Кіріспе

Итальяндық экономист және саясаткер (1888–1969)

Джакомо Асербо, Атерно бароны (25 шілде 1888 – 9 қаңтар 1969), итальяндық экономист және саясаткер болған. Ол 1924 жылғы Италиядағы жалпы сайлаудан кейін Ұлттық фашистік партияға (PNF) Италия парламентінің екі үшін бір бөлігінен астам көпшілігіне ие болуға мүмкіндік берген Асербо заңын жасауымен танымал, сайлау кезінде сайлаушыларға қысым көрсетілген болатын.

Ерте өмір

Асербо Лорето Апрутиноның ескі, жергілікті дворян отбасында дүниеге келді. Ол Пизада білім алып, 1912 жылы Пиза университетінің ауыл шаруашылығы ғылымдары факультетін бітірді. Асербоның масондықпен байланысы оны ирредентизмді қолдауға және Италияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын жақтауға әкелді. Соғыс континентте басталғанда, ол әскери қызметке ерікті болып келді. Соғыс аяқталған кезде ол әскери ерлігі үшін үш күміс медальмен марапатталды және капитан шеніне көтерілді. Асербо экономика факультетінде профессордың көмекшісі қызметін жалғастырды және университет карьерасын жоспарлады. Сонымен қатар, ол Термамо және Чиети әскери қызметшілерінің қауымдастығын (итальянша: Associazione dei combattenti di Teramo e Chieti) ілгерілетуге тырысты, бұл қауымдастық 1919 жылғы Италиядағы жалпы сайлаудан кейін ұлттық қауымдастықтан бөлініп, Fasci Italiani di Combattimento провинциялық тобына айналды.

Фашизм

1921 жылғы Италиядағы жалпы сайлауда PNF Ұлттық блогының құрамында елдің депутаттар палатасына сайланған Асербо, жергілікті консервативті күштер мен «Қара көйлектер» арасында делдалдық қызмет атқарды; ұлттық деңгейде ол Италия Социалистік партиясы мен итальяндық фашистер арасындағы ашық қақтығыста бейбітшілікті сақтады және PNF ішінде басшылық лауазымға сайланды. 1922 жылғы Римге жасалған шабуыл кезінде Асербо төңкеріс кезінде депутаттар палатасының отырысын басқарды және PNF мен король Виктор Эммануэль III арасындағы байланыс ролін атқарды. Одан кейін ол Бенито Муссолиниді Италияның премьер-министрі етіп тағайындаған кезде бірге болды және оның орынбасары болды. 1923 жылдың қараша айында Асербо заңы қабылданды; ол 1924 жылы тағы да депутат болып сайланды және өзінің дворяндық атағын иеленді. Асербо Джакомо Маттеоттитің өлтірілуіне қатысты тергеуге белсенді түрде қатыспады және үкіметтегі лауазымын тастады. 1924 жылы ол соғыс батыры болған өзінің бауыры Тито Асербоның құрметіне «Коппа Асербо» сыйлығын құрды. Асербо 1926 жылы депутаттар палатасының вице-президенті болып сайланды, ал 1929 жылдан 1935 жылға дейін Италияның ауыл шаруашылығы және орман шаруашылығы министрі қызметін атқарды. Министр ретінде ол бүкіл елге тараған суару жобаларына өзінің күшін жұмсады. Габриэле Д’Аннунциомен бірге 1927 жылдың қаңтар айында Пескара провинциясын құруға көмектесті. Асербо 1934 жылы Рим университетінің экономика және коммерция факультетінің деканы болды. 1935 жылдан 1943 жылға дейін ол Халықаралық ауыл шаруашылығы институтының президенті болды. Фашизмнің Ұлы Кеңесінің мүшесі ретінде, ол палатаны Фашистер мен Корпорациялардың өкіліне айналдыру жобасын қолдады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда және Италия нацистік Германияның шабуылына қосылғанда, Асербо Франция шайқасындағы итальяндық маневрдің және Греко-итальян соғысының итальяндық науқанының бөлігі ретінде итальян армиясының Бас штабында қызмет етті. 1943 жылдың ақпанынан бастап ол Италияның қаржы министрі болды.

Муссолинимен бөлініс және кейінгі өмірі

Асербо — беделді және жақтас Жерорта теңізінің жақтасы болғандықтан, алғаш рет Муссолини кем дегенде, ашық түрде нацистік скандинавтық теориялар мен саясатты қабылдаған кезде оған сырттан сын айтты. Асербо нацистік нордицизмді сынады, себебі нацистік нордицизм итальяндықтар мен басқа Жерорта теңізі халықтарын скандинавтық және германдық халықтарға қарағанда нашар немесе дегенеративті деп жіктеді. Про-скандинавтық нацистік Германияның күшеюімен және фашистік Италияның нацистік Германиямен жақындасқан одағымен фашистік режим итальяндық нордиктерге PNF-де маңызды лауазымдар берді, бұл Асербо сияқты партиядағы бастапқы теңізшілерді ашуландырды. 1941 жылы Асербо басқарыған PNF-тің теңізшілері итальяндық нәсілдің негізінен Жерорта теңізінен шыққандығын толыққанды анықтады. 1941 жылғы мамырда Италияның нәсілдік кеңсесінің басшысы болып Альберто Лучинидің тағайындалуымен, сондай-ақ 1941 жылдың соңында Муссолинидің Юлиус Эволаның рухани нордицизміне қызығушылығымен бірге теңізшілердің жолы бұзылды. Демография және нәсіл жөніндегі жоғары кеңесте Асербо мен теңізшілер итальяндық фашизмді нордистік ғалымдардың про-скандинавтық манифестін айыптау арқылы Жерорта теңізіне қайтаруға тырысты. 1943 жылдың 25 шілдесінде Асербо Дино Грандиді қолдады, ол Муссолиниді құлатып, Италияны соғыстан шығаруға тырысты. Ол Муссолинидің билігінен айырылған (Ordine del giorno Grandi) ұсынысқа дауыс берді және Муссолини нацистердің көмегімен қалпына келгеннен кейін, Верона сотында барлық қарсыластарын (оның ішінде Асербоны) тыйым салған Италия Социалдық Республикасына қашқан. Италиялық қарсылық қозғалысымен ұсталған Асербоға Жоғарғы сот өлім жазасын берді, бірақ кейін ол 48 жылға түрмеге кесілді. Бұл үкім де күшін жойды және 1951 жылы Асербоның аты ақталды, ол оқытушылық қызметін қайта бастауға мүмкіндік алды. Ол академияда көптеген марапаттар мен атақтар алды және Италия президенті Антонио Сегни оған білім беру, мәдениет және өнер саласында алтын медаль табыс етті. 1953 және 1958 жылдарғы сайлауларда Асербо Италия парламентіне Монархистік Ұлттық партиясынан сәтсіз кандидат болды. Асербо 1969 жылы Римде қайтыс болды. Ол сонымен қатар ежелгі керамиканы коллекциялауға құштарлығымен және Абруццо керамикасына арналған галерея құрғандығымен есте қалады.