Кіріспе

Мысырлық актер (1932–2015) (عمر الشريف, туған аты Мишель Юсеф Димитрий Шалхуб) 1950 жылдары туған елінде актерлік мансабын бастады. Ол америкалық, британдық, француз және итальяндық туындыларда ойнағаны үшін кеңінен танымал. Оның 50 жылға созылған мансабында 100-ден астам фильмде түсіп, үш «Алтын глобус» сыйлығы мен «Ең үздік актер» номинациясы бойынша «Сезар» сыйлығы сияқты көптеген марапаттарға ие болды. Шариф Дэвид Линнің «Арабияның Лоренсі» (1962) эпикалық фильмінде Питер О’Тулмен бірге Шериф Али рөлін сомдады, бұл рөл үшін «Үздік қосалқы актер» номинациясында «Оскар» сыйлығына ұсынылды, ал Линнің «Дәрігер Живаго» (1965) фильміндегі басты рөл оған «Үздік актер – драмалық фильм» номинациясы бойынша «Алтын глобус» сыйлығын әкелді. Ол «Қызық қыз» (1968) және «Тамаринд дәні» (1974) сияқты романтикалық фильмдерде, сондай-ақ «Шыңғыс хан» (1965), «Мамлюктер» (1965) және «Че!» (1969) фильмдеріндегі тарихи тұлғалардың рөлінде ойнады. Оның актерлік мансабы қарттық шағына дейін жалғасты, француз фильміндегі мұсылман түрік эмигранты рөлі жақсы қабылдауға ие болды. Ол 2015 жылы, қайтыс болған жылы, соңғы рет фильмде түсті. Шариф бес тілде еркін сөйледі: араб, ағылшын, француз, итальян және испан тілдерінде. Мысыр президенті Гамал Абдель Насер үкіметінің саяхат шектеулеріне наразылық білдіргендіктен, ол Еуропаға өз еркімен көшті. Өмір бойы ат жарысына құмар болды және бір кезде әлемдегі ең үздік бридж ойыншыларының қатарында болды. Ол Мысырдың Еңбегінің ордені және Францияның Құрметті легионы сияқты көптеген елдердің жоғары мемлекеттік наградаларымен марапатталды. Әлемдік кино және мәдени әртүрлілікке қосқан үлесі үшін ол ЮНЕСКО-ның Сергей Эйзенштейн медалін алған 25 адамның бірі болды.

Мысыр кино жұлдызы

Шариф өзінің актерлік карьерасын Мысырда "Жанып тұрған күн" (1954) фильміндегі рөлімен бастады. Ол "Шөлдің жындысы" (1954) фильмінде де ойнады. Ол тез арада жұлдыздық атаққа ие болды, "Біздің әдемі күндеріміз" (1955), "Ливандық миссия" (1956) (француз фильмі), "Пирстегі күрес" (1956), "Ұйқысыз" (1957), "Бейбітшілік елі" (1957), "Гоха" (1958) (Клаудия Кардиналенің дебюттік тунистік фильмі), "Нілдегі күрес" (1958), "Сайидат әл Каср" (1958), "Бастауы мен соңы" (1960), "Махаббат туралы қауесет" (1960) және Езз Дин Ел Зульфикардың "Махаббат өзені" (1960) (Анна Каренинаның бейімделуі) фильмдерінде ойнады. Ол әйелімен бірге бірнеше фильмде романтикалық басты рөлдерді ойнады. Шариф "Нілдегі күрес" (1959), "Махаббат туралы қауесет" (1960) және "Біздің үйде адам бар" (1961) сияқты фильмдер арқылы да табысқа жетті, бұл оны сол кездегі Мысыр киносының алыптары Салах Зұлфиқар, Шукри Сархан және Рушди Абазаға күшті бәсекелес айналдырды.

Арабиялық Лоренс

Шарифтің ағылшын тіліндегі алғашқы рөлі 1962 жылы Дэвид Линнің «Арабияның Лоренсі» тарихи эпосындағы ойдан шығарылған Шериф Әли болды. Шәрифке бұл рөл Дилип Кумар бас тартқаннан кейін, Хорст Бухольц қол жетімсіз екені анықталғанда және Морис Ронеттің көзін жасыруға қажетті контактты линзаларды тағу мүмкін болмағанда берілді. «Голливуд тарихындағы ең қиын қосалқы рөлдердің бірі» саналатын бұл рөлге Шарифтің таңдалуы күрделі және тәуекелді болды, себебі ол сол кезде Мысырдан тыс жерде жақсы танылмаған еді. Дегенмен, тарихшы Стивен Чарльз Кэтон атап өткендей, Лин фильмді шынайы ету үшін мүмкіндігі болғанда этникалық актерлерді пайдалануға ұмтылды. Шариф кейіннен өзінің аралас этникалық тегін басқа фильмдерде де пайдаланды: «Мен француз, грек, итальян, испан және тіпті араб тілдерінде сөйлейтінмін», деді ол. Шарифтің айтуынша, оның акценті оған «келген жері нақты білінбей, шетелдік рөлін ойнауға мүмкіндік берді», бұл оның мансабында өте табысты болды. Шариф Энтони Маннның «Рим империясының құлдырауы» (1964) атты тағы бір голливудтық фильмінде де ойнады, онда ол Армениялық Сохаемустың қосалқы рөлін сомдады. Шариф Колумбия студиясының «Сұр ат» (1964) фильмінде үшінші актер ретінде көрсетілді, онда ол Грегори Пек пен Энтони Квиннмен бірге Испания азамат соғысының тақырыбында дін қызметкерінің рөлін ойнады. Режиссер Фред Зиннеманн Шарифтің таңдалуына Дэвид Линнің ықпалы болғанын айтты. «Ол оның керемет актер екенін айтты, мүмкіндігің болса, оған көз жүгіртесің», деді ол. Кинотарихшы Ричард Шикель Шарифтің «тамаша ойын көрсеткенін» жазды, әсіресе «Арабияның Лоренсі» фильміндегі оның мүлдем басқа рөлдері ерекше көзге түсті: «Қасиетті дін қызметкері мен шейхтің бір адам сомдағанына сену қиын». «Рим империясының құлдырауы» сияқты, бұл фильм де коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. Шариф MGM студиясының «Сары Роллс-Ройс» (1964) фильміндегі көптеген жұлдыздардың бірі болды, онда ол Югославияның соғыс уақытындағы патриотын ойнады; бұл фильм сәтті болды. Шариф Голливудтағы алғашқы басты рөлін «Шыңғыс хан» (1965) фильмінде сомдады. Ирвинг Аллен продюсерлік еткен және Генри Левин режиссерлік еткен бұл 4,5 миллион долларлық эпопея кассада көңіл көншілік тудырмады. Ол француздық Марко Поло туралы «Махаббатты Марко» (1965) фильмінде де қосалқы рөлде ойнады, онда Бухольц бен Куинн де қатысты.

Доктор Живаго

Шыңғыс хан түсіріліп жатқанда Шариф Лейннің Борис Пастернактың 1957 жылғы романының бейімделуі – «Доктор Живаго» (1965) фильмін түсіріп жатқанын естіді. Шариф романның жанкүйері болғандықтан, бірқатар рөлдердің біріне үміттенеді, бірақ Лейн оны басты рөлге – ақын және дәрігер Юрий Живаго рөліне бекітті. Кино тарихшысы Константин Сантас Лейннің фильмді сол дәуірдің поэтикалық суреті ретінде көрсетуді көздегенін, осыған Морис Жаррдың күшті музыкасы мен кең пейзаждарды қостырғанын түсіндірді. Ол Шарифтің рөлінің «бейкүнә» екенін, оның көзі «шындықты» көрсететінін, ал содан кейін «біз көретін шындықтың айнасына» айналатынын айтты. DVD-нің (2001 жылғы нұсқасы) түсіндірмесінде Шариф Лейннің режиссерлік стилін армияға басшылық ететін генералға теңеді. «Доктор Живаго» инфляцияға байланысты түзетулерден кейін барлық уақыттағы ең табысты он фильмнің қатарында сақталады. Шариф одан кейін «Мақ – ол да гүл» (1966) фильмінде эпизодтық рөлде ойнады. Ол «Лоуренс Арабиялық» фильміндегі әріптесі Питер О’Тулмен және продюсер Сэм Шпигельмен «Генералдар түні» (1967) фильмінде қайта жұмыстасты. Колумбия студиясы үшін түсірген төртінші фильмінде Шариф Екінші дүниежүзілік соғыста неміс офицерінің рөлін сомдады. Алайда, бұл фильм сәтті болмады, сондай-ақ итальяндық-француздық ертегі «Кереметтен артық» (1967) да сәттілікке жете алмады, тіпті София Лорен де оның серігі болғанына қарамастан.

Қатты қыз

Шариф "Фанни Гирл" (1968) фильмінде Колумбия Пикчерс үшін Никки Арнштейн рөлін сомдағаны үшін де жоғары бағаланды. Ол Барбра Стрейзандтың алғашқы фильмдегі рөлінде ойнаған Фанни Брайстың күйеуін сомдады. Стрейзандпен бірге жұмыс істеу шешімі Мысыр үкіметінің наразылығын тудырды, себебі ол Израиль мемлекетін жақтады және ел фильмді айыптады. Сонымен қатар, фильм көптеген араб елдерінде "бірден тыйым салынды". Стрейзанд мұны әзілмен: "Каирдің ашуланғанын ойлайсыз ба? Менің Роза әпкемнен келген хатымды көрсеңіздер!" деп жауап берді. Шәриф пен Стрейзанд түсірілім барысында бір-біріне ғашық болды.

Басқа фильмдер

Мамелюктер (1965) – Набиля Эбейд пен Эмад Хамди қатысқан египеттік эпикалық фильм, египеттік кинодағы тұңғыш жұмысы болғанымен, кассада сәтті болған жоқ. Шариф Кэтрин Деневпен бірге «Майерлинг» (1968) фильмінде ойнады, ал келесі жылы Грегори Пекпен бірге «Маккеннаның алтыны» (1969) вестернінде түсті. Бұл «Наваронның қарулары» (1961) фильмінің табысын қайталауға жасалған сәтсіз әрекет болды. 20th Century Fox студиясында ол Che! фильмінде Че Гевара рөлін ойнады, бірақ ол кассада сәтсіздікке ұшырады. «The Appointment» (1969) фильмінде Шариф Анук Аймемен және режиссер Сидни Люметпен бірге ойнады, бірақ фильм хит болған жоқ. Джеймс Клавэллдің «Соңғы аңғар» (1971) фильмі Майкл Кейннің қатысуына қарамастан, үлкен сәтсіздікке ұшырады. Джон Франкенхаймердің «Атшылар» (1971) фильмі, оның Columbia студиясымен соңғы келісімшарты бойынша түсірілген туындысы, кассада жақсы нәтиже көрсетпеді. Шариф кейін былай деді: «Менің мансабымды құлатқан нәрсе – бас тартпайтын фильмдердің қатарынан түсуім болды. Олардың режиссерлері жақсы болғанмен, фильмдердің өзі жаман еді». Ол «Сары ат», «Тағайындау» және «Атшылар» фильмдерін нақты атады. Шариф «Сырлы арал» (1973) фильмінің адаптациясында еуропалық теледидар үшін капитан Немо рөлін ойнады. Ол Блейк Эдвардс үшін Джули Эндрюспен бірге «Тамаринд тұқымы» (1974) романтикалық триллерінде ойнады; фильм кассада жақсы табыс тапты және сыншылардың пікірі жағымды болды. Содан кейін ол Ричард Харрис пен Дэвид Хеммингсті «Жугернаут» (1974) триллерінде қолдады. Шариф 1975 жылы «Funny Girl» фильмінің жалғасы «Funny Lady» фильмінде Ник Арнштейн рөлін қайта ойнады. Ол батыс германиялық «Қылмыс пен құмарлық» (1976) триллерінде түсті және Эдвардстың «Ал қызғылт пантера тағы да соққы береді» (1976) фильмінде эпизодтық рөлде ойнады. Шариф «Ашанти» (1979) фильмінде кішігірім рөлде, ал «Қан желісі» (1979) фильмінде үлкен рөлде ойнады, онда Одри Хепберн де түсті. «Мен құмар ойындарда ақша жоғалттым, жылқы сатып алдым, сондай-ақ басқа да нәрселерге ақша жұмсадым», - деді ол кейін. «Сондықтан мен өзімді құтқару үшін кез келген рөлге келісуге агентімді өтіндім, тіпті фильмнің нашар екенін білсем де». Шариф теледидарда тұрақты жұмыс істеді, «Көңіл-күй сарайы» (1981), «Ұлы Петр» (1986) және «Анастасия: Аннаның құпиясы» (1986) (Ресейдің Николай II рөлінде) фильмдерінде ойнады. Ол «Гранд Ларсень» (1987) және «Басылғандар» (1988) фильмдерінде қосалқы рөлдерді ойнады. Оның соңғы жылдардағы ең маңызды жұмысы «Ай таулары» (1990) болды, бірақ Шарифтің рөлі шағын болды. 1989 жылы «Бұл сіздің өміріңіз» бағдарламасында ол Париждегі пәтерінің алдында Майкл Аспелдің күтпеген қонағы болды.

1990 жылдар

Шариф О'Тулмен үшінші рет "Көпіршік ұры" (1990) фильмінде кездесті. Ол "Мысырдағы соғыс" (1991) үшін Мысырға, ал Анри Вернеуілдің автобиографиялық туындысы "Майриг" (1991) үшін Клаудия Кардиналемен бірге Францияға барды. Соңғы фильм жеткілікті танымал болғандықтан, "588 rue paradis" (1992) атты жалғасы түсірілді. Шарифті "Түн ортасының естеліктері" (1991), "Әділетсіздік шегінен тыс" (1992), "Ұлы Екатерина" (Алексей Разумовский рөлінде), "Гулливердің саяхаттары" (1996), "Өлгенге дейін жұмақ" (1997) және "Мысыр құпиялары" (1998) фильмдерінде де көруге болады. 1996 жылы Шариф "Ливан: тұтқынға алынған сұлулық" атты деректі фильмде ойнады. Бұл деректі фильмді ливандық-австралиялық режиссер Дейзи Гедеон жазып, түсірді. Ол Шарифке осы жобамен жүзіге асты, өйткені Ливанның шын тарихын айтуға көмектесетін "ерекше" адамды іздеді – сол кезде Ливан әлі де азамат соғысының тұманында мазасыздық тауып жатқан ел. Фильмде Шариф ливандық отбасындағы балалық шағы туралы жеке әңгімелерін бөлісіп, әйгілі ливандық ақын Халил Жибранның өлеңдерін оқиды. Ұзақ уақыттан кейін ол өзінің алғашқы маңызды Голливуд рөлін "13-ші жауынгер" (1999) фильмінде ойнады. Фильмнің түсірілімі Шарифті соншалықты көңіліне алдырды, ол уақытша актерліктен бас тартты және 2003 жылғы "Месье Ибрагим" фильміне дейін тағы бір маңызды рөл алмады: "Өзім-өзіме дедім: 'Бұл ақымақтықты, жақсы төленетін, бірақ мағынасы жоқ рөлдерді тоқтатайық'. Мен: 'Егер мен жақсы көретін, үйден шығып түсіруге ынталандыратын керемет фильм таппасам, мен тоқтатамын' деп ойладым. Жаман фильмдер өте ұятты, мен қатты шаршадым. Жаман сценарий бойынша диалог айту, не істеп жатқанын білмейтін режиссермен бетпе-бет келу, тіпті зерттеуге тұрарлық емес фильмде түсу қорқынышты".

Контракттық көпір мансабы

Шәриф бриджге деген құштарлығының өте жоғары екенін айтып, бір кезде әлемдегі ең үздік 50 бридж ойыншысының қатарында болғанын мәлімдеді. 1964 жылғы Әлемдік бридж олимпиадасында Біріккен Араб Республикасының бридж құрамасының құрамында өнер көрсетті, ал 1968 жылы олимпиадада Египет командасының капитаны болды. 1967 жылы ол бриджті әлемге таныстыру мақсатында «Омар Шариф бридж циркі» құрды және 16 рет Әлем чемпионатында жеңіске жеткен Италияның «Көк командасы» мүшелерін қоса алғанда, кәсіби ойыншыларды саяхатқа шақырды, сондай-ақ көрме матчтары арқылы ойынды насихаттады. Цирк Еуропаны аралап, мыңдаған көрермендерді қызықтырды, олар матчтарды «Bridge O Rama» арқылы тамашалады – бұл жаңа технология (қазіргі VuGraph-тың алдағысы), ол теледидар мониторларында сауда-саттық пен карта ойынын көрсетті. Ойыншылар қатарында Бенито Гароззо (көптеген адамдар оны барлық уақыттағы ең ұлы бридж ойыншысы деп санайды), сондай-ақ оның итальяндық әріптестері Пьетро Форке және Джорджио Белладонна, француз Клод Дельмули болды. 1970 жылы Шариф циркпен бірге Лондонның танымал Пикадилли қонақ үйіне барып, британдық сарапшылар Джереми Флинт пен Джонатан Кансиноға қарсы 80 резеңкелік матч өткізді. Бұл матчта бір ұпайға 1 фунт мөлшерінде ставка қойылды, тіпті бүгінгі стандарттар бойынша да бұл үлкен сома еді. Мақсаты – бриджті қызықты және тартымды ойын ретінде көрсету және миллиондаған адамдарға жеткізу үшін теледидарға ену. «Цирк» ақырында 5470 ұпаймен жеңіске жетті, бірақ Шариф барлық шығындарды төлегеннен кейін де таза зиянға ұшырады. Майк Лидиннің басқаруымен цирк 1970-1971 жылдары Канада мен АҚШ-та гастрольдік сапармен болды. Шарифтің командасы «Даллас Эйсімен» бірге Чикаго, Виннипег, Лос-Анджелес, Миннеаполис-Сент-Пол, Даллас, Детройт және Филадельфия қалаларында турне өткізді. Әр қалада жергілікті сарапшылар тобы көрмеге қатысты. 1975 жылы Fiat компаниясының Lancia бөлімшесінің демеушілігімен Шариф және Италияның «Көк командасы» мүшелері американдық командаларға қарсы төрт достық матч өткізді. Шарифтің командасы Чикагода жеңіске жетті, бірақ Нью-Йорк, Лос-Анджелес және Майамиде жеңіліске ұшырады. 1990 жылы өткен «Омар Шариф Әлемдік жекелеген чемпионаттары» бридж тарихындағы ең ірі жүлде қорын ұсынды (200 000 доллар). 1997 жылы ол алғаш рет араб елінде, Тунис Республикасында өткен «Бермуда кубогының» Құрмет комитетінің мүшесі болды. Ол француз, неміс және ливандық ойыншылардан құралған трансұлттық командада өнер көрсетіп, 11-орынды иеленді. 1999 жылы Мальтада өткен Еуропа чемпионаттарында француз командасының құрамында екінші орынды жеңіп алды. 2000 жылы Маастрихтте Египет командасына қосылып, тоғызыншы орынды иеленді. Чарльз Горенмен және кейіннен Танна Хиршпен бірге Шариф «Чикаго Трибьюн» газетінің синдикаттық бағанына материалдар жазды. Ол сондай-ақ бридж туралы бірнеше кітаптың авторы және авторларының бірі болды, сонымен қатар өзінің атын «Омар Шариф Бридж» атты бридж видео ойынына лицензиялады, ол алғаш рет 1992 жылы MS DOS және Amiga нұсқаларында шығарылды және қазіргі күні Windows және мобильді платформалардың нұсқаларында сатылуда. Ол сондай-ақ «Эпсонның» бүкіл әлемдік бридж жарыстарында қол талдаушысы болды. Шариф Франциядағы казиноларда жиі ойнайтын. 2000 жылы Шариф бридж ойнауды толығымен тоқтатты. Бір кезде ойынды өзінің құмарлығы деп мақтан тұтқан ол енді оны тәуелділік деп санайды: «Мен енді ешқандай құмарлықтың құлы болғым келмейді. Мен карта ойнауды, тіпті бридж ойнауды және құмар ойындарды мүлдем тастадым». Дегенмен, Шариф өзінің атын бридж бағдарламалық жасақтамаларына лицензиялауды жалғастырды және бридж жазушысы Дэвид Бердпен бірге «Омар Шариф бридж туралы әңгімелейді» атты кітапты жазды. 2004 жылы жарық көрген бұл кітапта оның ең танымал келісімдері мен бридж оқиғалары қамтылған.

Отбасылық және жеке қарым-қатынастар

Шариф 1965 жылы Еуропаға көшіп келгенге дейін Мысырда өмір сүрді. Ол 1932 жылы әкесінің "бай адам болмағанын", бірақ "қайта көп ақша тапқанын" айтты. 1952 жылғы Египет революциясына дейін король Фарук Шарифтің отбасылық үйіне жиі келіп, Шарифтің анасымен дос болып, карта ойнайтын. Оның анасы – әдемі және тартымды үй иесі болған, ол Мысыр қоғамының "элитасымен ғана араласу мүмкіндігіне" ие болғандықтан, осы қарым-қатынасқа қатты қуанған. Шариф сондай-ақ, әкесінің ағаш бизнесі сол кезде өте табысты болғанын, бірақ ол бұл табысты адал емес, тіпті әдепсіз деп сипаттады. 1952 жылдан кейін Насердің ұлттандыру саясатынан кейін Мысырда байлықтың орны ауысып, әкесінің бизнесі "үлкен шығынға ұшырағанын" айтты. 1954 жылы Шариф Фатен Хамамамен бірге "Даладағы күрес" фильмінде түсті, ол бұрын экранда сүйісуден бас тартқан болатын. Екеуі ғашық болды; Шариф ислам дінін қабылдап, атын өзгертті және оған үйленді. 1957 жылы Мысырда Тарек Шариф есімді ұлдары дүниеге келді, ол сегіз жасында "Доктор Живаго" фильмінде Юрий рөлін ойнады. 1966 жылы жұбайлар ажырасып кетті, ал 1974 жылы ресми түрде ажырасты. Насер үкіметі "шығу визалары" арқылы саяхатқа шектеулер салғандықтан, Шарифтің халықаралық фильмдерге қатысу үшін саяхаттауы кейде қиындыққа тап болды, ол мұны шыдамады. Осы шектеулер Шарифтің фильмдер арасында Еуропада қалу шешіміне әсер етті, бұл шешім оның некесіне нұқсан келтірді, бірақ олар достас болып қалды. Бұл Шарифтің өміріндегі маңызды бетбұрыс болды, ол отбасылық өмірге бейімді адамнан Еуропалық қонақүйлерде тұратын бос адамға айналды. Голливудтағы өмірі мен атақ-даңқы туралы сөйлегенде Шариф: "Ол маған даңқ сыйлады, бірақ сонымен қатар жалғыздыққа да ие болдым. Мен өз жерімді, өз халқымды және өз елімді қатты сағындым" деді. Ол сол кезде Мысырмен соғысқан Израильдің жақтасы болды. Шариф "Арабияның Лоренсі" фильмін түсіргенде Питер О'Тулмен дос болды. Олар бірнеше фильмде бірге ойнады және жақын достар болып қалды. Ол египтолог Захи Хаваспен да жақсы қарым-қатынаста болды. Актер және досы Том Куртенэй 19 шілде 2008 жылғы BBC радиосының "Тест матч" арнайы бағдарламасына берген сұхбатында Шарифтің "Халл Сити" футбол клубын жақтағанын және 1970 жылдары Париждегі үйінен автоматты ұпай сызығына қоңырау шалып, есептерді білгенін айтты. Шарифке 2010 жылы Халл университеті құрметті диплом берді, ол осы мүмкіндікті пайдаланып "Халл Сити" футболшысы Кен Вагстаффпен кездесті. Шарифтің 50 жылдан астам уақыт бойы ат жарысына қызығушылығы болды. Ол француз жарыс алаңдарында жиі көрінетін, оның сүйіктісі – Деувилл Ла Тукс жарыс алаңы. Шарифтің жылқылары бірнеше маңызды жарыстарда жеңіске жетті, ал ол ең үлкен жетістіктерін Дон Боскомен бірге алды, ол Prix Gontaut Biron, Prix Perth және Prix du Muguet жарыстарында жеңіске жетті. Ол француз жылқы жарысы журналына да мақалалар жазды. Өмірінің соңғы жылдары Шариф көбінесе отбасымен және соңғы серіктесі Андреа Ферреолмен бірге Каирде тұрды. Шариф сонымен қатар 2010 жылғы ФИФА әлем чемпионатын өткізу үшін Мысырдың үміткерлігін қолдаған елшілердің бірі болды, бірақ Оңтүстік Африка жеңіске жетті.

2011 жылғы Египет революциясына қатысты ұстанымы

Шариф өзінің еліндегі 2011 жылғы жастар революциясын үлкен қолдау көрсетіп, Хосни Мубарактың отставкаға кетуін сұрады. Ол: "Мысыр халқының бәрі оны қаламайды және ол 30 жылдан бері билікте, осының өзі жеткілікті" деді.

Денсаулыққа байланысты проблемалар мен өлім

1992 жылы Шарифке үш рет жүрек айналма операциясы жасалды, ал 1994 жылы жеңіл жүрек ұстамасы болды. Шариф байпас операциясына дейін күніне 25 темекі шегетін. Операциядан кейін ол темекі шегуді тоқтатты. 2015 жылдың мамыр айында Шарифтің Альцгеймер ауруына шалдыққандығы хабарланды. Оның ұлы Тарек Шариф (Доктор Живагода әкесінің бала кезіндегі рөлін сомдаған) әкесінің мансабындағы ең маңызды фильмдерді еске түсіргенде шатасып, Доктор Живаго мен Арабияның Лоренсі сияқты ең танымал фильмдерінің аттарын шатастырып, олардың қайда түсірілгенін ұмытып қалатынын айтты. 2015 жылдың 10 шілдесінде, бұрынғы әйелінің сол жастағы қазасынан кейін алты ай өтпей, Шариф Каирдегі ауруханада жүрек ұстамасынан қайтыс болды. 2015 жылдың 12 шілдесінде Шарифтің жаназасы Каирдің шығысындағы Мушир Тантави атындағы Ұлы мешітте өтті. Жаназаға Шарифтің туыстары, достары және египеттік актерлер қатысты. Оның табыны Египет туымен және қара матамен жабылған. Кейін оның табыны Каирдің оңтүстігіндегі Эль-Саида Нафиса зиратына апалып жерленді.

Марапаттар

35-ші "Оскар" сыйлығының салтанатында Шариф "Арабияның Лоренсі" фильміндегі Шәриф Әли рөлі үшін "Үздік қосалқы актер" номинациясына іліккенімен, Эд Беглиге еңсе тартты. Ол сол жылы осы рөлі үшін екі "Алтын глобус" сыйлығын жеңіп алды. 1966 жылы "Доктор Живаго" фильміндегі басты рөлі үшін үшінші "Алтын глобус" сыйлығына ие болды. 2005 жылғы қарашада Шарифке тұңғыш рет...