Чикаго қаласындағы Максвелл көшесінің тарихы

Кіріспе

Адам қонысы Чикаго, Иллинойс, Америка Құрама Штаттары

Максвелл көшесі – Чикаго қаласындағы шығыстан батысқа қарай созылған көше. Ол Рузвельт жолының оңтүстігінде Халстед көшесімен қиылысады. Көше 500 Батыстан 1126 Батысқа дейін саналатын нөмірлеу жүйесінде 1330 Оңтүстік бойымен өтеді. Максвелл көшесі маңы Нейр-Вест-Сайд аймағының бір бөлігі болып есептеледі және қаланың ең ежелгі тұрғын аудандарының бірі. Ол атақты Максвелл көшесі базарының орналасқан жері және Чикаго блюзінің, сондай-ақ "Максвелл көшесіндегі поляк сосискасы" деп аталатын дәмді сосискалы сэндвичтің туған жері ретінде белгілі. Аймақтың үлкен бөлігі қазір Чикагодағы Иллинойс университетінің (UIC) кампусының құрамына кіреді және университет қолдауымен салынған жеке тұрғын үйлерден тұрады.

Тарих

Максвелл көшесі Чикаго картасында алғаш рет 1847 жылы көрсетілген. Ол доктор Филип Максвеллдің құрметіне аталған. Бастапқыда ол Чикаго өзенінің оңтүстік саласынан Батысқа қарай Блю Айленд даңғылына дейін созылған ағаш тіректері бар жол болған. Алғашқы тұрғын үйлерді алғашқы теміржолдарды салу үшін Чикагоға әкелінген ирланд иммигранттары үшін салған. Ол иммигранттар мен басқалар үшін "қақпа" болған аудан, оның ішінде гректер, богемиялықтар, орыстар, немістер, италиялықтар, поляктар, афроамерикандықтар және мексикалықтар. Джейн Аддамс осы жерде Хулл Хаусты – 19 ғасырдың ең ірі және танымал әлеуметтік орталықтарының бірін құрды, ол иммигранттарға Чикагодағы жаңа өміріне бейімделуге көмектесті. 1871 жылғы Ұлы Чикаго өрті осы көшенің жанынан басталды, бірақ солтүстік және шығысқа қарай таралып, Максвелл көшесі мен Жақын Батыс жағының қалған бөлігін сақтап қалды. Максвелл көшесінің солтүстігінде қаланың тарихи грек және итальяндық қауымдастықтары орналасқан. Тейлор көшесі – Чикагоның Кішкентай Италиясы, онда әлі де итальяндық тағамдарды, соның ішінде тәттілер мен лимонды мұзды табуға болады. Оңтүстікке орналасқан Пилсен ауданы бастапқыда богемиялықтардың мекені болған, бірақ бүгінде мексикалықтар тұрады. Тарихи шіркеу – Ассизидің Франциск шіркеуі, ол айналасындағы қауыммен бірге жылдар бойы өзгеріп дамыған. Ол бастапқыда неміс католиктеріне, содан кейін итальяндықтарға, ал қазір мексикалықтарға тиесілі, және оның барлық миссалары испан тілінде өтеді. 1880 жылдардан бастап Шығыс Еуропалық еврейлер ауданның басым этникалық тобына айналды, және 1920 жылдарға дейін осылай қалды. Осы кезде аудан ашық ауадағы арбалы базармен танымал болды. 1920 жылдан кейін тұрғындардың көп бөлігі Ұлы көші-қон кезінде Солтүстікке келген афроамерикандықтар болды, бірақ көптеген кәсіпорындар еврейлерге тиесілі болды. 1980 және 1990 жылдары аудан мен базар негізінен мексикалық-американдықтарға айналды. Осы кезде ескі еврей саудагерлердің көпшілігі қала шетіне көшіп кеткен. Афроамерикандықтар басым болған кезеңде, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары, бұл аймақ көше музыканттарымен танымал болды, олар көбінесе блюз, сондай-ақ госпел және басқа да стильдерде орындады. Айра Беркоу өзінің "Максвелл көшесі" кітабында әр тарауды газеттен алынған цитатамен бастайды, ол қала Максвелл базарын жабуға ниеттенгенін көрсетеді. Көше 1926 жылы Чикаго өзенінің түзуі және оның батыс жағалауындағы жаңа теміржол жолдарының салынуымен қысқара бастады, бұл Максвелл көшесінің шығыс бөлігін батысқа қарай жылжытты. 1957 жылы Дэн Райан автожолының құрылысы Максвелл көшесін екіге бөлді және базарды Юнион көшесінің батысына қарай жылжытты. 1990 жылдары Чикагодағы Иллинойс университеті Рузвельт жолының оңтүстігіне, Максвелл көшесіне қарай кеңейе бастады. Барбара Джин Райт Кортс тұрғын үй кешені Максвеллдің батыс жағын Морган көшесінде (1000 батыс) кесіп тастады. 2008 жылдың қазанында Максвелл көшесіндегі базар Рузвельт көшесі мен С. Де Плейнс даңғылының қиылысына көшірілді.

Maxwell Street first appears on a Chicago map in 1847. It was named for Dr. Philip Maxwell. It was originally a wooden plank road that ran from the south branch of the Chicago River west to Blue Island Avenue. The earliest housing was built by and for Irish immigrants who were brought to Chicago to construct the first railroads. It continued to be a "gateway" neighborhood for immigrants and others, including Greeks, Bohemians, Russians, Germans, Italians, Poles, African Americans and Mexicans. Hull House, the largest and most famous of the 19th century settlement houses, was established by Jane Addams here to help immigrants transition to their lives in Chicago. The Great Chicago Fire of 1871 started only a few blocks away, but it burned north and east, sparing Maxwell Street and the rest of the Near West Side. A few blocks north of the Maxwell Street are the city's historic Greek and Italian communities. Taylor Street is Chicago's Little Italy, and one can still find Italian cuisine, including pastries and lemon ice. Pilsen, the neighborhood to the south, was originally Bohemian but today is Mexican. The historic church is St. Francis of Assisi, which has evolved through the years with the surrounding community. It originally was German Catholic, then became Italian, and now is Mexican, with almost all its masses conducted in Spanish. Beginning in the 1880s, Eastern European Jews became the dominant ethnic group in the neighborhood, which remained predominantly Jewish until the 1920s. This was the heyday of the open air pushcart market the neighborhood is famous for. After 1920, most of the residents were African Americans who came North in the Great Migration (African American), although most businesses continued to be Jewish owned. In the 1980s and 1990s, the neighborhood and market became predominantly Mexican American. Most of the older Jewish merchant families had by then moved to the suburbs. During the period when it was predominantly African American, and especially in the decades after World War II, the area became famous for its street musicians, mostly playing the blues, but also gospel and other styles. Ira Berkow, in his Maxwell Street, heads each chapter with a newspaper quotation showing a prevailing belief that the city was about to abolish the Maxwell market. The street itself began to shrink in 1926, when the Chicago River was straightened and new railroad tracks on its west bank pushed the east end of Maxwell Street further west. In 1957 the construction of the Dan Ryan Expressway cut Maxwell Street in two and pushed the market west of Union Street. In the 1990s the University of Illinois at Chicago began to expand south of Roosevelt Road, into the Maxwell Street area. A subsidized housing development called the Barbara Jean Wright Courts Apartments chopped off Maxwell's western end at Morgan Street (1000 west). In October 2008, Maxwell Street Market moved to the intersection of Roosevelt Rd. and S. Des Plaines Avenue.

Максвелл көшесіндегі базар

Maxwell Street Market – 19 ғасырдың соңында Шығыс Еуропадан жаңа келген еврей тұрғындары құрған стихиялық базар. Бұл, негізінен жексенбі күндері жұмыс істейтін шара, Чикагодағы ертегі базарлардың алға басушысы болды. 1912 жылы қала басшылығы базарды ресми мойындады. Жойылу кезінде (1994) ол шамамен тоғыз шаршы блок аумақты алып, Максвелл және Халстед көшелерінің маңында, Рузвельт жолынан 16-шы көшеге дейін созылған. Аймақта көптеген жақсы жабдықталған дүкендер болғанымен, ең ерекше нәрсе – ашық аспан астындағы базар еді. Мұнда жаңа немесе қолданылған, заңды немесе заңсыз кез келген нәрсені сатып алуға болады, тіпті О'Брайен көшесіндегі ескі Чикаго полиция академиясы оған жақын орналасқан болатын. Жұмыс іздеп, жылдам ақша табуға ниеттенген жас кәсіпкерлер өмір көру үшін Максвелл көшесіне келді. Көптегендер бұл елдегі ең ірі ашық аспан астындағы базар болғанын айтады. Киім-кешек, өнімдер, автомобильдер, тұрмыстық техника, құралдар және адамның қалауынша кез келген нәрсені Максвелл көшесінде арзан бағамен алуға болып, кедей адамдар үшін экономикалық орталыққа айналды. Тауарлар көбінесе қарақшылықпен ұрланған немесе теміржол вагондарынан/қоймаларынан және жылдам қайта сату үшін көліктерден алынған деп есептелді. Сатушыдан сатылатын тауардың тегі туралы, әсіресе бағасы қолайлы болса, көп сұрақтар қойылмайтын. Максвелл көшесіндегі базар американдық сауда және экономика тарихындағы маңызды өзгерістерді білдірді. Бұл нарық жеке сауда орындары мен олардың баға саясатына қарсылық ретінде пайда болды. Осы сауданың шағын үлгісі Азия және әлемдік импорттың (Тайвань, Жапония, Қытай, Мексика) қолжетімділігін және артуын мойындады, бұл тауарлар американдық өнімдерге қарағанда едәуір арзан болды. Көтерме саудагерлер Рузвельт жолының бойында әлемнің түкпір-түкпірінен әкелінген тауарларды сатты, ал тапқыр сатушылар олардан сатып алып, нарықта пайдаға қайта сататын, әдетте 100% үстеме қосып. Нәтижесінде бағалар басқа жердегі тауарлардан төмен болды, себебі шығындар аз болды. Сондай-ақ, нарық иммигранттар мен ұлттық азшылықтардың сатып алу қабілетіне жауап берді; олар ақшаларын қабылдайтын, құрметтейтін және сауда жасауға мүмкіндік беретін жерлерге апарып сақтады. Бұл өзгеріс және нарық көзден жасырылмады, Kmart және Walmart сияқты келесі бөлшек саудагерлер осы мүмкіндіктерді пайдаланды. Максвелл көшесіндегі базардың экономикалық әсері мен жұмсалған ақша да байқаусыз қалмады. Корпоративтік мүдделерге "ақшаның түсі маңызды емес" екені анық болды, клиент кім болса да. Азаматтық толқулар мен саяси өзгерістер кезеңінде Максвелл көшесінің базары көпмәдени құбылыс ретінде гүлденді. Әр мәдениет пен "топ" бір-бірін құрметтеді және қарым-қатынас жасады, көбінесе сол кездегі ұлттық мәселелерден тыс. Бұл мәдениет пен этникалық орта ерекше американдық құбылыс болды; Максвелл көшесі Орта батыстың Эллис аралы деп аталды. Жергілікті саясаткерлер базардың аудиториясына қызығушылық танытты. Сайлау кезінде көптеген плакаттар мен белгілер (кейбір билбордтар сияқты) қойылды. Барлығы жақсы жұмыс істеп, дұрыс бағытталған машина сияқты жұмыс істеді. "Орын иелері" (көпшілік ықпалы бар деген қауесет бар) көшелерде жүріп, сатушылармен қарым-қатынас жасап, ақшалай төлемдерді қабылдамайтын тұрақты сату орындарын ұстады. Бос орынды іздегендер көбінесе оны басқа сатушының алып қойғанын көрді. 1994 жылы Чикаго қаласы Максвелл көшесіндегі базарды Чикагодағы Иллинойс университетінің кеңеюіне орын беру үшін көшірді. Ол Canal Street-ке шығысқа қарай бірнеше блокқа көшіріліп, New Maxwell Street Market деп қайта аталды. 2008 жылдың қыркүйегінде ол қайтадан Des Plaines даңғылына көшірілді. "Cheat You Fair: The Story of Maxwell Street" атты деректі фильмін жүлделі режиссер Фил Ранстром түсірді, ал актер Джо Мантенья баяндады. Фильм алғаш рет 2007 жылдың сәуірінде Чикагодағы халықаралық деректі фильмдер фестивалінде, 2008 жылдың қаңтарында Санденс кинофестивалінде, Бельгия мен Польшада көрсетілді. Фильм Максвелл көшесінің өрлеуі мен құлдырауын егжей-тегжейлі сипаттайды, нарықтың тарихын, электрлі қалалық блюздің дамуын, нарықты құтқару үшін күресті және Максвелл көшесінің ауданының жаңаруын (gentrification) қарастырады. "Cheat You Fair" фильмінде Бо Диддлидің соңғы жазылған сұхбаты бар және оны көптеген адамдар Максвелл көшесі туралы түпкілікті жұмыс деп санайды. Чикаголық журналист Рик Коган оны "Мен көрген ең керемет жұмыстардың бірі" деп атады.

The Original Maxwell Street Market was an impromptu ghetto market established in the late 19th century by newly arrived Jewish residents from Eastern Europe. A Sunday only affair, it was a precursor to the flea market scene in Chicago. The market was officially recognized by the city in 1912. By the time of its demise (1994) it occupied approximately nine square blocks which was centered at Maxwell and Halsted Streets and stretched from Roosevelt Road to 16th Street. Although there were many fine stationary department stores located in the area, the most notable feature was its open air market. There one could buy almost anything, new or secondhand, legal and illegal, even though the old Chicago Police Academy on O'Brien Street was adjacent to it. In need of jobs and quick cash, fledgling entrepreneurs came to Maxwell Street to earn their livelihood. Many say it was the largest open air market in the country. From clothes, to produce, to cars, appliances, tools, and virtually anything anyone might want, Maxwell Street offered discount items to consumers and was an economic hub for poor people looking to get ahead. Merchandise was often considered to have originated from hijacked or pirated railcars/railyards and transport rigs for quick resale and dissemination of articles. Few questions were asked about the origin of a vendor's items for sale, particularly if the price was "right." Maxwell Street Market also represented a fundamental change in American retail and economic history. The market was a response to and rejection of stand alone retail establishments and their price structures. This microcosm of commerce recognized the availability and influx of Asian and world imports and markets (Taiwan, Japan, China, Mexico) priced dramatically lower than American produced goods. Wholesalers lined Roosevelt Road with goods from all over the world; savvy vendors would buy from them to resell on the market at a profit, usually at a 100% markup. The resulting price(s) fell well below goods available elsewhere, due to low overhead. The market also responded to the spending power of immigrants and minorities; they could take their cash where they were welcome, accepted, and could shop. This transition and market did not go unnoticed; subsequent retailers such as Kmart and Walmart built upon these opportunities. The economic impact and spending dollars of Maxwell Street Market were not unnoticed. It may have become obvious to corporate interests that "cash was green," regardless of clientele. In an era of civil unrest and political change, Maxwell Street Market thrived as a multicultural phenomenon. Each culture and "group" respected and honored the other and mostly interacted outside what were then current national issues. This milieu of culture and ethnicity was a distinctly American phenomenon; Maxwell Street has been called the Ellis Island of the Midwest. Local politics had an interest in the market's audience. Election time often brought many placards and signs (some billboard like). Everything seemed to work and run as a well oiled machine. "Spot holders" (allegedly of mob influence) roamed the streets and interacted with vendors to maintain regular vending sites for which unobtrusive cash payments were accepted. Those not being gratuitous often arrived only to find their "spot" taken by another vendor. In 1994, the Maxwell Street Market was moved by the City of Chicago to accommodate expansion of the University of Illinois at Chicago. It was relocated a few blocks east to Canal Street and renamed the New Maxwell Street Market. It was moved again to Des Plaines Avenue in September 2008. The documentary film Cheat You Fair: The Story of Maxwell Street, by award winning filmmaker Phil Ranstrom and narrated by actor Joe Mantegna, was first shown at the Chicago International Documentary Film Festival in April, 2007; at The Sundance Film Festival in January 2008; and in Belgium and Poland. The film details the rise and fall of the Maxwell Street and examines the history of the market, the development of the electric urban blues, the fight to save the market, and the gentrification of the Maxwell Street neighborhood. Cheat You Fair includes the last recorded interview by Bo Diddley and is considered by many to be the definitive work on Maxwell Street. Chicago journalist Rick Kogan called it "One of the most remarkable pieces of work I've ever seen."

Максвелл көшесіндегі көк

1930 және 1940 жылдары Чикагоға көптеген афроамерикандық музыканттар бөлінген Оңтүстіктен келгенде, олармен бірге ашық ауада ойнайтын музыкасын әкелді. Бірақ ертедегі блюз музыканттары Максвелл көшесінде – ең көп адам ести алатын жерде – ойнай бастағанда, олардың өздерін есту үшін стандартты резонаторлық гитарадан гөрі күштірек (мысалы, Арвелла Грей) немесе күшейткіштер мен электрлі аспаптар (мысалы, Джим Брюер) қажет екенін түсінді. Бірнеше онжылдық бойы осы жаңа аспаптарды қолдану және Big Bill Broonzy сияқты белгілі қала музыканттары мен Оңтүстіктен келген жаңадан келгендер арасындағы байланыс жаңа музыкалық жанрды – электрленген, қалалық блюзді тудырды, кейіннен ол «Чикаго блюзі» деп аталды. Бұл күшейтілген жаңа дыбыс Оңтүстікте ойналатын акустикалық кантри-блюстен өзгеше болды. Оны Мэдди Уотерс, Литтл Уолтер, Бо Диддли және Хаулин Вулф сияқты блюз алыптары танымал етті және ол рок-н-роллға айналды. Бастапқыда блюз қиын уақыттарға арналған ағым немесе жоқтау болды, бірақ ол бұл шектеуден асып кетті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Американдық Оңтүстіктегі экономикалық құлдырау көптеген Дельта-блюз және джаз музыканттарын – әсіресе Луи Армстронгты – солтүстікке, Чикагоға көшіруге мәжбүр етті. Оларға көмектесуге дайын болған алғашқы экономикалық тұрақты топ – Максвелл көшесінің маңындағы еврей саудагерлері болды, олар сол кезде дүкендерді жалға алуға немесе сатып алуға мүмкіндік алған. Бұл саудагерлер блюзшілерді өз дүкендерінің жанында ойнауға шақырып, жаңа, жоғары технологиялық аспаптарды қосу үшін электрлік ұзартқыштармен қамтамасыз етті. Блюз музыкасын естуге тартылған клиенттер дүкенге тартылып, киім, аяқ киім және т.б. сатылып алынды. Тұрақты орындаушылардың бірі – 40 жылдан астам уақыт бойы осы аймақта ойнаған Максвелл көшесінің өзіндік стилі бар Джимми Дэвис болды. Максвелл көшесіндегі соңғы блюз өнерлері 1999–2000 жылдары Франк «Кішкентай Сонни» Скотт, кіші, Максвелл және Халстед көшелерінің солтүстік-шығыс бұрышында, тарихи ғимараттың бұзылуынан босатылған жерде орнатылған сахнада өтті. Ұзартқыш сым соңғы қолданыстағы ғимараттан, Максворкс кооперативінің кеңсесінен, 716 Максвелл көшесінде, шығысқа қарай 91 метрге дейін созылды. Бір күні университет студенттері келіп, сахна мен тротуардың арасына тілгіш тор орнатып, өнерлеріне тыйым салды, бірақ олар тары тротуарда бірнеше апта бойы жалғастырды.

In the 1930s and 1940s, when many black musicians came to Chicago from the segregated South, they brought with them outdoor music. But when the early blues musicians began playing outside on Maxwell Street—the place where they could be heard by the greatest number of people—they realized they needed either a louder than standard Resonator guitar (e. g., Arvella Gray) or amplifiers and electrical instruments (e. g., Jim Brewer) in order to be heard. Over several decades, the use of these new instruments, and the interaction between established city musicians such as Big Bill Broonzy and new arrivals from the South, produced a new musical genre—electrified, urban blues, later coined, "Chicago Blues." This amplified, new sound was different from the acoustic country blues played in the South. It was popularized by blues giants such as Muddy Waters, Little Walter, Bo Diddley and Howlin' Wolf and evolved into rock & roll. From the first, the blues signified a lament or elegy for hard times, though it outgrew that limitation. When economic decline in the American South after World War I caused many Delta Blues and jazz musicians—notably Louis Armstrong—to migrate north to Chicago, the first economically secure class willing to help them was the mostly Jewish merchants of the area around Maxwell Street, who by that time were able to rent or own store buildings. These merchants encouraged blues players to set up near their storefronts and provided them with electric extension cords to run the new high tech instruments. Shoppers lured by the chance to hear blues music could be grabbed and hauled into the store where they were sold a suit of clothes, shoes, etc. One of the regular performers was the self styled Maxwell Street Jimmy Davis, who played in the area for over 40 years. The last blues performances on Maxwell Street occurred in 1999–2000, on a bandstand erected by Frank "Little Sonny" Scott, Jr., near the north east corner of Maxwell and Halsted Streets, on land recently vacated by the demolition of a historic building. The extension cord ran from the last remaining building in use, the Maxworks Cooperative headquarters, 300 feet (91 m) east, at 716 Maxwell Street. One day a university crew arrived and erected a chain link fence between the bandstand and the sidewalk, effectively banning the performances though they continued a few weeks longer on the too narrow sidewalk.

Чикагодағы Иллинойс университетінің Максвелл көшесіне кеңейтілуі

Чикагодағы Иллинойс университеті 1965 жылы Харрисон/Халстед аймағында құрылды, бұл орнын қала әкімі Ричард Дж. Дейли таңдады. Бұл жергілікті тұрғындарға ұнамады, себебі қала оларға аз қамтылғандарға арналған баспананы көбірек беруге уәде берген еді, және көптеген наразылықтар болды, әсіресе итальян-американдық және мексика-американдық қауымдастықтары тарапынан. Университет айналасындағы қоғаммен аз байланыста болды және 1980 жылдары кеңейту жоспарларында жергілікті бизнесті сақтап қалудан бас тартты. Университет Максвелл аймағында жер сатып алып, ғимараттарды бұзуды біртіндеп бастады. 1980 жылдары университет өзінің жоспарларын ресми түрде жарияламаған деген қауесет тарады, бірақ мемлекеттік заңнамамен бекітілген, жерді мәжбүрлі түрде иелену құқығын қолданады деген болжам айтылды. Бұл стратегия мектепке миллиондаған доллар үнемдеуге мүмкіндік берді, себебі адамдар біртіндеп көшіп кетіп, оларға өтемақы төлеу қажет болмады, сондай-ақ 1980-ші жылдар мен 1990-шы жылдардың басында аймақтағы жылжымайтын мүліктің бағасы қауесеттердің салдарынан төмендеді. Мектеп, ақыры Максвелл көшесіндегі базарды көшіру және ғимараттарды бұзу жоспарларын жариялағанда, қауым 1994 және 2000 жылдары Максвелл көшесіндегі базарды тарихи аудан ретінде Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізу үшін өтініш берді. Бұл күш-жігерге Чикагодағы коммерциялық емес ұйым – Максвелл көшесін сақтау коалициясы жетекшілік етті. Бұл ұсыныс, университет тарапынан, қала әкімі Ричард М. Дейлидің (Ричард Дж. Дейлидің ұлы) қолдауымен, ақырында қабылданбады. 2004 жылы Максвелл көшесін сақтау коалициясы өздерінің қазіргі миссиясын көрсете отырып, Максвелл көшесі қоры болып қайта аталды. Бұл қор сонымен қатар Нью-Максвелл көшесі базарының жақтасы болып табылады, ол Рузвельт көшесінен Харрисон көшесіне дейін, Десплейнс көшесінде орналасқан, түпнұсқаның кішірейтілген нұсқасы.

Тарих және халықтық мәдениет

Максвелл көшесі – дәл осы көшеде Максвелл көшесінің поляк сосискасымен жасалған сэндвич пайда болған. Тікелей сату кәсіпкері Рон Попил мансабын Максвелл көшесіндегі базарда көше сатушысы ретінде бастады. Кларнетші және оркестр жетекшісі Бенни Гудман 1909 жылы Максвелл көшесіне жақын жерде дүниеге келді және балалық шағының көп бөлігін сонда өткізді. Максвелл және Морган көшелерінде орналасқан Максвелл көшесі полиция бөлімі 1980 жылдарғы «Hill Street Blues» телесериалында «Хилл-стрит бекеті» деп аталды. Бұл бөлім сонымен қатар «Chicago P.D.» сериалында да Максвелл көшесіндегі полиция бөлімінің сыртқы түрі ретінде пайдаланылды. 1980 жылғы «The Blues Brothers» фильмінде Максвелл көшесі көрнекті орын алды, онда ол гүлденген афроамерикандық қауымдастық ретінде бейнеленді. Сцена Джон Ли Хукердің «Boom Boom» әнін орындауымен, Биг Уолтер Хортонның гармоникада, барабаншы Уилли «Big Eyes» Смит пен пианист Пинетоп Перкинстің көшеде орындауымен басталады. Фильмнің жұлдыздары Джон Белуши мен Дэн Айкройд Арета Франклинге тиесілі және басқаратын мейрамханаға кіріп, Мэтт «Guitar» Мерфи мен «Blue» Лу Мариниді іздейді. Мэдди Уотерс Джон Ли Хукермен бірге ойнауға жоспарланған, бірақ түсірілім күні ауырып қалғандықтан фильмде қатыспады. 1988 жылы United Artists «Child's Play» атты мистикалық триллер фильмін шығарды, онда Максвелл көшесіндегі декорациялар, соның ішінде 1984 жылдан бері 709 Максвелл көшесінде тұрған, үстіне «Авто» деп жазылған мүгедектер автобусы көрсетілді. Фильмде көрсетілген автобустың алдында от жағу үшін Maxworks кооперативінен ағаш қалдықтары сатып алынды. Кәсіби күресші Колт Кабана «Иллинойс штатының Чикаго қаласындағы Максвелл көшесінен» шыққан деп таныстырылады. Сандра Цизнеростың 1991 жылғы «Woman Hollering Creek» әңгімелер жинағындағы «Barbie Q» атты әңгімесінде 1960-1970 жылдардағы Максвелл көшесіндегі базар туралы айтылады. Әңгіме өртенген Барби қуыршақтарын жеңілдетілген бағамен көше сатушыдан сатып алған екі чикана қызы туралы. Максвелл көшесі Чикагодағы Максвелл көшесі Клезмер тобының аты болып табылады. «Cheat You Fair: The Story of Maxwell Street» – 2005 жылы аймақ туралы түсірілген деректі фильм.

"Максвелл көшесінің күндер"

Көптеген қалаларда, әсіресе Иллинойс және Висконсин штаттарында, үнемі "Максвелл көше күндері" іс-шарасы өткізіледі, онда жергілікті саудагерлер өз тауарларын көшеге шығарып, арзан бағамен сатады. Бұл практика алғаш рет 1950-ші жылдары танымал болды және көптеген қауымдастықтарда бүгінгі күнге дейін жалғасуда, мұндай іс-шаралардың ең ірісі және ең танымалдарының бірі жыл сайын Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Стейт-стритте өтеді. "Максвелл көше күндерінің" алғашқы түрлері жиі еврейлерге қатысты стереотиптерді пайдаланды; Диффамацияға қарсы лига 1952 жылы Иллинойс штатының белгісіз қаласында өткен мұндай фестивальдің бірін сынады, онда қатысушылар "жасанды "еврей" мұрын мен сақал тағып", "еврей диалектін еліктеп сөйлеген".