Кіріспе

Мысырлық актер, сценарист және кино продюсері, мысырлық футболшы. Фарид Шовки Мұхаммед Абду Шовки (30 шілде 1920, Эль Саида Зейнаб – 27 шілде 1998, Маади); Фарид Шовки ретінде танымал, мысырлық актер, сценарист және кино продюсері. Ол 351 фильмде, 27 пьесада және 17 телесериалда ойнады, 25 фильмнің сценарийін жазды және 30 фильмнің продюсері болды. Ол Таяу Шығыстағы ең ұлы актерлердің бірі саналады. Ол сондай-ақ "Малек Эль Терсо" ("Үшінші сыныптың патшасы" – кедейлер арасындағы танымалдылығынан, олар кинотеатрларда үшінші сынып орындықтарды сатып алатын) және "Вахш Эш шашах Аль Арабия" ("Араб күміс экранының жындысы" – оның сүйікті батыр рөлдеріне құрмет ретінде), "Фарид Бәй" ("Мырза Фарид" – құрметті аталғыш), "Абу эль Банат" ("қыздардың әкесі" – бес қызы мен ұлы болмауына байланысты) және басқа да аттармен белгілі болды. Фарид Шовки үшін ең жақын лақап – "Патша", ол 1966 жылы Ниязи Мостафаның "Түнгі шайтандар" фильмінен кейін қойылған. Оның әріптестері оны "Патша" деп атады.

Мансап

Шауқи 50 жылға жуық мансап бойы 400-ден астам фильмде түсіп, сценарийін жазған немесе өндірген, бұл бүкіл араб әлеміндегі фильмдердің жалпы санынан көп. Оның танымалдығы араб әлемінің және Таяу Шығыстың барлық аймақтарын қамтыды, соның ішінде ол түскен фильмдері бар Түркияны да, режиссерлер оны әрқашан құрметпен «Фарид Бей» (Мырза Фарид) деп атаған. Ол 90-нан астам режиссер мен продюсермен жұмыс істеді. Алғашқы он жыл бойы ол көбінесе жаман жігіт рөлінде ойнады. 1940 жылдардың соңында оның есімі марқұм Махмуд Эль Мелигуидің есімімен бірге кассалық табысқа кепілдік берді. 1954 жылы ол бұл бейнені түбірімен өзгертті, «Гаалуни Муджриман» («Олар мені қылмыскер етті») фильмінде басты рөлді ойнады, онда ол өзінің сценарийінде үйсіз балалар мәселесіне және алғашқы қылмысқа тоқталып, үкімет саясатының сәтсіздігін және мемлекеттік жетімдер үйлері мен жас қылмыскерлер мекемелеріндегі жемқорлықты әшкереледі. Билік ұнатпаған фильм кейіннен Мемлекеттік жүлдеге ие болды. Шауқи келесі отыз жылда көптеген фестивальдарда 10 үздік актер сыйлығын және сценарийлері үшін тағы төрт сыйлық алды. Сыншылар оны «Жохан Уэйн» немесе «Энтони Куинн» деп атады, ал көпшілік үшін ол күміс экранның аңдары, әсіресе әйелдер мен мүсірленгендерді қорғайтын, қулық, физикалық күш, жеке сүйкімділік және қатал қағидалардың тиімді үйлесімімен зұлым агрессорларды жеңіп шығатын бейне болды. Сол кездегі 80 пайыз сауатсыздық деңгейінде «Экран аңдары» байлардың арманын бейнеледі, олар әділетсіз тап жүйесінің арқасында заңнан жоғары тұрды. Сценарист Абдель Хай Адиб бірде фильмнің сахнасын қайта жазуға мәжбүр болды: Шауқи кейіпкерінің мойнына шапалақ соққан, бұл Жерорта теңізінің оңтүстік елдерінде жек көрудің белгісі. Ассиут қаласындағы кинотеатр көрермендері наразылық білдіріп, ғимаратты қиратты. 1969 жылы Юсеф Шахиннің «Аль Ард» («Жер») фильмі басты кейіпкердің жемқор полицейдің жылқысының артынан сүйретіліп өлтіруімен аяқталды. Көрермендер «Аңдарды» – Шауқиді құтқаруға шақырды, тіпті ол бұл фильмде түспегеніне қарамастан. Көптеген сыншылар бұл құбылысты талқылауға көп уақыт жұмсады, өйткені Шауқи ұлттың санасында шындықтан да үлкен бейне ретінде өмір сүргені және ол 1950 және 60 жылдардағы тоталитарлық әскери билік кезінде үміт пен әділдіктің орындалуын білдіргені анық болды. Мысыр киносының бүкіл Таяу Шығыс киносына әсерімен «Күміс экранның аңдары» барлық араб тілінде сөйлейтін елдерде ұқсас мәртебеге ие болды, онда негізгі ойын-сауық египеттік фильмдер болды және қазірге дейін де солай. Фильм продюсерлері мен қаржыгерлері Шауқиді «Малек эль Терсо» немесе «Үшінші сыныптың патшасы» деп атады (Терсо – египеттік жаргон, кинотеатрлардағы арзан үшінші сыныпты орындықтарды білдіреді, онда кассалық түсімнің көп бөлігі түсті). Шауқи 1920 жылдың шілде айында Каирдің танымал Аль-Сайеда Зинаб ауданындағы Эль-Баггала маңында дүниеге келді, онда тұрғындардың көпшілігі египет киносы үлкен индустрияға айнала бастағанда киноға барушылар болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Шауқи мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеді. Оған Юсеф Бей Вахби басқарған Рамсис театрының тобында кішкентай рөлдер берілді, содан кейін ол Анвар Вагдимен бірге күміс экранда кішкентай рөлдермен жұмыс істеді. Ол сонымен қатар жергілікті театр тобы «Ұлттық актерлік лигасы» құрды, оның құрамында жас әйелі актриса Зәйнәб Абд әл Хади бар еді. Төрт жылдан кейін олар ажырасып, екінші әйелі биші Санея Шауқиге үйленді, ол да 1950 жылы ажырасып кетті. 1943 жылы «Ұлттық актерлік лигасы» 20 театрға айналды, мүшелері 20-ға дейін өсті, олардың барлығы Мысыр театры мен киносында ондаған жылдар бойы танымал болды. Бұл топ Чеховтың пьесаларын ұсынуға маманданған, ал Шауқи басты рөлдерді ойнауда ерекше көзге түсті. Бұған дейін ол Эзз Эль Дине Зулфикардың «Ана аль Мади» («Мен өткенмін») (1951) ролі сияқты көптеген жаман жігіт рөлін ойнады. Кейіннен ол Нобель сыйлығының иегері Нагиб Махфуздың романдарындағы сценарийлерде классикалық рөлдерді ойнағанды ұнатады. Олардың бірі – «Бидайя ва нихая» (1960) фильмінде Сұлтанның рөлін ойнаған. Театрдағы табыстары мен кішкентай фильмдердегі рөлдерімен Шауқи 1946 жылы мемлекеттік қызметтегі лауазымын тастады. Бірнеше айдан кейін 20 театр Жоғары драма институтының ядросына айналды. 1947 жылы Хасан әл-Имамның «Малажека фи жоханам» («Тозақтағы періштелер») фильмінде ол өзінің талантын көрсетті. Үшінші әйелі, әнші және актриса Худа Сұлтанмен 1951 жылы үйленді, олар 80-нен астам фильмде танымал жұп болды. Неке 18 жылға созылды және екі қызы – Маха мен Нахед дүниеге келді, ол өзінің сәтті фильм продюсері. Ол қызы Абир үшін үйсіз жастар туралы фильмнің сценарийін жазып жатқанда қайтыс болды.

Жеке өмір

Шәуки Худа Сұлтанға үйленді және екі қызы болды; олардың бірі, Нахед Шәуки, қазір кино продюсері. 1970 жылы Сохер Торкқа үйленді, ол қайтыс болғанға дейін олар бірге өмір сүрді, ол оған Әбір мен Рания есімді екі қыз сыйлады. Оның өмірден өткен әйелі Сохер Түрік және Мона, Нахед, Маха, Әбір және Рания атты бес қызы қалды. Оның інісі – Мысыр полициясының Бас штабының бұрынғы басшысы Ахмад Шәуки. Фаридтің кіші қызы Рания белгілі актриса. Оның Фарида және Малак есімді екі баласы бар. Сохерден туған екінші қызы Әбір де кинорежиссер, ол да екі баланың анасы.

Құрмет

2014 жылдың 30 шілдесінде Google оның 94-ші туған күніне арналған Doodle көрсетті.