Немец актрисасы Сибилле Шмицтің трагедиялық өмірі

Кіріспе

Сибил Мария Кристина Шмиц (2 желтоқсан 1909 – 13 сәуір 1955) – неміс актрисасы.

Өмірбаян

Шмиц Кёльндегі актерлік мектепте оқыды және 1927 жылы Берлиндегі Макс Рейнхардтың Германия театрында алғашқы рөлін алды. Бір жыл өткен соң, ол "Фрейе Фарт" (1928) фильмінде кинода дебют жасады, бұл фильм сыншылардың назарын алғаш рет оған аударды. Оның ерте туындыларының ішінде Пабсттың "Жоғалған қыздың күнделігі" (1929), Дрейердің "Вампир" (1932) және, ақырында, F. P.1 (1932) фильмдері бар, онда ол алғашқы басты рөлін ойнады. Шмиц "Дер Херр дер Велт" (1934), "Абсхиедсвальцер" (1934), "Эйн идеалды әйел" (1935) және "Ферман Мария" (1936) фильмдері арқылы неміс киносындағы көрнекті актриса ретінде танылды. Ол сонымен қатар "Die Umwege des schönen Karl" (1937), "Вулкандағы би" (1938), "Die Frau ohne Vergangenheit" (1939), "Trenck, der Pandur" (1940) және "Титаник" (1943) фильмдерінде де ойнады. Шмицтің мансабы жоғары деңгейде қалып отырды, бірақ ол ешқашан Рейхсфильмкамера тарапынан ресми түрде мақұлданбады және Йозеф Геббельспен шиеленіскен қарым-қатынаста болды. Дегенмен, оның арийлік емес сыртқы келбеті оны көбінесе femme fatale немесе мәселелі шетелдік әйелдер рөліне бекітті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Шмицтің үшінші рейх кезінде үздіксіз жұмыс істегені үшін неміс кино қауымы жақтырмады, сондықтан оған рөлдер алу қиын болды. Ол "Zwischen gestern und morgen" (1947), "Sensation in Savoy" (1950) және "Illusion in a Minor Key" (1952) сияқты фильмдерде эпизодтық рөлдерде ойнады, бірақ алкоголизм, есірткіге тәуелділік, депрессия, бірнеше өзін-өзі өлтіруге талпыныс және психиатриялық клиникаға жатқызылумен күресті. Оның өзін-өзі жоюға бейім мінез-құлқы және ерлер мен әйелдермен көптеген дау-мажарлары Шмицті кино индустриясынан және оның күйеуі, сценарист Харальд Г. Петерссоннан одан әрі алшақтатты. Қызықтай жайт, ол өзіне қол жұмсағанға дейін екі жыл бұрын түсірген соңғы фильмінде ("Жар жағалаундағы үй", 1953, қазір жоғалған фильм деп есептеледі) Шмицтің кейіпкері соңғы үмітсіздік әрекеті ретінде өзін-өзі өлтірді. Франк Висбардың "Белгісіз" (1936) фильмі де Шмицтің кейіпкерінің өзін-өзі өлтіруімен аяқталады, бұл да соңғы үмітсіздік әрекеті болып табылады.

Schmitz attended an acting school in Cologne and got her first engagement at Max Reinhardt's Deutsches Theater in Berlin in 1927. Only one year later, she made her film debut with Freie Fahrt (1928), which attracted her first attention from the critics. Her other early movies include Pabst's Diary of a Lost Girl (1929), Dreyer's Vampyr (1932), and eventually F. P.1 (1932), where she played her first leading role. Schmitz established herself as a prominent actress in the German cinema with the films which followed including Der Herr der Welt (1934), Abschiedswalzer (1934), Ein idealer Gatte (1935), and Fährmann Maria (1936). She also had roles in Die Umwege des schönen Karl (1937), Dance on the Volcano (1938), Die Frau ohne Vergangenheit (1939), Trenck, der Pandur (1940) and Titanic (1943). Schmitz's career remained strong even though she was never officially endorsed by the Reichsfilmkammer and had a strenuous relationship with Joseph Goebbels. However, her explicitly non Aryan appearance relegated her mostly to femme fatales or problematic foreign women. After World War II, Schmitz was shunned by the German film community for continuously working during the Third Reich, and it became difficult for her to land roles. She appeared in supporting roles in such movies as Zwischen gestern und morgen (1947), Sensation in Savoy (1950), and Illusion in a Minor Key (1952), but was beset with alcoholism, drug abuse, depression, several suicide attempts and the committal to a psychiatric clinic. Her self destructive behavior and numerous affairs with both men and women further alienated Schmitz from the film industry and her husband, screenwriter Harald G. Petersson. Coincidentally, the last film she made less than two years before taking her own life (1953's The House on the Coast, now considered a lost film) had Schmitz's character dying by suicide as a last act of desperation. A much earlier film, Frank Wisbar's The Unknown (1936) ends with the suicide of Schmitz's character, also in a final act of desperate hopelessness.

Өлім

1955 жылы 13 сәуірде Шмиц ұйықтайтын дәрілердің көп мөлшерін ішіп өз-өзіне қол жұмсады; ол 45 жаста болған. Ол қайтыс болған кезде Мюнхенде Урсула Мориц атымен танысқан әйелмен бірге тұрған, ол дәрігер еді және оған морфин қымбат бағамен сатқан деген күдік бар. Шмицтің отбасы актриса Морицке қажет болмай қалғаннан кейін, дәрігер оның өзін-өзі өлтіруіне көмектескенін мәлімдеді. Шмицтің қайтысынан бір жыл өткен соң доктор Морицке қарсы дұрыс емес медициналық көмек көрсеткені үшін қылмыстық іс қозғалды.

Мұра

Шмицтің соңғы жылдары Райнер Вернер Фассбиндердің 1982 жылы түсірілген "Вероника Восс құштарлығы" фильмінің негізі болды. 2000 жылы Ахим Подак жазған және түсірген "Өліммен би: Ufa жұлдызы Сибиль Шмитц" (ағылшын тілінде: Dance with Death: The Ufa Star Sybille Schmitz) атты деректі фильмде ол тақырып болды. Деректі фильм де, Фассбиндер фильмі де Вероника Восс Criterion DVD-сінде қолжетімді. "Vampire Hunter D" романдарының біріндегі әуесқой вампир Сибиль Шмитц деп аталды, бұл Шмитцтің "Vampyr" фильміндегі рөліне сілтеме.