Кіріспе
Британдық тарихшы (1926-1992) Элий Кедури (25 қаңтар 1926 жыл, Бағдад 29 маусым 1992 жыл, Вашингтон) - Таяу Шығыстың британдық тарихшысы. Ол осы салада дәстүрлі деп саналатын көптеген көзқарастардан айырмашылығы бар көзқараспен жазды. 1953 жылдан 1990 жылға дейін Лондон экономика мектебінде сабақ берді. Кедури өзінің "Чатем Хаус нұсқасы" деп атаған тарихын қабылдамауымен танымал болды, ол қазіргі Таяу Шығыстың тарихын Батыс тарапынан үнемі құрбандыққа ұшыраған оқиға ретінде қарастырды, және солтүстіктегі батыс зиялыларын исламның нағыз романтикалық көрінісі деп санайды.
Elie Kedourie (25 January 1926, Baghdad – 29 June 1992, Washington) was a British historian of the Middle East. He wrote from a perspective that dissented from many points of view taken as orthodox in the field. From 1953 to 1990, he taught at the London School of Economics, where he became Professor of Politics. Kedourie was famous for his rejection of what he called the "Chatham House version" of history, which viewed the story of the modern Middle East as one of continuous victimisation at the hands of the West, and instead castigated left wing Western intellectuals for what he regarded as a naively romantic view of Islam.
Ерте өмір
Кедури Бағдадта дүниеге келді; оның арғы тегі ирактық еврей және ол еврейлік кварталда өсті, Alliance Française бастауыш мектебінде, содан кейін Шамаш мектебінде оқыды. Ол Лондон экономика мектебінде білім алып, бакалавриат дәрежесін алды және Оксфордтағы Сент-Антоний колледжінде DPhil дәрежесін алды.
Докторлық диссертация
Кедуридің докторлық диссертациясы (кейіннен Англия және Таяу Шығыс деп жарияланды) Ұлыбританияның соғыстар аралығындағы Ирактағы рөлін сынға алды. Ол Оксфорд университетінің докторлық диссертациясынан бас тартылды, бірақ 1956 жылы жарияланды. Ол араб ұлтшылдығын көтермелеу үшін британдық саясаткерлерді сынға алды және Т. Е. Лоуренске өте жағымсыз көзқарас білдірді. Кедури британдық саясаткерлерді 1921 жылы Мосул, Бағдад және Басраның бұрынғы Осман вилайеттерінен (облыстарынан) Ирак патшалығын құрып, содан кейін "түрлі қоғамға ұрысшыл араб ұлттық режимін" енгізгені үшін шабуылдады. Оксфордта докторлық диссертациясының беделін ескере отырып, американдық тарихшы Мартин Крамердің сөзі бойынша, Кедури диссертациясын өзгертуден бас тартуда "көп батылдық" танытты.
Кейінгі мансабы
Майкл Оукшотт 1953 жылы Кедуриді Лондонның қаржы орталығына алып келді. 1964 жылы Кедури "Жарты Шығыс зерттеулері" атты академиялық журналдың негізін қалаушы және редакторы болды. Оның 1960 жылы жазған "Национализм" атты кітабы "Ой мен өзгеріс" (1964) және "Ұлттар мен национализм" (1983) атты еңбектерінде ЛСЭ-дегі әріптесі Эрнест Геллнердің ұлттық ойдың ықтимал жойылуы туралы Кедуридің теориясына қарсылық білдірді. Кедури марксистік тарихтағы түсініктер мен ұлтшылдыққа сын көзбен қарады. Кедуридің айтуынша, ұлттылық Таяу Шығысты "тайғырлар шөлдігіне" айналдырған. Кедури сондай-ақ Британ империясының шамадан тыс өзін-өзі сынға алу арқылы әлсірегенін көрсетті және сынға алды. 1970 жылы ол "Чатэм Хаус Версиясы" атты эсседе тағы бір британдық танымал Арнольд Дж. Тойнбиге шабуыл жасап, оны орта шығыстағы мемлекет үшін жауапкершіліктен бас тарту үшін ішінара жауапты деп тапты. Кедури Тойнбиге Британ империясын сынға алғандығы үшін шабуыл жасады, ол британ империясы оң институт болған, оның құлдырауы оның бұрынғы отарларына, әсіресе Таяу Шығыста апат әкелген деп дәлелдеді. Израильдік тарихшы майор Ефрем Карш Кедуридің Осман империясы дәуірі ұлттық бірегейлігі жоқ халықтардың бейбіт өмір сүруінің бірі болды деген тезисі үшін сынға алды. Кедуридің "бейбіт өмір сүру" тезисінің шектерін көрсету үшін, Вахабит шабуылдарын, Грекия, Сербия және Болгариядағы тәуелсіздік соғыстарын, 1859-1960 жылдары Леванттағы христианға қарсы погромдар мен қырғындарды және армяндарды қазаға ұшыратқан Хамидилерді келтірді. Кедури Хорнға француздардың алжирлік мұсылмандардың көпшілігі өте кедей жағдайда өмір сүргеніне жауапты екенін айтып, оған шабуыл жасады. Ол Хорнның пид-нуар мен мұсылман қауымдастықтары арасындағы нәсілдік кедергілер шиеленісті тудыратын деп дұрыс айтқандығын мойындады. Кедури Шарль де Голль 1960 жылы "ахуалдың иесі" болды және алжирлік мұсылмандардың пид-нуарлармен тең құқықты болуын қамтамасыз ете алар еді, бірақ оның орнына француз ұлылығының басқа идеяларымен соқырланып, Алжирдің тәуелсіздігін беруді таңдады. " Кедури де Голльдің барлық француздарды қорғау үшін конституциялық ант бергенін елемеуді таңдағанын, "француздар кері шегініп, билікті сахнада болған қарулы адамдардың жалғыз ұйымдасқан органына тапсырды. Осылайша, цивилизованное үкімет бүкіл әлем үшін әрекет етеді, қандай да бір Мао немесе Хоның дауыс берушісі ретінде, заңдылық қарудың күшінен келеді деген варварлық сенімде ". Ол де Голльді Алжирдің тәуелсіздігін бергені үшін тағы да айыптап, алжирліктердің "өз пайдасына билікті басып алу және басқару үшін қазіргі заманғы әлемнің қарғысы болған ұлтшылдыққа итермеленген бірнеше purs et durs, FLN-нің мейіріміне қатал түрде қалдырылды. Алайда олардың арабша саясаты елде Таяу Шығыстағы "Мұсылман бауырластар" секілді фундаменталистік қозғалыстардың ықпалын арттырды, сондықтан Ислам өсіп келе жатқан оппозицияға саяси тіл ғана емес, сонымен қатар FLN көрсеткен конспиративтік зорлық-зомбылықпен таңбаланған революциялық себепті де берді. Алжир халқы ФСН мен ФИШ немесе Ислам құтқару майданының арасында тұрып, оның бағасын төлейтініне сенімді".
Жеке өмір
Кедури Таяу Шығыстың тарихын зерттеуші Сильвия Кедуриге үйленген.