Кіріспе

Бұрынғы қала Манзанар (испан тілінде "алма бақшасы" деген мағынаны білдіреді) Калифорния штатының Иньо округінде су инженері және жерді дамытушы Джордж Чаффи құрған қала еді. Оның биіктігі 3727 фут (1136 метр) құрады.

Оуэнс аңғарының пайуті

Манзанар алғаш рет шамамен 10 мың жыл бұрын жергілікті американдықтармен мекенделген. Шамамен 1500 жыл бұрын, бұл аймақты Оуэнс аңғарының Пайут халқы қоныстанды, олар Оуэнс аңғарының солтүстігіндегі Лонг аңғарынан оңтүстігіндегі Оуэнс көліне дейін, және батыстағы Сьерра-Невада тауларынан шығыстағы Иньо тауларына дейін көшпендік өмір салған. Аймақтағы басқа жергілікті американдық тайпаларының ішінде батыста Мивок, Батыс Моно және Тубатулабал, оңтүстік және шығыста Шошоне, ал солтүстікте Моно көлінің Пайуттары болды. Олар сондай-ақ, Салин аңғарынан тұзға қоңыр ыдыс-аяқпен сауда жасады, сонымен қатар жаз және күз айларында Сьерра-Невада арқылы басқа да тауарлармен сауда-саттық жүргізді. Оуэнс аңғарына еуропалық американдықтардың назары 1860 жылдардың басына дейін аз болды, себебі ол аймақтың ішіндегі басты жолдардың тоғысқан жері ғана еді. Сиерра-Невада және Иньо тауларында алтын мен күміс табылғаннан кейін, кеншілердің, фермерлердің, малшылардың және олардың малдарының көптеп келуі Оуэнс аңғарының Пайуттарымен қақтығысқа әкелді, олардың егістіктері жойылды. Оуэнс аңғарындағы жергілікті американдықтардың шамамен үштен бірі Форт Тежонға көшірілді. "Армия оларды тікелей бағытта алып кетпеді", - деді Оуэнс аңғарының Пайут ақсақалы Ирен Баттон. "Оларды Оуэнс көлінің шығыс жағалауын айналып баруға мәжбүр етті" (шамамен 108 шаршы миль (280 км²) аумақты қамтиды). 1863 жылдан кейін көптеген адамдар Сьерра-Невада тауларынан төмен ағатын өзендер бойындағы тұрақты ауылдарына оралды. Манзанар аймағында Оуэнс аңғарының Пайуттары Бейрс, Жорж, Шепардс және Симмс өзендерінің бойында ауылдар құрды.

Мал шаруашылығы

Еуропалық америкалық қоныс салушылар 19-ғасырдың ортасында Оуэнс аңғарына алғаш келген кезде, Манзанар аймағында бірнеше ірі Пайют ауылдарын тапты. Жаңа қоныс салушылардың бірі Джон Шепард 1864 жылы Джорджс-Крикке солтүстікке қарай 3 миль (5 км) жерде жер телімін иеленді. Оуэнс аңғарының пайют еңбекшілері мен жұмысшыларының көмегімен ол шаруашылығын кеңейтті. Аймақ дамыған сайын, 1922 жылға қарай оның шаруалары «өнім беретін ағаштардың 90 пайызы дерлік Winesap алмаларынан тұрды», тіпті «су жеткілікті болмаса да». Ино округінің ауыл шаруашылығы жөніндегі маманы Дж. П. Гертель сол жылы өсірушілердің «әрине, болашақта көптеген ағаштарды отырғызып, оларды үлкен құдықтар арқылы суаратты» деп болжады. 1925 жылы бұл аймақ «Калифорниядағы ең жақсы алма және персик өсіретін аудандардың бірі» деп танылды.

Қалалық округ

1905 жылы Оңтүстік Калифорниядан келген Джордж Чаффи атты егін шаруашылығын дамытушы Шепардтың ранчосын сатып алып, оны және басқа да іргелес ранчоларды бөліп сатты. Ол 1910 жылы "Оңтүстік Тынық мұхитының басты магистралінда" Манзанар қаласын құрды. 1911 жылдың тамызына қарай қалада "шамамен 200 адам" тұрды. Манзанар Су Компаниясының жарғысы 1910 жылдың 15 қыркүйегінде 250 000 долларлық жарғылық капиталмен тіркелді. Құрылтайшылар, директорлар және қатысушылар – Г. А. Хансон, Исаак Бакстер және С. Е. Сёрлс. 1911 жылдың қаңтарында Иньо округінің қадағалау кеңесі Чаффидің Оуэнс аңғарының жақсарту компаниясының Тәуелсіздік, Лон Ривер, Оуенго, Франсис, Цитрус және Манзанарды байланыстыратын телефон желісіне қатысты өтінішін мақұлдады. Компания мың акр жерге суару жүйесін салып, шамамен жиырма мың жеміс ағашын отырғызды. Алғашқы пошта бөлімі 1,5 шақырым қашықтықтағы Фива қаласында орналасқан. 1911 жылдың жазында Франсис және Тәуелсіздік даңғылдарының қиылысында "бір жарым қабатты, 40х50 өлшемдегі" ғимарат салынды. Бірінші қабатта "қоғамдық жиналыстар, шіркеу, сенбілік мектеп және билерге" арналған зал болды. Төрт бөлме компания кеңсесі, шаштараз және "басқа да шағын кәсіпорындарға" бөлінді. Екінші қабатта "ірі зал" құру жоспарланған, ол қоғамдық ұйымдарға арналуға тиіс болды. 1920 жылға қарай қалада жиырма бес үйден астам, екі бөлмелі мектеп, қалалық әкімшілік және жалпы дүкен болды. "Манзанар сол жылдары өте қуанышты және тұруға жайлы қала болды, оның шабдалы, алмұрт және алма бақтары, люцерна егістіктері, ағаштармен көмкерілген жолдар, шабындықтар мен жүгері егістіктері бар еді", - деді 1916 жылдан 1920 жылға дейін Манзанарда тұрған Марта Миллс.

Лос-Анджелестің шөлін басу

1913 жылы Лос-Анджелес қаласы 233 мильдік (375 км) Лос-Анджелес су тас жолын салуды аяқтады. Лос-Анджелес су басқармасының қызметкерлері Оуэнс өзенінің суының қарқынды өсіп келе жатқан қаланы қамтамасыз етуге жеткіліксіз екенін көп ұзамай түсінді. 1920 жылы олар Оуэнс аңғарындағы су құқықтарын көбірек сатып ала бастады. Онжылдық бойы Лос-Анджелес қаласы Оуэнс аңғарының бірінен кейін бірі фермерлерін сатып алып, солтүстікке қарай Моно округіне, оның ішінде Лонг-Вэллиге дейін өз ықпалын кеңейтті. 1933 жылға қарай қалаға Оуэнс аңғарындағы барлық қалалық жердің 85 пайызы және барлық ферма және шаруашылық жердің 95 пайызы тиесілі болды, соның ішінде Манзанар. Суармалы судың болмауынан кейін, фермерлер өздерінің шаруашылықтары мен қауымдастықтарын тастап кетті; бұл 1929 жылы тасталып қалған Манзанар қаласын да қамтыды. Қала Манзанардағы 68 учаскені 788 120 долларға (бір акрға 159 доллар) «жалпы сомамен» сатып алды. Ол «Алабама тауларының солтүстік жағы мен Индипенденс қаласының арасында» орналасқан деп сипатталды. Оны «Шепард [sic], Джордж, Бейрс, Симмс және Пиньон арналары» сумен қамтамасыз еткен. Қала инженері Уильям Мулхолланд бұл жердің қала үшін «негізінен жер асты су резервуары ретінде» құнды болатынын айтты. 1925 жылға қарай Лос-Анджелес олардың жерлерін сатып алғандықтан, Манзанардан фермерлер мен басқалардың көшіп кетуі нәтижесінде «екі мұғалімдік мектепте» бар болғаны жеті оқушы болады деп күтілді. Манзанар және Калифорниядағы Индипенденс мектеп округтері біріктірілді, бірақ біріктірілген округ 1934 жылы тоқтатылды немесе таратылды. Шаруашылықтар сақталды, ал Лос-Анджелес жерді және олардың ғимараттарын жалға берді. Көптеген фермерлер өздерінің шаруашылықтарын қайтадан жалға алды. Кейбіреулеріне жаңа құдықтан су берілді. Оуэнс аңғарының жақсарту компаниясында жұмыс істеген Виктор М. Кристофер қала тарапынан «бүкіл учаскенің күтімі мен жалға беруді» басқару үшін жұмысқа алынды. Манзанар АҚШ армиясы Лос-Анджелес қаласынан Манзанар соғыс тұрақтандыру орталығы үшін жалға алғанға дейін адамсыз болып қалды.