Spencer–Peirce–Little шаруашылығы: Жаңа Англияның тарихи ескерткіші
Spencer–Peirce–Little Farm
Необычная ферма Спенсер-Пирс-Литтл (Массачусетс) – редкий каменный дом 1690г., историческая достопримечательность. Музей под открытым небом Historic New England.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Спенсер-Пейрс-Литл фермасы – Американың отарлық шағындағы ферма, АҚШ, Массачусетс штаты, Ньюбери қаласындағы 5 Литлл-Лейн көшесінде орналасқан. Бұл ферма Мерримак өзені мен Плам-Айленд шығанағының жанындағы ашық даланың ортасында жатыр. Шамамен 1690 жылға дейін салынған шаруа үйі 1968 жылы Жаңа Англиядағы 17 ғасырға тән сирек кездесетін тас үйлердің бірі ретінде Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Қазір бұл коммерциялық емес мұражай, оны «Тарихи Жаңа Англия» ұйымы басқарады және жылы айларда аптаның бірнеше күні жұртшылыққа ашық. Мүше емес келушілерден кіру ақысы алынады.
The Spencer–Peirce–Little Farm is a Colonial American farm located at 5 Little's Lane, Newbury, Massachusetts, United States, in the midst of of open land bordering the Merrimack River and Plum Island Sound. The farmhouse, dating to c. 1690, was designated a National Historic Landmark in 1968 as an extremely rare 17th century stone house in New England. It is now a nonprofit museum owned and operated by Historic New England and open to the public several days a week during the warmer months; an admission fee is charged for non Members.
Сипаттама және тарих
1635 жылы Джон Спенсер 400 акр жер учаскесіне алғашқы құқық алған. Бұл жер жергілікті халыққа ет малын өсіру үшін пайдаланылған. 1651 жылы Англияның Эссекс графтығындағы Ипсвичтен келген темірші Дэниел Пирс аға бұл мүлікті 500 фунт стерлингке сатып алған. 1677 жылы қайтыс болған кезде мүліктің құны 1200 фунт стерлингке дейін өсті және ол мүліктің тізімінде «Тұрғын үйі, қоралары және жеміс бағы бар екі жүз отыз акр жер мен шабындығы бар ферма» деп сипатталды. Бұл құнның өсуі тас үйдің оның өмірінде салынғанын көрсетеді. 1861 жылы жергілікті фермер Эдвард Литтл бұл ферманы сатып алды. Оның ұрпақтары үйде аз өзгерістер жасады және 1986 жылы мүлікті Жаңа Англия ескерткіштерін сақтау қоғамына (қазіргі Тарихи Жаңа Англия) табыс етті. Шаруа үйі жергілікті тастан, кездейсоқ үйінділермен салынған, ал габариттері мен кіреберісі кірпіштен жасалған, сыртқы қабырғалары әкпен жабынған. Бұл Жаңа Англиядағы 17 ғасырдан сақталған және сыртқы қабырғалары бұзылмаған жалғыз тас үй. Едендер мен шатыр ағаштан жасалған, негізгі қабырғалардың ішкі бөлігіне үлкен арқалықтар мен қабырғалар орнатылған. Кіреберіс бөлігі мен аркалы есіктер әртүрлі пішіндегі және жасалған кірпіштермен әшекейленген. Бастапқы аркалы терезелерді Натаниел Трейси 18 ғасырда кішкентай, грузин стиліндегі терезелермен ауыстырды. Бүгінгі күнгі орталық мұржасы мен артқы бөлігінің жоспары түпнұсқаға жақын, бірақ шығыс және солтүстік бөлмелеріне қосымша қабырғалар қосылған. Бастапқы орталық мұржаның негізі, екі кең кірпіш аркамен сүйенген, жертөледе сақталған; бірақ осы нүктеден жоғары орталық мұржа 18 ғасырдың соңында бұзылған. Негізгі үйге желдеткіш арқылы жалғастырылған, жалға берілген фермердің ғимараты арт жағында орналасқан. Қосалқы ғимараттарға көлік қорасы (қазір мұражайға айналдырылған) және үлкен қора кіреді. Жердің бір бөлігі әлі де өнімді пайдаланылуда және халыққа арналған жаяу жолдары бар. Үй балалардың келуіне ыңғайлы етіп жабдықталған. Көрмелерге 19 ғасырдың басындағы стильде қалпына келтірілген және шай ішуге дайын қонақ бөлмесі, 1930 жылдары қалпына келтірілген ас үй және 1940 жылдары тіркелгендей безендірілген ас бөлмесі кіреді. Олар археологиялық қазбаларды түсіндіреді және орында табылған жиһаз, 18 ғасырлық шыны және керамикалық ыдыстарды көрсетеді.
In 1635, John Spencer was the original grantee of the 400 acre parcel of land. The land was used to raise beef cattle for the community. Daniel Peirce Sr., a blacksmith from Ipswich in Essex County, England, purchased the property in 1651 for 500 pounds. By his death in 1677, the property had risen in value to 1,200 pounds and was described in the inventory of the estate as, "A Farme about two hundred and thirty acres of upland and meadow with housing, barns and orchard." This jump in value may indicate that the stone house was built during his lifetime. In 1861, Edward H. Little, local farmer, purchased the farm. His descendants made few changes to the house, and gave the property to the Society for the Preservation of New England Antiquities (now Historic New England) in 1986. The farmhouse is built of local stone in random rubble, with a porch and gable ends of brick, and exterior walls in lime mortar. It is the only stone house of the 17th century in New England to survive with exterior walls intact. Floors and roof are timber framed, with major framing beams and joists set in pockets of the exterior walls. Molded bricks in a variety of shapes and fabrications embellish the entrance niche and arched openings. The original arched windows were replaced with smaller, Georgian windows by Nathaniel Tracy in the 18th century. Today's floor plan with central chimney and rear ell is essentially original, but for the added partitions in east and north chambers. The original central chimney's foundation, supported by two broad brick arches, survives in the cellar; but above this point the central chimney was torn down in the late eighteenth century. A tenant farmer building is to the rear, connected with the main house by a breezeway. Outbuildings include a carriage barn (now converted to museum space) and a large barn. Some of farmland is still in productive use and contains walking paths for the public. The house itself has been arranged to be suitable for children's visits. Exhibits include a parlor restored to early nineteenth century style and set for tea, kitchen restored to the 1930s, and dining room set exactly as when recorded in the 1940s. They explain the archaeological excavations and display furniture, 18th century glass and ceramic vessels reconstructed from shards found at the site.