Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сонора шөлінің жергілікті американдық халқы
Native American people of the Sonoran Desert
Тохоно О’одам (/θɔːnɔː /’ɔːθəm, /toʊ/, /honoʊ /’ɔːtəm, /’oʊtəm/; О’одам тілінде) – Сонора шөлінің жергілікті американдық халқы. Олар негізінен АҚШ-тың Аризона штатында және Мексиканың солтүстік бөлігіндегі Сонора штатында қоныстанған. АҚШ федералды түрде мойындаған тайпа – Тохоно О’одам ұлты. Тохоно О’одам ұлты оңтүстік Аризонада орналасқан Тохоно О’одам үнді резервациясын басқарады. Ол АҚШ-тағы үш округтің – Пима, Пиналь және Марикопа округтарының – аумағын қамтиды. Тохоно О’одам жері Мексиканың Сонора штатына дейін созылады.
The Tohono Oʼodham ('/θ//ɔː//n//ɔː// /'/ɔː//θ//ə//m//, //t//oʊ/,/h//oʊ//n//oʊ// /'/ɔː//t//ə//m//, /'/oʊ//t//ə//m/; Oʼodham: ) are a Native American people of the Sonoran Desert, residing primarily in the U. S. state of Arizona and the northern Mexican state of Sonora. The United States federally recognized tribe is the Tohono Oʼodham Nation. The Tohono Oʼodham Nation governs the Tohono Oʼodham Indian Reservation, a major reservation located in southern Arizona. It encompasses portions of three counties: Pima, Pinal, and Maricopa in the United States. Tohono O'odham territory extends into the Mexican state of Sonora.
Атауы
Тохоно О'одхам тайпасының үкіметі мен халықтың көпшілігі 1980 жылдан бері Папаго тарихи атауын қабылдамайды. Олар өздерін Тохоно О'одхам деп атайды, яғни "шөл халқы" дегенді білдіреді. Аризона университетінің кампусындағы Аризона мемлекеттік мұражайында орналасқан Этнотарихи зерттеулер кеңсесі О'одхам халқының тарихи құжаттамасын жүргізіп жатыр, ол 17 және 18 ғасырлардағы испан-О'одхам қарым-қатынастарын талқылайтын колониялық құжаттардың аудармаларын ұсынады. О'одхам музыкасы мен билерінде "көңіл тартатын әсем рәсімдік заттар" мен пау-ву сияқты үлкен салтанаттар жоқ. Олардың орнына, ақ саз жағады. О'одхам әндеріне қатты ағаштан жасалған сыңғырлағыштар мен кері тілген тоқыма себеттерге барабан соғу сүйемелдейді, екеуі де дыбыссыз болып, "шөлдің топырағына сіңіп кетеді". Биде құрғақ топыраққа жалаңаяқ тыныш секіріп, адымдап жүру ерекшеленеді, көтерілген шаң атмосфераға көтеріліп, жаңбыр бұлттарының қалыптасуына көмектеседі деп сендіріледі.
The Tohono Oʼodham tribal government and most of the people have rejected the historical name Papago since the 1980s. They call themselves Tohono Oʼodham, meaning "desert people". The Office of Ethnohistorical Research, located at the Arizona State Museum on the campus of the University of Arizona, has undertaken a documentary history of the Oʼodham, offering translated colonial documents that discuss Spanish relations with the Oʼodham in the 17th and 18th centuries. Oʼodham musical and dance activities lack "grand ritual paraphernalia that call for attention" and grand ceremonies such as pow wows. Instead, they wear muted white clay. Oʼodham songs are accompanied by hard wood rasps and drumming on overturned baskets, both of which lack resonance and are "swallowed by the desert floor". Dancing features skipping and shuffling quietly in bare feet on dry dirt, the dust raised being believed to rise to atmosphere and assist in forming rain clouds.
Қоғам
Қоғам отбасына баса назар аударды, және әрбір мүшесінің атқаратын нақты рөлі болды. Әйелдер азық-түлік дайындаумен айналысып, оның көп бөлігін жинады, бірақ барлық мүшелер көмектесті. Отбасындағы үлкен қыздар әр таңда су әкелуге жауапты болды, қыздары болмаса, бұл міндет әйелге жүктелер еді. Әйелдер себет тоқыды, олла сияқты қыш ыдыстар жасады. Ерлер шаруашылық жұмыстарының көп бөлігін атқарды және аң аулады. Ересек ерлер бигхорн қойы сияқты ірі малға аң ауа, ал жас ерлер мен балалар ұсақ малға аң ауа. Көптеген елді мекендерде емші болып табылатын, көбінесе ер адамдардан болатын маман болды. Шешімдерді ерлер бірлесіп қабылдады, ал ақсақалдар ең беделді болды. Ортақ тіл мен тарихқа ие болғанына қарамастан, о'одамдар өз жерлерінде шала байланыста болды. Адалдық ауылға, адамдарға емес, ауылға болды. Дегенмен, о'одамдар көршілерімен жақсы қарым-қатынаста болды. Олар жақын ауылдармен жиі кездесіп, сыртқы тайпалармен соғысқанда олармен бірігіп тұратын. Жарыстар, сауда, әлеуметтік жиындар мен әңгімелер жиі өткізілетін шаралар еді.
Society focused on the family, and each member had specific roles to play. Women were in charge of food preparation and also gathered the bulk of food, although all members helped. Older girls in the family would be in charge of fetching water each morning, the duty would fall to the wife if there were no daughters. Women also wove baskets, and made pottery, such as ollas. Men performed many of the farming tasks, and hunted. Older men would hunt larger game like bighorn sheep, younger men and boys hunted small game. Most communities had a medicine man, a usually male position. Decisions were made by men in a communal fashion, with elders holding prominence. Despite a shared language and heritage, the Oʼodham were only loosely connected across their lands. Loyalty laid with the village, not the people. However, the Oʼodham generally got along well with neighbors. They regularly gathered with nearby villages, and would even partner with them in times of conflict against outsider tribes. Gatherings for races, trade, socialization, and gossip were frequent events.
Кіші топтар
Олар пималармен тілдік тамыр бөлісіп, көршілес тайпалардың тілдерін түсіне алса да, мұндай тайпалар ең жақсы жағдайда алыс туыстар деп саналды. Тіпті о'одхамның ішінде тілдік және мәдени айырмашылықтар болды, бұл топтардың еркін бірігуіне әкелді. Әр топтың шығу тарихы, тілдік ерекшеліктері мен сыртқы келбеті әр түрлі болды. Адамның қай топқа жататынын басқа айырмашылықтардан гөрі оның қай жерде тұрғаны анықтайды. 1700 жылдары еуропалықтар тайпаларды жіктей бастағанда, кем дегенде алты топ болған. Топтардың нақты саны авторларға байланысты әр түрлі. Келесі жіктеу Эрик Уинстонның 1994 жылғы О'Одхам туралы оқулығынан алынған және жеті топты, сондай-ақ кейбір кіші топтарды қамтиды. және ет көзі ретінде ұсталған құс секілді. Тамақ дайындау кезінде шұңқырларда өсімдіктерді бумен пісіру, ашық отта ет пісіру болды. Сагуаро кактусының жемісі аса маңызды тағам болды. Орақ маусым айында басталады; ауылдар сагуароның тұрақтарына орақ уақытында барады. Сагуароның ұзындығы 6 метрге жуық екі қабырғасы біріктіріліп, куибит деп аталатын орақ құралын жасайды. Содан кейін олар жаңа жиналған жемісті бірнеше сағат бойы қайнату арқылы қалың сиропқа дейін кемітеді, өйткені жаңа жеміс ұзақ сақталмайды. Жемістердің шайы да, шырыны да бар. Жемістердің мол көлемі жиналады; 1929 жылы 600 отбасы арасында үлгілі өнім жиналды. Орақ аяқталған соң, әр отбасы аз мөлшерде сироп әкеліп, оны дәрігер ашытатын. Бұл жаңбыр жаудыру үшін мерекелеуге себеп болды. Әңгімелер айтылатын, билер биіліп, әндер айтылатын. Әр адам сагуаро шарабын ішкен. Ал содан кейін арақ ішіп алған адам қасиетті деп саналатын, ал оның арманына түскен кез келген түс жамандық әкеледі деп саналатын. Бұл О'Одхамдар арақ ішкен жалғыз күн еді. Аризона штатының Тусон қаласындағы Миссия бағында о'одхтардың аймақтары бар, онда еуропалықтардың қоныстанғанға дейінгі және кейінгі тағамдар мен шаруашылық әдістері көрсетілген. Бұл маусымдық жаңбырды ұстап тұратын алаптарға егуді қамтиды. Дәстүрлі тайпалық тағамдар табиғаттан алынған өнімдер мен өздері өсірген өнімдердің үйлесімділігі. Табиғатта Тохоно О'Одхамдар қоян, мескейт ағаштарының шырыны мен ұнын (ұнын ағаш қабықтарын ұсақтап жасайтын), хола кактустарын және бұталарды жейтін. Ауыл шаруашылығының басқа да түрлерін егіп, дәнді дақылдар, бақша, тепари дәндерін жейтін. О'Одхамның жерлері үй шаруашылықтарына бөлініп, кейбір "артық" жерлер 1888 жылғы Доуес актісі бойынша америкалықтар еместерге сатылып кеткен кезде, аймаққа әртүрлі діни топтар кірді. Пресвитериан миссионерлері о'одхамдарды өз діндеріне айналдыру үшін католиктер мен мормондармен жарысып, мектептер мен миссионерлік мекемелер құрды. Үлкен фермерлер мақта өнеркәсібін құрып, бастапқыда көптеген о'одхтарды ауыл шаруашылығы жұмысшылары ретінде жұмысқа алды. АҚШ-тың 19-шы ғасырдың аяғы мен 20-шы ғасырдың басында жүргізілген федералды үнді саясаты бойынша үкімет жергілікті балалардың үнді мектеп-интернаттарына баруын талап етті. Олар ағылшын тілін қолдануға, христиан дінін ұстануға және өздерінің тайпалық мәдениеттерінің көп бөлігін тастауға мәжбүр болды. Қазіргі кездегі тайпалық үкімет, 1930 жылдары 1934 жылғы Үндістанды қайта ұйымдастыру туралы заңға сәйкес құрылған, ол коммерциялық, миссионерлік және федералды араласудың жылдарын көрсетеді. Федералды үкімет тайпаларды өз үкіметтерін қайта құруға шақырса да, АҚШ-тың сайлау жүйесі мен құрылымына негізделген модельдерді мақұлдады. Мақсат - индейлерді "нағыз" америкалықтар етіп қалыптастыру еді, бірақ интернаттар, әдетте, тек төменгі деңгейдегі үй және ауыл шаруашылығындағы жұмыс үшін ғана дайындықты ұсынды, бұл ауылдық жерлерде қол жетімді жұмыс орындарына тән. "Ассимиляция" ресми саясат болды, бірақ толық қатысу мақсат емес еді. Интернат-мектеп оқушылары АҚШ-тың сегрегациялық қоғамында көшбасшы емес, экономикалық жұмысшы ретінде жұмыс істеуі керек еді. Тохоно О'Одхам жиырма бірінші ғасырға дейін көптеген дәстүрлерді сақтап қалды және әлі күнге дейін өз тілінде сөйлейді. Алайда ХХ ғасырдың соңынан бастап АҚШ-тың бұқаралық мәдениеті О'Одхамның салт-дәстүріне еніп, кейде оларды құртты, өйткені олардың балалары технология мен басқа да жаңа үрдістерді қабылдады.
Though they shared a linguistic root with the Pima, and could understand the languages of nearby tribes, such tribes were considered distant cousins at best. Even within the Oʼodham there were linguistic and cultural differences that led to the groups being only loosely united. Different groups had different origin stories, linguistic quirks, and appearances. Where a person lived was the best indicator of which group they belonged to, more so than the other differences. As of the 1700s, when Europeans began to categorize the tribes, there were probably at least six groups. The actual number of groups has varied by author. The following categorization is from Eric Winston's 1994 textbook on the Oʼodham, and includes seven groups, along with some subgroups. and trapped pack rats for sources of meat. Preparation of foods included steaming plants in pits and roasting meat on an open fire. Saguaro cactus fruit was an especially important food. The harvest begins in June; villages would travel to the saguaro stands for the duration of the harvest. A pair of saguaro ribs, about 20 feet (6 m) long, is bundled together to make a harvesting tool called a kuibit. They then reduce the freshly harvested fruit into a thick syrup through several hours of boiling, as the fresh fruit does not keep for long. of fruit will yield about of syrup. Copious volumes of fruit are harvested; an example harvest in 1929 yielded among 600 families. At the end of the harvest, each family would contribute a small amount of syrup to a communal stock that would be fermented by the medicine man. This was cause for rainmaking celebrations. Stories would be told, there was much dancing, and songs would be sung. Each man would drink some of the saguaro wine. The resulting intoxicated state was seen as holy, and any dreams it brought on were considered portentous. This was the only time that the Oʼodham drank alcohol during the year. Mission Garden in Tucson, Arizona, includes O'odham areas that show foods and farming methods before and after European contact. This includes planting in basins that hold the monsoon rains. Traditional tribal foods were a combination of goods provided by nature and items they cultivated. From nature, the Tohono Oʼodham would consume rabbit, sap and flour from mesquite trees (flour was made by crushing the pods of the trees), cholla cactus, and acorns. On the agricultural side of their diet, farmers focused on corn, squash, and tepary beans. As Oʼodham communal lands were allocated to households and some "surplus" sold to non Native Americans under the Dawes Act of 1888, a variety of religious groups entered the territory. Presbyterian missionaries built schools and missions there, vying with Roman Catholics and Mormons to convert the Oʼodham to their faith. Major farmers established the cotton industry, initially employing many Oʼodham as agricultural workers. Under the U. S. federal Indian policy of the late 19th and early 20th century, the government required native children to attend Indian boarding schools. They were forced to use English, practice Christianity, and give up much of their tribal cultures in an attempt by the government to assimilate the children of various tribes into the American mainstream. The current tribal government, established in the 1930s under the Indian Reorganization Act of 1934, reflects years of commercial, missionary, and federal intervention. While the federal government encouraged tribes to reestablish their governments, it approved models based on the electoral system and structure of the US. The goal was to make the Indians into "real" Americans, but the boarding schools generally offered training only for low level domestic and agricultural labor, typical of jobs available in rural areas. "Assimilation" was the official policy, but full participation was not the goal. Boarding school students were supposed to function within the segregated society of the United States as economic laborers, not leaders. The Tohono Oʼodham have retained many traditions into the twenty first century, and still speak their language. Since the late 20th century, however, U. S. mass culture has penetrated and in some cases eroded Oʼodham traditions as their children adopt new trends in technology and other practices.
Денсаулық
1960 жылдардан бастап, тайпаның егін шаруашылығына үкіметтің араласуы Тохоно О’одхам тайпасының мүшелерін дәстүрлі өсімдіктерге негізделген тамақтанудан жоғары майлы және калориялы тағамдарға көшуге итермеледі. Үкімет тайпаның су көзін жабу арқылы, бұл жергілікті халықтың дәстүрлі егін өндіруіне тосқауыл қойды. Осының салдарынан тайпа мүшелері арасында 2-ші типті қант диабеті кеңінен тарады. Өңделген тағамдарға көну нәтижесінде, 2-ші типті қант диабетінің көрсеткіштері күрт өсті, тайпаның ересек халқының шамамен 60 пайызы осы аурумен күресуде.
Beginning in the 1960s, government intervention in the tribe's agricultural cultivation caused the Tohono Oʼodham tribe members to shift from a traditional plant based diet to one that favored foods high in fat and calories. The government began to close off the tribe's water source, preventing the Indigenous group from being able to produce traditional crops. This resulted in the widespread trend of type 2 diabetes among members of the tribe. The adaptation of a processed food diet caused the presence of type 2 diabetes to rise at alarming rates, with nearly 60 percent of the adult population in the tribe facing this disease
Тохоно О’одхам қауымдастығы болашақта туындауы мүмкін мәселелермен күресу үшін, үкімет араласқанға дейін тайпада болған жүйелерді қайта жаңартуға күш салуда. Бұл жергілікті халық өздерінің су пайдалану құқықтарын қалпына келтіруді талап ету арқылы, тайпа үшін дәстүрлі егіндерді тиімді өндіре алуға ұмтылуда. Сонымен қатар, тіпті жергілікті Бабоквивари бірыңғай мектеп округіндегі мектептерде де, түскі ас бағдарламаларының сапасы қайта қарастырылып, дені сау тағамдарға қажеттілікті күшейтуге баса назар аударылуда.
The Tohono Oʼodham community has made efforts to combat future issues by attempting to rehabilitate the systems the tribe had in place before government intervention. The Indigenous group has been advocating for the restoration of their water privileges so that they will be able to effectively produce traditional crops for the tribe. Moreover, even in tribal schools, such as those in the local Baboquivari Unified School District, the quality of lunch programs is being reassessed in order to bring a larger emphasis of the need for healthier food options.
Мәдениетті жаңғырту
Тохоно О'одхамның мәдени ресурстары, әсіресе тілі қауіп төніп тұр, бірақ Америка Құрама Штаттарындағы көптеген басқа да аборигендік топтарға қарағанда олардың мәдениеті мықтырақ. Жыл сайын ақпан айында ұлт астанасында дәстүрлі "Селс Родео" және "Шеру" шараларын өткізеді. Селс округінің родеосы 1938 жылы құрылғаннан бері жыл сайын ұйымдастырылып келеді. Бұл шара жылқыға мініп, мал бағу және басқарудың дәстүрлі шеберліктерін тойлайды. Көркем өнер саласында Майкл Чиаго және қадірлі Леонард Чана О'одхамның дәстүрлі іс-әрекеттері мен көріністерін бейнелеген суреттерімен кеңінен танылды. Чиаго Хёрд мұражайында көрме өткізді, сондай-ақ "Аризона магистральдары" журналы мен Аризона университетінің баспаларына мұқаба суреттерін салған. Чана Тусон қалалық жазушы Бёрд Бейлордың кітаптарына иллюстрациялар жасады және Тохоно О'одхам ұлтының ғимараттарына монументалды суреттер салды. 2004 жылы Хёрд мұражайы Дэнни Лопеске алғашқы мұра сыйлығын табыс етті, ол шөлдегі халықтың өмір салтын сақтап, оған өмір бойы үлес қосуы үшін берілді. Америкалық үндістердің ұлттық мұражайында (NMAI) Тохоно О'одхам бастапқы көрмеде өкілдік етілді, ал Лопес көрмеге батасын берді.
The cultural resources of the Tohono Oʼodham are threatened—particularly the language—but are stronger than those of many other aboriginal groups in the United States. Every February the nation holds the annual Sells Rodeo and Parade in its capital. Sells District rodeo has been an annual event since being founded in 1938. It celebrates traditional frontier skills of riding and managing cattle. In the visual arts, Michael Chiago and the late Leonard Chana gained widespread recognition for their paintings and drawings of traditional Oʼodham activities and scenes. Chiago has exhibited at the Heard Museum and has contributed cover art to Arizona Highways magazine and University of Arizona Press books. Chana illustrated books by Tucson writer Byrd Baylor and created murals for Tohono Oʼodham Nation buildings. In 2004, the Heard Museum awarded Danny Lopez its first heritage award, recognizing his lifelong work sustaining the desert people's way of life. At the National Museum for the American Indian (NMAI), the Tohono O'odham were represented in the founding exhibition and Lopez blessed the exhibit.
Тусондық үнді мектеп
Тохоно О’одхам балалары ағылшын тілін үйрену және еуропалық-америкалық өмір салтына бейімделу мақсатында құрылған индей балалар үйлеріне қатысуға міндетті болды. Аризона Daily Star газетінің тарихшысы Дэвид Лейтонның мәлімдемесіне сәйкес, Тохоно О’одхам балалары Тусон үнді балалар үйінде оқыды. Бұл балалар үйі 1886 жылы құрылды, сол кезде Америка Құрама Штаттарының Пресвитериан шіркеуінің ұлттық миссиялар кеңесінің бастығы Т.К. Кирквуд Тусон қалалық кеңесінен Аризона университеті салынатын жерге жақын жерді сұрады. Қалалық кеңес Үй миссиялар кеңесіне жерді жылына 1 доллар төлеммен 99 жылға жалға беруге рұқсат берді. Кеңес Санта-Крус өзенінің жағасындағы жерді алғашқы пионер Сэм Хьюзден сатып алды. Жаңа мекеме 1888 жылы 54 ұл мен қызбен ашылды. Жаңа, діни бағытты ұстанып, білім беретін балалар үйінде ұлдар ағаш өңдеу және шаруашылық сияқты ауылдық кәсіптерді, ал қыздар тігін және сол кездегі шаруашылыққа қатысты басқа да дағдыларды үйренді. 1890 жылы қосымша ғимараттар салынды, бірақ мектепке деген сұранысқа қарай, ол тым кішкентай болып шықты, сондықтан кейбір студенттерді қабылдаудан бас тартуға тура келді. Балалар үйіне қаржы жинау және оны кеңейту үшін басшысы Тусон қаласымен көшелерді жөндеу және күтіп ұстау жөнінде келісім шарт жасады. Ресми түрде Тусон үнді оқу мектебі деп аталғанымен, "көздерінің түсіне, жынысына қарамастан, кез келген адам", егер ол "христиандық көшбасшы немесе азамат болып дамуға мүмкіндік көрсетсе және оның білім беру қажеттіліктері мектеп басшылығының пікірінше, басқа қолжетімді ресурстардан гөрі осы мектепте жақсырақ қанағаттандырылса" қабылдануға құқылы болды.
The Tohono Oʼodham children were required to attend Indian boarding schools, designed to teach them the English language and assimilate them to the mainstream European American ways. According to historian David Leighton, of the Arizona Daily Star newspaper, the Tohono Oʼodham attended the Tucson Indian School. This boarding school was founded in 1886, when T. C. Kirkwood, superintendent of the board of national missions of the Presbyterian Church in the United States, asked the Tucson Common Council for land near where the University of Arizona would be built. The Common Council granted the Board of Home Missions a 99 year lease on land at $1 a year. The Board purchased of land on the Santa Cruz River, from early pioneer Sam Hughes. The new facility opened in 1888, with 54 boys and girls. At the new semi religious boarding school, boys learned rural trades like carpentry and farming, while girls were taught sewing and similar domestic skills of the period. In 1890, additional buildings were completed but the school was still too small for the demand, and students had to be turned away. To raise funds for the school and support its expansion, its superintendent entered into a contract with the city of Tucson to grade and maintain streets. While officially called the Tucson Indian Training School, "any person of either sex, regardless of race or color", who showed "promise of development into a Christian leader or citizen and whose educational needs may, in the judgement of the school, be better served by the school than by another available resource" was eligible for admission.
Тохоно О'Одхам халқы
Америка Құрама Штаттарындағы Тохоно О’одхам ұлты өз халқының бастапқы Сонора шөлінің бір бөлігін қамтитын резервацияда қоныстанған. Ол он бір ауданға бөлінген. Бұл жер қазіргі Аризона штатының үш округіне – Пима, Пиналь және Марикопа округтеріне жатады. Резервацияның жер көлемі – , бұл АҚШ-тағы үшінші ең ірі үнді резервациясы (Навахо ұлты және Уинта мен Орай үнді резервациясынан кейін). 2000 жылғы халық санауы бойынша резервация аумағында 10 787 адам тұрды. Тайпаның тіркеу кеңсесінің мәліметі бойынша халық саны 25 000 адамды құрайды, оның 20 000-ы Аризонадағы резервация аумағында тұрады.
The Tohono Oʼodham Nation within the United States occupies a reservation that incorporates a portion of its people's original Sonoran desert lands. It is organized into eleven districts. The land lies in three counties of the present day state of Arizona: Pima, Pinal, and Maricopa. The reservation's land area is , the third largest Indian reservation area in the United States (after the Navajo Nation and the Uintah and Ouray Indian Reservation). The 2000 census reported 10,787 people living on reservation land. The tribe's enrollment office tallies a population of 25,000, with 20,000 living on its Arizonan reservation lands.
Үкімет
Ұлт үш тармақты жүйемен басқарылады. Атқарушы билікке төраға және вице-төраға кіреді, олар елдің ересек мүшелерімен сайланады. Олардың конституциясына сәйкес, сайлаулар шағын О’одхам қауымдастықтарының құқықтары қорғалуын, сондай-ақ ірі қауымдастықтар мен отбасылардың мүдделерін қамтамасыз ету үшін күрделі формула бойынша өткізіледі. Заң шығарушы билікке тайпалық кеңес кіреді, ол он екі округтен әрқайсысынан екі өкілден тұрады. Үшінші тармақ – сот билігі, оған бес судья кіреді. Қазіргі төраға – Нед Норрис-младший, вице-төраға – Вавален Сондерс, заң шығарушы төраға – Тимоти Хоакин Гу Ачи, ал бас судья – Дональд Харви. Бұл туралы мәліметті Ұлттың веб-сайтынан табуға болады.
The nation is governed by a three branch system. The executive which includes a chairman and vice chairman, who are elected by eligible adult members of the nation. According to their constitution, elections are conducted under a complex formula intended to ensure that the rights of small Oʼodham communities are protected, as well as the interests of the larger communities and families. The legislative branch which includes the tribal council which is made up two representatives from each of the twelve districts. The third branch is the Judicial which includes five judges. present chairman is Ned Norris Jr, Vice Chairwoman is Wavalene Saunders, Legislative Chairman is Timothy Joaquin Gu Achi, and Chief Judge is Donald Harvey. This can all be found on the Nation's website.
Жерлер
Басқа тайпалар сияқты, Тохоно О’одхам да американдық фермерлердің, қоныс аударушылардың және теміржолдардың жерге жасаған қысымын сезінді. Құжаттама нашар болды, және көптеген мүшелер өз жерлерін жазбаша өсиеттама қалдырмады. 2009 жылы TOCA өзінің Desert Rain Café ресторанын ашты. Себетке тоқу – төрт күн мен түнге созылатын жаңбыр тойларында қолданылатын, маңызды мәдени ерекшелік болды. Бұл себеттер сондай-ақ күнделікті қолданысқа, тағам сақтауға немесе дайындауға арналды. Мекеменің бастапқы кезеңінде Джонсон резервациядағы шеберлер үшін әртінбі күндері апта сайын сабақтар өткізді. Бір себетті жасауға бір жылға дейін уақыт кетіп, оның себебі – себеттерде қолданылатын талшықтарды жинап, дайындау қажеттігі және Тохоно О’одхам ұлтының тарихын көрсететін суретті жасау. Себеттерге қажетті материалдар – Юкка шөбі және шайтан тырнағы сияқты аймаққа тән шөптер, сондай-ақ тегіс ұшты пышақ және пышақтан тұрады.
Like other tribes, the Tohono Oʼodham felt land pressures from American ranchers, settlers, and the railroads. Documentation was poor, and many members did not leave their lands in a written will. In 2009, TOCA opened its restaurant, Desert Rain Café. Basket weaving was a dominant cultural characteristic, being used in rain ceremonies that lasted for four days and nights. These baskets were also purposed for daily use to hold or prepare foods. At the start of the institution, Johnson would hold weekly classes on Wednesday for artisans throughout the reservation. Making a basket could take as long as one year. This prolonged process stems from the fact that the fibers used in these baskets must be harvested and prepared, plus creating a design that represents the history of the Tohono Oʼodham nation. Materials for baskets vary between grasses native to the area, such as Yucca grass and devil's claw plant, an awl, and knife.
Мартин Лютер Кингтің индейлер резервациясына алғашқы сапары
2017 жылдың 2 сәуірінде «Аризона Daily Star» газетінде тарихшы Дэвид Лейтон Мартин Лютер Кингтің алғаш рет үнді резервациясына, Тохоно О’одхам үнді резервациясына сапар жасағанын айтты. 1959 жылдың 20 қыркүйегінде Мартин Лютер Кинг Лос-Анджелестен Тюсонға ұшып келіп, жексенбі кешкі форумында сөз сөйледі. Сол күні кешке ол Аризона университетінің аудиториясында «Өмір сүруге тамаша уақыт» деген тақырыпта лекция оқыды, қазір бұл зал Centennial Hall деп аталады. Форумнан кейін Кингке қабылдау ұйымдастырылды, онда ол көпұлтты «Саутсайд Пресвитериан» шіркеуінің пасторы Каспер Гленнпен таныстырылды. Кинг бұл түрлі нәсілдік құрамдағы шіркеуге қызығушылық танытып, келесі күні оны баруға ниет білдірді. Ертесіне таңда Гленн Кингті Plymouth станциялық вагонына мінгізіп, «Саутсайд Пресвитериан» шіркеуіне апарды. Онде Гленн Кингке шіркеудің түрлі нәсілдік қауымдастығының суреттерін көрсетті, олардың көп бөлігі сол кезде Тохоно О’одхам тайпасының мүшелері еді. Гленн есінде сақтайды, суреттерді көрген соң Кинг: «Мен ешқашан үндістердің қонысына бармағанмын, сондай-ақ ешқашан үндістермен жақсырақ танысу мүмкіндігі болған жоқ», – деді. Содан кейін ол жақын жердегі резервацияға апаруды сұрады, бұл оның кенеттен туған қалауы еді. Екі адам Ажо жолымен сол кезде Папаго үнді резервациясы деп аталған, қазір Тохоно О’одхам үнді резервациясына сапарлады. Тайпалық кеңес кеңсесіне келгенде, тайпа басшылары Кингті көріп таң қалды және оның оларға келуіне өте қуанды. Кинг олармен сөйлесуге асықты, бірақ сұрақтарын ойластырып қойды. «Олармен бөліскен әр нәрсе оны қатты қызықтырды», – деді Гленн. Содан кейін олар Селлстегі жергілікті Пресвитериан шіркеуіне барды, ол мүшелері ұлттық Пресвитериан шіркеуінен қаражат алып, жақында салынған еді. Кинг пастор Тоусандпен сөйлесу мүмкіндігіне ие болды, ол Кингпен кездесуге өте қуанды. Тюсонға қайтып келе жатқанда, «Кинг үндістермен кездесуге мүмкіндік алғаны үшін алғысын білдірді», – деп есіне алды Гленн.
On April 2, 2017, in the Arizona Daily Star newspaper, historian David Leighton related what is believed to be Martin Luther King Jr's first visit to an Indian reservation, the Tohono Oʼodham Indian Reservation. On September 20, 1959, Martin Luther King Jr. flew to Tucson from Los Angeles to give a talk at the Sunday Evening Forum. On that night, he gave a speech called "A Great Time To Be Alive", at the University of Arizona auditorium, now called Centennial Hall. Following the forum, a reception was held for King, in which he was introduced to Rev. Casper Glenn, the pastor of a multiracial church called the Southside Presbyterian Church. King was very interested in this racially mixed church and made arrangements to visit it the next day. The following morning, Glenn picked up King in his Plymouth station wagon and drove him to the Southside Presbyterian Church. There, Glenn showed King photographs he had taken of the racially diverse congregation, most of whom were part of the Tohono Oʼodham tribal group at the time. Glenn remembers that upon seeing the photos, "King said he had never been on an Indian reservation, nor had he ever had a chance to get to know any Indians." He then requested to be driven to the nearby reservation, as a spur of the moment desire. The two men traveled on Ajo Way to Sells, on what was then called the Papago Indian Reservation, now the Tohono Oʼodham Indian Reservation. When they arrived at the tribal council office, the tribal leaders were surprised to see King and very honored he had come to visit them. King was very anxious to talk to them but was circumspect with his questions. "He was fascinated by everything that they shared with him," Glenn said. The ministers then went to the local Presbyterian church in Sells, which had been recently constructed by its members, with funds provided by the national Presbyterian church. King had a chance to speak to Pastor Towsand, who was excited to meet King. On the way back to Tucson, "King expressed his appreciation of having the opportunity to meet the Indians," Glenn recalled.