Кіріспе
Жаңа Зеландия армиясының Екінші дүниежүзілік соғыстағы пехоталық батальоны – 28-ші (Маори) батальоны, көбінесе Маори батальоны деп аталады, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жаңа Зеландия армиясында қызмет еткен пехоталық батальон болды. Бұл батальон лейборист үкіметіне бірқатар маори парламент мүшелері (депутаттар) мен елдің әртүрлі маори ұйымдары тарапынан шетелде қызмет ету үшін толыққанды маори бөлімін құру қажеттігі туралы қысым көрсеткеннен кейін құрылды. Маори батальоны Бірінші дүниежүзілік соғыста (1914-1918 жж.) сәтті қызмет еткен (1915-1919 жж.) Маори пионерлік батальонының дәстүрін жалғастырды. Маорилер өздерінің мәртебесін арттыру және Британ империясының бір бөлігі ретінде өздерінің пакеха отандастарымен бірге қызмет ету үшін ерекше әскери бөлім құруды қалаған. 1940 жылы Екінші Жаңа Зеландия экспедициялық корпусының (2NZEF) құрамында құрылған 28-ші (Маори) батальоны, 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының үш жаяу әскер бригадасы арасында ауысып отыратын қосымша батальон ретінде бекітілді. Батальон грек, Солтүстік Африка және Италия кампанияларында шайқасты, одақтас және неміс командирлері мойындаған, күшті жауынгерлік қабілетке ие болды. Соғыс жылдарында ең көп награда алған Жаңа Зеландия батальоны осы батальон болды. Жаулық әрекеттер тоқтағаннан кейін, батальон 1946 жылдың қаңтарында таратылғанға дейін Британ Достастығының оккупациялық күштерінің құрамында Жапониядағы қызметке контингент жіберді.
The 28th (Māori) Battalion, more commonly known as the Māori Battalion , was an infantry battalion of the New Zealand Army that served during the Second World War. It formed following pressure on the Labour government from some Māori Members of Parliament (MPs) and Māori organisations throughout the country which wanted to see a full Māori unit raised for service overseas. The Māori Battalion followed in the footsteps of the Māori Pioneer Battalion that had served (1915–1919) during the First World War (1914–1918) with success. Māori wanted the formation of a distinct military unit in order to raise their profile, and to serve alongside their Pākehā compatriots as part of the British Empire. Raised in 1940 as part of the Second New Zealand Expeditionary Force (2NZEF), the 28th (Māori) Battalion was attached to the 2nd New Zealand Division as an extra battalion that moved between the division's three infantry brigades. The battalion fought during the Greek, North African and Italian campaigns, earning a formidable reputation as a fighting force which both Allied and German commanders have acknowledged. It became the most decorated New Zealand battalion during the war. Following the end of hostilities, the battalion contributed a contingent of personnel to serve in Japan as part of the British Commonwealth Occupation Force before being disbanded in January 1946.
Құрылу
28-ші (маори) батальонының басталуы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін болды. 1939 жылдың ортасында Еуропадағы соғыс болмай қалмайтынын түсінген Сэр Апирана Нгата Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен маори пионер батальонына ұқсас маори еріктілерінен тұратын әскери бөлім құру туралы ұсыныстарды талқылай бастады. Бұл ұсынысты екі маори депутаты, Эруэра Тирикатен және Параир Пайкеа алға тартты. Маори қауымдастығының бұл идеяны қолдауы өсе бастады, өйткені бұл маорилерге Британ империясының азаматтары ретінде қатысуға мүмкіндік ретінде қаралды. Тарихшы Клаудия Оранждың айтуынша, батальонды көтеру әрекеті "маори өркениетінің құндылығын дәлелдеу және тіпті маори автономиясының ұзақ мерзімді мақсатын қамтамасыз ету" мүмкіндігі ретінде қарастырылды. Дегенмен, батальонның басты лауазымдары, оның ішінде офицерлер, сержанттар және байланысшылар, бастапқыда негізінен жаңа зеландиялықтардың еуропалық текті адамдарымен толтырылады деп шешілді. Бұл шешімге кейбір адамдар наразылық білдірді, сондықтан уақыт өте келе бұл лауазымдарды маори талапкерлері алады деп сендірілді. Бірден-ақ офицерлер мен сержанттарды таңдауға және анықтауға күш-жігер жұмсалды. Осы мақсатта жаңадан құрылған және жаңадан келген әскерилер арасында еріктілер шақырылды. Қараша айының соңында 146 оқушы Трентгемдегі Армия мектебінде есеп берді, онда тіпті қызметтегі офицерлер мен сержанттар жаңа батальондағы лауазымдарға лайықтылығын дәлелдеуді талап етті. Сонымен қатар, қазан айының басында басқа қатардағы лауазымдарды толтыру үшін ерлер қабылдау басталды және үш апта ішінде 900-ге жуық адам әскери қызметке қабылданды. Бұл процесс ру басшыларымен тығыз жұмыс істейтін офицерлерді жалдау арқылы жүзеге асырылды, және жалдауға 21 мен 35 жас аралығындағы еркектер ғана тартылды, бірақ кейінірек некеде тұрған еркектерге қосылуға рұқсат етілді, бірақ олардың екіден көп баласы болмаса ғана. 1940 жылы 26 қаңтарда батальон алғаш рет жиналды, бұл оның ресми құрылуын Палмерстон Норт көрме алаңында белгіледі. Құрылғанынан кейін батальонның рулық желі бойынша ұйымдастырылатыны шешілді. Бөлімше штаб-пәтер компаниясынан және төрт мылтық компаниясынан құралды, олар 'А' -дан 'D' -ға дейін белгіленді: 'А' компаниясы (Капуне ā – Ngā Kiri Kapia – шылым іздеушілер) Нортлендтен Оклендке жиналды; 'B' компаниясы (Капуне B – Ngā Ruku Kapa – теңге жинаушылар). Техникалық мамандықтардағы бұрынғы тәжірибесінің болмауы батальонның дайындығына кедергі келтірді, өйткені бөлімде кеңсе қызметкерлері, жүргізушілер және байланысшылар сияқты рөлдерде қызмет ете алатын адамдар жетіспеді. Сондықтан бұл лауазымға үміткерлерді жаңадан даярлау қажет болды. Батальонды ұйымдастыру наурыз айында аяқталды, онда ерлер тиісті компанияларға бөлінді, ал 1940 жылы 13 наурызда 28-ші (маори) батальоны белсенді қызметке жарияланды. 14 күндік демалыс алғаннан кейін батальон 1940 жылы 1 мамырда кетіп барар алдында бес апталық дайындық кезеңін өткізді. Батальонның күш-қуаты осы уақытта 39 офицер мен 642 басқа да шенді құрады. Бастапқыда олар 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының қалған бөлігіне Таяу Шығыста қосылуға тиіс еді, бірақ Германия Вермахтының Ұлыбританияға ықтимал шабуылға баруына байланысты, бригаданың екінші эшелонын, 28-ші (маори) батальонын қоса алғандағы бригада көлеміндегі күшті, аралдың қорғанысын нығайтуға көмектесу үшін Ұлыбританияға бағыттауға шешім қабылданды. 1940 жылдың маусым айының соңында немесе шілде айының басында 28-ші (маори) батальоны бригадир Харольд Барроуклоудың басшылығымен аралас бригадаға қосылды. Осы уақыт аралығында олар Англияның оңтүстігіндегі қорғанысты қамтамасыз етіп, одан әрі жаттықты. Батальон жабдықтың жетіспеушілігінен зардап шекті, негізінен, Британдық экспедициялық күштердің Францияда болған шығындарынан кейін британдық бөлімшелерді қайта жабдықтауды басымдыққа ие етті, сондықтан оқу көбінесе газға қарсы процедураларға және марш бағытына бағытталған. 6 шілдеде оларды король Джордж VI тексерді және ол "маори батальонының тығыз тәртіп пен қару-жарақ жаттығуларының шеберлігі" және "ер адамдардың жақсы дене бітімі, жігерлілігі мен табанды мінез-құлқы" әсер еткенін айтты. Көп ұзамай Аралас бригада шабуылдан қорқыныш артып, тез орналасуды және қорғаныс маневрлерін бастады. Оқу-жаттығулар арасында қосымша оқу жүргізілді, сондай-ақ батальон шілде, тамыз және қыркүйек айларында тұрақты қорғанысты жақсартуға тырысты. Бұл жаттығулар рота мен батальон деңгейіне қарай әр түрлі болды және әр түрлі сценарийлерді қамтыды. Қыркүйек айында дивизиялық шолу жүргізілді және Лондонға жасалған неміс авиациясының шабуылдары кезінде Жаңа Зеландиялықтар неміс қоныс тебуі жағдайында фронтқа дайын екендігі жарияланды. Египетке жөнелту туралы ескертулер күшін жойды және Жаңа Зеландиялықтар XII корпустың басқаруына берілді, Фолькестон-Довер аймағында қорғаныс позицияларын иеленді. Келесі айда, шабуыл енді мүмкін емес деп есептелгендіктен, батальон қысқа уақытқа Алдершотқа оралды, онда екі ай бойы болды. Осы уақыт ішінде шектеулі оқу жүргізілді, бірақ шақыру бойынша батальон Лэнгли Парктегі Уэльс командасына қарсы регби командасын ұсынды, 12–3 есебімен жеңілді. Ай соңында батальон Египетке қайта орналасуға дайындалуға бұйрық алды және желтоқсан ортасында алдын ала топ жіберілді. 1941 жылдың 7 қаңтарында батальонның қалған бөлігі Таяу Шығысқа кетті, Ливерпульден Athlone Castle кемесімен жолға шықты.
Таяу Шығыс
Фритаунда, Кейптаун және Дурбан арқылы теңізден өткеннен кейін, «Атлон қамалы» Африканың шығыс жағалауымен жол тартты және Суэц каналына кірді, 1941 жылдың 3 наурызында Тевфик портына жетті. Түстен кейін батальон пойызға міндіріліп, екі күннен кейін шөлге жетті, онда оларды Каирден шамамен 32 шақырым қашықтықтағы Гарави лагеріне жеткізетін автокөліктер күтіп тұрды. Сол жерде оларды шамамен 300 қосымша сарбаз қарсы алды, олар тұмауға шалдыққандардың орнына қосылып, батальонның санын арттырды.
Грекия
6 сәуірде Германия Грекия мен Югославияға шабуыл жасады. Грекияны қорғауға көмектесу үшін австралиялық, британдық және жаңазеландиялық әскерлердің үш дивизиясынан құралған біріктірілген күш жөнелтілуі тиіс болды және олар "W" күші деген атпен біріктірілді. Бірақ, шабуыл басталған кезде үш дивизияның тек екеуі ғана келген еді, ал жаңазеландиялықтар осы себепті селдей таралып, Катеринидің солтүстігінде орналасып, стратегиялық маңызы бар Олимп өткелін қорғауға міндеттелді. Екі күн ішінде одақтастардың жағдайы нашарлады, себебі немістер болгар шекарасындағы қорғанысты бұзып, югославтардың қарсыласуы күйреп қалды. Жағдай нашарлаған сайын, бригада штабынан "соңғы адам мен соңғы оққа дейін" ұстану туралы бұйрық келді. 9 сәуірде Салониканың түсуі батальонға Катеринидегі позицияларынан Олимпке қарай шегіну туралы бұйрықты жеделдетті. Басқа жердегі оқиғаларға байланысты батальон 12 сәуірге дейін ор қазып, қорғаныс құрылыстарын жасады, содан кейін Мавронери шатқалының артына шегінуге және батысқа қайта орналасуға бұйрық берілді. Осы кезде 5-ші жаяу әскер бригадасының бұйрықтары қорғаныста тұрудан кейін кешіктіру және шегінуге өзгертілді. Бұл Петра өткелінде болды. Соңында маорилер 17 сәуірге дейін өз позицияларын ұстап тұрды. Алдыңғы екі күнде батальон неміс 2-ші жаяу әскер полкінің бөлімдерінің өз қатарына ену әрекеттерін қайтару үшін көп күш жұмсады, содан кейін ғана кері шегіну туралы бұйрық алды. Германиямен байланыста болған жеке взводтармен және қатты жел мен құйрық жаңбырдың арасында жаңазеландиялықтар шегінуге қиындықтар тапты. Қиын жерлермен өте, маневр түнге дейін жалғасты, өйткені немістер олардың артқы жасақтарын мазалады. Бұл әрекет өте шұғыл түрде орындалды, себебі батальон кері шегінгеннен кейін көпірді жарып, неміс әскерінің ілгерілеуін тоқтату мақсаты болды. Соңында батальон мұны жасады, өйткені жарылыс жұмыстарын жүзеге асыруға тапсырылған инженерлер өздерінің міндеттерін аяқтау туралы бұйрық алды және батальон таңғы сағат 3:00-ден кейін келген кезде жарылысқа дайын болды. Автокөлікпен кездескеннен кейін батальон Ай Димитриосқа қайтып келді, онда Олимп өткелінің шығуын жабуға көмектесу үшін қорғануға дайындала бастады. Бірақ, шегіну жалғасты, және 19 сәуірде маори батальоны 5-ші жаяу әскер бригадасының қалған бөлігі Лариса арқылы Ламияға қарай, 80 миль (129 км) оңтүстікке шегінген кезде, кешіктіру шараларын жүргізуге шақырылды. Көліктер мен азаматтық көліктермен толы жолдармен олар үлкен шатасудың арасында шегінді. Термопилеге келгеннен кейін батальон 6-шы жаяу әскер бригадасына жол ашу үшін өз позицияларын өзгерту туралы бұйрық алғанға дейін ор қазуға үлкерді. Олар бұл әрекетті 21 сәуірде аяқтады, б.з.д. 480 жылы Ксеркске қарсы Леонид пен оның әскері қорғаған осы позицияны иеленді. Мұнда олар батпақты жерге орналасты және оны қорғауға дайындық жасағанда, 22 сәуірде Афинада британдық одақтас күштерінің бөлімдерін елден шығару туралы шешім қабылданды. Келесі екі күнде батальон Афинаға қарай шегініп, 24 сәуірдің таңертеңінде жетті. Олар Porto Rafti жағажайына қарай жол жүріп, көліктерін және басқа да жабдықтарын жойды. Бұйрықтар мен қарсы бұйрықтардың шатасуынан батальонның тасымалдаушы және миномет взводтары бөлімнің қалған бөлігінен бөлініп қалды. 24 сәуірде сағат 21:00-де жағажайға соңғы көшіру басталғанда олар әлі де келмеген еді. Операция жоспар бойынша өтті, және 25 сәуірде таңғы сағат 3:00-де көліктер кемеге мінгізілді. Батальоннан бөлініп кеткен топтардың кейбіреуі өздері кемеге отыру жағалауларына бара алды, бірақ олардың бір бөлігі тұтқындалды.
In the end the Māori remained in position until 17 April. Throughout the previous two days the battalion worked hard to repel repeated attempts by elements of the German 2nd Infantry Regiment to infiltrate their lines, before they finally received the order to fall back. With isolated platoons still in contact with the Germans and amidst high winds and a heavy downpour of rain, the New Zealanders had difficulty disengaging. Withdrawing over difficult terrain towards the pass, the manoeuvre continued into the night as the Germans continued to harass their rearguard units. The move was carried out with considerable urgency because the intention was to blow a bridge up just after the battalion had withdrawn across it in order to delay the German advance. In the end the battalion only just made it, for the engineers tasked with carrying out the demolition had received the order to complete their task and were about to detonate when the battalion arrived shortly after 3:00 am. After meeting motor transport, the battalion moved back to Ay Dhimitrios, which they began to prepare to defend in order to help seal off the exit of the Olympus pass. The withdrawal continued, though, and on 19 April the Māori Battalion was called upon to conduct a delaying action as the rest of the 5th Infantry Brigade pulled back through Larisa towards Lamia, 80 mile (129 km) south. Along roads packed with vehicles and civilian traffic they withdrew amidst considerable confusion. Upon arrival at Thermopylae the battalion had had just enough time to dig in before receiving the order that they were to move their position in order to make way for the 6th Infantry Brigade. They completed this move by 21 April, taking up the same positions that Leonidas and his army had defended against Xerxes in 480 BC, according to legend. Here they took up position in a marsh and as they made preparations for its defence, on 22 April, in Athens, the decision was made that the units of the British Commonwealth forces would be withdrawn from the country. Over the course of the next two days, the battalion withdrew towards Athens, where they arrived in the early morning on 24 April. They continued on to the beach at Porto Rafti, destroying their vehicles and other equipment as they went. In the confusion of orders and counter orders, the battalion's carrier and mortar platoons had gotten separated from the rest of the unit. By 9:00 pm on 24 April when the final move to the beach commenced they still had not arrived. The operation went according to plan however, and by 3:00 am on 25 April the transports embarked. Of the various groups that had become detached from the battalion, some were able to make their own way to the embarkation beaches, but a number of them were ultimately captured.
Крит аралы
Грекиядан эвакуацияланғаннан кейін, маори батальоны десанттық кемеге, жаяу әскерге мініп, Критке жеткізілді, онда олар аралдың асығыс құрылған гарнизонының бір бөлігін құрады. 5-ші жаяу әскер бригадасы әуежайды қоршаған аймаққа бөлінді, ал батальон солтүстік жағалаудағы Платаниасқа, бригаданың оң фланкінде орналасты. 1941 жылдың 20 мамырында немістер Малемеден Канеяға дейін ірі масштабтағы планерлер мен парашюттер арқылы шабуылды бастады, бұл олардың науқанының алғашқы кезеңі болды. Шабуылдар әуежай маңына шоғырланды, маорилер ұстап тұрған аймаққа ешқандай әскер қонбады. Дегенмен, олардан шамамен 1 км қашықтықтағы жағажайдағы үйді басып алған шағын планерлік әскер тобы табылды. Оларға қарсы шабуыл жасау үшін взвод жіберілді. Қысқаша атыс-шабуылдан кейін екі жаңа зеландиялық жараланып, сегіз неміс қаза тапты, ал үйде қалған 10 адам тұтқынға берілді. Неміс шабуылының басты күші әуежайды қорғап тұрған 22-ші батальонға бағытталды. Ауыр жағдайда қалған 22-ші батальон күшейту сұрады, ал 5-ші жаяу әскер бригадасының командирі, бригадир Дж. Харгест, 23-ші және 28-ші батальондардан бір ротадан жіберді. Бұл міндет "В" ротасына жүктелді. Рота командирі тек тікелей жолды білгендіктен, олар түнгі 13 км-ден астам қашықтықты басып өтуге мәжбүр болды. Жолда олар неміс әскерінің взвод мөлшеріндегі күшімен кездесті, ол күшейту келгенше қысқа уақытқа ротаны тоқтатты. Неміс күштері тұтқынға берілді, бірақ олардың бірі тұтқынға берілген кезде жаңа зеландиялықтарға граната лақтырып, екі адамды жарақаттады. Жауап ретінде маорилер штыктарды бекітіп, соғыста Жаңа Зеландия күштерінің алғашқы штыкпен шабуылын жасады, нәтижесінде 24 неміс қаза тапты. Біраз уақыттан кейін олар тағы сегіз немісті өлтірді. 22-ші батальонға қарай жол тартқанда, олар ақырында 22-ші батальон штабымен байланысты, онда оларға әуежайдан шегіну туралы шешім қабылданғандықтан өз қатарларына оралуға бұйрық берілді. Он бір сағаттан кейін рота 28-ші батальон қатарына оралды. Келесі он күн ішінде батальон аралды қорғауға қатысқан бірнеше шайқастарға қатысты. Ең ерекшесі, 27 мамырда 42-ші көшеде австралиялық 2/7-ші батальонмен бірлесіп жасаған штыкпен шабуыл болды, онда 280 неміс қаза тауып, маорилер 100 немісті өлтірді. Бірақ Криттегі гарнизонды эвакуациялау қажеттігі көп ұзамай анық болды, және 28 мамырда Крефорстың басым бөлігі немістерден шегініп, Сфакияға қарай жол тартты. 5-ші жаяу әскер бригадасы екі австралиялық батальонмен және Лейфорс коммандостарымен кезектесіп, әскерлердің қашуы үшін өтуі керек болған асуды күзету үшін артқы күзеттік міндеттерді орындады. 30 мамырда соңғы бұйрық келіп түсті, бірақ кемелердің жоғалуына байланысты барлық адамдарды эвакуациялау мүмкін болмады. Әділдікті сақтау үшін әр батальонға белгілі бір мөлшерде адам бөлінді, олар қалғандарына қашуға мүмкіндік беру үшін кемеге түсу жағалауларын қорғауға тиіс болды. 28-ші батальонға 230 адам кемеге отыруға тағайындалды, ал алты офицер мен 144 адам қалуға мәжбүр болды. Көптеген ер адамдар өз еркімен қалуға келісті, ал түн ортасында қалғандары жағажайға бет алды және екі сағаттан кейін десанттық кемеге отырғызылды. Батальон аралды қысқа уақыт қорғаған кезде 243 адамнан зардап шекті, оның ішінде 74 адам қаза тауып, 102 адам жарақат алды. Тағы 67 адам тұтқынға алынды, оның 46-сы жараланған. Криттегі шайқастар кезінде батальонды басқарғаны үшін Диттмер "Еңбегі үшін орденмен" марапатталды.
Солтүстік Африка
Криттен қашып шыққаннан кейін 28-ші (маори) батальон Мысырға эвакуацияланды, онда оларға жазғы форма берілді және жаңа сарбаздар келе бастады. Маусым айында олар король Георг VI және королева үшін салтанатты шеру өткізді, сондай-ақ 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының командирі генерал-лейтенант Бернард Фрейберг қатысты. Шілде айында батальон шөлдегі жаттығулар мен спорттық жарыстарды өткізді. Содан кейін олар Кабритке көшіп, үш апталық бірлескен операциялық жаттығулар үшін 5-ші жаяу әскер бригадасының қалған бөлігімен бірікті. Тамыз айында олар Эль-Аламейннен батысқа қарай 32 шақырым жерде орналасқан "Капонга бекінісі" деп аталатын жерге көшіп барды. Қазан айында бригада шекарадағы шайқасқа дайындық үшін дивизияның қалған бөлігімен байланысуға бұйрық алды. 1941 жылдың 11 қарашасында 5-ші жаяу әскер бригадасы Мерса Матрух маңында шоғырланды. Үш күннен кейін дивизия жиналып, Ливияға қарай жылжи бастады. Олардың алғашқы міндеті – 23 қарашада итальяндық гарнизонынан алынған теңіз жағалауындағы Соллум қаласын басып алу болды. Шабуыл кезінде аз ғана шығынмен қала алынды. Артиллерияның соңынан 18 адам қаза тауып, 33 адам жараланды, оның ішінде командир, подполковник Джордж Диттмер және екі рота командирі. 247 итальяндық тұтқынға алынды. Осыдан кейін 5-ші жаяу әскер бригадасы 4-ші үнді дивизиясының басқаруына берілді, ал 28-ші батальон Бардия маңындағы позицияны иеленді. Үш күннен кейін батальон 3 желтоқсанда Менастырда тұтқынға алу алдында танк пен мотоатқыштар колоннасына шабуыл жасады. Кейіннен Газала және Сиди Магребте 1000-нан астам итальяндық тұтқынға алынды. Содан кейін батальон Сирияға жіберіліп, 1942 жылдың маусым айында Мысырға оралды. Бірінші рет ресми түрде маоридің басқаруында – май айында Дайерден билікті алған подполковник Эруэра Лав – маорилер 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының Минкар Каимнен үзілісіне қатысып, сәтті штыкпен шабуыл жасады. Осы кезде батальонның штыкпен шеберлігі неміс командирлері, соның ішінде Роммель арасында "бас терісін аулаушылар" ретінде танылды. Дегенмен, батальон соғысқа қатысып, 1943 жылдың наурызында Меденинде қорғаныс рөлін атқарды, содан кейін Тебага ойығындағы 209-шы биіктікте шабуылға көшті, онда неміс танк-гранадиер батальонының көп бөлігін жойды. Батальонның командирі, подполковник Чарльз Беннетт, шабуыл кезіндегі басшылығы үшін Ардақты қызмет орденімен марапатталды. Екі аптадан кейін, 1943 жылдың 19-20 сәуір түнінде батальон 5-ші жаяу әскер бригадасының Тунистегі Такруна ауылына шабуылына қатысты. Ауыл тік беткейде орналасқан, ал шабуыл тікелей емес атыс пен миналардың көп болуына байланысты тоқтап қалды, бұл бірнеше сарбаздарды, соның ішінде командирді жарақаттады. Подполковник Кинги Кейханың ауруханаға эвакуацияланғаннан кейін, маорилердің жоғары лауазымды офицерлері табылмады, сондықтан оны 11 қыркүйекте командирлік офицер ретінде подполковник Монти Фэрбротер алмастырды. Сицилияға шілде мен тамыз айларында одақтастардың басып кіруіне қатыспағаннан кейін, 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы 1943 жылдың соңында Италия кампаниясы кезінде Сегізінші армияның құрамында соғысқа қатысты. Маори батальоны 22 қазанда Италияға келіп, Тарантоға қоныс аударды. 5-ші жаяу әскер бригадасы жақын жердегі тактика бойынша оқудан өтті, 18 қарашаға дейін Тарантодағы лагерьде қалды, содан кейін Сегізінші армияға қосылу үшін солтүстікке 402 шақырым қашықтыққа жылжуға бұйрық берілді. 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы қараша айында 8-ші үнді дивизиясын алмастыру үшін алдыңғы қатарға шықты және айдың соңында жоспарланған Сангро арқылы ілгерілеуге қатысты. Бригада кейіннен Атесса маңындағы позицияларды басып алды, Маори батальоны бригада резервінде болды, Сангро өзенінің аңғарын құрайтын төменгі төбелерді басып алды. Көп жауын өзенді суға толып, шабуылды кейінге жылдырды және немістерге күшейтулер әкелуге уақыт берді. 28 қарашаның таңертеңгісін Сегізінші армияның шабуылы басталды, оны ауыр артиллерия күшейтеді. Жаңа Зеландиялықтар тұрақты түрде алға жылжып, мақсаттарының көп бөлігін басып алды. Маори батальоны әлі де бригада резервінде болды, бірақ шабуыл кезінде қажет болмады. Жаңа Зеландия дивизиясы Моро өзеніндегі шайқасқа қатысты. Осы уақытқа дейін шабуылдаушы батальондар Қысқы шепке қарай жылжыды және 1 желтоқсанда Маори батальоны жүк көлігімен алға жылжып, Сангро өзенінен өтті. Жолдағы ауыр тығындар батальонның қозғалысын кешіктірді, және Еличиге шабуыл жасау жоспарланған болса да, олар 23-ші батальон мен дивизия кавалериясы бұл міндетті орындағанда келді. Маорилер қайтадан резервке жіберілді, Кастельфрентанодан 2 шақырым шығысқа қарайғы позицияларды иеленді. Осы арада, 3 желтоқсанда 6-шы жаяу әскер бригадасы Орсогнаға шабуыл жасады және ондағы ауыр шайқасқа қатысты, алғаш басып алып, кейін неміс танктарының қарсы шабуылынан кейін жоғалтты. Орсогнаға қарсы жаңа шабуыл Жаңа Зеландиялықтар тарапынан жоспарланды, онда 5-ші және 6-шы жаяу әскер бригадаларының екеуі де қатысты. Шабуыл 7 желтоқсанға жоспарланды, екі бригада да бір батальондық фронтпен алға жылжуы керек еді. Маори батальоны 5-ші жаяу әскер бригадасының бөлігінде шабуылға жетекшілік ететін, Орсогна-Ортона жолын 6-шы жаяу әскер бригадасының мақсатының шығысында кесіп өтетін Паскуччо тігізіне көтерілуі керек еді. Фэрбротер екі ротаны алға, біреуін тереңде, біреуін резервте шабуылға салуды жоспарлады, сондай-ақ танк пен танкке қарсы пушкалардың қолдауымен. Бірақ бұл мүмкін болмады, өйткені қиын жер бедері танктердің Мородан және Паскуччоға көтерілуіне кедерілді. Орсогнаға шабуыл 3:30-да, жарты сағаттық артиллериялық оқ жаудырылғаннан кейін басталды және батальонның Италия топырағындағы алғашқы шайқасы болды. Бастапқыда қандай да бір прогресс болғанмен, немістер желтоқсан айы бойындағы қарқынды қолма-қол шайқаста Орсогнаны ұстап тұрды. Соңында, 1944 жылдың 15/16 қаңтарында маорилер желіден алынды, оларды үнді бөлімі алмастырды. Шайқас барысында олар 11 адамды қаза қылып, 222 адамды жараланды. Жаңа Зеландиялықтар кейіннен Италияның батыс жағалауымен Римге қарай жылжу үшін Бесінші армияға жіберілді. Жартылай аралдың екінші жағындағы қатты суықтан қашып, батальон Сант-Анджело-д'Алифе маңында оқудан және қайта ұйымдастырудан өтті. Осы уақытта Фэрбротер басқа пакеха офицері, майор Рассел Янгпен алмастырылды, ол подполковник болып тағайындалды және кейіннен 1944 жылдың шілдесіне дейін батальонды басқарды. 1944 жылдың 17/18 ақпанында, неміс шебіне көпір салуға жасалған әрекеттің бөлігі ретінде, маорилер Кассинодағы теміржол станциясына шабуыл жасауға міндеттелді. Олар өте қатты қарсылыққа тап болды, және теміржол станциясына жеткенімен, оны қорғаушылардан тартып ала алмады. Келмеген танк қолдауына байланысты, олар таңнан және түске дейін шайқасты, бірақ екі неміс танктары олардың позициясына шабуыл жасағанда кері шегінуге мәжбүр болды. Шабуылға шыққан 'А' және 'B' роталары 60 пайыздан астам шығынға ұшырады, 128 адам қаза тауып немесе жараланды. Осы шығындарға байланысты батальон 1944 жылдың шілдесіне дейін фронтқа оралмады. Кейіннен Флоренцияға одақтастардың жылжуына қатысты және 4 тамызда қалаға бірінші болып жеткеніне сенімді. Ол тамыз айының соңында қайтып келді және кейіннен қыркүйек айында Римини маңындағы шайқаста оларды жетектеді. Қараша айында Аватере басқаруды толыққанды түрде өз қолына алды, ал желтоқсан айында баттал...
Жасалған әшекейлер
Жалпы алғанда, маори батальоны басқа жаңазеландиялық батальондарға қарағанда жеке батылдық үшін көбірек награда алды. Батальонның бір мүшесі, екінші лейтенант Моана Нуи а Кива Нгариму соғыс кезінде Виктория кресімен марапатталды, ал тағы бір мүшесі, сержант Хаане Манахи де осы наградаға ұсынылды. 1943 жылы Такруна төңірегіндегі шайқастарда Манахи бір топ әскерді тік әктас тік беткейімен көтеріліп, бірнеше итальяндық бекіністерді басып алды; келесі күні ол итальяндық постыларын басып алуға шықты. Гарольд Александр, Бернард Фрейберг, Говард Киппенбергер және Бернард Лоу Монтгомери сияқты төрт генерал Манахиге Виктория кресін беруді ұсынды, бірақ бұл ұсыныс Лондоннан «Еңбек сіңіргені үшін медальға» төмендетілді. 2000 жылы Те Арава іуі Хаане Манахиге берілген «Еңбек сіңіргені үшін медаль» Виктория кресіне дейін көтерілуі үшін Вайтанги трибуналына шағым түсірді. 2005 жылдың желтоқсанында Вайтанги трибуналы шағымды қолдайтын қорытындыларын жариялады, бірақ 2006 жылдың қазанында Жаңа Зеландияның қорғаныс министрі бұл награданы беру мүмкін емес екенін мәлімдеді, себебі король Георг VI 1949 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін басқа наградалар берілмеуі керек деп шешім қабылдаған. Оның орнына Манахиге құрбандық алтарінің матасы, Елизавета II патшайымның оның батылдығын мойындаған жеке хаты және қылыш сыйлауға келісілді. Награда 2007 жылдың 17 наурызында Роторуада өткен салтанатта Йорк герцогы арқылы Манахидің ұлына табыс етілді. Б. Жақсылық.