Рандал Макдоннелл: Антрим графы және Ирландия тарихы
Randal MacDonnell, 1st Marquess of Antrim (1645 creation)
Рандал Макдоннелл, 1-й маркиз Антрима (1609-1683) – шотланд-ирландский землевладелец, военачальник. Участник Войн Трех Королевств, глава клана Макдоннелл.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландия маркизі (1609–1683)
Irish marquess (1609–1683)
Рэндалл МакДоннелл, Антримнің 1-маркизі (1609–1683) – Шотландия мен Ирландиядағы ірі жер иесі, Рим католігі, Антримнің 1-графының ұлы. Ол сонымен қатар Антрим МакДоннелл тайпасының басшысы болды. Ол ең көп үш патшалық соғысына қатысқандығымен танымал.
Randall MacDonnell, 1st Marquess of Antrim (1609–1683) was a Roman Catholic landed magnate in Scotland and Ireland, son of the 1st Earl of Antrim. He was also chief of Clan MacDonnell of Antrim. He is best known for his involvement, mostly on the Royalist side, in the Wars of the Three Kingdoms.
Ерте өмір
1618 жылғы 28 мамырда Рэндалдың әкесі Англия королі Джеймс I оны Данлюс виконты етіп тағайындады, ал 1620 жылы Антримнің 1-ші графы етіп көтерді. Бұл тағайындамадан кейін Данлюс виконты отбасының қосалқы атағына айналды, және 11 жастағы Рэндалға, графтың үлкен ұлы мен мұрагеріне құрметті атақ ретінде берілді, сол себепті ол Данлюс виконты деп аталды. Отбасы күшейе беріп ағылшын тіліне бейімделген ирланд элитасының бір бөлігі болғанымен, ол гэль мәдениетімен, гэль тілімен танысып өсті және берік католик болып тәрбиеленді. 1613 жылы, ол төрт жаста болғанда, оны Аберкорнның 1-ші графы Джеймс Гамильтонның қызы Люси Гамильтонға үйлендіруге келісім жасалды, бірақ бұл үйлену өтті деп айтуға болмайды.
On 28 May 1618 Randal's father was created Viscount Dunluce and in 1620 1st Earl of Antrim by King James I of England. By the latter creation Viscount Dunluce became a subsidiary title of the family, which was given as courtesy title to Randal, aged 11, the Earl's eldest son and heir apparent, who was therefore styled Viscount Dunluce. Although the family was part of an increasingly Anglicised Irish elite, he was exposed to Gaelic culture, Gaelic language, and raised as a staunch Catholic. In 1613, when he was four, an arranged marriage was made for him with Lucy Hamilton, a daughter of James Hamilton, 1st Earl of Abercorn, but the wedding never took place.
Франция мен Англия
1625 жылы Дунлюс, енді осылай аталған, білімін аяқтау үшін Францияға сапарлады. Екі жылдан кейін ол Лондонға барып, Карл I сарайында таныстырылды. Ол "ұзын, әдемі денелі, көркем, қызыл шашты" адам деп сипатталды. Дунлюс келесі он жылды Англияда өткізді, тек сирек, қысқа мерзімді сапарлармен ғана Ирландияға барып тұрды. 1635 жылы ол француз армиясында қызмет ету үшін екі ирланд полкін жинауға келісіп, әскери мердігерлік қызметін бастады, бірақ король бұл жоспарға тыйым салды.
In 1625 Dunluce, as he was now, travelled to France to complete his education. After two years there he went to London, where he was presented at the court of Charles I. He was described as "a tall, clean limbed, handsome man with red hair". Dunluce spent the next ten years in England, with only occasional, brief visits to Ireland. In 1635 he began a career as a military contractor by agreeing to raise two regiments of Irish troops for service in the French army, but the plan was vetoed by the King.
Бірінші неке
Көптен бері қалыңдығы Люси Хамильтонды тастағаннан кейін, Данлюс бірнеше басқа да мүмкін некелермен байланысты болды. 1635 жылы ол Джордж Вильерстің, Англияның Джеймс I және Карл I патшалардың бас министрі болған, бірақ 1628 жылы өлтірілген, жесірі Кэтрин Маннерске үйленді. Герцогиня терең діншіл католик және бай болды. Ол королева Генриетта Марияға жақын болды және Данлюстің сарайдағы беделін одан әрі арттырды. Ол Нитсдейл графы, Леннокс герцогы және Гамильтон герцогы сияқты жетекші британ саясаткерлерімен достық қарым-қатынас орнатты. Данлюс Лондондерри плантациясында көп жер сатып алуды жоспарлаған, бірақ Ирландияның лорд-депутаты Томас Вентворт оған сенбегендіктен бұл жоспарға кедергі келтірді және оның басты қарсыласына айналды. Данлюс Шотландия батысындағы отбасылық жерлерін сатып алу арқылы қайтаруға да тырысты, бірақ ол да сәтсіз аяқталды. Данлюс әйеліне өте жақын болды және оның, соның ішінде Джордж Вильерс, 2-ші Букингем герцогының балаларына әке болды. Олар зәулім өмір сүрді, ал Данлюс Англияда үлкен қарыздар жинады, бұл оның өмірінің соңына дейін мазалады.
After abandoning his long standing fiancée Lucy Hamilton, Dunluce was linked with several other prospective marriages. In 1635 he married Katherine Manners, the widow of George Villiers, 1st Duke of Buckingham, who had been England's Chief Minister under both James I and Charles before his assassination in 1628. The Duchess was a devout Catholic and wealthy. She was close to Queen Henrietta Maria, and further enhanced Dunluce's status at court. He became friends with leading British politicians including the Earl of Nithsdale, the Duke of Lennox and the Duke of Hamilton. Dunluce planned to acquire large amounts of land in the Londonderry Plantation, but this was blocked by Thomas Wentworth, the Lord Deputy of Ireland, who mistrusted Dunluce and was to become a major opponent of his. Dunluce also made a failed attempt to recover some of the family's traditional lands in the West of Scotland by purchasing them, but this also fell through. Dunluce was emotionally very close to his wife and became stepfather to her children including George Villiers, 2nd Duke of Buckingham. The couple lived a lavish lifestyle, and Dunluce ran up large debts in England which troubled him for the rest of his life.
Антрим графы
1636 жылдың 10 желтоқсанында Данлустің әкесі Данлус қамалында қайтыс болды және Бонамарги францискан монастырында жерленді. Данлус Антримнің 2-графы болды. Әкесі өсиетімен мүлкін екі ұлының арасында бөлді. Рэндал Дунлюс және Килконвей барондықтарынан тұратын жердің үлкен бөлігін мұраға алды, ал кіші інісі Александр Гленарм барондығын мұраға алды. Қаржылық шығыстарды азайту үшін лорд Антрим, қазір әйелі графшасымен бірге 1638 жылы Ирландияға көшті. Антрим отбасының дәстүрлі Данлус қамалында тұрақтап, Ирландияның ең бай адамдарының біріне айналды. Ол шамамен 340 000 акр жерге басшылық етті, оның көп бөлігі шаруаларға жалға берілді. Батыс аралдардағы отбасының дәстүрлі шотланд жақтастарымен бірге Антримнің шаруалары оған болашақ соғыстарда маңызды күш базасын құрды.
On 10 December 1636 Dunluce's father died in Dunluce Castle and was buried at the Bonamargy Franciscan Friary. Dunluce succeeded as the 2nd Earl of Antrim. In his will, his father had divided his estate between his two sons. Randal inherited the larger share of the land, consisting of the baronies of Dunluce and Kilconway, whereas Alexander, his younger brother, inherited the Barony of Glenarm. In an effort to cut down on expenses Lord Antrim, as he was now, and his wife the countess relocated to Ireland in 1638. Antrim set up home in his family's traditional seat of Dunluce Castle as one of the wealthiest men in Ireland. He oversaw nearly 340,000 acres of land, which was mostly sublet to tenant farmers. Along with the family's traditional Scottish followers in the Western Isles, Antrim's tenants provided him with an important power base during the coming wars.
Антрим жоспары
Антрим шотланд саясатына үлкен қызығушылық танытты, себебі ол Кинтайр және Батыс аралдарында үстемдік құрған шотландтық Макдональд кланының католик фракциясымен байланыста болды. Чарльздың Шотландия шіркеуіне діни реформаларды таңу әрекеттері 1638 жылы Ұлттық келісімге қол қойылуына және 1639 жылы Епископтар соғысының басталуына әкелді. Антрим патшаға көмектесу және Арчибальд Кэмпбеллден, Аргиллдің 1-маркизінен, Келісімшілердің жетекшісінен Шотландиядағы дәстүрлі Макдональд жерлерін қайтарып алу мүмкіндігін көріп тұрды. Ол Ольстердегі өзінің шаруаларынан ирландтық католик армиясын құрып, содан кейін Шотландиялық Макдональдтармен байланысу үшін Солтүстік каналдан өтуді ұсынды. Бұл экспедиция басқа жерлерге десант түсіру және Чарльз басқаратын негізгі ағылшын армиясының басып кіруімен бірге жоспарланды. Оның мақсаты – Антримге отбасы үшін Кинтайрді қайтарып алуға мүмкіндік берумен қатар, Келісімшілердің күштерін бөгеу еді. Ирландия үкіметі үшін бұл жоба Келісімшілердің Солтүстік Ирландияға басып кіруіне де кедерес келтіретін еді, онда олар көптеген шотланд эмигранттары болған пресвитериандық қоныс аударушылардың арасында зор қолдауға ие болды. Антрим ирландтық шабуыл Шотландияға осы қатердің алдын алатынын айтты. Дегенмен, Дублиндегі Вентворт бұл жоспарға өте күмәнді қарады. Ол Антримнің ақша, жабдық және қару-жарақ сұраныстарын қабылдамады. Вентворттың бас тартуының себебі, мүмкін, оның Ирландиядан Думбартонға қарсы шабуыл ұйымдастыру үшін тұрақты Ирландия армиясының өз жоспарлары және графтың ниетіне сенімсіздігі болды. Ақырында, Вентвортқа Антримге көмектесуді патша бұйырды. Құрғақ дағдарыс Макдональд-Кэмпбелл арасындағы антагонизмді қайта жақтандырды. Жауап ретінде Аргилл Шотландияда өз әскерін жинап, Антримнің басып кіруін күтіп қаруланған Макдональдтарға шабуыл жасады, олардың көпшілігін Ирландияға жер аударды. Ирландиялық католиктердің басып кіру қаупі Шотландияда Келісімшілерге қолдауды күшейтті және корольдің беделін одан әрі түсірді.
Antrim took a close interest in Scottish politics, due to his ties to the Catholic faction of the Scottish McDonald clan who dominated Kintyre and the Western Isles. Charles' attempts to impose religious reforms on the Church of Scotland led to the signing of the National Covenant in 1638, and the outbreak of the Bishops' Wars in 1639. Antrim saw an opportunity both to assist the king, and also regain traditional MacDonald lands in Scotland from Archibald Campbell, 1st Marquess of Argyll, a leader of the Covenanters. He proposed raising an Irish Catholic army from his tenants in Ulster, then crossing the North Channel to link up with the Scottish MacDonalds. The expedition was planned in conjunction with other landings and an invasion by the main English army under Charles. Its purpose was to divert Covenanter resources, while also allowing Antrim to recover Kintyre for his family. For the Irish government, the project would also prevent the Covenanters invading northern Ireland, where they enjoyed strong support amongst the Presbyterian settlers, many of whom were Scots emigrants. Antrim argued an Irish invasion of Scotland would pre empt this threat. Nonetheless Wentworth in Dublin was extremely sceptical about the plan. He rejected Antrim's appeals for money, supplies and weapons. Wentworth's refusal was likely due to his own plans for the regular Irish Army to launch a rival invasion from Ireland against Dumbarton and his mistrust of the Earl's motives. Eventually, Wentworth was ordered to assist Antrim by the King. The growing crisis re ignited the MacDonald Campbell feud. In response, Argyll raised troops of his own in Scotland and attacked the MacDonalds who were arming in anticipation of Antrim's invasion, driving many into exile in Ireland. The threatened invasion by Irish Catholics also strengthened support in Scotland for the Covenanters, and further damaged the King's reputation there.
Жаңа Ирландия әскері
Каррикфергуста орналасқан Антрим 1638 жылдың желтоқсанында әскерін жинауға кірісті, бірақ келесі жылдың сәуірінде ғана ол патшадан оған уәкілеттік беретін ресми комиссияны алды. Антрим әскерін Ольстердің ірі галликалық әулеттерінен құрды, бірақ Вентворт оларды басқару үшін Еуропадан тәжірибелі ирландтық жалдамалы офицерлерді шақыру жоспарын тоқтатты. Бұл әскер қазіргі тұрақты ирланд әскерінен бөлек құрылды, ол көбінесе протестанттардан тұрды. Әскерде 5000 жаяу әскер мен 200 атты әскер болуы тиіс болды. Күштерді жинау күтілгеннен ұзаққа созылды, және олар дайын болған кезде Бірінші шотланд соғысы Бервик шартымен (1639) аяқталды. Бұл шарт тыныштан басқа ештеңе бермеді, толық келісімге жақын болған жоқ. Екінші соғыс күтілуде болды, бірақ Антрим экспедицияны кейінге шегеріп, содан соң толығымен бас тартты. Дегенмен, Шотландияның батысындағы жергілікті Макдональдтар мен Кэмпбеллдер арасында үнемі ұсақ шайқастар болып тұрды. Антрим мен Вентворт экспедицияның кешігуіне бір-бірін кінәлады. 1640 жылы Шотландиядағы жағдай қайтадан шиеленісіп, Келісім жасақталған армия Англияға жорық жасады. Антримнің жоспарланған экспедициясы қайта жанданды, бірақ бұл жолы Вентворт өзі Каррикфергуста 8000 сарбаздық «Жаңа ирланд әскерін» жинауды қадағалады. Антримнің бұрынғы әскері сияқты, бұл әскердің көп бөлігі ирландтық католиктерден тұрды. Осы уақытқа дейін шотландтар Ньюкаслді басып алды және ирланд әскері Шотландияға жетпей тұрып, Рипон шарты бойынша қолайлы бейбітшілікке келісті. Бұл Шотландиядағы жаңа Келісім үкіметін сақтап қалды, ал Аргилл оның маңызды тұлғаларының бірі болды. Антрим 1640 жылы Дублинге көшіп, кейде Ирландия Лордтар палатасына қатысып, Вентворттың саясатына қарсы болды. 1640 жылдың қарашасында Вентворт Лондонға шақырылып, Парламент тарапынан импичментке ұшырады және ақырында жазаланды. Шотландия дағдарысы аяқталғаннан кейін Жаңа ирланд әскерінің болашағы күмәнді болды, өйткені Карл I оларды Англияға жіберіп, Лондон Парламентіне қарсы өз билігін жүзеге асыруға ниеттенгені айтылды. Антримнің нақты рөлі әлі де даулы. Кейін ол корольдің атынан Томас Бурк есімді елшімен байланысқа шығып, Жаңа ирланд әскерін таратуды тоқтатуға, оның қатарын 20 000-ға дейін жеткізуге және Англиядағы операцияларға дайындауға шақырды. Антрим корольдің басқа да ирландтық қолдаушыларымен, мысалы, Ормонд пен Кастелхейвенмен бірге жұмыс істеді және Карлмен байланыста болды. Антрим сол кезде бірге жұмыс істеген басқа да тұлғалар, мысалы, лорд Эннискиллен, көп ұзамай Ирландия көтерілісіне қатысты. 1641 жылы Англия мен Шотландиядағы патшаның саяси жағдайы жақсарғандықтан, Ирландияға әскери араласу қажеттілігі азайды. Дегенмен, Антрим Ирландияда корольді қолдау үшін көп жұмыс істеді, Англия Парламентіне қарсы корольді жариялау үшін Ирландия Парламентін шақыруды жоспарлады. Антримнің Ирландияны корольдің ағылшын мәселелерін шешу үшін пайдалану жоспары 1641 жылдың қазан айында Ирландия көтерілісінің басталуымен күйреп кетті. Жаңа ирланд әскері Страффордтың өлімінен кейін жалақысыз қалды және шетелге қызмет ету үшін теңізге шығуды күтті.
Based in Carrickfergus, Antrim began raising his army in December 1638 although it wasn't until April the following year that he formally received a commission from the King authorising him to do so. Antrim recruited his army from many of the leading Gaelic families of Ulster, but Wentworth blocked a plan to import experienced Irish mercenary officers from Europe to command them. The army was raised separately from the existing standing Irish Army, which was more heavily Protestant. The army was to consist of 5,000 infantry and 200 cavalry. Assembling the force took longer than expected, and by the time it was ready the First Scottish War had been ended by the Treaty of Berwick (1639). This settled relatively little and was closer to a ceasefire than a final agreement. A second war was widely expected, but Antrim had to postpone and then abandon his expedition. Nonetheless, sporadic fighting continued in western Scotland between local MacDonalds and Campbells. Antrim and Wentworth both blamed the other for the delays with the expedition. In 1640, the Scottish situation flared up again and the Covenanter Army now launched an invasion of England. Antrim's planned expedition was revived, but this time Wentworth himself oversaw the recruitment of an 8,000 strong "New Irish Army" which assembled at Carrickfergus. Like Antrim's earlier force, the army was made up mainly of Irish Catholics. By this time the Scots had captured Newcastle, and were able to agree a favourable peace at the Treaty of Ripon before the Irish army had crossed to Scotland. This effectively left the new Covenanter government intact in Scotland, with Argyll one of its leading figures. Antrim moved to Dublin during 1640, occasionally attending the Irish House of Lords and generally opposing the policies of Wentworth. In November 1640 Wentworth was recalled to London where he was impeached by Parliament and ultimately executed. The future of the New Irish Army became a source of controversy once the Scottish crisis ended, as it was alleged that Charles I intended to ship them to England to enforce his will against the London Parliament with whom he was in dispute. Antrim's exact role remains controversial. He later claimed he was contacted by a messenger named Thomas Bourke, on the King's behalf, and encouraged to stop the New Irish Army from disbanding, to raise its strength to 20,000 and to equip it for operations in England. Antrim worked alongside other Irish supporters of the King such as Ormond and Castlehaven and kept in contact with Charles. Some of the other figures Antrim worked with at the time such as Lord Enniskillen were soon to take part in the Irish Rebellion. As the King's political situation in both England and Scotland seemed to improve in 1641, the need for Irish military intervention lessened. Nonetheless, Antrim worked hard to secure support for the King in Ireland, planning to get the Irish Parliament to declare for the King against the English Parliament should fighting break out in England. Antrim's plan to use Ireland to solve the King's English problems was wrecked by the outbreak of the Irish Rebellion in October 1641. The New Irish Army remained unpaid in the wake of Strafford's execution, and were waiting to be shipped abroad for foreign service.
Ирландия көтерілісі
Көп ұзамай ол Ирландияға оралды және 1641 жылы Джеймс Батлермен бірге Карл I үшін парламентке қарсы алалау жасауға тырысты. Ол өз жоспарларына Лорд Слейн мен сэр Фелим О’Ниллді қосты, бірақ 1641 жылғы күздегі ирландтық көтеріліс басталғанда, ол одақтастарынан бас тартып, Данлус қамалына (қазіргі Солтүстік Ирландияда) шегінді. Сэр Фелим О’Нилл Дунганон жариялаған хабарламасында, көтеріліске рұқсат берген корольден алған тапсырмасы бар екенін мәлімдегенімен, Антрим көбінесе бейтараптығын сақтады. Ол Колерейн қамалындағы протестант гарнизонына көмектесіп, католик шаруаларын науқанды тоқтатуға көндірді және қиын жағдайдағы тұрғындарға азық-түлік жіберді. Дегенмен, оның күдікті әрекеттері мен Рим католиктігі оны ағылшын тарапының жауы деп санауға себеп болды. 1642 жылдың мамырында ол шотланд ковенантшысы генерал Роберт Монроға Данлус қамалында қолға түсіп, Каррикфергуста түрмеге қамалды. Ол қашып, Йоркқа патшайымға қосылды. 1643 жылдың мамырында, ағылшын роялистері мен ирландтық католик көтерілісшілері арасындағы жауынгерлікті тоқтату үшін Ирландияға барғаннан кейін, ол қайтадан құжаттарымен бірге қолға түсіп, Каррикфергуста қамауға алынды. Ол кейіннен қашып, Килкенниге, католик конфедерациясының штаб-пәтеріне жетті. 1645 жылдың желтоқсанында ол Англияда қызмет ету үшін 10 000 ирландты және Шотландиядағы Монтрозға қосылу үшін 2000 адамды жинау жоспарымен Оксфордқа оралды, бұл жоспар Букингем герцогинясының ықпалы арқылы корольдің келісімін алды. 1645 жылдың 26 қаңтарында Антрим графынан Антрим маркизі дәрежесіне көтерілді. Ол ақпан айында Килкенниге оралды, Ирландия конфедерациясының серттес антқа қол қойды және кеңес мүшесі және католик конфедерациясының күштерінің генерал-лейтенанты болып тағайындалды. Алайда конфедерация оның жобаларына қолдау көрсетпегендіктен, ол лауазымынан бас тартып, Ормондтың көмегімен маусым айында өзінің туысы Аласдер МакКолла басқаратын 1600 шақты әскерді Монтрозға көмектесу үшін Шотландияға жіберді, бұл шотландтық азаматтық соғыстың басталуына себеп болды. Антрим кейін Оксфордқа қайтып келді және король оны 1645 жылы Сен-Жермен-ан-Лейдегі патшайымға хаттар жеткізу үшін жіберді. Ол Фландрияға барып, әскери жабдықтармен жабдықталған екі фрегатты сатып алды, оларды Фалмутқа Уэльс принціне жеткізді. Ол Коркқа сапар шекті, содан кейін 1646 жылдың шілдесінде Шотландиядағы әскерлеріне қосылды, Аргиллді Кинтайрден қууға үміттене отырып, бірақ корольдің бұйрығымен зейнетке шығуға мәжбүр болды және Ирландияға оралғаннан кейін түрлі топтар арасындағы интригаларға араласты. 1647 жылдың соңында ол Маскерри мен Джеффри Браунмен бірге Ирландия конфедерациясымен Франциядағы Уэльс принцімен келісімшарт жасасу үшін тағайындалды. Ол өз серіктерінен бір апта бұрын жолға шығып, олардан озып кетсе де, орманға бекітілген лорд-лейтенанттық лауазымын алуға қол жеткізе алмады.
Soon afterwards he returned to Ireland, and sought in 1641 to create a diversion, together with James Butler, 1st Duke of Ormonde, for Charles I against the parliament. He joined in his schemes Lord Slane and Sir Phelim O'Neill, later leaders of the rebellion, but on the outbreak of the Irish Rebellion of 1641 in the autumn he dissociated himself from his allies and retired to his castle at Dunluce (now in Northern Ireland). Although Sir Phelim O'Neill announced in the Proclamation of Dungannon that he had a commission from the King that authorized the rebellion, Antrim remained broadly neutral. He assisted the besieged Protestant garrison during the Siege of Coleraine, persuading his Catholic tenants to abandon the campaign and sending supplies of food to the hard pressed inhabitants. His suspicious conduct, however, and his Roman Catholicism, caused him to be regarded as an enemy by the English party. In May 1642 he was captured at Dunluce Castle by the Scottish Covenanter general Robert Monro, and imprisoned at Carrickfergus. Escaping thence he joined the queen at York. In May 1643, having proceeded to Ireland to negotiate a cessation of hostilities between the English Royalists and Irish Catholic rebels, he was again captured with his papers and confined at Carrickfergus, thence once more escaping and making his way to Kilkenny, the headquarters of the Roman Catholic confederation. He returned to Oxford in December with a scheme for raising 10,000 Irish for service in England and 2000 to join Montrose in Scotland, which through the influence of the duchess of Buckingham secured the consent of the king. On 26 January 1645 Antrim was elevated from Earl to Marquess of Antrim. He returned to Kilkenny in February, took the Irish Confederate oath of association, and was made a member of the council and lieutenant general of the forces of the Catholic confederacy. The confederacy, however, giving him no support in his projects, he threw up his commission, and with Ormond's help despatched about 1600 men under his kinsman Alasdair MacColla in June to Montrose's assistance in Scotland, sparking a Scottish civil war. Antrim subsequently returned to Oxford and was sent by the king in 1645 with letters for the queen at Saint Germain en Laye. He proceeded thence to Flanders and fitted out two frigates with military stores, which he brought to the Prince of Wales at Falmouth. He visited Cork and afterwards in July 1646 joined his troops in Scotland, with the hope of expelling Argyll from Kintyre; but he was obliged to retire by order of the king, and returning to Ireland threw himself into the intrigues between the various factions. Late in 1647 he was appointed with Muskerry and Geoffrey Browne by the Irish confederacy to negotiate a treaty with the Prince of Wales in France, and though he outmanoeuvred his companions by starting a week before them, he failed to secure the coveted lord lieutenancy, which was confirmed to Ormond.
Кромвель дәуірі
Ол енді римдік католиктерді немесе патшаның ісін қолдауды тоқтатты; Ормонд пен конфедераттар арасындағы келісімге қарсы шықты; О’Нилл мен парламент арасындағы одақ жобасын қолдады; және 1649 жылы Кромвельмен байланысқа түсті, ол Кромвельдің Ирландияны басып алуы кезінде түрлі қызметтер атқарды, бірақ Карттың Антрим Лорд Инчикиннің патша әскерін сатқаны туралы жалған келісімнің авторы болды деген әңгімесіне ешқандай дәлел жоқ (Ирландия мемлекеттік қағаздары, 1660–1662, 294, 217 бб.; Кларендонның мемлекеттік қағаздары, II. 69, және Гардинердің Ұлттық қауымдастығы, I. 153). Кейіннен ол Иретонға қосылып, Карлоу қамалына қатысты. 1650 жылдың желтоқсанында Англияға оралды, ал тәркіленген мүлкінің орнына 500 фунт стерлинг пен кейіннен 800 фунт стерлинг зейнетақысын, сондай-ақ Мейо округіндегі жерлерді алды.
He now ceased to support the Roman Catholics or the king's cause; opposed the treaty between Ormond and the confederates; supported the project of union between O'Neill and the parliament; and in 1649 entered into communications with Cromwell, for whom he performed various services during the Cromwellian conquest of Ireland, though there appears no authority to support Carte's story that Antrim was the author of a forged agreement for the betrayal of the king's army by Lord Inchiquin (Calendar State Papers Ireland, 1660–1662, pp. 294, 217; Cal. of Clarendon St. Pap., ii. 69, and Gardiner's Commonwealth, i. 153). Subsequently, he joined Ireton, and was present at the Siege of Carlow. He returned to England in December 1650, and in lieu of his confiscated estate received a pension of £500 and later of £800, together with lands in County Mayo.
Қалпына келтіру
1660 жылы Карл II таққа қайта отырғаннан кейін Антрим патшаға адалдығын көрсету үшін Лондонға барды. Чарльзбен кездеспес бұрын, ол Лондон мұнарасына қамалды, Кромвельмен және ағылшын республикашылдарымен байланыс жасады деген айып тағылды. Антрим Кешірім және Ұмыту заңынан тыс қалды, ол өткен екі онжылдықта жасалған қылмыстарға кешірім беруді көздеген еді. Оның ұзақ жылдардан бергі қарсыласы Аргилл де Чарльзға адалдық серт беру үшін Лондонға келді, содан кейін Шотландияға қайтарылып, сатқындық айыбымен сотталып, жазаланды. 1660 жылдың шілдесінен 1661 жылдың мамырына дейін Антрим мұнарада қалды. Жаңа роялистік билік оны бірнеше қылмысқа байланысты тергеді, әсіресе 1641 жылғы Ирландия көтерілісіне қатысқандығы және Карл I көтеріліске құпия түрде қатысқан деген ұсыныстарды айтқандығы туралы айыптауларға қатысты. Ирландия кампаниялары кезінде Иртонмен және басқа республикалық офицерлермен байланыс жасады деген айыптаулар да болды. Осы айыптаулардың көбі шындыққа жақын болғанымен, Антрим ақырында айыпталмай босатылды.
After the Restoration of Charles II to the throne in 1660, Antrim went to London to demonstrate his loyalty to the King. Before being able to meet Charles, he was imprisoned in the Tower of London, accused of collaboration with Cromwell and the English Republicans. Antrim was excluded from the Indemnity and Oblivion Act, which offered a pardon for offences that might have been committed during the previous two decades. His long standing rival Argyll also came to London to swear his loyalty to Charles, and was likewise imprisoned before being taken back to Scotland, tried and executed for treason. From July 1660 until May 1661 Antrim remained in the Tower. He was investigated by the new Royalist authorities for several offences, particularly allegations that he had taken part in the 1641 Irish Rebellion and that he had publicly suggested Charles I had secret involvement with the rising. He was also accused of a variety of other crimes including specific charges of his dealings with Ireton and other Republican officers during the Irish campaigns. Although all but the first of these accusations were essentially true, Antrim was eventually released without being charged.
Кейінгі өмірі
Айыптан тазаланғанына қарамастан, ол ирландтық иеліктерін қайтару үшін қиын күреске түсті. Ирландиядағы көтеріліске қатысы жоқ екенін дәлелдеуі қажет еді. Соңынан Ирландиядағы Лордтар сотының алдына шақырылып, 1663 жылы Ормондтың қарсылығына қарамастан, талаптар жөніндегі комиссиядан күнасыздық туралы шешім шығаруға қол жеткізді. Бұл оның жерлерін иеленген авантюристтердің наразылығын тудырды, олар жаңа сот процесін қозғады; бірақ Антрим патшаға шағымданып, королева-ананың ықпалы арқылы кешірім алды, ал 1665 жылы Ирландияның түсіндіру актісі бойынша оның иеліктері қайтарылды. Кларендон Антримді "кейіпті, бірақ аса мақтаншыл және тәкаппар, сондай-ақ өте әлсіз және шешім қабылдауға қабілетсіз" деп сипаттады. Ол екінші рет сэр Генри О'Ниллдің қызы Розаға үйленді, бірақ балалары болмады, графтық атағы оның інісі Александр, Антримнің үшінші графына көшті.
Despite being cleared, he still faced serious battles to recover his Irish estates. He had to prove that he was innocent of any involvement in the Irish rebellion. Subsequently, being called before the lords justice in Ireland, In 1663 he succeeded, despite Ormond's opposition, in securing a decree of innocence from the commissioners of claims. This raised an outcry from the adventurers who had been put in possession of his lands, and who procured a fresh trial; but Antrim appealed to the king, and through the influence of the queen mother obtained a pardon, his estates being restored to him by the Irish Act of Explanation in 1665
Antrim was described by Clarendon as "of handsome appearance but of excessive pride and vanity and of a marvellous weak and narrow understanding". He married secondly Rose, daughter of Sir Henry O'Neill, but had no children, being succeeded in the earldom by his brother Alexander, 3rd Earl of Antrim.