Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актриса
American actress
Джозефин М. Уоркман, көбінесе Princess Mona Darkfeather сахналық атымен танымал (13 қаңтар 1882 - 3 қыркүйек 1977) – американдық актриса, үндістер және вестерн жанрындағы драмаларда ойнаған. Бейсөздік кино дәуірінде, 1911 жылдан 1917 жылға дейін, ол 102 фильмде түскен. Ол 1914 жылғы "The Vanishing Tribe" фильміндегі "Шалғын гүлі" рөлімен ең жақсы танымал. Оның мансабы 1909 жылы басталды, ол продюсер және режиссер Томас Инс-тің "Bison Motion Pictures" студиясы жариялаған газет жарнамасына жауап бергенде. Киностудия американдық үндісті бейнелей алатын, каскадтық трюктерді орындай алатын және атқа мініп жүре алатын актрисаны іздеді. Уоркман бұрын актерлік тәжірибесі болмаса да, Инс іздеген сыртқы келбетке сай келді. Ол атқа мініп жүру дағдыларын асыра көрсеткен, себебі ол мұндай дағдылары жоқ еді, бірақ бәрібір жылдамдап атқа мініп жүруді үйренді. Мона Даркфедер (кейін "Принцесса" Мона Даркфедер) сахналық есімін алған ол 1911 жылғы "Оуэнидің Ұлы махаббаты" фильмінде Оуэни есімді үнді қызының рөлінде алғаш рет басты рөлде ойнады.
Josephine M. Workman better known by her stage name, Princess Mona Darkfeather (January 13, 1882 – September 3, 1977) was an American actress who starred in Native American and Western dramas. During the silent era of motion pictures, from 1911 to 1917, she appeared in 102 movies. She is best known for her role as Prairie Flower in The Vanishing Tribe (1914). Her career began in 1909 when she replied to a local newspaper advertisement placed by producer/director Thomas Ince's Bison Motion Pictures. The movie studio was looking for an actress with the physical attributes to portray an American Indian and who was physically capable of doing stunts and riding horses. While she had never acted before, Workman fit the appearance that Ince wanted. She apparently embellished her riding skills, as she did not have any, but nevertheless quickly learned horsemanship. Given the stage name Mona Darkfeather (and later "Princess" Mona Darkfeather), she was cast in her first starring role as an Indian maiden named Owanee in the 1911 movie Owanee's Great Love.
Ерте өмір
Ол Бойл-Хайтс қаласында (Калифорния) Джозефин М. Уоркман болып дүниеге келді және төрт айлық болған кезде Лос-Анджелестегі Плаза шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. Лос-Анджелестің танымал пионерлік Workman Temple отбасының мүшесі, ол Джозеф Мануэль Уоркманның (1833–1901) және Джозефин Мэри Белттің (1851–1937) қызы болды. Оның бауырлары: Мэри Кристина Уоркман (1870–1963); Агнес Элизабет Уоркман (1872–1957); Мари Люциль "Люси" Уоркман (1875–1944); Уильям Джозеф Уоркман (1877–1956); Джордж Д. Уоркман (1879–1903); және Нелли Уоркман (1886–1888). Оның әжесі мен атасы Уильям Уоркман (1799–1876), Англиядан келген, және Николаса Уриосте (1802–1892) болды, ол Нью-Мексикодағы Таос Пуэблодан шыққан. Workman and Temple Family Homestead Museum мәліметінше, оның әжесі Николаса Таос Пуэбло ұрпағынан. Оның анасы шотланд және чилилік текті. Darkfeather өзінің испандық тегі бар екенін де айтқан. 1870 жылы оның атасы Уильям Уоркман (1799–1876) Ранчо Ла Пюэнте жерінің бір бөлігін ұлы Джозеф М. Уоркманға сыйлады. Осы сыйлық арқылы, Жозеф қайтыс болғаннан кейін жер оның балаларына тиеді. Жозефина (Белт) Уоркман Дэвид Д. Партенге (1857–1929) үйленді, ол құқық қорғау органының қызметкері және кері жүріп келген көлік соғып қаза тапты.
She was born Josephine M. Workman in Boyle Heights, California, and baptized at the Plaza Church, Los Angeles, when she was four months old. A member of the prominent pioneer Workman Temple family of Los Angeles, she was the daughter of Joseph Manuel Workman (1833–1901) and Josephine Mary Belt (1851–1937). Her siblings were Mary Cristina Workman (1870–1963); Agnes Elizabeth Workman (1872–1957); Marie Lucile "Lucy" Workman (1875–1944); William Joseph Workman (1877–1956); George D. Workman (1879–1903); and Nellie Workman (1886–1888). Her grandparents were William Workman (1799 1876), a native of England, and Nicolasa Urioste (1802 1892), who hailed from the Taos Pueblo in New Mexico. According to the Workman and Temple Family Homestead Museum, her paternal grandmother Nicolasa was of Taos Pueblo descent. Her mother was of Scottish and Chilean descent. Darkfeather claimed Spanish ancestry as well. In 1870, her grandfather, William Workman (1799–1876), deeded of land, a portion of the Rancho La Puente, to his son, Joseph M. Workman. Through this deed, the land would go to Joseph's children upon his death. Josephine (Belt) Workman married David D. Parten (1857–1929), a law enforcement officer who died after being accidentally hit by a backing car.
Некелік өмір
1906 жылы Даркфедр Гарри Мартин Ноллға үйленді, ол екі жылдан кейін, 1908 жылы қайтыс болды. Содан кейін Даркфедр 1912 жылы кинорежиссер және актер Франк Э. Монтгомериге (шын аты Фрэнк Акли; 1870–1944) үйленді. 1914 жылы Франк Э. Монтгомери Вашингтон штатындағы Спокан қаласына көшіп, «Спокан киноактерлер мектебі» атымен театр ашып, оған режиссер болды. Даркфедр осы компанияда оқытушы болып жұмыс істеді. Даркфедр мен Монтгомери 1928 жылы ажырасты. 1928 жылдың соңында Даркфедр банкир және қаржыгер Альфред Весслингке үйленді, бірақ 1935 жылы олар ажырасып кетті. 1937 жылдың 23 желтоқсанында Монтгомери мен Даркфедр тоғыз жылдық үзілістен кейін қайтадан үйленді және Монтгомери 1944 жылы қайтыс болғанға дейін некеде болды.
In 1906, Darkfeather married Harry Martin Knoll, who died two years later in 1908. Darkfeather then married film director and actor Frank E. Montgomery (born Frank Akley; 1870–1944) in 1912. In 1914, Frank E. Montgomery moved to Spokane, Washington to open and direct at the Frank E. Montgomery of the Spokane School of Motion Picture Acting. Darkfeather became associated with the company as an instructor. Darkfeather and Montgomery divorced in 1928. In late 1928, Darkfeather married banker and financer Alfred Wessling until their divorce in 1935. On December 23, 1937, Montgomery and Darkfeather remarried after nine years of separation and remained married until Montgomery's death in 1944.
Кино мансабы
1909 жылы "Bison Motion Pictures" газетінің "экзотикалық келбетті қыздарды" іздеген жарнамасына, "үнді қыздарын" ойнау үшін жауап бергеннен кейін, ол көп ұзамай "Принцесса Мона Даркфедер" ретінде танымал болды. Даркфедер – үнді және батыс драмаларында ойнаған белгілі киноартист. Оның тегі негізінен еуропалық және чилилік болғанымен, Даркфедердің алғашқы жарнамаларында ол толыққанды қара аяқ үндісі екені айтылған. Ол өзінің үндістандық ханшайым екенін және Қара аяқ тайпасының толық құқықты мүшесі болып, "Бас Атулы Дауыл" басшысынан ханшайым атағын алғанын мәлімдеді. Ол "Ақ үнді" (1912) және "Қара аяқтардың қастандығы" (1912) сияқты бір оралымдық батыс мелодрамалық қысқа фильмдерде, сондай-ақ толық метражды фильмдерде үнділік рөлдерді сомдады. Ол кезде ол танымал киножұлдызға айналған еді. Ол сонымен қатар бірнеше тарихи драмаларда испан әйелдерінің басты рөлдерін ойнады. Даркфедер Монтгомеридің фильмдерінде, ол жұмыс істеген түрлі кинокомпаниялар арқылы, соның ішінде Bison Company, Universal, Kalem Company және Sawyer Inc. пайда болды. Күйеуі/режиссері Франк Е. Монтгомеридің жетекшілігімен Даркфедер көптеген Bison Company өндірістерінде үнді және бірнеше испандық рөлдерді ойнады. Даркфедер 1909 жылдан бастап Bison, 1909 және 1913 жылдар аралығында Selig Polyscope Company, 1912 жылы Nestor Studios және 1913 жылдан бастап Kalem Studios үшін фильмдер түсірді. Монтгомери оны 1912 жылы түсірілген 101 оралымдық Bison фильмі "Төртінші кавалерияның қырғынында" режиссерлік етті. Ол басқа фильмдерге де режиссерлік еткен, соның ішінде 1913 жылы жарық көрген "Ормандық романс", "Аю аңғарының тыныштығы үшін" және "Жабайы әділеттік" фильмдерінде Гарри фон Метермен бірге ойнады. Даркфедер Сесил Б. Демилдің әйгілі "The Squaw Man" (1914) батыс фильміндегі үнді әйелі Натурич рөліне алғашқы кандидат болды, бірақ ол тым бос болды, өйткені ол және Монтгомери Kalem Company арқылы шығарылатын өз фильмдерін өздігінен түсіріп жатқандықтан, ол рөлді ойнауға қол жетімді емес еді. Олар Монтгомеримен бірге 1914 жылы Universal Film Company компаниясына қосылып, көптеген батыс фильмдерінде бірлесіп жұмыс істеді. Даркфедер 1917 жылы "Жасырын қауіп" атты соңғы фильмінде ойнағаннан кейін кинодан шықты. Ол кинодағы актерлік қызметін тоқтатқаннан кейін біраз уақыт сахнада өнер көрсетіп, "Принцесса Даркфедер" ретінде танымал болды. 1918 жылдың тамыз айының соңында ол Вашингтон штатының Такома қаласындағы Liberty Theater-де актриса, әнші және лектор ретінде арнайы өнер көрсетті. "Жылан терісінен тігілген" киімімен ол Монро Солсберидің қатысуымен түсірілген "Әлемнің көздері" (1917) көркем фильмінің әрбір көрсетілімінен кейін ән айтып, шоу-бизнеске енуге ниеттенген барлық қыздарға кеңес берді. Ол және оның күйеуі Фрэнк Монтгомери 1918 жылдың қыркүйегінде Сиэтлдегі 3-авеню, 1117 мекенжайында тұрды, ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа жергілікті әскерге шақыру комиссиясында тіркелді. Ол өзінің қазіргі кәсібін фотофильмдер жұлдыздарының менеджері ретінде атады. 1920 жылы олар Лос-Анджелеске оралып, 2518 Maple Avenue-де тұрды.
After replying in 1909 to a Bison Motion Pictures newspaper ad, which called for "exotic looking girls" to play "Indian maidens", she soon became famous as "Princess Mona Darkfeather", noted for leaping onto her pinto pony, "Comanche", and galloping away bareback. Darkfeather was a noted moving picture artist who regularly starred in roles of Indian and Western dramas. Although she was mostly of European and Chilean descent, Darkfeather's early publicity claimed she was a full blooded Blackfoot Indian. She said she was an Indian Princess and had been made a blood member of the Blackfoot Nation and given the title of princess by a "Chief Big Thunder". She played Indian roles in one reel western melodrama shorts, such as A White Indian (1912) and A Blackfoot's Conspiracy (1912), as well as feature length movies. She was by then a major movie star. She also played leading roles as Spanish women in several historical dramas. Darkfeather regularly appeared in Montgomery's films through various motion picture companies that he worked for, including Bison Company, Universal, Kalem Company, and Sawyer Inc. Under the tutelage of her husband/director Frank E Montgomery, Darkfeather played Indian and several Spanish leads in many Bison Company Productions. Darkfeather made movies for Bison starting in 1909, the Selig Polyscope Company between 1909 and 1913, Nestor Studios in 1912 and for Kalem Studios beginning in 1913. Montgomery directed her in the 101 Bison two reeler The Massacre of the Fourth Cavalry (1912). Other films he directed her in include A Forest Romance, For the Peace of Bear Valley and Justice of the Wild, all released in 1913, in which she played opposite Harry von Meter. Darkfeather was Cecil B. DeMille's first choice to portray the Indian wife, Nat u ritch, in his famous western The Squaw Man (1914), but she was too busy, as she and Montgomery were producing their own movies independently for release through the Kalem Company, and she was unavailable to play the role. She and Montgomery joined the Universal Film Company in 1914 and continued to collaborate on scores of westerns. Darkfeather appeared in her last movie, The Hidden Danger, in 1917, then retired from the screen. For a while after she retired as a screen actress, she performed on the stage and headlined as Princess Darkfeather. In late August 1918, she made a special appearance at the Liberty Theater in Tacoma, Washington, as actress, singer and lecturer. In her "rattlesnake" dress, she appeared after each showing of the feature movie, Eyes of the World (1917) starring Monroe Salisbury, to sing and give advice to all girls in the audience with ambition to enter show business. She and her husband, Frank Montgomery, were living at 1117 3rd Avenue in Seattle, Washington, in September 1918, when he registered with the local draft board for World War I. He gave his present occupation as photoplay star manager. In 1920, they were back in Los Angeles, living at 2518 Maple Avenue.
Кейінгі өмірі
1921 жылдың қаңтар айының соңында ол Лос-Анджелесте сот ісін ұтып алды, ол 1918 жылдың 24 маусымында Чарльз Н. Бассеттке қарсы бастаған. Сотқа шақырудың мақсаты – оның әкесі 1895 жылы Бассеттің әкесіне сатқан Ранчо Ла Пуэнте жеріне құқығын қайтару еді. 1895 жылы 12 жаста болғанымен, оған, ағалары мен апаларына сияқты, мұрагерлік құқығынан бас тарту туралы сотқа шақыру келмеген. Сот шешімі бойынша ол Калифорниядағы ең үлкен жаңғақ бақшасы деп есептелетін, Бассет станциясындағы (Эль-Монте қаласының жанында) бақшаның тоғыздан бір бөлігіне ие болды және 129 163 доллар ақшалай өтемақы алды. Бірақ 1922 жылдың 22 қыркүйегінде Сан-Францискодағы Жоғарғы Сот бұл шешімді күштен шығарды. Даркфедер мен Монтгомери 1928 жылы ажырасты. Ол 1928 жылы бай банкир және қаржыгер Альфред Г. Весслингке (1869–1941) қайтадан үйленді. 1930 жылы Весслингтер Монровия қаласындағы 352 Солтүстік Мертл даңғылында тұрды. 1934 жылы олар Гермоса Бич қаласындағы Манхэттен даңғылының 931-үйінде тұрды. 1935 жылы Весслингпен ажырасты. 1937 жылдың 23 желтоқсанында ол және Франк Монтгомери, ол кезде Хэл Роуч студиясының дыбыс бөлімінің техникалық қызметкері болып жұмыс істеді және қазіргі уақытта Констанс Беннеттің басты рөлде ойнаған «Қуанышты өмір» фильмінде жұмыс істеп жатқан, Эхо Парк ауданындағы 1420 ½ Мохок көшесіндегі Даркфедердің үйінде қайтадан үйленді. Олар Монтгомери 1944 жылы қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. Мона Даркфедер 94 жасында ми атеросклерозынан туындаған инсульттан қайтыс болды, ол Лос-Анджелес қаласының Оңтүстік Креншоу бульварындағы сауықтыру орталығында болған. Ол Калифорния штатының Калвер Сити қаласындағы Holy Cross зиратының K бөлімінде, 116-шы учаскеде, 7-ші қабірде Джозефин Уоркман атымен жерленген.
In late January 1921, she won a lawsuit in Los Angeles, which she initiated on June 24, 1918, against Charles N. Bassett to recover an interest in the Rancho La Puente land that her father sold to Bassett's father in 1895. Although she had been 12 years of age in 1895, she was never served with a summons to quit title as an heir of the property, as were her older brothers and sisters. The decision gave her a one ninth interest in of what was said to be the largest walnut grove in California, at Bassett Station, near El Monte, and she was awarded a cash judgment for $129,163. The decision was reversed, however, by the Supreme Court at San Francisco, on September 22, 1922. Darkfeather and Montgomery were divorced in 1928. She was married again in 1928 to wealthy banker/financeer Alfred G. Wessling (1869–1941). In 1930, the Wesslings lived at 352 North Myrtle Avenue in Monrovia. They lived at 931 Manhattan Avenue in Hermosa Beach, in 1934. She and Wessling were divorced in 1935. On December 23, 1937, she and Frank Montgomery, who was by then a technician of the Hal Roach Studios sound department, and was currently working on Merrily We Live starring Constance Bennett, were remarried in Darkfeather's home at 1420 ½ Mohawk Street, Echo Park. They remained married until his death in 1944. Mona Darkfeather died at age 94 from a stroke, due to cerebral atherosclerosis, at a convalescent center on South Crenshaw Boulevard, Los Angeles. She is interred in section K, lot 116, grave 7, in the Holy Cross Cemetery, Culver City, California, under the name Josephine Workman.