1916 ж. Канадада алкогольге тыйым салынды. Онтарио провинциясындағы заң, ішімдіктің сатуын тоқтатты, бірақ өндірісіне рұқсат берді. Діни ұйымдардың ықпалы зор болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1916 жылғы Канаданың алкогольге тыйым салатын заңы
1916 Canadian law prohibiting alcohol
Онтарионың қанағаттандыру туралы заңы – 1916 жылы қабылданған, Канаданың Онтарио провинциясында алкогольге тыйым салуға әкелген заң. Заң алғаш қолданысқа енген кезде алкоголь сатуға тыйым салынды, бірақ провинцияда алкогольдік сусындар өндіруге немесе импорттауға рұқсат болды. Тыйым салуды қолдаушылардың ішінде діни ұйымдар, мысалы, Онтарио әйелдерінің Христиандық қанағаттандыру одағы болды. Олар алкоголь тұтынумен байланысты қоғамдағы зиянды әдеттер мен жамандықтарды – зорлық-зомбылық және отбасылық зұлымдық сияқты құбылыстарды жоюға тырысты. Тарихи тұрғыдан алғанда, Онтариодағы тыйым салу жақтастары Ұлыбритания мен АҚШ-тағы қанағаттандыру қозғалыстарынан шабыт алды. Заң 1927 жылы күштен шығарылды.
The Ontario Temperance Act was a law passed in 1916 that led to the prohibition of alcohol in Ontario, Canada. When the Act was first enacted, the sale of alcohol was prohibited, but liquor could still be manufactured in the province or imported. Strong support for prohibition came from religious elements of society such as the Ontario Woman's Christian Temperance Union, which sought to eliminate what it considered the societal ills and vices associated with liquor consumption, including violent behaviour and familial abuse. Historically, prohibition advocates in Ontario drew inspiration from the temperance movements in Britain and the United States. The Act was repealed in 1927.
Тарих
Заңға дейін провинцияда алкоголь сатуды бақылауға немесе тоқтатуға екі рет әрекет жасалды. 1894 жылғы міндетті емес плебисцит сәтсіз аяқталды, себебі Таза кеңестің сот комитеті алкоголь импортын провинциялық бақылауға беруге рұқсат бермеді. 1902 жылғы тағы бір әрекет сайлауға қатысушылардың аздығынан сәтсіз аяқталды, сайлауға құқылы азаматтардың жартысынан да азы қатысты. 20-шы ғасырдың басында Онтарионың көптеген аудандары «құрғақ» болып жарияланды; 1914 жылға қарай 520 аудан алкоголь сатуға тыйым салды, ал тек 322-сі «ылғалды» болып қалды. Онтарио тынықтық заңы қабылданған кезде, Онтарионың үш округі өздерінің тыйым салу заңдарын енгізу үшін Скотт заңын пайдаланды. 1914 жылдың қыркүйегінде Уильям Херст Онтарионың премьер-министрі болғанда, тынықтық қозғалысы одақтас тапты, Херсттің өзінің консервативтік партиясының «ылғалды» топтарының наразылығына қарамастан. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы тынықтық жақтастарына осы мәселені ілгерілетуге қосымша күш берді, олар тынықтық ысырапты, тиімсіздікті және алаңдатушылықтарды азайтады деп мәлімдеді. 1916 жылы Херст үкіметі бірауыздан Онтарио тынықтық заңын қабылдады. 1918 жылдың наурыз айында Канада үкіметі алкоголь өндіруге, импорттауға және Онтариоға, сондай-ақ сатып алуға тыйым салынған басқа провинцияларға тасымалдауға тыйым салатын жарлық шығарды. Дегенмен, Онтарио тұрғындары әлі де дәрігерлердің кеңселерiнен және дәріханалардан алкоголь алуға мүмкіндік алды. 1920 жылы Онтарио дәрігерлері алкогольге 650 мыңнан астам рецепт жазды. Соғыс аяқталғаннан кейін, 1919 жылдың соңында федералды тыйым салу жойылды. Сол жылы өткен провинциялық референдумда Онтариодағы сатуға тыйым салуға 400 000 дауыспен қолдау көрсетілді. Алкогольдік сусындарды өндіру және экспорттау заңды деп жарияланды. 1921 жылы өткен тағы бір референдумда тыйым салуға қолдау азайып, провинция алкоголь импортына тыйым салғаннан кейін «толық құрғақ» болып жарияланды. Екі жылдан кейін өткен тағы бір референдумда Заңға қолдау көрсетудің айтарлықтай төмендеуі байқалды, 51,5 пайыз қолдады, ал 48,5 пайыз қарсы болды. 1926 жылы Говард Фергюсонның консерваторлары провинцияда алкоголь сатуды енгізуге уәде бергеннен кейін жалпы сайлауда жеңіске жетті.
Prior to the Act, two attempts failed to control or eliminate the sale of alcohol in the province. A non binding plebiscite in 1894 failed because Judicial Committee of the Privy Council rulings disallowed provincial control over the importation of alcohol. Another attempt in 1902 failed because of low voter turnout, with less than half of those eligible participating. In the early 20th century, an increasing number of Ontario localities went "dry"; by 1914, 520 localities had banned the sale of alcohol, and only 322 were "wet". When the Ontario Temperance Act was passed, three Ontarian counties had used the Scott Act to implement their own prohibition laws. When William Hearst became premier of Ontario in September 1914, the temperance movement gained an ally, despite complaints from wet elements of Hearst's own Conservative Party. The onset of the World War I gave advocates further impetus to push the cause by arguments that temperance would reduce waste, inefficiency, and distractions. In 1916, the Hearst government unanimously passed the Ontario Temperance Act. In March 1918, the Government of Canada passed an order in council that prohibited the manufacture, importation, and transportation of alcohol into Ontario and other provinces in which the purchase was illegal. Nonetheless, Ontarians could still acquire alcohol from doctors' offices, and drugstores. In 1920 alone, Ontario doctors wrote more than 650,000 prescriptions for alcohol. After the end of the war, federal prohibition was repealed at the end of 1919. That year, a province wide referendum saw support of the Ontario ban on sales by a majority of 400,000 votes. The manufacture and the export of liquor was made legal. In 1921, another referendum showed a slight slip in support for prohibition, but the province now became "bone dry" by banning the importation of alcohol. Another referendum two years later showed a greater slip in support for the Act, with 51.5 percent for and 48.5 against. In 1926, Howard Ferguson's Conservatives won a general election after it had promised the introduction of liquor sales by the province.
Алкогольді ішімдіктерді сатушы ретінде мемлекеттік қызмет
1927 жылы Ликерді бақылау туралы заң Онтарионың тосындық туралы заңымен орнатылған тыйым салуды күштен шығарды және Онтарионың Ликерді бақылау жөніндегі кеңесін (LCBO) құрды, осы арқылы провинция мемлекеттік дүкендер арқылы алкоголь таратуды жүзеге асырды. Дегенмен, қоғамдық орындарда ішімдік ішу тағы жеті жыл бойы заңсыз болып қалды. Кейбір қауымдастықтар 1970 жылға дейін жергілікті шешімдер арқылы алкоголь сатуға тыйым салды, ал Торонто қаласының Джункшн ауданы 2000 жылға дейін "құрғақ" болып сақталды, бұл негізінен бұрынғы Онтарио CCF провинциялық парламентінің мүшесі, Хай Парк округінен сайланған "Тосындық Билл" атанған Уильям Темплдің күш-жігерінің нәтижесі болды. Онтарионың тосындық туралы заңының сәтсіз аяқталуына қоғамдық пікірдің өзгеруі және Онтарио үкіметінің провинцияға алкогольдің тұтынуын және импортын тиімді бақылауға шамасы келмеуі себеп болды. Бір тарихшының сөзіне сүйенсек, "заң орташа азаматтар үшін тым қатал болып көрінді, ал ірі контрабандистерді тоқтатуға жеткіліксіз болды". Сонымен қатар, тыйым салу Онтарио үкіметін маңызды салық түсімдерінен айырды және осы түсімдерді қайта қалпына келтіру тыйым салуды жоюға ықпал етті.
In 1927, the Liquor Control Act overturned prohibition as legislated in the Ontario Temperance Act and established the Liquor Control Board of Ontario (LCBO), through which the province managed liquor distribution with government run stores. Nonetheless, drinking in public establishments remained illegal until seven years later. Some communities maintained a ban on the sale of liquor under local option until the 1970s and The Junction neighbourhood of Toronto remained "dry" until 2000, largely because of the efforts of former Ontario CCF Member of Provincial Parliament for High Park, "Temperance Bill" William Temple. The Ontario Temperance Act failed because of changing public opinion and the inability of the Government of Ontario to effectively control consumption and importation of alcohol into the province. According to one historian, "the legislation seemed to be too drastic for the average citizen and not harsh enough to stop the large bootleggers." It has been also noted that prohibition deprived the Government of Ontario of significant tax revenue and reinstating those revenues was a motive to repeal.