent for long. Without missing a single meeting of the Busch Series, Jones was in Ridling's No. 19, bettering his performances to include a seventeenth place run on Loudon's Magic Mile and a top ten in the Watkins Glen event, a race over which Jones expressed disappointment weeks later in Nazareth, claiming in an interview on CBS with Glenn Jarrett that he and the team "should have won." Jones would return to Watkins Glen in August for the second of his two Winston Cup races; he was quietly twenty first for Felix Sabates and SABCO Racing as a substitute driver for Ted Musgrave, himself a replacement to the late Kenny Irwin Jr. (against whom Jones had race in USAC). By September, rumors were circulating that Jones could join a newly formed Galaxy Motorsports and Robert Yates Racing conglomerate for the next season. The team never formed. The Busch Series was a suitable home for Jones, and he returned in 2001 with Phoenix Racing, a team owned by James Finch and sponsored by Yellow Freight, the same brand featured on his Ridling car the prior year. Qualifying third for the season starting Daytona race and scoring a best result of seventeenth on the Atlanta Motor Speedway's oval (reconfigured from when it featured an infield road course on which Jones had raced in IMSA GTP), Jones was not able to please team manager Marc Reno. He was ousted for Jimmy Spencer, significant in that Spencer would later succeed him at both Ultra Motorsports and the Arnold Development team; he would not be the last driver Phoenix would release prematurely, joined now in that category by his former midget rival Mike Bliss, among others. With 2001's disappointment now trailing him as another car on a train of unfortunate circumstances and less than stellar results, Jones spent 2002 in a variety of series, including the USAC Silver Crown Series where he had found success earlier in his career. Jones parlayed this into a chance to run the Indianapolis 500 mile race with Team Menard; it was to be his Indy Racing League debut and return to top level North American open wheel racing after a hiatus that inaugurated on October 31, 1999. Misfortune was still inseparable from Jones, and a neck injury during May's practice runs removed him from the competitive mount; his replacement, Raul Boesel, placed the car on the front row. Jones' relationship with Menards was not over, though; a Busch Series race at Phoenix was scheduled later in the year, and Jones contested that NASCAR sweepstakes in a Chevrolet wearing the home improvement chain's livery. Between these events, though, was the SIRIUS Satellite Radio at the Glen, a Winston Cup bout to take place on the New York road course where Jones had vast experience and a prior top ten. A. J. Foyt selected Jones for the race, giving the figurative keys to the No. 14 Conseco Pontiac's ignition over to a driver who, like Foyt, had participated in a variety of racing disciplines. Although Jones had failed to qualify for the previous race, the Brickyard 400, in Foyt machinery, this race was to be the statistical high point of Jones' NASCAR career. Jones finished fourth, impressing with his ability to brake later than most of his competitors on the run into turn one. Jones would be invited to return to the Foyt team in 2003, this time for the Dodge/Save Mart 350 to be held on the Sonoma Raceway. For the second time in three attempts with Foyt, Jones failed to qualify for the race, frustrating Foyt to the point that Jones would not be welcomed back to defend his top five from 2002. Instead, Jones would race a Pontiac Grand Prix for Morgan McClure Motorsports; he finished twenty places further down the order than he had the previous year. Nearly a decade removed from his Winston West win with Ultra Motorsports, Jones returned to the Jim Smith captained team for the Craftsman Truck Series' season closer. Jones has not seen the Homestead Miami Speedway, site of this race, since his CART days; it was newly redesigned for 2003, so this was not to Jones's detriment. In the No. 27 Dodge, a special entrant that was not normally found on the rosters of Truck Series races but had been dispatched to Florida to try to help the team secure a driver's championship for Ted Musgrave, Jones scored a top ten finish, reminding the auto racing world of how strong he had once been in a racing truck. In May 2004, Jones was finally able to make his debut in the Indianapolis 500, a race his father won in 1963. The rain shortened race was reduced in length for all competitors, but even more so for Jones, who crashed. Jones would be on NASCAR's sidelines until June 2004. Don Arnold was trying to establish his new team, campaigning Dodge brand stock cars, and believed that Jones could help in this difficult process. Debuting at Pocono Raceway, Jones took a solid twenty second place, besting even the best performance of a Daytona 500 champion like Derrike Cope, who had only managed twenty ninth in his brightest day for Arnold Development. The subsequent four races all ended in dismay, with Jones and the No. 50 team retiring from each of these races before ending their relationship. Jim Smith, pleased with Jones' services from the prior year, brought the driver back to his team for the Fontana and Phoenix races, two Western rounds for a Western driver. The No. 2 team had been using a rotating lineup of racing talents all season, so Jones did not displace anyone, even though he was participating in a racing truck that ran the full schedule. Mirroring the successful performance with Ultra in the West Series race of 1994, Jones scored a top ten in the Truck round in Phoenix, a rare highlight in a promising career soiled by unplanned failure. Appearances were sparse in 2005, as ten of Jones' fourteen scheduled races ended prior to the race; Jones was unable to qualify for these events. Mostly racing with MACH 1 Motorsports, Jones was also able to land the Morgan McClure ride for the road courses. In both rides, Jones struggled mightily, now deeply into the twilight of his NASCAR career. 2006, like 2004, began in May for Jones, once again in the Indianapolis 500. Beck Motorsports hired Jones to pilot the No. 98 CURB Records entry, identical in sponsor and number to the 2004 special Jones had driven. Running a Panoz chassis, widely regarded as inferior to the Dallara which populated a greater portion of the field, Jones lacked pace and only managed to qualify on the final row. However, a nineteenth place result was salvaged. The next stop on the Jones racing calendar was Sonoma, now becoming a tradition with Jones characterized in NASCAR as a road course ringer. Jones did not see the race out to its completion in his Morgan McClure Chevrolet due to rear end failure, and would not return to the NEXTEL Cup Series that season. Instead, Jones retreated to the Busch division, where his success had been limited in the earlier parts of the noughties. Starting last in Mike Curb's Diversified Partners Dodge for the July Daytona race, Jones mastered the slipstreaming techniques of NASCAR's draft and worked his way to thirteenth by the race's end in a reinvigorating performance. The IRP meeting would not end as successfully for Jones, who then moved to Johnny Davis Motorsports to compete in Watkins Glen. A stellar eighth place qualifying effort was squandered by an engine failure on the seventh lap of the motor race; Jones had taken the JD Motorsports car to places it had never been on the grid's north end, and was compensated with mechanical incompetence. He would never race for Davis again, and returned to Curb for the Fontana and Phoenix legs as he had for Smith in the 2004 Truck Series season. Twenty second and twenty first were the results in those races. As NASCAR Busch Series left the United States for the Autódromo Hermanos Rodríguez, Richard Childress Racing brought Jones with their team for the road course event. Another top ten qualifying run turned into a mediocre result; this time, Jones was twenty fourth. The disappointment would intensify in May, however, when Jones failed to qualify for the 2007 Indianapolis 500. His No. 40 car had been painted to resemble the one his father used in the 1967 Indianapolis 500 forty years prior; that car was powered by a turbine gas engine and used a four wheel drive system. Both technologies had since been outlawed at the Speedway and were not featured on the 2007 entry for Jones. Putting this behind him, Jones progressed to the NASCAR West Series race on the Sonoma Raceway. Starting seventh and finishing second, Jones regained his rhythm in the No. 24 Ford one day before he would participate in the Cup Series race on the same track. That, too, was an impressive day for Jones, as he took a Michael Waltrip Racing Toyota from the final grid position to twelfth, his best NASCAR result since 2002. MWR would request his talents for the Watkins Glen race in August, and Jones would oblige. This time, he was classified as twenty fifth. Additionally, Jones raced in the Pennsylvania 500 for Robby Gordon Motorsports after the driver for which the team was named was suspended for actions detrimental to stock car racing. The race's victor finished a full two laps ahead of Jones on the triangular circuit. MB Motorsports decided Jones was worthy of a chance in the Truck Series in 2008, giving the driver their No. 63 Ford for two races. Results could not be produced and the series which Jones had been part of at the onset would never again be graced by his driving abilities. Jones did not just close his Truck Series career, however. He made his final West Series and Nationwide starts; both were DNFs. Of course, his dips into the Sprint Cup Series action did continue. Jones had a lackluster run in the Hall of Fame Racing Toyota in the 2008 Watkins Glen race. In 2009, he reunited with Robby Gordon Motorsports to test his skills in the start and park style of motoring; he conserved the car in two races that year and ensured that Gordon would collect purse money without having to worry about repairing damage or refurbishing worn parts.
2010 жылдар
Джонстың Робби Гордонға деген адалдығы жарыс мансабының төртінші онжылдығында да өзгермеді, ол 2010 және 2011 жылдары RGM командасы үшін тағы бес жарысқа қатысты; бірақ оған ешқашан толық қашықтықты жүруге мүмкіндік берілмеді. 1993 жылғы дебютінен кейін 18 жыл өткен соң, Джонс Кубок сериясындағы соңғы өнер көрсетуін өзінің ең сәтті трассасы – Уоткинс Гленде жасады. Механикалық бұзылу Джонстың квалификациялық айналымын аяқтауына кедергі келтірді, демек жарысты бастауға рұқсат алмайды. Ол спорттық автомобильдер мен ашық дөңгелекті жарыстардағы үздіксіз өзгерістерге қарамастан, осы спорттан жай ғана шығып қалды, және оған енді ешқандай команда көлік жүргізуге ұсыныс жасамады. Дегенмен, 2011 жылы оның басты назары Кубок сериясында болған жоқ. Rocketsports Racing Джонсты американдық Ле-Ман сериясындағы өздерінің зауыттық Jaguar XKR GT бағдарламасында Рокки Моран кішімен бірге жарысуға шақырды. Автомобильдің өнімділігі нашар болды, тіпті оннан кем көлік қатысқан кезеңдерде де ешқандай ұпай жиналмады, себебі автомобильдің жиі механикалық ақауларына байланысты сынып жеңімпазының қашықтығының 70% -ын аяқтау мүмкін болмады. Моранның 2012 жылы олардың қайтадан бірге жарысатыны туралы болжамдарына қарамастан, Rocketsports және Jaguar команданы таратып, екі жүргізушісіз LMPC класына көшті. Джонс 2012 жылы General Tire Trophylite Race Series айналымындағы жолдан тыс жүретін жүк көліктері дивизионына қосылды, ол өзінің Baja 1000 тәжірибесін пайдалануға мүмкіндік тапты. Невада штатындағы Хендерсонда Джонс жеңіске жетті. 2013 жылғы маусым Джонс үшін Chili Bowl мidget автокөліктері жарысымен басталды. Ол RFMS Racing командасымен бірінші күні өткен жетінші жылу жарысында жеңіске жетті. Апта соңына қарай ол жарыстан шығарылып, бас жарысқа қатыса алмады. Кейін сол жылы ол Финикс университетінің стадионында өткен Stadium Super Trucks жарысында төртінші орынды иеленді. Ол сол маусымда SST жарыстарында қатысып, Лас-Вегаста жеңіске жетіп, турнир кестесінде төртінші орынды алды. Джонс 2014 жылдан 2017 жылға дейін Stadium Super Trucks жарыстарында жартылай уақытпен болса да, қатысып тұрды. Ол 2014 жылы Санкт-Петербург Гран-присінде, 2015 жылы OC Fair & Event Center's Sand Sports Super Show және 2017 жылы Техас моторлы жылдамдық трассасында жарыстарда жеңіске жетті. 2017 жылы Джонс NASCAR-ға оралып, Уоткинс Глен халықаралық трассасындағы Xfinity Series жарысында Крис Кокрум Racing командасының №25 көлігінде жарысты.
Jones' devotion to Robby Gordon did not change in the fourth decade of his racing career, and he participated in a further five events for the RGM team in 2010 and 2011; he was never allowed to go the full distance. Eighteen years removed from his 1993 debut, Jones made his final appearance in the Cup Series on his most successful track, Watkins Glen. A mechanical failure prevented Jones from completing his qualifying lap, meaning he would not be allowed to start the race. Unceremoniously, he was out of the sport that had been a constant through years of sports car and open wheel fluctuation, never considered again for a ride. His focus in 2011 had not been the Cup side, though. Rocketsports Racing hired Jones to race with Rocky Moran Jr. in their factory Jaguar XKR GT program in the American Le Mans Series. The car's performance was woeful, and no points were scored, even in rounds where fewer than ten cars had entered, as the car often failed to complete 70% of the class winner's distance due to chronic mechanical issues. Despite Moran's indications that the two would be paired again in 2012, Rocketsports and Jaguar disbanded the team and moved to the LMPC class without either driver. Jones joined the General Tire Trophylite Race Series off road truck division for 2012, finding a place to utilize his Baja 1000 experience. In Henderson, Nevada, Jones was victorious. The 2013 season began at the Chili Bowl midget car race for Jones. He won the seventh heat race on opening night in his RFMS Racing entry. By the week's end, he had been eliminated from contention, and did not feature in the main event. Later in the year, he finished fourth in the inaugural Stadium Super Trucks race at University of Phoenix Stadium. He continued to race in SST that season, resulting fourth in the standings with a win at Las Vegas. Jones continued racing in the Stadium Super Trucks—albeit on a part time basis—from 2014 to 2017. He scored race wins at the Grand Prix of St. Petersburg in 2014, the OC Fair & Event Center's Sand Sports Super Show in 2015, and Texas Motor Speedway in 2017. In 2017, Jones returned to NASCAR, racing in the Xfinity Series race at Watkins Glen International in Chris Cockrum Racing's No. 25 car.
Жеке өмір
Джонс мұз үстіндегі хоккейде шебер ойыншы болды, он жасқа толмаған кезінде Калифорнияда peewee хоккей ойнағанда отыз матчта тоқсан сегіз гол соқты (аймаққа байланысты, Джонс жарыстарда осы нөмірді жиі тағайындайды). Олар сол жылы штат чемпионатын жеңіп алды. Джонстың басқа спорт түріндегі кәсіби мансабына жол ашуға чемпионаттан кейін алты жыл өткен соң жасалған операция кедергі келтірді. Одан кейін тағы екі жыл ойнағаннан соң, Джонс барлық хоккей түрлерінен қол үзді. Көлік құралдарына деген құштарлығы зор болғандықтан, Джонс PJ's Performance арқылы клиенттермен моторларға деген сүйіспеншілігін бөліседі, бұл компания UTV машиналарын жабдықтаумен айналысады. Бұл іскерлік Джонсты автожарыстарға қатысу саны азайғанмен де, бос уақытқа қалдырмады. Джолайнаға үйленген Джонстың Джаггер мен Джейс Джонс есімді ұлдары бар. Ол Аризона штатының Скоттсдейл қаласында тұрады.
Jones was a proficient ice hockey player, scoring ninety eight goals (coincidentally, Jones often wears this number when racing) in thirty games when he was just short of one decade old and playing peewee hockey in California. He and his team were state champions that year. Any ideas of a professional career in Jones' other sport were hindered by a surgery six years after the championship; following another two years of play, Jones ceased participation in ice hockey of all kinds. With predominantly vehicular passions, Jones shares his love of motors to customers through PJ's Performance, which specializes in UTVs. This venture has kept Jones busy even as his entries to auto races dwindle in quantity. Married to Jolaina, Jones is the father of Jagger and Jace Jones. His residence has been established in Scottsdale, Arizona.
Американдық жарыстар сериясы / Инди Лайтс
Американдық жарыс сериясы / Инди Лайтс нәтижелері Жыл Команда 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Қорытынды ұпайлар 1989 П. И. Г. ЖарыстарPHX14LBH2MIL9DET14POR10MEA9TOR2POC9MDO1ROA9NAZ9LS36-шы90 1990 П. И. Г. ЖарыстарPHX13LBH17MIL5DET12POR2CLE2MEA12TOR3DEN12VAN11MDO12ROA13NAZ8LS139-шы68 1991 Лэндфорд ЖарыстарLBH15PHX10MIL4DET14POR5CLE14MEA2TOR1DEN1MDO4NAZ2LS53-шы123
American Racing Series / Indy Lights results Year Team 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Rank Points 1989 P. I. G. RacingPHX14LBH2MIL9DET14POR10MEA9TOR2POC9MDO1ROA9NAZ9LS36th90 1990 P. I. G. RacingPHX13LBH17MIL5DET12POR2CLE2MEA12TOR3DEN12VAN11MDO12ROA13NAZ8LS139th68 1991 Landford RacingLBH15PHX10MIL4DET14POR5CLE14MEA2TOR1DEN1MDO4NAZ2LS53rd123
CART
CART IndyCar Series нәтижелері
Жыл Команда Шасси Қозғалтқыш 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Рангы Нүктелері Ref
1996 All American Racers Eagle Mk V Toyota RV8A V8tMIA RIO SRF LBH NZR 500Wth MIL 24 DET 9 POR 24 CLE 23 TOR 20 MIS 16 MDO 25 ROA 18 VAN 13 LS 27 26th 4
1997 All American Racers Reynard 96i Toyota RV8A V8t MIA 28 SRF 26 LBH 16 NZR 21 28th 3
Reynard 97i Toyota RV8B V8t RIO 16 STL 21 MIL 14 DET 14 POR 20 CLE 25 TOR 21 MIS 28 MDO 17 ROA 14 VAN 25 LS 17 FON 10
1998 All American Racers Reynard 98i Toyota RV8C V8t MIA 20 MOT 30 LBH 11 NZR 19 RIO 13 STL 12 MIL 14 DET 25 POR 16 CLE 21 TOR 19 MIS 24 MDO 20 ROA 22 VAN 21 LSHOUSRFFON 26th 3
1999 Patrick Racing Reynard 98i Ford XD V8t MIA 13 MOT 15 MDO 15 CHI 7 VAN 21 LSHOUSRFFON 12 17th 38
Swift 010. c LBH 12 NZR 2 RIO 7 STL 8 MIL 20 POR 21 CLE 15 ROA 17 TOR 10 MIS 16 DET
CART IndyCar Series results Year Team Chassis Engine 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Rank Points Ref 1996 All American Racers Eagle Mk V Toyota RV8A V8tMIARIOSRFLBHNZR500WthMIL24DET9POR24CLE23TOR20MIS16MDO25ROA18VAN13LS2726th4 1997 All American Racers Reynard 96i Toyota RV8A V8tMIA28SRF26LBH16NZR2128th3 Reynard 97i Toyota RV8B V8tRIO16STL21MIL14DET14POR20CLE25TOR21MIS28MDO17ROA14VAN25LS17FON10 1998 All American Racers Reynard 98i Toyota RV8C V8tMIA20MOT30LBH11NZR19RIO13STL12MIL14DET25POR16CLE21TOR19MIS24MDO20ROA22VAN21LSHOUSRFFON26th3 1999 Patrick Racing Reynard 98i Ford XD V8tMIA13MOT15MDO15CHI7VAN21LSHOUSRFFON1217th38 Swift 010. cLBH12NZR2RIO7STL8MIL20POR21CLE15ROA17TOR10MIS16DET
IRL IndyCar сериясы
Жыл Команда Шасси No. Қозғалтқыш 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Рейтинг Ұпайлар Сілтеме 2002 Team Menard Dallara 2 Chevrolet HOM PHX CAL NAZ INDY TEX PIK RIR KAN NSH MIS KTY GAT CHI TEX 0 2004 CURB/Agajanian/Beck Motorsports 98 Chevrolet HMS PHX MOT INDY 28 TXS RIR KAN NSH MIL MIS KTY PPI NZR CHI FON TX2 35-орын 10 2006 Team Leader Motorsports Panoz Honda HMS STP MOT INDY WGL TXS RIR KAN NSH MIL MIS KTY SNM CHI 33-орын 12 2007 Team Leader/Dollander Racing Dallara 40 Honda HMS STP MOT KAN INDY DNQ MIL TXS IOW RIR WGL NSH MDO MIS KTY SNM DET CHI 0
Year Team Chassis No. Engine 1 2 3 4 5 6 7 8 9 101112131415 16 17 Rank Points Ref 2002 Team Menard Dallara 2 Chevrolet HOM PHX CAL NAZ INDY TEX PIK RIR KAN NSH MIS KTY GAT CHI TEX 0 2004 CURB/Agajanian/Beck Motorsports 98 ChevroletHMSPHXMOTINDY28TXS RIR KAN NSH MIL MIS KTY PPI NZR CHI FON TX2 35th 10 2006 Team Leader Motorsports Panoz Honda HMSSTPMOT INDYWGLTXSRIRKANNSHMILMISKTYSNMCHI 33rd 12 2007 Team Leader/Dollander Racing Dallara 40 Honda HMS STP MOT KANINDYDNQ MIL TXS IOW RIR WGL NSH MDO MIS KTY SNM DET CHI 0
NASCAR
(түйін) (Қалың – Біліктілік уақытымен берілген поул-позиция. Курсив – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақытымен алынған поул-позиция. * – Көптеген кезеңдерді жетекке шығарды.)
(key) (Bold – Pole position awarded by qualifying time. Italics – Pole position earned by points standings or practice time. * – Most laps led.)
Спринт кубогы сериясы
NASCAR Sprint Cup Series нәтижелері Жыл Командасы № Өндіруші 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Ұп. Сілтеме 1993 Melling Racing 9 Ford DAY CAR RCH ATL DAR BRI NWS MARDNQ TALDNQ SON25 CLT DOV34 POC MCH38 DAY30 NHA POC TAL GLN8 MCH26 BRIDNQ DAR RCH DOVDNQ MAR NWS CLT CAR PHO ATLDNQ 42-шы 498 1994 Stroppe Motorsports 38 Ford DAY CAR RCH ATL DAR BRI NWS MAR TAL SON CLT DOV POC MCH DAY NHA POC TAL INDDNQ 59-шы 134 Jasper Motorsports 88 Ford GLN35 MCH BRI DAR RCH DOV MAR NWS CLT CAR Ultra Motorsports 06 Ford PHO29 ATL 2000 Team Menard 13 Ford DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT35 DOV MCH POC SON DAY NHA POC IND 58-шы 158 Team SABCO 01 Chevy GLN21 MCH BRI DAR RCH NHA DOV MAR CLT TAL CAR PHO HOM ATL 2002 A. J. Foyt Enterprises 50 Pontiac DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT DOV POC MCH SON DAY CHI NHA POC INDDNQ 60-шы 160 14 GLN4 MCH BRI DAR RCH NHA DOV KAN TAL CLT MAR ATL CAR PHO HOM 2003 Dodge DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX TAL MAR CAL RCH CLT DOV POC MCH SONDNQ DAY CHI NHA POC IND 64-шы 91 Morgan McClure Motorsports 4 Pontiac GLN24 MCH BRI DAR RCH NHA DOV TAL KAN CLT MAR ATL PHO CAR HOM 2004 Arnold Motorsports 50 Dodge DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT DOV POC22 MCH25 SON39 DAY CHI39 NHA POC43 IND GLN MCH BRI CAL RCH NHA DOV TAL KAN CLT MAR ATL PHO DAR HOM 54-шы 316 2005 Mach 1 Motorsports 34 Chevy DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL DAR RCH CLT DOV POCDNQ MCHDNQ DAY CHIDNQ NHA POC41 INDDNQ MCHDNQ BRIDNQ CALDNQ RCH NHA DOV TAL 62-шы 189 Morgan McClure Motorsports 4 Chevy SON32 GLN42 Front Row Motorsports 92 Dodge KAN41 Chevy CLTDNQ MAR ATL TEXDNQ PHODNQ HOM 2006 Morgan McClure Motorsports 4 Chevy DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SON36 DAY CHI NHA POC IND GLN MCH BRI CAL RCH NHA DOV KAN TAL CLT MAR ATL TEX PHO HOM 70-шы 55 2007 Michael Waltrip Racing 00 Toyota DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SON12 NHA DAY CHI IND GLN25 MCH BRI CAL RCH NHA DOV KAN TAL CLT MAR ATL TEX PHO HOM 55-шы 267 Robby Gordon Motorsports 7 Ford POC37 2008 Hall of Fame Racing 96 Toyota DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SON NHA DAY CHI IND POC GLN37 MCH BRI CAL RCH NHA DOV KAN TAL CLT MAR ATL TEX PHO HOM 67-шы 52 2009 Robby Gordon Motorsports 04 Toyota DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SON43 NHA DAY CHI IND POC GLN41 MCH BRI ATL RCH NHA DOV KAN CAL CLT MAR TAL TEX PHO HOM 64-шы 40 2010 07 DAY CAL LVS ATL BRI MAR PHO TEX TAL RCH DAR DOV CLT POC MCH SON41 NHA DAY CHI IND GLN41 56-шы 190 7 POC35 MCH37 BRI ATL RCH NHA DOV KAN CAL CLT MAR TAL TEX PHO HOM 2011 77 Dodge DAY PHO LVS BRI CAL MAR TEX TAL RCH DAR DOV CLT KAN POC MCH SON43 DAY KEN NHA IND POC GLNDNQ MCH BRI ATL RCH CHI NHA DOV KAN CLT TAL MAR TEX PHO HOM 80-шы 01
NASCAR Sprint Cup Series results Year Team No. Make 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Pts Ref 1993 Melling Racing 9 Ford DAY CAR RCH ATL DAR BRI NWS MARDNQ TALDNQ SON25 CLT DOV34 POC MCH38 DAY30 NHA POC TAL GLN8 MCH26 BRIDNQ DAR RCH DOVDNQ MAR NWS CLT CAR PHO ATLDNQ 42nd 498 1994 Stroppe Motorsports 38 Ford DAY CAR RCH ATL DAR BRI NWS MAR TAL SON CLT DOV POC MCH DAY NHA POC TAL INDDNQ 59th 134 Jasper Motorsports 88 Ford GLN35 MCH BRI DAR RCH DOV MAR NWS CLT CAR Ultra Motorsports 06 Ford PHO29 ATL 2000 Team Menard 13 Ford DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT35 DOV MCH POC SON DAY NHA POC IND 58th 158 Team SABCO 01 Chevy GLN21 MCH BRI DAR RCH NHA DOV MAR CLT TAL CAR PHO HOM ATL 2002 A. J. Foyt Enterprises 50 Pontiac DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT DOV POC MCH SON DAY CHI NHA POC INDDNQ 60th 160 14 GLN4 MCH BRI DAR RCH NHA DOV KAN TAL CLT MAR ATL CAR PHO HOM 2003 Dodge DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX TAL MAR CAL RCH CLT DOV POC MCH SONDNQ DAY CHI NHA POC IND 64th 91 Morgan McClure Motorsports 4 Pontiac GLN24 MCH BRI DAR RCH NHA DOV TAL KAN CLT MAR ATL PHO CAR HOM 2004 Arnold Motorsports 50 Dodge DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT DOV POC22 MCH25 SON39 DAY CHI39 NHA POC43 IND GLN MCH BRI CAL RCH NHA DOV TAL KAN CLT MAR ATL PHO DAR HOM 54th 316 2005 Mach 1 Motorsports 34 Chevy DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL DAR RCH CLT DOV POCDNQ MCHDNQ DAY CHIDNQ NHA POC41 INDDNQ MCHDNQ BRIDNQ CALDNQ RCH NHA DOV TAL 62nd 189 Morgan McClure Motorsports 4 Chevy SON32 GLN42 Front Row Motorsports 92 Dodge KAN41 Chevy CLTDNQ MAR ATL TEXDNQ PHODNQ HOM 2006 Morgan McClure Motorsports 4 Chevy DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SON36 DAY CHI NHA POC IND GLN MCH BRI CAL RCH NHA DOV KAN TAL CLT MAR ATL TEX PHO HOM 70th 55 2007 Michael Waltrip Racing 00 Toyota DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SON12 NHA DAY CHI IND GLN25 MCH BRI CAL RCH NHA DOV KAN TAL CLT MAR ATL TEX PHO HOM 55th 267 Robby Gordon Motorsports 7 Ford POC37 2008 Hall of Fame Racing 96 Toyota DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SON NHA DAY CHI IND POC GLN37 MCH BRI CAL RCH NHA DOV KAN TAL CLT MAR ATL TEX PHO HOM 67th 52 2009 Robby Gordon Motorsports 04 Toyota DAY CAL LVS ATL BRI MAR TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV POC MCH SON43 NHA DAY CHI IND POC GLN41 MCH BRI ATL RCH NHA DOV KAN CAL CLT MAR TAL TEX PHO HOM 64th 40 2010 07 DAY CAL LVS ATL BRI MAR PHO TEX TAL RCH DAR DOV CLT POC MCH SON41 NHA DAY CHI IND GLN41 56th 190 7 POC35 MCH37 BRI ATL RCH NHA DOV KAN CAL CLT MAR TAL TEX PHO HOM 2011 77 Dodge DAY PHO LVS BRI CAL MAR TEX TAL RCH DAR DOV CLT KAN POC MCH SON43 DAY KEN NHA IND POC GLNDNQ MCH BRI ATL RCH CHI NHA DOV KAN CLT TAL MAR TEX PHO HOM 80th 01
Xfinity сериясы
NASCAR Xfinity Series нәтижелері Жыл Командасы № Түрі 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 Ұп. Сілтеме 2000 BACE Motorsports 74 Chevy DAY40 CAR35 LVS35 ATL24 DAR27 BRI39 TEX31 38-орын 1262 Ridling Motorsports 19 Chevy NSVDNQ TAL38 CAL42 RCHDNQ NHA17 CLTDNQ DOV40 SBO35 MYB41 GLN9 MLW38 NZH39 PPR40 GTY37 IRP26 MCHDNQ BRIDNQ DAR RCH DOVDNQ CLT CAR MEM PHO Phoenix Racing 1 Chevy HOM37 2001 DAY27 CAR37 LVS27 ATL17 DAR BRI TEX NSH TAL CAL RCH NHA NZH CLT DOV KEN MLW GLN CHI GTY PPR IRP MCH BRI DAR RCH DOV KAN CLT MEM PHO CAR HOM 65-орын 328 2002 Tuttle Motorsports 97 Chevy DAY CAR LVS DAR BRI TEX NSH TAL CAL RCH NHA NZH CLT DOV NSH KEN MLW DAY CHI GTY PPR IRP MCH BRI DAR RCH DOV KAN CLT MEM ATL CAR PHO35 HOM 115-орын 58 2006 Curb Agajanian Motorsports 43 Dodge DAY CAL MXC LVS ATL BRI TEX NSH PHO TAL RCH DAR CLT DOV NSH KEN MLW DAY13 CHI NHA MAR GTY IRP39 CAL22 RCH DOV KAN CLT MEM TEX PHO21 HOM 75-орын 376 Davis Motorsports 0 Chevy GLN43 MCH BRI 2007 Richard Childress Racing 21 Chevy DAY CAL MXC24 LVS ATL BRI NSH TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV NSH KEN MLW NHA DAY CHI GTY IRP CGV GLN MCH BRI CAL RCH DOV KAN CLT MEM TEX PHO HOM 131-орын 91 2008 MacDonald Motorsports 81 Dodge DAY CAL LVS ATL BRI NSH TEX PHO MXC TAL RCH DAR CLT DOV NSH KEN MLW NHA DAY CHI GTY IRP CGV GLN38 MCH BRI CAL RCH DOV KAN CLT MEM TEX PHO HOM 141-орын 49 2017 Chris Cockrum Racing 25 Chevy DAY ATL LVS PHO CAL TEX BRI RCH TAL CLT DOV POC MCH IOW DAY KEN NHA IND IOW GLNDNQ MOH BRI ROA DAR RCH CHI KEN DOV CLT KAN TEX PHO HOM 114-орын 0
NASCAR Xfinity Series results Year Team No. Make 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 Pts Ref 2000 BACE Motorsports 74 Chevy DAY40 CAR35 LVS35 ATL24 DAR27 BRI39 TEX31 38th 1262 Ridling Motorsports 19 Chevy NSVDNQ TAL38 CAL42 RCHDNQ NHA17 CLTDNQ DOV40 SBO35 MYB41 GLN9 MLW38 NZH39 PPR40 GTY37 IRP26 MCHDNQ BRIDNQ DAR RCH DOVDNQ CLT CAR MEM PHO Phoenix Racing 1 Chevy HOM37 2001 DAY27 CAR37 LVS27 ATL17 DAR BRI TEX NSH TAL CAL RCH NHA NZH CLT DOV KEN MLW GLN CHI GTY PPR IRP MCH BRI DAR RCH DOV KAN CLT MEM PHO CAR HOM 65th 328 2002 Tuttle Motorsports 97 Chevy DAY CAR LVS DAR BRI TEX NSH TAL CAL RCH NHA NZH CLT DOV NSH KEN MLW DAY CHI GTY PPR IRP MCH BRI DAR RCH DOV KAN CLT MEM ATL CAR PHO35 HOM 115th 58 2006 Curb Agajanian Motorsports 43 Dodge DAY CAL MXC LVS ATL BRI TEX NSH PHO TAL RCH DAR CLT DOV NSH KEN MLW DAY13 CHI NHA MAR GTY IRP39 CAL22 RCH DOV KAN CLT MEM TEX PHO21 HOM 75th 376 Davis Motorsports 0 Chevy GLN43 MCH BRI 2007 Richard Childress Racing 21 Chevy DAY CAL MXC24 LVS ATL BRI NSH TEX PHO TAL RCH DAR CLT DOV NSH KEN MLW NHA DAY CHI GTY IRP CGV GLN MCH BRI CAL RCH DOV KAN CLT MEM TEX PHO HOM 131st 91 2008 MacDonald Motorsports 81 Dodge DAY CAL LVS ATL BRI NSH TEX PHO MXC TAL RCH DAR CLT DOV NSH KEN MLW NHA DAY CHI GTY IRP CGV GLN38 MCH BRI CAL RCH DOV KAN CLT MEM TEX PHO HOM 141st 49 2017 Chris Cockrum Racing 25 Chevy DAY ATL LVS PHO CAL TEX BRI RCH TAL CLT DOV POC MCH IOW DAY KEN NHA IND IOW GLNDNQ MOH BRI ROA DAR RCH CHI KEN DOV CLT KAN TEX PHO HOM 114th 0
ARCA жарыстар сериясы
(key) (Жарыс жолынан анықталған уақыт бойынша берілген pole position. Курсив – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақыты бойынша алынған pole position. * – Көптеген айналымдарды жетекшілік етті.) ARCA Racing Series нәтижелері Жыл Команда No. Көрсеткіштер 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Ұп. Сілтеме 2017 RFMS Racing 27 Ford DAY NSH SLM TAL TOL ELK POC MCH MAD IOW IRP POC WIN ISF ROA3 DSF SLM CHI KEN KAN 76 220
(key) (Bold – Pole position awarded by qualifying time. Italics – Pole position earned by points standings or practice time. * – Most laps led.) ARCA Racing Series results Year Team No. Make 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Pts Ref 2017 RFMS Racing 27 Ford DAY NSH SLM TAL TOL ELK POC MCH MAD IOW IRP POC WIN ISF ROA3 DSF SLM CHI KEN KAN 76th 220