Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Вирджиния Эйр Лайн Реилрод (VAL) – 1908 жылдан 1975 жылға дейін Орталық Вирджинияда жұмыс істеген қысқа желілік темір жол. Ол Вирджиния Эйр Лайн Реилвей компаниясы тарапынан Вирджиния штатындағы Линдсей қаласындағы Чесапик және Огайо темір жолының (C&O) Пьемонт тармағын Вирджиния штатындағы Бремо Блаффқа жақын орналасқан Strathmore Yard қаласындағы C&O Джеймс өзені желісінің Риванна тармағымен байланыстыру үшін салынған. Бұл маршрут бір кезде Вашингтон, округ Колумбия аймағына көмір жеткізудің маңызды бөлігі болған. 67 жыл бойы қолданылуы төмендегеннен кейін теміржол желісіндегі қызмет қысқартылып, ақырында тоқтатылды. Карисбрук қаласында көпір салу үшін гранит кеніші ашылды. Жобаның бюджеті 900 000 долларға бағаланып, бір мильге шамамен 30 000 доллар жұмсалды. 1908 жылдың мамыр айында, Вирджиния Эйр Лайн Реилвей компаниясының президенті "Капитан" Т.О. Трой атымен жаңадан аталған Кларкланд қаласында теміржол желісі үшін толық қызмет көрсету агенттігі салынды. 1908 жылдың қазан айында аяқталған бұл тармақ маршруты Шарлоттсвилл мен Уэйнсборо арасындағы Көк Таулардың астынан өтетін туннельдерге сыймайтын тым биік немесе кең жүктерді тасымалдауға арналған. Вашингтон, округ Колумбия және Солтүстік Вирджинияға арналған көмір Джеймс өзені желісі арқылы Strathmore Yard-тағы маршруттың оңтүстік қосылысына жіберілді. Содан кейін жүк Вирджиния Эйр Лайн арқылы Линдсейдегі солтүстік қосылысына дейін өтіп, Гордонсвиллге қарай жалғасты. C&O компаниясы 1909 жылдың шілдесінде компанияны тікелей басқара бастады және 1912 жылдың шілдесінде толыққанды сатып алды. Стивенс 1920 жылы C&O президенті лауазымынан кетті.
Virginia Air Line Railroad (VAL) was a short line railroad that operated from 1908 to 1975 in Central Virginia. It was built by the Virginia Air Line Railway Company to connect the Chesapeake and Ohio Railroad's (C&O) Piedmont Subdivision at Lindsay, Virginia, to the Rivanna Subdivision of C&O's James River Line at Strathmore Yard, near Bremo Bluff, Virginia. The route was once an important link for providing coal to power the Washington, D. C. area. service on the rail line was cut back and eventually abandoned after 67 years of declining use. A quarry was opened in Carysbrook to mine granite for bridge construction. The project was budgeted at $900,000 at a cost of about $30,000 per mile. Around May 1908, a full service agency for the rail line was built in the town of Clarkland, newly renamed Troy after Virginia Air Line Railway company president "Captain" T. O. Troy. Completed in October 1908, this branch route was built to handle cargo that would have otherwise been too tall or wide to fit through the tunnels that crossed the Blue Ridge Mountains between Charlottesville and Waynesboro. Coal destined for Washington, D. C. and Northern Virginia was sent down the James River Line to the southern junction of the route at Strathmore Yard, The shipments then proceeded up the Virginia Air Line to the northern junction at Lindsay, and continued on to Gordonsville. C&O began to operate the company directly in July 1909, and acquired it outright in July 1912. Stevens stepped down as the president of C&O in 1920.
Құлдырау
1927 жылдың ақпан айында жолаушылар пойыздарының үздіксіз қызметі әр бағытта күніне бір пойызға дейін азайтылды және 1932 жылдың маусым айында аралас пойыздармен алмастырылды. 30 мегаватттық көмірмен қыздырылатын электр станциясы Бремо Блаффта, Джеймс өзені жолының бойында салынды, бұл станцияға көмір жеткізу үшін Вирджиния әуе желісі темір жолына қосылу қажет болмады. 1954 жылдың маусым айына қарай қалған барлық аралас пойыздар тоқтатылды.
In February 1927, dedicated passenger rail service was reduced to one train per day in each direction, and replaced by mixed trains in June 1932. constructed a 30 megawatt coal fired power station right along the path of the James River Line at Bremo Bluff, which did not require the connection through the Virginia Air Line Railway for coal shipments. By June 1954, all remaining mixed train service had come to an end.