Шотландия Еңбек партиясы: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Ұлыбританияның Лейбористік партиясының Шотландиялық бөлімі

| seats2 =
| seats3 title = Шотландиядағы жергілікті билік
| seats3 =

Шотландиялық Лейбористер, ресми түрде Шотландияның Лейбористік партиясы, – Шотландияда белсенді қызмет ететін Ұлыбританияның Лейбористік партиясының бөлімі. Идеологиялық тұрғыдан әлеуметтік демократиялық және одақтас, ол Шотландия Парламентінде 129 орынның 22-сі мен 59 орындық Шотландия парламентінде 2 орынға ие. Шотландия бойынша 1227 жергілікті кеңесшінің 262-сі оның өкілі. Шотландияның Лейбористік партиясының Вестминстерде жеке бас Уипі жоқ. 20-ғасырдың соңғы онжылдықтарында және 21-ші ғасырдың алғашқы жылдарында Шотландия саясатында Лейбористер үстемдік құрды; 1964 жылдан 2010 жылға дейінгі Ұлыбританияның барлық жалпы сайлауларында, 1984 жылдан 2004 жылға дейінгі Еуропалық парламент сайлауларында және 1999 және 2003 жылдардағы Шотландия Парламентіне алғашқы екі сайлауда ең көп дауыс жинады. Осыдан кейін Шотландиялық Лейбористер Шотландиялық Либералды Демократтармен коалиция құрып, Шотландияның көпшілік атқарушы органының құрамын жасады. Соңғы уақытта, әсіресе 2014 жылғы Шотландияның тәуелсіздігі туралы референдумнан кейін, партия айтарлықтай төмендеді; негізінен Шотландияның Ұлыбританиядан тәуелсіздігін жақтаған Шотландия Ұлттық партиясына жер жоғалтты. Шотландиялық Лейбористер 2015 жылғы жалпы сайлауда ең ауыр жеңіліске ұшырады. Олар Эдинбург Оңтүстік округінде бір орынға ие болды және 41 орынның 40-ын ШҰП-қа жоғалтты. Бұл партияның Шотландияда 1959 жылы Консервативтік партияның үлкен жеңісінен бері бірінші рет үстемдік етпеуі еді. 2016 жылғы Шотландия Парламенті сайлауында партия 37 орынның 13-ін жоғалтып, Шотландия консерваторларынан кейін үшінші ірі партияға айналды. 2017 жылғы жалпы сайлауда Шотландиялық Лейбористер өздерінің тағдырын жақсартты және ШҰП-тан алты орын алды, оның жалпы саны жеті орынға жетті және 27% дауыс жинады. Бұл 1918 жылғы жалпы сайлаудан бері 99 жыл өткен соң Шотландияда өткен жалпы сайлауда Лейбористер үшінші орынға ие болған алғашқы рет еді. Жалпы алғанда, 2017 жылғы жалпы сайлауда Лейбористер партиясы Ұлыбританияда 20 жыл ішінде алғаш рет сайлауда таза табыс тапты. Алайда, бұл табыс ұзаққа соқпады, ал 2019 жылғы жалпы сайлауда Лейбористер екі жыл бұрын алған барлық жаңа орындардан айырылды және тағы да Эдинбург Оңтүстік округін Шотландиядағы жалғыз Одақтар палатасында қалдырды. Иан Мюррей 2010 жылдан бері сайлау округінің депутаты болып қызмет етеді және қазіргі уақытта Шотландияның ең ұзақ қызмет еткен депутаттарының бірі болып табылады. 2019 жылғы жалпы сайлау Лейбористік партияның 84 жылдағы ең нашар нәтижесі болды, олардың Шотландияда 1910 жылғы желтоқсандағы жалпы сайлаудан бері ең төменгі дауыс үлесі болды. 2021 жылғы Шотландия Парламенті сайлауында Лейбористердің саны одан әрі төмендеп, 1999 жылы децентрализациядан бері Холирудта ең төменгі орынға ие болды. Шотландия Парламентіне 22 депутат сайланды. Осыған қарамастан, Анас Сарвар көшбасшы болып қалды. 2022 жылғы Шотландиядағы жергілікті сайлауда Лейбористер Шотландияның жергілікті кеңестерінде 20 орынға ие болды, олардың дауыс үлесі сәл өсті.

Scottish Labour, officially the Scottish Labour Party, is the part of the UK Labour Party active in Scotland. Ideologically social democratic and unionist, it holds 22 of 129 seats in the Scottish Parliament and 2 of 59 Scottish seats in the House of Commons. It is represented by 262 of the 1,227 local councillors across Scotland. The Scottish Labour party has no separate Chief Whip at Westminster. Throughout the later decades of the 20th century and into the first years of the 21st, Labour dominated politics in Scotland; winning the largest share of the vote in Scotland at every UK general election from 1964 to 2010, every European Parliament election from 1984 to 2004 and in the first two elections to the Scottish Parliament in 1999 and 2003. After this, Scottish Labour formed a coalition with the Scottish Liberal Democrats, forming a majority Scottish Executive. More recently, especially since the 2014 Scottish independence referendum, the party has suffered significant decline; losing ground predominantly to the Scottish National Party, who advocate Scottish independence from the United Kingdom. Scottish Labour experienced one of their worst defeats ever at the 2015 general election. They were left with a sole seat in the House of Commons, Edinburgh South, and lost 40 of its 41 seats to the SNP. This was the first time the party had not dominated in Scotland since the Conservative Party landslide in 1959. At the 2016 Scottish Parliament election, the party lost 13 of its 37 seats, becoming the third largest party after being surpassed by the Scottish Conservatives. At the 2017 general election, Scottish Labour improved their fortunes and gained six seats from the SNP, bringing its total seat tally to seven and winning a 27% share of the vote. This was the first time since the 1918 general election, 99 years previously, that Labour had finished in third place at any general election in Scotland. Overall, the 2017 general election marked the first time in twenty years that the Labour Party had made net gains in the UK at any election. The success was short lived, however, and at the 2019 general election, Labour lost all new seats gained two years earlier, and again were left with Edinburgh South as their only Scottish seat in the House of Commons. Ian Murray has served as the MP for the constituency since 2010, and is currently one of Scotland's longest serving MPs. The 2019 general election was Labour's worst result nationally in 84 years, with their lowest share of the vote recorded in Scotland since the December 1910 general election. The 2021 Scottish Parliament election saw Labour decline even further, achieving their lowest number of seats in Holyrood since devolution in 1999; with 22 MSPs returned to the Scottish Parliament. Despite this, Anas Sarwar remained as leader. The 2022 Scottish local elections resulted in Labour gaining 20 seats across Scottish local councils, with a slight increase in their share of the vote.

Ұйым

Шотландиялық Лейбористік партия Ұлыбританияның сайлау комиссиясында Ұлыбританияның Лейбористік партиясының сипаттамасы және есептік бірлігі (AU) ретінде тіркелген, демек, ол 2000 жылғы Саяси партиялар, сайлаулар және референдумдар туралы заңға сәйкес тіркелген саяси партия емес. Дегенмен, ол Ұлыбританияның Лейбористік партиясынан тәуелсіздікке ие. Уэльстік Лейбористік партия сияқты, Шотландиялық Лейбористік партияның да өз бас хатшысы бар, ол партияның әкімшілік басшысы болып табылады, ұйымның күнделікті жұмысын басқарады және Ұлыбританияның Лейбористік партиясының бас хатшысына есеп береді. Шотландиялық Лейбористік партияның штаб-пәтері қазір Глазго қаласындағы Бат-стритте орналасқан. Бұрын ол Джон Смит үйінде, 145 West Regent Street мекенжайында Unite the Union кеңсесімен бірге орналасқан. Партия жыл сайын ақпан/наурыз айларында жылдық конференция өткізеді.

Мүшелік

2008 жылы Шотландияның Лейбористік партиясының мүшелерінің саны 17 000-ға жеткені хабарланды, бұл 1997 жылғы жалпы сайлауға дейін болған шамамен 30 000-ға дейінгі ең жоғары көрсеткіштен төмен. 2008 жылғы Шотландия партиясының конференциясына ұсынылған жылдық есепте сондай-ақ, барлық сайлау округтеріндегі Лейбористік партиялардың жартысынан астамы 300-ден аз мүшеге ие екені, ал 14 округте 200-ден аз мүше бар екені көрсетілді. 2010 жылдың қыркүйегінде партия Лейбористік партияның (Ұлыбритания) басшылығын сайлау кезінде 13 135 бюллетеньді партия мүшелеріне жіберді. Бұл бюллетеньдер міндетті түрде 13 135 жеке мүшеге тең емес еді, өйткені партияның сайлау жүйесіне сәйкес, мүшелер бірнеше дауысқа ие болуы мүмкін. Партия 2008 жылдан бері мүшелік санын жариялаудан бас тартты және 2011 немесе 2014 жылғы басшылық сайлауда берілген дауыс санын жарияламады, тек пайыздық көрсеткішін ғана ұсынды. 2014 жылдың қараша айында партияның мүшелерінің саны 13 500-ге жуық деп Sunday Herald басылымында аты-жөні жазылмаған дереккөз хабарлады. Осы кезеңдегі баспасөз құралдарында "8000-ға дейін" (Evening Times) және "10 000-нан кем" (New Statesman) деген сандар келтірілді. 2014 жылдың желтоқсан айында жаңадан сайланған лидер Джим Мерфи телеарнадағы "Scotland Tonight" бағдарламасында бұл көрсеткіш "шамамен 20 000-ға жуық" екенін мәлімдеді. 2015 жылдың қыркүйек айының соңында, 2015 жылғы Лейбористік партия басшылығына сайлаудан кейін мүшелік саны артып, партиямен 29 899 адам байланысты болды: 18 824 мүше, кәсіподақтар мен басқа ұйымдар арқылы байланысқан 7 790 адам және 3 285 тіркелген жақтас. 2017 жылдың қыркүйегінде партияның 21 500 мүшесі және кәсіподақтар мен басқа ұйымдар арқылы байланысқан 9 500 адам бар екені хабарланды, яғни партиямен байланысты адамдардың жалпы саны 31 000-ға жетті. 2018 жылдың қаңтар айында Шотландиядағы партияның жалпы мүшелік саны 25 836 болды, бірақ 12 айдан кейін, 2019 жылдың қаңтар айында бұл көрсеткіш 4 674-ке төмендеп, 21 162-ге жеткені белгілі болды. 2021 жылдың ақпан айында мүшелік саны 16 467-ге дейін төмендеді. Daily Record басылымының 2022 жылдың ақпан айында алған мәліметтеріне сәйкес, шотландтық Лейбористердің шамамен үштен бірі Шотландияның тәуелсіздігі туралы тағы бір референдум өткізуді қолдайды. "Принцип бойынша" тәуелсіздік туралы референдум өткізу керек пе деген сұраққа сұралағандардың 30% келісті, ал 57% келіспеді.

In 2008, Scottish Labour membership was reported as 17,000, down from a peak of approximately 30,000 in the run up to the 1997 general election. The figures included in the Annual Report presented to the Scottish Party Conference in 2008, also recorded that more than half of all Constituency Labour Parties (CLPs) had less than 300 members, with 14 having less than 200 members. In September 2010, the party issued 13,135 ballot papers to party members during the Labour Party (UK) leadership election. These did not necessarily equate to 13,135 individual members – due to the party's electoral structure, members can qualify for multiple votes. The party has declined to reveal its membership figures since 2008, and did not publish the number of votes cast in the leadership elections of 2011 or 2014, only percentages. In November 2014 the party's membership was claimed by an unnamed source reported in the Sunday Herald to be 13,500. Other reports in the media at around this time quoted figures of "as low as 8,000" (the Evening Times) and "less than 10,000" (New Statesman). In December 2014 the newly elected leader Jim Murphy claimed that the figure was "about 20,000" on the TV programme Scotland Tonight. In late September 2015, following a membership boost resulting from the 2015 Labour leadership election, a total of 29,899 people were associated with the party; 18,824 members, 7,790 people affiliated through trade unions and other groups, and 3,285 registered supporters. In September 2017, it was reported that the party had 21,500 members and 9,500 affiliated through trade unions and other groups, making a total of 31,000 people associated with the party. In January 2018, the total Scottish membership stood at 25,836, however within 12 months it was leaked in January 2019 that this value had fallen by 4,674 to 21,162. In February 2021, the membership figure was down to 16,467. Leaked figures obtained by the Daily Record in February 2022 showed that nearly one third of Scottish Labour members were in favour of another Scottish independence referendum. Asked whether "in principle" there should be a referendum on independence, 30% agreed and 57% disagreed.

Тарих

1900 жылы Еңбек өкілдігі комитеті құрылғаннан бастап, Шотландияда оның мүшелері болды. Бірақ Англия мен Уэльстен айырмашылығы, ол Либералдық партиямен келісімге келмеді, сондықтан бастапқыда үлкен әсер етуге күш салу керек болды. 1899 жылы Шотландияның кәсіби одақтар конгресі Шотландия жұмысшыларын өкілдік ететін комитетті ұйымдастырды, ол 1909 жылы Еңбек партиясына бірікті, бұл Шотландиядағы партияның беделін арттырды. Сол кезде партияның құрылымы күрделі болды: сайлау округтері, филиалдар мен одақтас партиялар болды, бірақ ұлттық деңгейде үйлестіру болмады. Мұны қамтамасыз ету үшін 1915 жылы Шотландиялық кеңес құрылды, алғашқы конференциясын Кир Харди жүргізді. Кейіннен ол Шотландияның Еңбек партиясы кеңесі деп аталды, бұл партия Шотландиядағы Еңбек партиясы деп бейресми түрде танылды. 1994 немесе 1995 жылы ол Шотландияның Еңбек партиясы деп қайта аталды, бірақ оның ресми атауы Шотландияның Еңбек партиясы болып қала береді. Бастапқы жылдары Шотландия кеңесінің өкілеттігі шектеулі болды, және оның конференциясы 1972 жылға дейін тек Шотландия мәселелеріне қатысты ұсыныстарды қарастыра алатын. Дегенмен, бұл Шотландияның өзін-өзі басқару мәселесіне көп көңіл бөлуге мүмкіндік берді. Дьюар бір жылдан кейін, 2000 жылдың 11 қазанында қайтыс болды. Шотландияның Еңбек партиясының депутаттары мен ұлттық атқару комитеті жаңа бірінші министрді сайлады, себебі толыққанды басшылық сайлауын өткізуге жеткілікті уақыт болмады. 21 қазанда Генри МакЛиш қарсыласы Джек МакКоннеллді жеңіп, Дьюардың орнын басуға сайланды. 2001 жылғы жалпы сайлауда Шотландиядағы Вестминстер орындарында Еңбек партиясының үстемдігі сақталды, дауыстардың азаюына қарамастан, орындар жоғалған жоқ. Сол жылы МакЛиш салық төлемдерінен берілген Вестминстер сайлау округі кеңсесінің бір бөлігін рұқсатсыз жалға бергені туралы айыптауларға байланысты жанжалдың нәтижесінде отставкаға кетті, бұл жағдайды баспасөз «Officegate» деп атады. МакЛиш бұл қателіктерден жеке қаржылық пайда көре алмаса да, 36 000 фунт стерлингтік жалға алу ақысын қайтаруға уәде берді және 2003 жылғы Шотландия парламенті сайлауына дайындалу үшін Шотландияның Еңбек партиясына жаңа бастама беру үшін отставкаға кетті. МакЛиштің отставкасынан кейін МакКоннелл бірден жалғыз кандидат болып қалыптасты, және 2001 жылдың 22 қарашасында Парламент оны бірінші министр етіп сайлады. Еңбек партиясы мен Либерал-демократтар коалициясы Шотландия парламенті сайлауында шамалы артықшылықпен қайта сайланды, нәтижесінде Еңбек партиясы жеті орыннан айырылып, Либерал-демократтар бір орын қосты. SNP да орын жоғалтты, бірақ басқа тәуелсіздік жақтастары табысқа жетті. Еңбек партиясы 2005 жылғы жалпы сайлауда Шотландиядағы көптеген орындарды тағы да жеңіп алды. Шотландиядағы шекаралар қайта құрылды, Вестминстер округтерінің саны 72-ден 59-ға дейін азайтылды. Еңбек партиясы номиналды түрде 5 орынды, ал нақты жоғалтқан орындардың саны 15-ке жетті.

From the formation of the Labour Representation Committee in 1900, it had members in Scotland, but unlike in England and Wales, it made no pact with the Liberal Party and so initially struggled to make an impact. In 1899, the Scottish Trades Union Congress organised the Scottish Workers' Representation Committee, which merged into the Labour Party in 1909, greatly increasing its presence in Scotland. By this time, the party's structure in the nation was complex, with constituency parties, and branches of affiliated parties, but no co ordination at the national level. To provide this, a Scottish Advisory Council was founded in 1915, its first conference chaired by Keir Hardie. This was later renamed as the Scottish Council of the Labour Party, informally known as the Labour Party in Scotland. In 1994 or 1995, it was renamed as the Scottish Labour Party. though its official name remains the Scottish Labour Party. In the early years, the Scottish Council had little power, and its conference could only consider motions on Scottish matters until 1972. However, this allowed it to devote significant time to the question of Scottish devolution. Dewar died only a year later on 11 October 2000. A new first minister was elected in a ballot by Scottish Labour's MSPs and national executive members, because there was insufficient time to hold a full leadership election. On 21 October, Henry McLeish was elected to succeed Dewar, defeating rival Jack McConnell. Labour's dominance of Scotland's Westminster seats continued in the 2001 general election, with a small loss of votes but no losses of seats. McLeish resigned later that year amid a scandal involving allegations that he sub let part of his tax subsidised Westminster constituency office without it having been registered in the register of interests kept in the Parliamentary office, an affair which the press called Officegate. Though McLeish could not have personally benefited financially from the oversight, he undertook to repay the £36,000 rental income, and resigned to allow Scottish Labour a clean break to prepare for the 2003 Scottish Parliament election. After McLeish's resignation, McConnell quickly emerged as the only candidate, and was elected First Minister by the Parliament on 22 November 2001. The coalition between Labour and the Liberal Democrats was narrowly re elected at the Scottish Parliament election, with Labour losing seven seats and the Liberal Democrats gaining one. The SNP also lost seats, though other pro independence parties made gains. Labour once again won the majority of seats in Scotland at the 2005 general election. The boundaries in Scotland were redrawn to reduce the number of Westminster constituencies in Scotland from 72 to 59. Labour had a notional loss of 5 seats and an actual loss of 15.

2007-2010: Холирудтағы қарсылық

2007 жылғы Шотландия парламенті сайлауына арналған науқанның басында Лейбористер көптеген сауалнамаларда Ұлттық Шотландия партиясынан (SNP) артта қалды. 10 сәуірде Макконнелл Шотландия Лейбористерінің сайлау манифестін жариялады, онда зейнеткерлерге арналған заң жобаларын жою және Кеңес салығын реформалау жоспарлары бар еді. Манифестте сондай-ақ білім беруге мемлекеттік шығыстарды күрт арттыру ұсынылды, бұл мектепті бітіру жасын 18 жасқа дейін көтеруге және сыныптардағы оқушылар санын 19-ға дейін азайтуға мүмкіндік беретін еді. Лейбористер 4 орынды жоғалтып, SNP-дан аздап қалып қойды, ол 47 орынды жеңіп алды, ал Лейбористер 46 орынға ие болды. Лейбористер көптеген сайлау округтерінде жеңіске жетті, бірақ SNP нығызды. Екі партия да парламентте көпшілікке жетпеді. Ұлттық Шотландия партиясының лидері Алекс Салмонд Шотландия Жасыл партиясының қолдауымен Макконнеллді 49-46 есебімен жеңіп, бірінші министр болып сайланды, ал консерваторлар мен либерал-демократтар қалыс қалды. Сол күні жергілікті сайлауда Лейбористер ең көп дауыс жинады, бірақ жергілікті кеңес сайлауында пропорционалды өкілдік жүйесі енгізілгендіктен орын жоғалтты. 2007 жылдың 15 тамызында Макконнелл Шотландия Лейбористерінің лидері лауазымынан кету ниетін жариялады. Венди Александр оның орнын басуға жалғыз кандидат болып шықты және 2007 жылдың 14 қыркүйегінде Шотландия парламентіндегі Лейбористтік топтың лидері болып тағайындалды. 2008 жылдың 4 мамырында телеинтервью кезінде Венди Александр бұрынғы Шотландия Лейбористерінің саясатына қайшы келіп, Шотландияның тәуелсіздігі жөніндегі референдумды қолдайтындай көрінді, бірақ ол тәуелсіздікті қолдамағандықтан ешқандай референдумды қолдамағанын мәлімдеді. Екі күннен кейін теледидардағы тағы бір сұхбатында ол референдумға деген осы міндеттемесін қайталады және қазіргі Ұлыбритания премьер-министрі Гордон Браунның толық қолдауына ие екенін мәлімдеді. Алайда, келесі күні Браун бұл Лейбористтік партияның саясаты емес екенін және Александр Вестминстердегі премьер-министрдің сұрақтары кезінде дұрыс түсінілмегенін жоққа шығарды. Сонымен қатар, Браунның өкілі: "Премьер-министр әрқашан Одақтың күшті аргументіне сенімді және Шотландияның тәуелсіздігі жөніндегі референдум жеңіледі деп санайды" деді. 2008 жылдың 28 маусымында Александр Шотландия Лейбористерінің лидері лауазымынан кету туралы мәлімдеме жасады, себебі ол қайырымдылық скандалынан кейін қысымға тап болды. Кейін Кэти Джеймисон партияның уақытша лидері болды. Бір айдан кейін Лейбористер Глазго шығысындағы Вестминстерлік орынды SNP-ға жоғалтты. 2008 жылғы Лейбористтік топтың лидерлігіне сайлау Лейбористердің шотландтық лидерін өз мүшелерінің қатысуымен сайлауының алғашқы реті болды, ол сол кезде Ұлыбританияның Лейбористтік партиясы қолданған жүйеге ұқсас болды (жүйе 2007 жылы қабылданған, бірақ Александр қарсылықсыз болғандықтан дауыс беру өткізілмеді). Үміткерлер Иэн Грей, Шығыс Лотианнан депутат, бұрынғы Лейбористтік үкіметтегі бұрынғы Кәсіпкерлік министрі, Энди Керр, Шығыс Килбридтен депутат және бұрынғы денсаулық сақтау министрі, және Кэти Джеймисон, партияның уақытша лидері, Джек Макконнеллдің орынбасары болды. 2008 жылдың 13 қыркүйегінде Грей лидер болып сайланды және Шотландиядағы Лейбористер үшін "жаңа бастама" уәде етті. Бірнеше айдан кейін Лейбористер Файфтегі сайлау арқылы Гленротты жеңді. Бұл нәтиже күтпеген болып саналды, өйткені SNP Глазго-Ист сияқты сенсациялық жеңіске жете алады деген болжамдар болды. 2009 жылғы Еуропалық парламент сайлауы Лейбористер үшін апатты болды, олар алғаш рет SNP-дан артта қалды және Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрынғы ең нашар нәтижелерін көрсетті. Алайда, сол жылы олар Глазгоның солтүстік-шығысындағы сайлау арқылы жеңіске жетті, бұл шығын туралы ахуалдан кейін Палата Төрағасы Майкл Мартиннің отставкасына әкелді.

At the start of the campaign for the 2007 Scottish Parliament election, Labour were behind the SNP in most of the opinion polls. On 10 April, McConnell unveiled Scottish Labour's election manifesto, which included plans to scrap bills for pensioners and reform Council Tax. The manifesto also proposed a large increase in public spending on education, which would allow for the school leaving age to be increased to 18 and reduce average class sizes to 19 pupils. Labour lost 4 seats and fell narrowly behind the SNP, who won 47 seats to Labour's 46 seats. Labour still won the most constituencies, but the SNP made inroads. Both parties were well short of a majority in the parliament. SNP leader Alex Salmond was elected first minister with support from the Scottish Greens, defeating McConnell 49 46 while the Conservatives and Liberal Democrats abstained. Labour did take the most votes in the local elections on the same day but lost seats due to the introduction of proportional representation for local council elections. On 15 August 2007, McConnell announced his intention to resign as Scottish Labour leader. Wendy Alexander emerged as the only candidate to succeed him, and was installed as leader of the Labour group in the Scottish Parliament on 14 September 2007. During a TV interview on 4 May 2008, Wendy Alexander performed a major U turn on previous Scottish Labour policy by seeming to endorse a referendum on Scottish independence, despite previously refusing to support any referendum on the grounds that she did not support independence. During a further TV interview two days later, she reiterated this commitment to a referendum and claimed that she had the full backing of current British prime minister Gordon Brown. The following day, however, Brown denied this was Labour policy and that Alexander had been misrepresented during Prime Minister's Questions in Westminster. Additionally, Brown's spokesman said: "The prime minister has always been confident of the strength of the argument in favour of the Union and believes a referendum on Scottish independence would be defeated." On 28 June 2008, Alexander announced her resignation as Leader of Scottish Labour as a result of the pressure on her following the donation scandal. Cathy Jamieson subsequently became interim party leader. A month after, Labour lost a safe Westminster seat to the SNP in the Glasgow East by election. The 2008 Labour group leadership election was the first time Labour had elected its Scottish leader with the participation of its members, using a system similar to that used at the time by the UK wide Labour Party (the system had been adopted in 2007, but no ballot had taken place as Alexander had been unopposed). The contenders were Iain Gray, MSP for East Lothian, a former Enterprise Minister in the previous Labour Executive, Andy Kerr, MSP for East Kilbride and former Health Secretary in the previous administration, and Cathy Jamieson MSP, the acting party leader who had been deputy leader under Jack McConnell. On 13 September 2008, Gray was elected leader and promised a "fresh start" for Labour in Scotland. Unreliable source: date=May 2023

A few months later, Labour won the Glenrothes by election in Fife. The result was considered a surprise, as there was speculation that the SNP could have won an upset similar to Glasgow East. The 2009 European Parliament election was catastrophic for Labour, falling behind the SNP for the first time and producing its worst results since before World War I. However, it easily won the Glasgow North East by election later that year, which had been triggered by the resignation of House Speaker Michael Martin in the wake of the expenses scandal.

2010-2012 жж.: Қалыпты қайта бағалау

2010 жылғы 6 мамырдағы жалпы сайлауда, сайлау алдындағы сауалнамалардың күтілгеніне қарамастан, Лейбористер партиясы Шотландиядағы дауыстарын нығайтып, бірде-бір орынды жоғалтпады (Ұлыбританияның қалған бөлігінде 91 орынды жоғалтса да) және Глазго Ист сайлау округін SNP-ден қайта иеленді. Бұл, Шотландияның қазіргі хатшысы Джим Мерфидің, 2011 жылғы Шотландия парламенті сайлауында Шотландияның Лейбористер партиясына «Холирудтағы ең ірі партия» болуға мүмкіндік беретінін мәлімдеуіне себеп болды. Лейбористер партиясы 2011 жылғы Шотландия парламенті сайлауы бойынша сауалнамаларда SNP-ден көш ілгері басып өтті, наурыз айында сайлау кампаниясы басталғанға дейін. Осы кезде SNP-ге қолдау артты. SNP партиясы Шотландия парламентінде бұрын-соңды болмаған көпшілік орындарды жеңіп алды, пропорционалды дауыс беру жүйесінде мұндай нәтиже мүмкін емес деп есептелген еді. Лейбористер партиясы SNP-ден жалпы сомада 7 орынды жоғалтты. Олар көптеген сайлау округтеріндегі орындарды да жоғалтты, бірақ сайлау округтеріндегі дауыс үлесі 1%-дан кем ғана төмендеді. Лейбористер партиясының жеңілісі олардың кампаниясының басым бөлігі SNP-ге емес, Вестминстердегі үкіметке қарсы бағытталғандығымен байланысты болды. Партия басшысы Иэн Грей, өзінің орынын бар болғаны 151 дауыспен сақтап қалды, жыл соңында қызметтен кететінін хабарлады. Сегіз аптадан кейін Лейбористер партиясы Инверклидтегі Вестминстерлік сайлау округіндегі қосымша сайлауда жеңіске жетті, бұл Шотландияның 2011 жылғы парламент сайлауындағы Лейбористер партиясының сәтсіз нәтижесі басқа сайлауларда олардың саяси қарсыластарына қолдау көрсетуге әкелмейтінін көрсетеді. 2011 жылғы Шотландия сайлауынан кейін Эд Милибэнд Шотландиядағы Лейбористер партиясының болашақ құрылымын және жұмыс істеуін зерттеу үшін комиссия құрды, оған Мерфи және Сара Бояк МДП төрағалық етті. Комиссияның ұсынымында Шотландияның Лейбористер партиясының жаңа басшысы лауазымын құру қажеттігі айтылды (бұрынғы Шотландияның Лейбористер партиясының басшылары Шотландия парламентіндегі Лейбористер партиясының ғана басшысы болған). Сонымен қатар, Шотландия партиясына көбірек тәуелсіздік беру және мүшелерді Вестминстер округтеріне емес, Холируд округтеріне негізделген бөлімдерге қайта ұйымдастыру ұсынылды. 2011 жылдың 17 желтоқсанында Йохан Ламонт МДП партия басшысы болып сайланды, ал Анас Сарвар оның орынбасары болып сайланды. Жеңіс сөзінде Ламонт: «Мен Шотландияны өзгертуді қалаймын, бірақ Шотландияны өзгертудің жалғыз жолы – Шотландияның Лейбористер партиясын өзгерту» деді. 2012 жылғы Шотландиядағы жергілікті сайлауда Лейбористер партиясы SNP-ден дауыс жинау бойынша жеңіліске ұшырады. Алайда, партия дауыс жинап, кеңес орындарына ие болды, Глазго және Солтүстік Ланаркшир кеңестеріндегі көпшілігін сақтап қалды және Ренфрушир мен Батыс Данбартонширді қайтадан бақылауға алды.

At the 2010 general election on 6 May 2010, contrary to polls preceding the election, Labour consolidated their vote in Scotland, losing no seats (despite losing 91 seats across the rest of Britain) and regained Glasgow East from the SNP. This resulted in incumbent Scottish secretary Jim Murphy stating that the result provided an impetus for Scottish Labour to attempt to become "the biggest party in Holyrood" in the 2011 Scottish Parliament elections. Labour led the SNP in the polls for the 2011 Scottish Parliament election until the campaign began in March, at which point support for the SNP rallied. The SNP went on to win an unprecedented majority in the Scottish Parliament, a result that had been considered impossible under the proportional voting system. Labour had a net loss of 7 seats to the SNP. It also lost most of their constituency seats, although its share of the constituency vote declined by less than 1%. Labour's defeat was attributed to their campaign being directed mostly against the government in Westminster instead of the SNP. Party leader Iain Gray, who held on to his own seat by only 151 votes, announced that he would be resigning with effect from later in the year. Eight weeks later, Labour easily retained a Westminster seat at the Inverclyde by election, suggesting that Scottish Labour's disappointing performance in the 2011 Scottish Parliament election would not necessarily translate into support for its political opponents in other elections. Following the 2011 Scottish election, Ed Miliband commissioned the Review of the Labour Party in Scotland of the future structure and operation of the Labour Party in Scotland, co chaired by Murphy and Sarah Boyack MSP. The review included a recommendation for a new post of Leader of the Scottish Labour Party to be created (previous Scottish Labour leaders had only been the leader of the Labour group in the Scottish Parliament). Others included more autonomy for the Scottish party and the reorganisation of members into branches based on Holyrood constituencies rather than Westminster constituencies. On 17 December 2011, Johann Lamont MSP was elected as leader and Anas Sarwar MP was elected as her deputy. Delivering her victory speech, Lamont said: "I want to change Scotland, but the only way we can change Scotland is by changing the Scottish Labour Party." In the 2012 Scottish local elections, Labour were outpolled by the SNP. However, it gained votes and council seats and held its majorities on the councils of Glasgow and North Lanarkshire and regained control of Renfrewshire and West Dunbartonshire.

2014 жылғы тәуелсіздік референдумы және оның салдары

2014 жылғы шотландиялық тәуелсіздік референдумында Шотландияның Лейбористік партиясы консерваторлар мен либерал-демократтармен бірігіп, шотландиялық тәуелсіздікке қарсы «Жақсы бірге» атты кампанияны құрды. Кампанияны бұрынғы Еңбек министрі Алистер Дарлинг басқарды. Сонымен қатар, Шотландияның лейбористері бұрынғы премьер-министр Гордон Браунның қолдауымен «Еңбекпен біріккен» атты Ұлыбританияға қолдау көрсету кампаниясын жүргізді. Анас Сарвар депутаты «2014 Шындық тобы» деп аталатын бейресми ұйымға жетекшілік етті, партия оны «жағдайды түсіндіруге және тәуелсіздік туралы нақты фактілерді жеткізуге арналған» деп сипаттады. 2012 жылдың шілдесінде Шотландияның Лейбористік партиясының мүшесі «Тәуелсіздік үшін Еңбек» атты ұйымды құрды, бұл Шотландияның тәуелсіздігі үшін «Иә, Шотландия» кампаниясын қолдаған лейбористік жақтастардың наразылық тобы болды. Шотландияның Лейбористік партиясы бұл топты партия ішінде «нақты қолдаудың» болмауына байланысты жоққа шығарды. Референдум 2014 жылдың 18 қыркүйегінде өтті, нәтижесінде «Жоқ» жағы 55,3%–44,7% есебімен жеңіске жетті. Алайда, Лейбористік партияның дәстүрлі бекіністерінің көпшілігі «Иә» жағын қолдады, оның ішінде Глазго ерекше көзге түсті. SNP мүшелерінің саны күрт өсті және пікір сауалнамаларында Лейбористік партиядан айқын басымдыққа ие болды. 2014 жылдың 24 қазанында Иоганн Ламонт басшылықтан кетіп, Ұлыбританиядағы Лейбористік партияның басшылығы Шотландияның Лейбористік партиясын реформалауға жасаған тырыстықтарына кедергі келтіргенін және оны «Лондонның филиалы сияқты» қарағанын айтты. Партияның 2014 жылғы басшылық сайлауында бұрын Шотландияның мемлекеттік хатшысы болған және референдумда одақтас жақтан белсенді науқан жүргізген Джим Мерфи жеңіске жетті. Ол сондай-ақ 2016 жылы SNP-ді жеңуді жоспарлап отырғанын және Холирудқа берілген жаңа өкілеттіктерді кедейлік пен теңсіздікті жою үшін пайдаланатынын мәлімдеді. Өзінің сайланғаннан кейінгі сөйлесінде, партияның «көңілі болашаққа ауыруы керек – біздің болашағымыз үшін күресіп, күресіп жатқан Шотландияның Лейбористік партиясы» деді. Партияның көптеген жоғары лауазымды тұлғалары, оның ішінде Мерфидің өзі (Шығыс Ренфрушир), Сыртқы істер министрі Дуглас Александр (Пейсли және Ренфрушир Оңтүстік) және Шотландия министрі Маргарет Курран (Шығыс Глазго) қызметтерінен алынды. Иан Мюррей (Эдинбург Оңтүстік) қайта сайланған жалғыз депутат болды. Бұл 1959 жылдан бері Шотландиядағы жалпы сайлауда партия ең көп дауыс жинамаған алғашқы рет болды. 2015 жылдың 16 мамырында Мерфи 2015 жылдың 13 маусымынан бастап басшылық лауазымынан кетті. Әдеттегі жағдайларда, Партия басшысының орынбасары Кезия Дугдейл басшылық міндетін атқарушы болар еді, бірақ бұрынғы басшы Иэн Грей басшылық міндетін атқарушы болып тағайындалды, өйткені Дугдейл басшылыққа үміткер болу үшін басшының орынбасарынан кеткендіктен, басшылық пен басшының орынбасары сайлауы бір уақытта өткізілді. Дугдейл 2015 жылдың 15 тамызындағы сайлауда Кен Макинтошты жеңіп, жеңіске жетті. 2015 жылдың 1 қарашасында Шотландияның Лейбористік партиясының делегаттары Ұлыбританияның «Трайдент» ядролық зымыран жүйесін жою туралы дауыс беруді қолдады. Бұл ұсынысты партия мүшелері мен кәсіподақтар басым көпшілікпен, 70% дауыспен қолдады. 2016 жылғы Шотландия парламенті сайлауында Лейбористік партия орындарының үштен бірін жоғалтып, 37-ден 24-ке дейін төмендеді. Лейбористік партия Шотландияда 98 жыл ішіндегі ең төменгі көрсеткішті – 23% дауыс жинады және 1910 жылы соңғы рет болған үшінші орынға түсті, консерваторлардан кейін. Партия үш сайлау округінде жеңіске жетті: Думбартон және Шығыс Лотиан сайлау округтерін сақтап, Эдинбург Оңтүстік сайлау округін SNP-ден алды, ал 2011 жылғы сайлау округтерінің он бірін SNP-ге және екеуін консерваторларға жоғалтты. 2017 жылғы жергілікті сайлауда Лейбористік партияның бірінші басымдықтағы дауыстарының үлесі 31,4% -дан 20,2% -ға дейін төмендеді, ал 130 орыннан ашты. Бұл партияның дауыс үлесі мен кеңесшілер саны жағынан үшінші орынға түсуіне әкелді. Сонымен қатар Лейбористік партия Глазго мен басқа үш кеңесте көпшілігін жоғалтты. 2017 жылғы жалпы сайлау науқанының басында Лейбористік партияның пікір сауалнамалары тарихи төмендікке – 13% дейін төмендеді және кейбір сауалнамаларда Шотландиядағы консерваторлардан 15% -дан астам артта қалды. Алайда, науқанның соңына қарай Лейбористік партияның пікір сауалнамалары 2015 жылы алған 24% деңгейіне дейін көтерілді. Сайлау күні партия 2015 жылғы нәтижелерін жақсартып, бүкіл ел бойынша партия үшін таңқаларлық жақсы түнде шотландтық дауыстардың 27% -ын алды және Котбридж, Глазго, Киркалди және Ратерглен сияқты дәстүрлі Лейбористік аймақтарда SNP-ден 6 орынды жеңіп алды, Шотландиядағы орындарының санын 7-ге жеткізді. Партия үшін жағымды нәтижеге қарамастан, Лейбористік партия Шотландияда үшінші орында қалды, консерваторлардан кейін 29% және SNP-ден 37%. 2017 жылдың 29 тамызында Дугдейл Шотландияның Лейбористік партиясының басшысы лауазымынан кетті. Оның орынбасары Алекс Роули 15 қарашаға дейін басшылық міндетін атқарушы болды, сол күні оның мінез-құлқына қатысты тергеу жүргізілген кезде Шотландияның Лейбористік партиясының парламенттік фракциясынан шеттетілді. Жакки Бэйли басшылық сайлау аяқталғанға дейін басшылық міндетін атқарушы болды. Шотландияның Лейбористік партиясының жаңа басшысын сайлау 2017 жылдың 11 қыркүйегінде (үміткерлерді тіркеу басталған күні) және 2017 жылдың 18 қарашасында, жаңа басшы жарияланған күні аралығында өтті. Басшылыққа үміткерлерді тіркеу 2017 жылдың 17 қыркүйегінде аяқталды. Басшылық сайлауында дауыс беруге құқығы барлар 2017 жылдың 9 қазанына дейін Шотландияның Лейбористік партиясының мүшесі болуы керек, серіктес ұйым немесе кәсіподақ арқылы тіркелген «серіктес қолдаушы» немесе онлайн тіркеліп, 12 фунт стерлинг төлеген «тіркелген қолдаушы» болуы керек еді. Дауыс беру 2017 жылдың 27 қазанында басталды және 2017 жылдың 17 қарашасының ортатүнінде аяқталды. Ричард Леонард дауыстардың 56,7% -ын алып, 2017 жылдың 18 қарашасында Шотландияның Лейбористік партиясының басшысы болып сайланды. 2019 жылдың 12 желтоқсанында Шотландияның Лейбористік партиясы Вестминстерде тек бір орынға ие болды (Эдинбург Оңтүстік). Леонард Brexit туралы алаңдаушылықтарды шешудегі Ұлыбританиялық партияның сәтсіздігіне және Шотландиялық партияның оны «SNP-нің қарқыны» деп сипаттаған қарқынына тоқтамағаны үшін өтініш айтты. Алайда, ол басшылық лауазымында қалатынын және тыңдау шараларын жүргізетінін мәлімдеді. Бұрынғы шақыруларға төтеп бергеннен кейін Леонард 2021 жылдың 14 қаңтарында басшылық лауазымынан кетті, бұл 2021 жылғы Шотландияның Лейбористік партиясының басшылық сайлауын тудырды. Содан кейін Леонардтың бай демеушілердің қысымымен кеткені хабарланды, олар Ұлыбританияның Лейбористік партиясының басшысы Кир Стармерге Леонард кеткен жағдайда ғана партияға ақша беретінін айтқан.

For the 2014 referendum on Scottish independence, Scottish Labour joined with the Conservatives and the Liberal Democrats to form the pro union Better Together campaign against Scottish independence. It was led by Alistair Darling, a former Labour minister. In addition, Scottish Labour ran its own pro UK campaign United with Labour alongside, with the support of former Prime Minister Gordon Brown. Anas Sarwar MP also led an unofficial organisation called the "2014 Truth Team", described by the party as "dedicated to cutting through the noise and delivering [ ] facts on independence". In July 2012, a member of Scottish Labour started Labour for Independence, a rebel group of Labour supporters who back Yes Scotland in the campaign for Scottish independence. The group was dismissed by the Scottish Labour leadership as lacking "real support" from within the party. The referendum was held on 18 September 2014 and resulted in a 55.3%–44.7% victory for the No side. However, many of Labour's traditional strongholds favoured the Yes side, notably including Glasgow. The SNP had a surge in membership and gained a wide lead over Labour in the opinion polls. On 24 October 2014, Johann Lamont announced her resignation as leader. She accused Labour's UK wide leadership of undermining her attempts to reform the Scottish Labour Party and treating it "like a branch office of London." The party's 2014 leadership election was won by Jim Murphy, an MP who had previously served as Secretary of State for Scotland and been a prominent campaigner for the pro Union side in the referendum. He also said that he planned to defeat the SNP in 2016, and would use the increased powers being devolved to Holyrood to end poverty and inequality. In her speech after being elected deputy leader, Kezia Dugdale said that the party's "focus has to be on the future – a Scottish Labour party that's fighting fit and fighting for our future". Many senior party figures were unseated, including Murphy himself (East Renfrewshire), Shadow Foreign Secretary Douglas Alexander (Paisley and Renfrewshire South) and Shadow Scotland Secretary Margaret Curran (Glasgow East). Ian Murray (Edinburgh South) was the only MP re elected. It was the first time since 1959 that the party had not won the most votes in Scotland at a general election. On 16 May 2015, Murphy resigned as leader effective 13 June 2015. Under normal circumstances, Deputy Leader Kezia Dugdale would become acting leader, but former Leader Iain Gray was appointed Acting Leader whilst a leadership and a deputy leadership election are being simultaneously held on account of Dugdale resigning as Deputy Leader to stand for Leader. Dugdale won the 2015 leadership election on 15 August 2015, beating Ken Macintosh. On 1 November 2015, Scottish Labour Party delegates backed a vote to scrap the UK's Trident nuclear missile system. The motion was supported by an overwhelming majority, in which both party members and unions voted 70% in favor of the motion. In the 2016 Scottish Parliament election, Labour lost a third of its seats, dropping from 37 to 24. Labour got its lowest percentage of the vote in Scotland in 98 years with 23% and fell into 3rd place, a position it last occupied in Scotland in 1910, behind the Conservatives. The party also only won 3 constituency seats: holding onto the Dumbarton and East Lothian constituencies and gaining the Edinburgh Southern constituency from the SNP, whilst losing eleven of its 2011 constituencies to the SNP and two to the Conservatives. In the 2017 local elections, Labour's share of first preference votes fell from 31.4% to 20.2%, while it lost over 130 seats. This result meant the Party fell to third place in terms of both vote share and number of councillors. Labour also lost control of Glasgow and three other councils where it had a majority. At the beginning of the 2017 general election campaign, Labour's poll ratings fell to a historic low 13%, and were more than 15% behind the Conservatives in Scotland in some polls. However, towards the end of the campaign Labour's polling increased to levels around the 24% which it had received in 2015. On election day itself, the party managed to improve on its 2015 result and received 27% of the Scottish vote in a surprisingly good night for the party nationwide, and picked up 6 seats from the SNP in traditionally Labour areas such as Coatbridge, Glasgow, Kirkcaldy, and Rutherglen, bringing its Scottish number of seats to 7. Despite the positive result for the party, Labour remained in third place in Scotland, behind the Conservatives on 29%, and the SNP on 37%. On 29 August 2017, Dugdale resigned as leader of the Scottish Labour Party. Her deputy, Alex Rowley, took over as acting leader until 15 November, when he was suspended from Scottish Labour's parliamentary party while a probe into his conduct took place. Jackie Baillie took over as acting leader until the conclusion of the leadership election. The election for a new leader of the Scottish Labour party took place between 11 September 2017 (when nominations opened) and 18 November 2017, when the new leader was announced. Nominations for leadership candidates closed on 17 September. Anyone that wished to vote in the leadership election must have either been a member of the Scottish Labour Party, an 'affiliated supporter' (through being signed up as a Scottish Labour Party supporter through an affiliated organisation or union), or a 'registered supporter' (which requires signing up online and paying a one off fee of £12) by 9 October. Voting opened on 27 October and closed at midday on 17 November. Richard Leonard won the leadership election with 56.7% of the vote and was elected as the leader of the Scottish Labour Party on 18 November. On 12 December 2019, Scottish Labour returned to having only one seat in Westminster (Edinburgh South). Leonard apologised for the UK party failing to address concerns over Brexit and for the Scottish party not having stopped what he described as the "SNP juggernaut". However, he said he would continue as leader and carry out a listening exercise. After surviving previous calls for him to go, Leonard resigned as leader on 14 January 2021, triggering the 2021 Scottish Labour leadership election. Shortly afterwards, it was reported that Leonard had been pressured into resigning by wealthy donors, who told UK Labour leader Keir Starmer that they would not give money to the Westminster party unless Leonard quit.

2021 қазіргі: Анас Сарвар және екінші тәуелсіздік референдумына қарсылық

2021 жылдың 27 ақпанында бұрынғы вице-лидер Анас Сарвар Шотландияның Еңбек партиясының басшысы болып сайланды, бәсекелес Моника Ленноннан 57,6%-қа қарсы 42,4% дауыспен жеңіске жетіп, партияны жазылып, біріктіруге уәде берді. 2021 жылғы Шотландия парламенті сайлауында Еңбек партиясы тағы екі орынды жоғалтты, оның ішінде Шығыс Лотиан сайлау округіндегі орынды да, нәтижесінде олардың парламент мүшелерінің саны 22-ге дейін төмендеді, бұл тарихи төмен көрсеткіш. Дереккөздің сенімділігі күмәнді: 2023 жылдың мамыр айы. Олар сайлау округі және тізім бойынша дауыс берудегі ең нашар нәтижелерін тіркеді, бірақ бұл Сарвар басшылыққа келгеннен кейін көптеген сауалнамаларда болжалғаннан жақсы болды, олардың кейбіреулері Еңбек партиясының Шотландиялық жасылдардан кейін төртінші орынға түсуі мүмкін екенін болжаған. Сарвар басшылығымен Шотландиялық Еңбек партиясы конституциялық ұстанымын – бірігуді қайта растады, бұл кейде кандидаттарды іріктеуде даулы мәселелерге әкелді. Партия жергілікті сайлауда "Қызыл Орденге" байланысты бірнеше кандидаттарды ұсынғаны үшін сынға ұшырады. 2022 жылдың ақпан айында Times Radio радиосына берген сұхбатында Сарвар: "[Еңбек партиясы] адамдарға қандай балама мүмкіндіктер бар екенін және бұл олардың өміріне қандай өзгерістер әкелетінін көрсетуі керек, осылайша олар консерваторларға немесе ШҰЖ-ға қарсы емес, Еңбек партиясына оң дауыс береді. Шындығында, мен ұйым ретінде біздің қаншалықты құрылымсыз екенімізді толық түсінбедім, тек саяси хабарламамыз бен саяси нәтижелеріміз ғана емес, ұйым ретінде біздің қаншалықты құрылымсыз екенімізді түсінбедім." Партия келесі айда дәстүрлі қызыл раушанды қызыл және күлгін қызылгүлге ауыстырып, жаңаша бейнеледі. Партия өкілі: "Шотландиялық Еңбек партиясы партияны өзгертуге және Шотландия халқының сенімін қайтаруға бейілді. Біз шотландтардың жағындамыз және олар бізге қосылып, болашақты бірге құрамыз деп үміттенеміз. Ол үшін бізге жаңа идеялар мен жаңа ойлау қажет. Осы аптада Шотландиялық Еңбек партиясының конференциясында сіздер Анас Сарвардың болашаққа қарай үнемі назар аударатынын естисіздер." 2022 жылғы жергілікті сайлауда Еңбек партиясы аз ғана жетістікке жетіп, консерваторлардан озып, 20 орын қосып, дауыс үлесін сәл арттырып, екінші орынға көтерілді, бірақ ШҰЖ-дан әлі де қашықтықта қалды. 282 орынмен, бұл Еңбек партиясының 1977 жылдан бергі екінші нашар нәтижесі болды, тек 2017 жылы жеңілген 262 орыннан ғана төмен болды. Сайлаудан кейін партия ШҰЖ немесе Жасылдармен келісімдер жасауға немесе коалиция құруға уәде бермей, керісінше, бірнеше жағдайда консерваторлар мен либерал-демократтармен бірлесіп, азшылық үкіметін құруды жөн көрді. Эдинбургте консерваторларға кеңесте орын берген келісімге дауыс беруден бас тартқан екі кеңесшіні қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Сарвар, Стармер сияқты, Шотландияның тәуелсіздігі туралы екінші референдумға қарсылығын білдірді, Еңбек партиясының үкіметі 30-бап бойынша оны өткізуге рұқсат бермейтінін мәлімдеді. 2023 жылдың қазан айында Еңбек партиясы Майкл Шенкс сайланғаннан кейін 2023 жылғы Ратгерглен және Гамильтон-Уэст сайлауында жеңіске жетті. Майкл Шенкс 2015 жылдан бері осы орынды иеленген ШҰЖ партиясынан 24,1% дауыспен жеңіске жетті.

On 27 February 2021, former Deputy Leader Anas Sarwar was elected Leader of the Scottish Labour Party, defeating rival Monica Lennon by 57.6% to 42.4% and promised to heal and unite the party. At the 2021 Scottish Parliament election, Labour lost a further two seats including the constituency seat of East Lothian, bringing their number of MSPs to 22, an all time low. Unreliable source: date=May 2023 They also recorded their worst performance on both the Constituency and List vote in terms of vote share, however it was better than had been predicted by many polls at the start of Sarwar's tenure as leader, some of which had predicted Labour to potentially fall to fourth place behind the Scottish Greens. Under Sarwar's leadership, Scottish Labour have re affirmed their constitutional position of unionism which has led to a sometimes controversial selections of candidates. The party has been criticised for fielding a number of candidates affiliated with the Orange Order in local elections. In February 2022, during an interview on Times Radio, Sarwar said: "[Labour] have got to demonstrate to people the kind of alternative we can have and the difference it would make to people's lives so they positively vote Labour, not just negatively vote against the Tories or the SNP. If I'm honest, I didn't quite grip or grasp how I think hollowed out we were as an organisation, not just in terms of our political message and our political result, as an organisation I hadn't really grasped how hollowed out we were." The party rebranded the following month, changing its traditional red rose logo to a red and purple thistle. A party spokesman said: "Scottish Labour is committed to transforming our party to win back the trust of the people to Scotland. We're on the side of the Scots, and hope they'll join us so we can build the future together. To do that we need new ideas and new thinking. At Scottish Labour conference this week you will hear Anas Sarwar relentlessly focus on the future." At the 2022 local elections, Labour made minor gains and overtook the Conservatives into second place by gaining 20 seats and a slight increase in their share of the vote, but still finished far behind the SNP; with 282 seats overall, it was Labour's second worst worst result since 1977, beaten only by the 262 seats won in 2017. The party was criticised in the aftermath of the elections for pledging to do no deals or partake in coalitions with the SNP or the Greens, instead choosing to work with the Conservatives and Liberal Democrats to form minority administrations in several cases. In Edinburgh, they suspended two councillors for refusing to vote for the deal which gave Conservatives positions within the council. Sarwar, like Starmer, voiced his opposition to a proposed second Scottish independence referendum, stating that a Labour government would not grant a Section 30 order for one to be held. In October 2023, Labour won the 2023 Rutherglen and Hamilton West by election with the election of Michael Shanks. Michael Shanks was elected with a 24.1% swing from the SNP who held the seat since 2015.

Төменгі палата

Сайлау Шотландия +/– Рангі % Орындықтар қаңтар 1910 5.1 3-ші желтоқсан 1910 3.6 1 3-ші 1918 22.9 3 4-ші 1922 32.2 23 1-ші 1923 35.9 5 1-ші 1924 41.1 8 2-ші 1929 42.3 10 1-ші 1931 32.6 29 3-ші 1935 36.8 13 2-ші 1945 47.9 17 1-ші 1950 46.2 1-ші 1951 47.9 2 2-ші 1955 46.7 1 2-ші 1959 46.7 4 1-ші 1964 48.7 5 1-ші 1966 49.8 3 1-ші 1970 44.5 2 1-ші ақпан 1974 36.6 4 1-ші қазан 1974 36.3 1 1-ші 1979 41.6 3 1-ші 1983 35.1 3 1-ші 1987 42.4 9 1-ші 1992 39.0 1 1-ші 1997 45.6 7 1-ші 2001 43.3 1-ші 2005 39.5 15 1-ші 2010 42.0 1-ші 2015 24.3 40 2-ші 2017 27.1 6 3-ші 2019 18.6 4-ші

Шотландия Парламенті

Сайлау округі Өңірлік Жалпы орын саны +/– Рангы Үкімет Дауыстар % Орын саны Дауыстар % Орын саны 1999 908,346 38.8 786,818 33.6 1 2003 663,585 34.6 561,375 29.3 6 1 2007 648,374 32.1 595,415 29.2 4 2 2011 630,461 31.7 523,469 26.3 9 2 2016 514,261 22.6 435,919 19.1 13 3 2021 584,392 21.6 485,819 17.9 2 3

Жергілікті кеңестер

Сайлау үлесі Кеңесшілер саны +/- 1995 43.6 1999 36.6 63 2003 32.6 41 2007 28.1 161 2012 31.4 46 2017 20.2 133 2022 21.7 20

Еуропалық Парламент

1999 жылғы сайлаудан бастап дауыс беру жүйесі өзгергенін ескеріңіз. Шотландия сайлаулары +/– % Орын саны 1979 33.0 1984 40.7 3 1989 41.9 2 1994 42.5 1 1999 28.7 3 2004 26.4 1 2009 20.8 2014 25.9 2019 9.3 2