Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы қала Манзанар (испан тілінде "алма бақшасы" деген мағынаны білдіреді) Калифорния штатының Иньо округінде су инженері және жерді дамытушы Джордж Чаффи құрған қала еді. Оның биіктігі 3727 фут (1136 метр) құрады.
the former town
Manzanar (Spanish for "apple orchard") was a town in Inyo County, California, founded by water engineer and land developer George Chaffey. at an elevation of 3727 feet (1136 m).
Оуэнс аңғарының пайуті
Манзанар алғаш рет шамамен 10 мың жыл бұрын жергілікті американдықтармен мекенделген. Шамамен 1500 жыл бұрын, бұл аймақты Оуэнс аңғарының Пайут халқы қоныстанды, олар Оуэнс аңғарының солтүстігіндегі Лонг аңғарынан оңтүстігіндегі Оуэнс көліне дейін, және батыстағы Сьерра-Невада тауларынан шығыстағы Иньо тауларына дейін көшпендік өмір салған. Аймақтағы басқа жергілікті американдық тайпаларының ішінде батыста Мивок, Батыс Моно және Тубатулабал, оңтүстік және шығыста Шошоне, ал солтүстікте Моно көлінің Пайуттары болды. Олар сондай-ақ, Салин аңғарынан тұзға қоңыр ыдыс-аяқпен сауда жасады, сонымен қатар жаз және күз айларында Сьерра-Невада арқылы басқа да тауарлармен сауда-саттық жүргізді. Оуэнс аңғарына еуропалық американдықтардың назары 1860 жылдардың басына дейін аз болды, себебі ол аймақтың ішіндегі басты жолдардың тоғысқан жері ғана еді. Сиерра-Невада және Иньо тауларында алтын мен күміс табылғаннан кейін, кеншілердің, фермерлердің, малшылардың және олардың малдарының көптеп келуі Оуэнс аңғарының Пайуттарымен қақтығысқа әкелді, олардың егістіктері жойылды. Оуэнс аңғарындағы жергілікті американдықтардың шамамен үштен бірі Форт Тежонға көшірілді. "Армия оларды тікелей бағытта алып кетпеді", - деді Оуэнс аңғарының Пайут ақсақалы Ирен Баттон. "Оларды Оуэнс көлінің шығыс жағалауын айналып баруға мәжбүр етті" (шамамен 108 шаршы миль (280 км²) аумақты қамтиды). 1863 жылдан кейін көптеген адамдар Сьерра-Невада тауларынан төмен ағатын өзендер бойындағы тұрақты ауылдарына оралды. Манзанар аймағында Оуэнс аңғарының Пайуттары Бейрс, Жорж, Шепардс және Симмс өзендерінің бойында ауылдар құрды.
Manzanar was first inhabited by Native Americans nearly 10,000 years ago. Approximately 1,500 years ago, the area was settled by the Owens Valley Paiute, who ranged across the Owens Valley from Long Valley on the north to Owens Lake on the south, and from the crest of the Sierra Nevada on the west to the Inyo Mountains on the east. Other Native American nations in the region included the Miwok, Western Mono, and Tubatulabal to the west, the Shoshone to the south and east, and the Mono Lake Paiute to the north. They also traded brown ware pottery for salt from the Saline Valley, and traded other wares and goods across the Sierra Nevada during the summer and fall. The Owens Valley received scant attention from European Americans until the early 1860s, as it was little more than a crossroads on the routes through the area. When gold and silver were discovered in the Sierra Nevada and the Inyo Mountains, the resulting sudden influx of miners, farmers, cattlemen and their hungry herds brought conflict with the Owens Valley Paiute, whose crops were being destroyed. Approximately one third of the Native Americans in the Owens Valley were relocated to Fort Tejon. "The Army didn't take them on a direct route, either, said Owens Valley Paiute elder Irene Button. "They were forced to walk all the way around the eastern shore of Owens Lake" (covers an area of approximately 108 square miles (280 km2)). After 1863, many returned to their permanent villages, established along creeks flowing down from the Sierra Nevada mountains. In the Manzanar area, the Owens Valley Paiute had established villages along Bairs, Georges, Shepherds, and Symmes creeks.
Мал шаруашылығы
Еуропалық америкалық қоныс салушылар 19-ғасырдың ортасында Оуэнс аңғарына алғаш келген кезде, Манзанар аймағында бірнеше ірі Пайют ауылдарын тапты. Жаңа қоныс салушылардың бірі Джон Шепард 1864 жылы Джорджс-Крикке солтүстікке қарай 3 миль (5 км) жерде жер телімін иеленді. Оуэнс аңғарының пайют еңбекшілері мен жұмысшыларының көмегімен ол шаруашылығын кеңейтті. Аймақ дамыған сайын, 1922 жылға қарай оның шаруалары «өнім беретін ағаштардың 90 пайызы дерлік Winesap алмаларынан тұрды», тіпті «су жеткілікті болмаса да». Ино округінің ауыл шаруашылығы жөніндегі маманы Дж. П. Гертель сол жылы өсірушілердің «әрине, болашақта көптеген ағаштарды отырғызып, оларды үлкен құдықтар арқылы суаратты» деп болжады. 1925 жылы бұл аймақ «Калифорниядағы ең жақсы алма және персик өсіретін аудандардың бірі» деп танылды.
When European American settlers first arrived in the Owens Valley in the mid 19th century, they found a number of large Paiute villages in the Manzanar area. John Shepherd, one of the first of the new settlers, homesteaded of land 3 mile (5 km) north of Georges Creek in 1864. With the help of Owens Valley Paiute field workers and laborers, he expanded his ranch to
As the area was developed, its farmers by 1922 produced "probably 90 per cent Winesaps on of bearing trees," even with its "limited water supply." Inyo County agricultural agent J. P. Hertel predicted that year the growers would "no doubt plant many more trees in the future and irrigate them by the development of large wells." In 1925 it was known as "one of the best apple and peach districts in California."
Қалалық округ
1905 жылы Оңтүстік Калифорниядан келген Джордж Чаффи атты егін шаруашылығын дамытушы Шепардтың ранчосын сатып алып, оны және басқа да іргелес ранчоларды бөліп сатты. Ол 1910 жылы "Оңтүстік Тынық мұхитының басты магистралінда" Манзанар қаласын құрды. 1911 жылдың тамызына қарай қалада "шамамен 200 адам" тұрды. Манзанар Су Компаниясының жарғысы 1910 жылдың 15 қыркүйегінде 250 000 долларлық жарғылық капиталмен тіркелді. Құрылтайшылар, директорлар және қатысушылар – Г. А. Хансон, Исаак Бакстер және С. Е. Сёрлс. 1911 жылдың қаңтарында Иньо округінің қадағалау кеңесі Чаффидің Оуэнс аңғарының жақсарту компаниясының Тәуелсіздік, Лон Ривер, Оуенго, Франсис, Цитрус және Манзанарды байланыстыратын телефон желісіне қатысты өтінішін мақұлдады. Компания мың акр жерге суару жүйесін салып, шамамен жиырма мың жеміс ағашын отырғызды. Алғашқы пошта бөлімі 1,5 шақырым қашықтықтағы Фива қаласында орналасқан. 1911 жылдың жазында Франсис және Тәуелсіздік даңғылдарының қиылысында "бір жарым қабатты, 40х50 өлшемдегі" ғимарат салынды. Бірінші қабатта "қоғамдық жиналыстар, шіркеу, сенбілік мектеп және билерге" арналған зал болды. Төрт бөлме компания кеңсесі, шаштараз және "басқа да шағын кәсіпорындарға" бөлінді. Екінші қабатта "ірі зал" құру жоспарланған, ол қоғамдық ұйымдарға арналуға тиіс болды. 1920 жылға қарай қалада жиырма бес үйден астам, екі бөлмелі мектеп, қалалық әкімшілік және жалпы дүкен болды. "Манзанар сол жылдары өте қуанышты және тұруға жайлы қала болды, оның шабдалы, алмұрт және алма бақтары, люцерна егістіктері, ағаштармен көмкерілген жолдар, шабындықтар мен жүгері егістіктері бар еді", - деді 1916 жылдан 1920 жылға дейін Манзанарда тұрған Марта Миллс.
In 1905, George Chaffey, an agricultural developer from Southern California, purchased Shepherd's ranch and subdivided it, along with other adjacent ranches. He founded the town of Manzanar in 1910, "on the main trunk line of the Southern Pacific." By August 1911, the town had a population of "almost 200 people." The articles of incorporation for a Manzanar Water Company were filed on September 15, 1910, with capital stock of $250,000. The incorporators, directors, and subscribers were G. A. Hanson, Isaac Baxter and C. E. Searls. In January 1911, the Inyo County Board of Supervisors approved an application by Chaffey's Owens Valley Improvement Company for a telephone line linking Independence, Lone River, Owengo, Francis, Citrus and Manzanar. The company built an irrigation system over an area of a thousand acres and planted about twenty thousand fruit trees. The first post office was at Thebes, a town 1.5 miles away.]] In summer 1911, a "one and a half story building, 40x50" was erected at the corner of Francis and Independence avenues. The lower floor included a hall to be used "for public gatherings, church, Sunday school and dancing." Four rooms were to be used for a company office, a barber shop and "other small lines of business." The upper floor was planned for "a good sized hall to be used for lodge purposes." By 1920, the town had more than twenty five homes, a two room school, a town hall, and a general store. "Manzanar was a very happy place and a pleasant place to live during those years, with its peach, pear, and apple orchards, alfalfa fields, tree lined country lanes, meadows and corn fields," said Martha Mills, who lived at Manzanar from 1916 to 1920.
Лос-Анджелестің шөлін басу
1913 жылы Лос-Анджелес қаласы 233 мильдік (375 км) Лос-Анджелес су тас жолын салуды аяқтады. Лос-Анджелес су басқармасының қызметкерлері Оуэнс өзенінің суының қарқынды өсіп келе жатқан қаланы қамтамасыз етуге жеткіліксіз екенін көп ұзамай түсінді. 1920 жылы олар Оуэнс аңғарындағы су құқықтарын көбірек сатып ала бастады. Онжылдық бойы Лос-Анджелес қаласы Оуэнс аңғарының бірінен кейін бірі фермерлерін сатып алып, солтүстікке қарай Моно округіне, оның ішінде Лонг-Вэллиге дейін өз ықпалын кеңейтті. 1933 жылға қарай қалаға Оуэнс аңғарындағы барлық қалалық жердің 85 пайызы және барлық ферма және шаруашылық жердің 95 пайызы тиесілі болды, соның ішінде Манзанар. Суармалы судың болмауынан кейін, фермерлер өздерінің шаруашылықтары мен қауымдастықтарын тастап кетті; бұл 1929 жылы тасталып қалған Манзанар қаласын да қамтыды. Қала Манзанардағы 68 учаскені 788 120 долларға (бір акрға 159 доллар) «жалпы сомамен» сатып алды. Ол «Алабама тауларының солтүстік жағы мен Индипенденс қаласының арасында» орналасқан деп сипатталды. Оны «Шепард [sic], Джордж, Бейрс, Симмс және Пиньон арналары» сумен қамтамасыз еткен. Қала инженері Уильям Мулхолланд бұл жердің қала үшін «негізінен жер асты су резервуары ретінде» құнды болатынын айтты. 1925 жылға қарай Лос-Анджелес олардың жерлерін сатып алғандықтан, Манзанардан фермерлер мен басқалардың көшіп кетуі нәтижесінде «екі мұғалімдік мектепте» бар болғаны жеті оқушы болады деп күтілді. Манзанар және Калифорниядағы Индипенденс мектеп округтері біріктірілді, бірақ біріктірілген округ 1934 жылы тоқтатылды немесе таратылды. Шаруашылықтар сақталды, ал Лос-Анджелес жерді және олардың ғимараттарын жалға берді. Көптеген фермерлер өздерінің шаруашылықтарын қайтадан жалға алды. Кейбіреулеріне жаңа құдықтан су берілді. Оуэнс аңғарының жақсарту компаниясында жұмыс істеген Виктор М. Кристофер қала тарапынан «бүкіл учаскенің күтімі мен жалға беруді» басқару үшін жұмысқа алынды. Манзанар АҚШ армиясы Лос-Анджелес қаласынан Манзанар соғыс тұрақтандыру орталығы үшін жалға алғанға дейін адамсыз болып қалды.
In 1913, the City of Los Angeles completed construction of its 233 mile (375 km) Los Angeles Aqueduct. It did not take long for Los Angeles water officials to realize that Owens River water was insufficient to supply the rapidly growing metropolis. In 1920, they began to purchase more of the water rights on the Owens Valley floor. As the decade went on, the City of Los Angeles bought out one Owens Valley farmer after another, and extended its reach northward into Mono County, including Long Valley. By 1933, the city owned 85 percent of all town property and 95 percent of all ranch and farm land in the Owens Valley, including Manzanar. Without water for irrigation, the holdout ranchers left their ranches and their communities; that included the town of Manzanar, which was abandoned by 1929. The Manzanar tract of 68 parcels was obtained by the city for an "aggregate price" of $788,120 ($159 an acre). It was described as lying "between the north end of the Alabama Hills and the town of Independence." It was fed by the "Shepard [sic], George, Bairs, Symmes and Pinyon creeks." City engineer William Mulholland said the land would be valuable to the city "chiefly as a subterranean reservoir of water." By 1925, as a result of farmers and others moving away from Manzanar as Los Angeles purchased their properties, the "two teacher school" was expected to have only seven pupils. The Manzanar and Independence, California, school districts were merged, but the combined district was suspended, or it lapsed, in 1934. The ranches remained, and Los Angeles offered the land and the buildings on them for lease. Many farmers who had sold out leased their farms back. Water from a new well was made available to some. Victor M. Christopher, who had been working for the Owens Valley Improvement Company, was hired by the city to "look after the maintenance and leasing of the whole tract." Manzanar remained uninhabited until the United States Army leased from the City of Los Angeles for the Manzanar War Relocation Center.