Екінші дүниежүзілік соғысындағы американдық теңізші офицері Чарльз МакВейдің тағдыры
Charles B. McVay III
Чарльз МакВэй III – офицер ВМС США, капитан крейсера "Индианаполис". Суд за потерю корабля, несмотря на секретную миссию и радиомолчание. История трагедии ВМВ.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері (1898–1968)
WWII United States Navy officer (1898–1968)
Чарльз Батлер Маквей III (31 тамыз 1898 – 6 қараша 1968) – американдық теңіз офицері және 1945 жылы ұрыс кезінде құлаған «Индианаполис» крейсерінің командирі. АҚШ Әскери-теңіз күштері тарихындағы барлық капитанның ішінде, ол радио байланысын тоқтату туралы жоғары құпия тапсырмада болғанына қарамастан, соғыс әрекеті салдарынан батқан кемесі үшін әскери сотқа тартылған жалғыз адам. Оның кемесін батырған жапон командирінің куәлігі де Маквейді кінәсіз деп тануға көмектескендей болды. Оның әкесі, Чарльз Батлер Маквей кіші (1868–1949), «Ұлы Ақ Флоттың» (1907–1909) саяхаты кезінде «Янктон» тендерінің командирі, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы және 1930-жылдардың басында Азиялық Флоттың Бас қолбасшысы болды. Чарльз III 1920 жылы Мэриленд штатының Аннаполис қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітірген. 1944 жылғы қарашада «Индианаполис» крейсеріне командир болып тағайындалғанға дейін Маквей Вашингтондағы Біріккен Штабтардың Бірлескен барлау комитетінің төрағасы болды – бұл Одақтың ең жоғары барлау бөлімі еді. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында ол от астында көрсеткен батылдығы үшін «Күміс Жұлдыз» орденімен марапатталды. Маквей кемені Иво Джимаға шабуыл кезінде, содан кейін 1945 жылғы көктемде Окинаваны бомбалау кезінде басқарды. Осы кезде «Индианаполис» крейсерінің әуеге қарсы артиллериясы 31 наурызда кемеге камикадзе шабуыл жасамас бұрын жеті жау ұшағын атып түсірді. Шабуыл салдарынан сегіз адам қаза тауып, кеменің корпусына зиян келді. Маквей кемені жөндеу үшін Калифорниядағы Маре аралына қауіпсіз жеткізіп келді.
Charles Butler McVay III (August 31, 1898 – November 6, 1968) was an American naval officer and the commanding officer of the cruiser Indianapolis which was lost in action in 1945, resulting in a significant loss of life. Of all captains in the history of the United States Navy, he is the only one subjected to court martial for losing a ship sunk by an act of war, despite the fact that he was on a top secret mission maintaining radio silence. The testimony of the Japanese commander who sank his ship also seemed to exonerate McVay. His father, Charles Butler McVay Jr. (1868–1949), commanded the tender Yankton during the cruise of the Great White Fleet (1907–1909), was an admiral in the United States Navy during World War I, and served as Commander in Chief of the Asiatic Fleet in the early 1930s. Charles III was a 1920 graduate of the United States Naval Academy at Annapolis, Maryland. Before taking command of Indianapolis in November 1944, McVay was chairman of the Joint Intelligence Committee of the Combined Chiefs of Staff in Washington, D. C., the Allies' highest intelligence unit. Earlier in World War II, he was awarded the Silver Star for displaying courage under fire. McVay led the ship through the invasion of Iwo Jima, then the bombardment of Okinawa in the spring of 1945, during which Indianapolis anti aircraft guns shot down seven enemy planes before the ship was struck by a kamikaze on March 31. The strike inflicted heavy casualties, including eight dead, and penetrated the ship's hull. McVay returned the ship safely to Mare Island in California for repairs.
Индианаполистің батуы
Сол жылы «Индианаполис» кемесіне Хиросима мен Нагасакиге тасталатын атом бомбаларында пайдаланылатын бөлшектер мен ядролық материалдарды Тинианға жеткізу туралы бұйрық келді. Жеткізілімнен кейін, кеме Окинава маңындағы одан әрі қызметке бару үшін жолға шықты. 1945 жылдың 30 шілдесінде таңертең «Индианаполис» кемесіне командир Мочицура Хашимото басқаратын I 58 жапондық суасты қайығы шабуыл жасады. Хашимото алты торпеда ұшырып, «Индианаполис» кемесіне екі рет тигізді. Бірінші торпеда кеменің мұртынан 12 метрден астам бөлігін қиратты, екіншісі көпірдің астындағы оң жақ бортына тиді. «Индианаполис» дереу 15 градусқа еңкейіп, 12 минут ішінде батып кетті. 1195 адамдық экипаждың 879-ы қаза тапты, бұл АҚШ Әскери-теңіз күштері тарихындағы ең ірі апаттардың біріне айналды.
Later that year, Indianapolis received orders to carry parts and nuclear material to Tinian to be used in the atomic bombs which were soon to be dropped on Hiroshima and Nagasaki. After delivery, the ship was en route to report for further duty off Okinawa. Early on July 30, 1945, Indianapolis was attacked by the Japanese submarine I 58 under Commander Mochitsura Hashimoto. Hashimoto launched six torpedoes and hit Indianapolis twice. The first removed over forty feet of her bow, the second hit the starboard side below the bridge. Indianapolis immediately took a fifteen degree list, capsized and sank within 12 minutes. Of the crew of 1,195 men, 879 men died, becoming one of the greatest US Navy disasters ever.
Құтқару кешіктірілді
Кемедегі 1196 адамның шамамен 300-і бастапқы шабуылда қаза тапты немесе суға батуын болдырмау үшін бөлімдер жабылып, суға батып кетті. Екіпаждың қалған 900-і кемеден қашып кетті. Олардың кейбіреуі құтқару қайықтарысыз суда қалды, ал төрт күннен кейін (100 сағаттан соң) 316 аман қалғанды құтқару жұмысы аяқталды. Әскери-теңіз күштерінің құпия миссияларға қатысты регламентіне сәйкес, кеме "кешіккені" туралы хабарланбады. Құтқару жұмысы тек ұшқыш лейтенант Уилбер (Чак) Гвинн мен оның серігі лейтенант Уоррен Колвеллдің әдеттегі патрульдік рейсінде аман қалғандарды байқағаннан кейін ғана басталды. Кемеден тастап кеткендердің көпшілігі кемеде алған жарақаттарынан, сусызданудан, шаршаудан, тұзды су ішуден және акула шабуылынан зардап шекті. Теңіз тыныш болғанмен, көріну нашар еді. Indianapolis кемесі жоспарланғандай 31-ші күні Лейтеге жетпегеніне қарамастан, кешіккені туралы ешқандай хабарлама жолданбады. Бұл кемшілік кейін "Қозғалыс есебі жүйесін дұрыс түсінбегендіктен" деп ресми түрде тіркелді.
About 300 of the 1,196 men on board either died in the initial attack or were trapped belowdecks and drowned when compartments were sealed to prevent sinking. The remainder of the crew, about 900 men, abandoned ship. Some were left floating in the water, many without lifeboats, until the rescue of 316 survivors was completed four days (100 hours) later. Because of Navy protocol regarding secret missions, the ship was not reported "overdue". Rescue came only after survivors were spotted by pilot Lieutenant Wilber (Chuck) Gwinn and co pilot Lieutenant Warren Colwell on a routine patrol flight. Of those who did abandon ship, most casualties were due to injuries sustained aboard the ship, dehydration, exhaustion, drinking salt water and shark attacks. The seas had been moderate, but visibility was not good. Indianapolis had been steaming at When the ship did not reach Leyte on the 31st, as scheduled, no report was made that she was overdue. This omission was officially recorded later as "due to a misunderstanding of the Movement Report System".
Дау
Маквей жараланды, бірақ аман қалды және құтқарылғандардың арасында болды. Ол Әскери-теңіз күштерінен неліктен өз адамын құтқаруға төрт күн кеткенін бірнеше рет сұрады, бірақ жауап алмады. Әскери-теңіз күштері ұзақ уақыт бойы SOS хабарламалары қабылданбағанын мәлімдеді, себебі кеме радио байланысын толығымен үзу саясатын сақтады; құпия ақпараттардан шығарылған құжаттар үш SOS хабарламасының бөлек қабылданғанын көрсетті. Бір командир мас болғандықтан, екіншісі бұл жапондық алдау деп ойлады, ал үшіншісі ешкімді мазаламауға бұйрық берді. Әскери-теңіз сотының тергеушілері Маквейді «Индианаполис» кемесінің жоғалуы үшін әскери сотқа беруді ұсынғаннан кейін, адмирал Честер Нимиц келіспеді және капитанға сөгіс жазбасын берді. Адмирал Эрнест Кинг Нимицтің шешімін жоққа шығарып, әскери сотты шақырды, оны кейіннен Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джеймс Форрестал ұйымдастырды. Маквей зигзаг тәсілін қолданбағаны және кемені уақтылы тастап кетуге бұйрық бермегені үшін айыпталды. Ол бірінші айып бойынша кінәлі деп танылды. Жапондық суасты кемелері туралы ақпарат сот алдында және Маквейге дейін жасырын сақталды. Сот Маквейді капитан шенінен 100 саты төмендетіп, командир шенінен де 100 саты төмендетуге үкім шығарды. Алайда, 1946 жылы Әскери-теңіз операцияларының бастығы болған адмирал Нимицтің өтініші бойынша, Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Форрестал Маквейдің жазасын жеңілдетіп, оны қайта қызметке орналастырды. Жапондық суасты кемелерінің командирі Хашимото сол кездегі көрінуді жақсы деп сипаттады, бұл оның «Индианаполис» кемесін нысанаға алып, батыра алғанын растады. Ол сондай-ақ зигзаг тәсілінің ешқандай әсері болмайтынын, себебі ол кемені жақсы жағдайда батыра алатынын айтты. Американдық суасты кемелерінің сарапшылары «зигзаг» тәсілінің жау суасты кемелерінен қашуда тиімді еместігін растады. Хашимото да осыны куәландырды. Бұл куәлікке қарамастан, ресми шешім бойынша көріну жақсы болды және сот Маквейді зигзаг тәсілін қолданбағаны үшін жауапты деп тапты. Тағы бір даулы мәселе – адмиралдардың «Индианаполис» кемесін қауіпті жағдайға түсіргеніне қатысты дәлелдер. Мысалы, Маквей «Индианаполис» кемесіне эскорттық жойғыш сұраған, бірақ оның өтініші қабылданбады, себебі сол кезде жойғыштардың басымдығы Окинаваға көліктерді сүйемелдеу және Жапонияға қарсы В-29 шабуылдарында құлаған ұшақ экипаждарын құтқару болды. Сондай-ақ, теңіз командасы Маквейдің бағыты соғыстың сол кезеңінде қауіпсіз болады деп есептеді. Маквей кемесінің жоғалуы үшін әскери сотқа тартылған жалғыз капитан болды. Көпшілік пікір оның Әскери-теңіз күштерінің кінәсін жамылған адамы болғанын көрсетті. Бұл үкім Маквейдің мансабын аяқтады, өйткені ол ағалықтарын жоғалтты, бірақ жазасы министр Джеймс Форрестал тарапынан жеңілдетілді, себебі Маквейдің кеме батуға дейінгі батылдығы ескерілді. 1949 жылы әскери-теңіз күштерінен зейнетке шыққан кезде Маквей контр-адмирал шеніне көтерілді, бірақ ол өзіне жасалған қатысуды ешқашан жеңе алмады. «Кемеден кету» атты кітабында Ричард Ньюкомб адмирал Кингтің Маквейді әскери сотқа беруге бұйрық беру себебін түсіндіреді. Капитан Маквей III-нің әкесі, адмирал Чарльз Б. Маквей-дің айтуынша, «Кинг ешқашан кек тартпайды». Кинг Маквейдің әкесінің қолбасшылығындағы кіші офицер болған кезде Кинг және басқа офицерлер бірнеше әйелді кемеге жасырып әкелген. Адмирал Маквей Кингтің іс тізіміне осыған байланысты сөгіс жазбасын қойдыртқан. «Енді», - деп ашуланды ол, - «Кинг менің ұлымды маған кек алу үшін пайдаланды».
McVay was wounded but survived, and was among those rescued. He repeatedly asked the Navy why it took four days to rescue his men but never received an answer. The Navy long claimed that SOS messages were never received because the ship was operating under a policy of radio silence; declassified records show that three SOS messages were received separately. None were acted upon because one commander was drunk, another thought it was a Japanese ruse, and the third had given orders not to be disturbed. After a Navy Court of Inquiry recommended that McVay be court martialed for the loss of Indianapolis, Admiral Chester Nimitz disagreed and instead issued the captain a letter of reprimand. Admiral Ernest King overturned Nimitz's decision and recommended a court martial, which Secretary of the Navy James Forrestal later convened. McVay was charged with failing to zigzag and failure to order abandon ship in a timely manner. He was convicted on the former. Knowledge of Japanese submarines in the area was withheld from the court and from McVay, prior to sailing. The court sentenced McVay to lose 100 numbers in his temporary rank of Captain and 100 numbers in his permanent rank of Commander. However, in 1946, at the behest of Admiral Nimitz who had become Chief of Naval Operations, Secretary of the Navy Forrestal remitted McVay's sentence and restored him to duty. Hashimoto, the Japanese submarine commander, was on record as describing visibility at the time as fair, which is corroborated by the fact that he was able to target and sink Indianapolis in the first place. He also testified that zigzagging would not have made a difference, as he would have still sunk Indianapolis due to being in such a good position to do so. American submarine experts testified that "zigzagging" was a technique of negligible value in eluding enemy submarines. Hashimoto also testified to this effect. Despite that testimony, the official ruling was that visibility was good, and the court held McVay responsible for failing to zigzag. An additional point of controversy is evidence that the admirals in the United States Navy were primarily responsible for placing the ship in harm's way. For instance, McVay requested a destroyer escort for Indianapolis, but his request was denied because the priority for destroyers at the time was escorting transports to Okinawa and picking up aircrew downed in B 29 raids on Japan. Also, naval command assumed McVay's route would be safe at that point in the war. McVay was the only captain to be court martialed for the loss of his ship. It was widely felt that he had been a fall guy for the Navy. The conviction effectively ended McVay's career as he lost seniority, although the sentence was overturned by Secretary James Forrestal owing to McVay's bravery prior to the sinking, and McVay was finally promoted to rear admiral when he retired from the navy in 1949, although he apparently never got over his treatment. In his book Abandon Ship, author Richard F. Newcomb posits a motive for Admiral King's ordering McVay's court martial. According to Captain McVay III's father, Admiral Charles B. McVay Jr., "'King never forgot a grudge". King had been a junior officer under the command of McVay's father when King and other officers snuck some women aboard a ship. Admiral McVay had a letter of reprimand placed in King's record for that. "Now," he raged, "King's used [my son] to get back at me."
Өзін-өзі өлтіру
1968 жылғы 6 қарашада Маквей Коннектикут штатының Личфилд қаласындағы үйінде өзін-өзі атып өлтірді. Ол 38-ші калибрлі офицерлік үлгідегі Colt тапаншасын қолданды. USS Indianapolis Legacy Organization мәліметінше, ол 1906 жылы жасалған және атауына қарамастан, АҚШ Әскери-теңіз күштеріне берілмеген. Көбінесе бұл тапанша Маквейдің қызметтік тапаншасы деп есептеледі, бірақ ол олай болған жоқ. Тағы бір миф бар, ол бала кезінде бақытқа арнап алған ойыншық теңізшіні қолында ұстаған деген. Бұл да жалған, себебі Legacy Organization алған полиция есептерінде мұндай ақпарат жоқ және суреттерде оның тапаншасынан басқа ешқандай зат көрсетілмеген. Қандай да бір хат қалдырылмаса да, Маквейге жақын адамдар оның жалғыздықтан зардап шеккенін білген, әсіресе 1961 жылы әйелі қатерлі ісіктен қайтыс болғаннан кейін. Сонымен қатар, Маквей өмірі бойы Indianapolis кемесінде қызмет еткен матростардың қайғылы туыстарынан келіп түскен жаман хаттар мен телефон қоңырауларынан күйзелген. 2000 жылғы қазан айында АҚШ Конгресі «Маквей USS Indianapolis кемесінің жоғалуы үшін кінәсіз» деп жазылған Конгресс шешімін қабылдады. Президент Клинтон да бұл шешімге қол қойды. Командир Хашимото ақталуға бес күн бұрын (25 қазанда) дүниеден озды. 2001 жылғы мамыр айында Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Гордон Р. Ингленд Indianapolis кемесінің бұрынғы командирі капитан Уильям Тотиге Конгресс шешімін Маквейдің Әскери-теңіз күштеріндегі ресми жеке ісіне енгізуді бұйырды.
On November 6, 1968, McVay committed suicide by shooting himself at his home in Litchfield, Connecticut. He used a Colt pistol, an Officer's Model Target 38 Special. It was manufactured in 1906 and was not issued to the US Navy despite what the name could lead some to believe, according to the USS Indianapolis Legacy Organization. Commonly this pistol has been referred to as McVay's service pistol, which it was not. There is another myth, that he was holding in his hand a toy sailor he had received as a boy for a good luck charm. This is also untrue, as police reports obtained by the Legacy Organization do not mention this nor show any other objects in the pictures aside from his pistol. Though a note was not left, McVay was known by those close to him to have suffered from loneliness, particularly after losing his wife to cancer in 1961. McVay also struggled throughout his life from the impact of vitriolic letters and phone calls he periodically received from grief stricken relatives of dead crewmen who served aboard Indianapolis. In October 2000, the United States Congress passed a Sense of Congress resolution that McVay's record should reflect that "he is exonerated for the loss of the USS Indianapolis." President Clinton also signed the resolution. Commander Hashimoto died five days before the exoneration (on 25 October). In May 2001, Secretary of the Navy Gordon R. England ordered Captain William Toti, former commanding officer of Indianapolis, to enter the Sense of Congress resolution into McVay's official Navy personnel record.
Танымал мәдениетте
Маквейдің кемесі, бірақ Маквейдің өзі емес, 1975 жылғы «Жаңқалар» блокбастер фильмінде еске алынады, онда Куинт кейіпкері оқиғадан аман қалған адам ретінде бейнеленеді. 1978 жылы драматург Джон Б. Ферзакканың «Зигзаг жасауға болмауы» пьесасында Маквейдің әскери сотқа тартылуына байланысты оқиғалар драматизацияланды. 1991 жылы теледидарға арналған «Акула миссиясы: USS Индианаполис сағасы» фильмінде Индианаполис кемесінің соңғы сапарындағы адамдардың қиын жағдайлары көрсетілген (Маквейді Стейси Кич сомдаған), ал 2016 жылғы «USS Индианаполис: Батыл адамдар» фильмінде (Маквейді Николас Кейдж сомдаған) де осы оқиға бейнеленген. Сондай-ақ 2016 жылы «USS Indianapolis: Мұрасы» фильмі шықты. Бұл фильмде аман қалғандар оқиғаны өздері айтады және трагедияның салдары туралы әңгімелейді. 2019 жылы PBS «USS Индианаполис: Соңғы тарау» атты 90 минуттық деректі фильмін ұсынды.
McVay's ship, but not McVay himself, is mentioned in the 1975 blockbuster movie Jaws, in which the character of Quint is portrayed as a survivor of the incident. In 1978, the events surrounding McVay's court martial were dramatized in The Failure to ZigZag by playwright John B. Ferzacca. The 1991 made for television movie Mission of the Shark: The Saga of the U. S. S. Indianapolis depicts the ordeal of the men of the Indianapolis during her last voyage (with McVay portrayed by Stacy Keach), as does the 2016 film USS Indianapolis: Men of Courage (with McVay portrayed by Nicolas Cage). Also in 2016, USS Indianapolis: The Legacy was released. It is an in depth film where the survivors tell the story of what happened and they speak about the aftermath of the tragic event. In 2019, PBS released a 90 minute documentary titled USS Indianapolis: The Final Chapter.