Аргентина мен Ұлыбритания арасындағы аралдар дауы

Кіріспе

Аргентина мен Ұлыбритания арасындағы аумақтық дау

Фолкленд аралдарының (lang es) егемендігі Аргентина мен Ұлыбритания арасында даулы. Ұлыбританияның егемендік алғаны 1690 жылға дейін барып жетеді, олар аралдарға алғаш рет қонған кезде, ал Ұлыбритания 1833 жылдан бері архипелагқа іс жүзінде егемендікті үздіксіз жүзеге асырып келеді. Аргентина бұл талапты ұзақ жылдар бойы даулап келеді, себебі 1833 жылға дейін аралдарды бірнеше жыл бақылап келді. Дау 1982 жылы Аргентинаның аралдарға басып кіруімен және Фолкленд соғысының басталуымен күшейді.

Фактикалық бақылаудың уақыт жобасы:
Сәуір 1764 – Ақпан 1767 Франция Корольдігі
Қаңтар 1765 – Шілде 1770 Ұлыбритания Корольдігі
Ақпан 1767 – Шілде 1811
Қыркүйек 1771 – Мамыр 1774 Ұлыбритания Корольдігі
Қаңтар 1811 – Тамыз 1829 Белгісіз
Тамыз 1829 – Желтоқсан 1831
Желтоқсан 1831 – Қаңтар 1832
Қаңтар – Желтоқсан 1832 Белгісіз
Желтоқсан 1832 – Қаңтар 1833
Қаңтар – Тамыз 1833 Ұлыбритания және Ирландия Біріккен Корольдігі
Тамыз 1833 – Қаңтар 1834 Белгісіз
Қаңтар 1834 – Сәуір 1982
Сәуір – Маусым 1982 Аргентина
Маусым 1982 – қазіргі уақытқа дейін

Фолкленд аралдарының тұрғындары басым көпшілігі британдық болып қалуды қалайды. Фолкленд соғысындағы Ұлыбританияның жеңісінен кейін, оларға 1983 жылғы Британдық ұлттығы (Фолкленд аралдары) заңы бойынша толық британдық азаматтық берілді.

Француз қонысы

Франция Фолкленд аралдарында тұрақты қоныс салған алғашқы ел болды, 1764 жылы француз саяхатшысы Луи Антуан де Бугенвилл Шығыс Фолклендте Порт-Сен-Луиді негіздеді. Француз колониясы шағын бекініс және 250-ге жуық халқы бар бірнеше елді мекендерден тұрды. Аралдар бретондық Сент-Мало портының құрметіне Îles Malouines деп аталды, және бұл атау француз тілінде бүгінге дейін қолданылады. 1766 жылы Франция аралдарды Испанияға беруге келісті, Испания Бугенвиль мен Сент-Мало компаниясына қоныс салуға кеткен шығындарын өтеді. Франция Испаниядан Порт-Луидегі колонияны сақтап тұруын талап етті, осылайша Ұлыбританияның аралдарға құқық талап етуіне жол бермеуді көздеді, және Испания осы талапқа келісті.

Испанияның қонысы

1493 жылы папа Александр VI «Интер каэтера» деген жарлық шығарып, Жаңа әлемді Испания мен Португалия арасында бөлді. Келесі жылы осы елдер арасындағы Тордесильяс шарты екі елді бөліп тұратын шекараның Кабо-Верде аралдарынан батысқа қарай 370 лига қашықтықта болуын бекітті. Фолкленд аралдары осы шекараның батыс (Испания) жағында орналасқан. Испания Фолкленд аралдарының 1713 жылғы Утрехт шартында Америкадағы Испания империясының шекараларын белгілеген ережелерге сәйкес иелік етілгенін мәлімдеді. Алайда, шартта Испанияның Испан мұрагерлік соғысына дейін Америкадағы иелігінде болған аумақтарды қайтару ғана уәделенген. Фолкленд аралдары сол кезде Испанияның иелігінде болған жоқ және шартта олар туралы ештеңе айтылмаған. Испания аралдардағы британдық және француздық колонияларын анықтағаннан кейін, талапкерлер арасында дипломатиялық жанжал туды. 1766 жылы одақтас болған Испания мен Франция Францияның Порт-Сен-Луисті Испанияға беруіне, ал Испанияның осы қонысқа кеткен шығындарын өтеуіне келісті. Франция Испанияның Порт-Луистегі колонияны сақтап, Ұлыбританияның аралдарға құқық талап етуіне жол бермеуін талап етті, және Испания келісті. Британдықтар 1771 жылы қайта оралды, бірақ 1774 жылы аралдарды тастап кетіп, өздерінің иелігін көрсететін ту мен тақта қалдырды, соның нәтижесінде Испания де-факто билікке ие болды. 1774 жылдан 1811 жылға дейін аралдар Рио-де-ла-Плата вице-корольдігінің құрамында басқарылды. Осы кезеңде аралдарды басқаруға 18 губернатор тағайындалды. 1777 жылы губернатор Рамон де Карассаға Порт-Эгмонттағы қалдықтарды жою туралы бұйрық берілді. Британдық тақташа алынып, Буэнос-Айреске жіберілді. Осы оқиғалар губернатор Пабло Гиллен Мартинесті революциялық күштер континент бойынша тараған кезде Монтевидеоға шақырумен бірге болды. Ол Испанияның егемендігін жариялайтын тақташа қалдырды.

Британдық қоныстар

Британдықтар Фолкленд аралдарына алғаш рет 1690 жылы қонды, капитан Джон Стронг Фолкленд шығанағы арқылы өтіп, осы су жолын сол кездегі Адмиралтействоның бірінші лорды, Фолклендтің 5-ші виконты Энтони Кэридің есімімен атады. Британдықтар аралдарды қоныстандыруға ниеттенді, себебі олардың Хорн мүйісінен өтуге стратегиялық теңіз базасы болу әлеуеті бар еді. 1765 жылы капитан Джон Байрон Сондерс аралына қонды, содан кейін басқа аралдардың жағалауларын зерттеп, архипелагты Ұлыбританияға қаратып алды. Келесі жылы капитан Джон Макбрайд Сондерс аралына оралып, Порт-Эгмонт деп аталған бекініс салды. Кейін британдықтар 1764 жылы құрылған Порт-Сен-Луистегі француз колониясын тапты, осымен алғашқы егемендік дауы білдірілді. Үлкен күштерге тап болған британдықтар Порт-Эгмонттан қуылды. Бір жылдан кейін британдықтар аралдар үшін соғыс жариялау туралы мәлімдеме жасағаннан кейін колония қайта жаңғыртылды. Олар аралдардың үстінде британдық егемендікті бекітетін тақта қалдырды. Британдық министрдің іскерлік өкілі сэр Вудбайн Пэриштен кепілдік алғаннан кейін Верне британдықтарға өз кәсібінің жағдайы туралы үнемі есеп берді. Ол британдықтар аралдарға оралған жағдайда британ үкіметі оның қонысын өз қорғауына алғанын қалағанын білдірді; Пэриш бұл тілегін Лондонға жеткізді. Балық аулау мен теңіз жануарларын аулауды реттеуге жасалған әрекеттер АҚШ-пен қақтығысқа әкеліп соқты және 1831 жылы Лексингтонға шабуыл жасалды. Колонияның жағдайы нашарлағаннан кейін, майор Эстебан Местивьерге жазалау колониясын құру тапсырылды, бірақ ол 1832 жылы келгеннен кейін көп ұзамай бүлік кезінде қаза тапты. Местивьердің тағайындалуына наразылық білдіргендерге жауап берілмеді, сондықтан британдықтар британдық билікті қайта орнату үшін әскери эскадрилья жіберді. 1829 жылы Рио-де-ла-Плата біріккен провинцияларының үкіметі Вернетті губернатор етіп тағайындағаннан кейін, Пэриш Буэнос-Айреске наразылық білдірді, ол наразылықты жай ғана мойындады. Верне аралдарда балық аулау мен теңіз жануарларын аулау бойынша эксклюзивті құқықтарды жүзеге асыру ниеті туралы жариялағанда Ұлыбритания тағы да наразылық білдірді. (Америкалық өкіл де осындай наразылық білдірді, ол орнатылған құқықтарды шектеуге наразылық білдірді және АҚШ Рио-де-ла-Плата біріккен провинцияларының аралдардағы юрисдикциясын мойындамайтынын мәлімдеді.) Верне осы кезеңде Пэришқа үнемі есеп беруді жалғастырды. Оның сандық кемшілігі айқын болды, әсіресе оның көптеген экипажы британдық жалдамалылар болды, олар өз отандастарымен соғысуға дайын емес еді. Бірақ 5 қаңтарда күреспей кетіп қалды. Содан бері Фолкленд соғысынан басқа аралдар британдық билік астында қалды. 1833 жылы британдықтар оралғаннан кейін аралдарды колония ретінде дамытуға тырыспады. Бастапқыда жоспарлар Порт-Луисте қалған қоныс аударушыларға, сондай-ақ соғыс кемесінің жыл сайынғы сапарына негізделген. 1833 жылдың наурыз айында Вернеттің орынбасары Мэтью Брисбен "Бигль" кемесінің сапары кезінде "Рапид" атты теңіз кемесімен оралды. Ол қонысты басқарды және Аргентина үкіметінің билігін нығайтуға тырыспаған жағдайда Вернеттің бизнес мүдделерін дамытуға шақырылды. Аргентиналықтар британдықтар оралғаннан кейін Пуэрто-Луис халқы қуылғанын мәлімдеді, бірақ тарихи жазбалар қоныстың тек төрт мүшесі ғана кетуді таңдағанын көрсетеді. 1833 жылдың тамызында гаучолар өлтірілгеннен кейін Фолкленд аралдары Вернеттің колониясының қалған азаматтарымен әскери бекет ретінде басқарылды. Бірінші британдық резидент, лейтенант Смит 1834 жылы тағайындалды және оның басшылығымен және бастамасымен қоныс жаңадан гүлденді. Лейтенант Смиттың жоғары офицері сауданы ынталандыратын Корольдік теңіз күштерінің офицерлеріне ықылас танытпады және Смитті сөкпеді. Смит отставкаға кетіп, кейіннен қоныстың тоқырағанын байқады. 1841 жылы генерал Росас Лондон қаласындағы Барингс банкіне қарызды өтеу үшін Аргентинаның кез келген аумақтық талаптарынан бас тартуды ұсынды. Британ үкіметі бұл ұсынысты елемеуді жөн көрді. Ұлыбританияда 1832 жылғы реформа туралы заң дауыс беру құқығын көбірек британдық азаматтарға, соның ішінде Оңтүстік Америкадағы нарықтарды ашуда экономикалық мүмкіндік көретін еркін сауда саудагерлеріне берді. Британ сауда кеңесі жаңа колонияларды құруды және олармен сауда жасауды өндіріс орындарын кеңейтудің жолы деп қарастырды. Сыртқы істер және отарлау кеңсесі Фолкленд аралдарын осы колониялардың бірі ретінде қабылдауға келісті, егер басқалардың отарлауын болдырмау үшін болса. 1840 жылдың мамырында Фолкленд аралдарында тұрақты колония құрылды. 1842 жылы британдық отарлық әкімшілік құрылды. Бұл 1908 жылы кеңейтілді, осымен 1775 жылы талап етілген Оңтүстік Джорджия және 1820 жылы талап етілген Оңтүстік Шетланд аралдарымен қатар, Ұлыбритания Фолкленд аралдарының оңтүстігіндегі Антарктиканың үлкен бөлігіне бір жақты егемендік жариялады, соның ішінде Оңтүстік Сандвичи аралдары, Оңтүстік Оркней аралдары және Грэхем Жері, оларды Фолкленд аралдарының тәуелділіктеріне біріктірді. 1850 жылы Арананың оңтүстік шарты, басқаша айтқанда, Келісім шарты Ұлыбритания мен Аргентина арасында қол қойылды. Аргентина бұл даудың екі жағындағы бірнеше авторлар Аргентинаның наразылық білдірмегендігімен және Фолкленд аралдары туралы наразылық білдіруді тоқтатуымен өзінің талабынан жасырын түрде бас тартқанын айтты. 1849 жылдың желтоқсаны мен 1941 жыл аралығында Фолкленд аралдары Конгреске президенттік хабарламаларда есімдері жоқ болды. 1959 жылы Антарктика шарты жүйесі енгізілгеннен кейін Фолкленд аралдарының тәуелділіктері Оңтүстік Джорджия мен Оңтүстік Сандвичи аралдарына дейін қысқартылды. 60-шы параллельдің оңтүстігіндегі аумақ Антарктиканың британдық аймағына біріктірілді, ол Аргентинаның (Аргентиналық Антарктика) және Чилидің (Чили Антарктика провинциясы) талаптарымен келіспейді. 1976 жылы британдық үкімет Фолкленд аралдарының болашағы туралы зерттеу тапсырды, ол аралдардың өзін-өзі қамтамасыз ету қабілетін және экономикалық даму әлеуетін қарастырды. Зерттеуді Антарктиканы зерттеуші Эрнест Шеклтонның ұлы лорд Шеклтон басқарды. Аргентина зерттеуге ашуланып, лорд Шеклтонға Аргентинадан аралдарға баруға рұқсат бермеді, британдықтарды оны аралдарға тасымалдау үшін Корольдік теңіз күштерінің кемесін жіберуге мәжбүр етті. Жауап ретінде Аргентина Ұлыбританиямен дипломатиялық қарым-қатынасты үзіп жіберді. Аргентиналық әскери кемесі кейінен Шеклтон Оңтүстік Джорджияда әкесінің қабіріне барғанда оны тасымалдаған кемеге оқ атты. Шеклтонның есебі көрсеткендей, көптеген адамдардың сенгенінің керісінше, Фолкленд аралдары экономикалық қызметі арқылы профицит өндіреді және британдық көмекке тәуелді емес. Алайда есеп аралдардың айналасындағы сулардағы кез келген табиғи ресурстарды пайдаланудан, әсіресе экономикалық өсімді одан әрі дамыту қажеттігін атап өтті.

The British first landed on the Falklands in 1690, when Captain John Strong sailed through Falkland Sound, naming this passage of water after Anthony Cary, 5th Viscount of Falkland, the First Lord of the Admiralty at that time. The British were keen to settle the islands as they had the potential to be a strategic naval base for passage around Cape Horn. In 1765, Captain John Byron landed on Saunders Island. He then explored the coasts of the other islands and claimed the archipelago for Britain. The following year, Captain John MacBride returned to Saunders Island and constructed a fort named Port Egmont. The British later discovered the French colony at Port Saint Louis (founded 1764), initiating the first sovereignty dispute. Facing a greater force, the British were expelled from Port Egmont. The colony was restored a year later following British threats of war over the islands; They left behind a plaque asserting British sovereignty over the islands. After receiving assurances from the British minister chargé d'affaires, Sir Woodbine Parish, Vernet provided regular reports to the British on the progress of his enterprise. He expressed the wish that, in the event of the British returning to the islands, the British Government would take his settlement under their protection; Parish duly passed this wish on to London. Attempts to regulate fishing and sealing led to conflict with the United States and the Lexington raid of 1831. With the colony in disarray, Major Esteban Mestivier was tasked to set up a penal colony but was murdered in a mutiny shortly after arriving in 1832. Protests at Mestivier's appointment received no response and so the British dispatched a naval squadron to re establish British rule. After the Government of the United Provinces of the River Plate appointed Vernet as governor in 1829, Parish protested to Buenos Aires, which merely acknowledged the protest. Britain protested again when Vernet announced his intention to exercise exclusive rights over fishing and sealing in the islands. (Similar protests were received from the American representative, who protested at the curtailment of established rights and stated that the United States did not recognise the jurisdiction of the United Provinces over the islands.) Vernet continued to provide regular reports to Parish throughout this period. his numerical disadvantage was obvious, particularly as a large number of his crew were British mercenaries who were unwilling to fight their own countrymen. but departed without a fight on 5 January. The islands have since continued under British rule except during the Falklands War. After their return in 1833, the British did not attempt to develop the islands as a colony. Initially, plans were based upon the settlers remaining in Port Louis, supported by the annual visit of a warship. Vernet's deputy, Matthew Brisbane, returned in March 1833 aboard the sealer Rapid during the visit of HMS Beagle. He took charge of the settlement and was encouraged to further Vernet's business interests provided he did not seek to assert Argentine government authority. Argentines have claimed that the population of Puerto Luis was expelled after the British return, but historical records shows that only four members of the settlement chose to leave. Following the Gaucho murders in August 1833, the Falklands were administered as a military outpost with the few remaining residents of Vernet's colony. The first British Resident, Lt Smith, was established in 1834 and under his administration and initiative the settlement recovered and began to prosper. Lt Smith's commanding officer was not enthusiastic about Royal Navy officers engaged in encouraging commerce and rebuked Smith. Smith resigned and subsequent residents allowed the settlement to stagnate. In 1841, General Rosas offered to relinquish any Argentine territorial claims in return for relief of debts owed to Barings Bank in the City of London. The British Government chose to ignore the offer. In Britain, the Reform Act 1832 had extended the vote to more British citizens, including members of the free trade merchant class who saw economic opportunity in opening up markets in South America. The British Board of Trade saw establishing new colonies and trade with them as a way to expand manufacturing jobs. The Foreign and Colonial Offices agreed to take on the Falklands as one of these colonies, if only to prevent colonisation by others. In May 1840, a permanent colony was established in the Falklands. A British colonial administration was formed in 1842. This was expanded in 1908, when in addition to South Georgia, claimed in 1775, and the South Shetland Islands, claimed in 1820, the UK unilaterally declared sovereignty over more Antarctic territory south of the Falklands, including the South Sandwich Islands, the South Orkney Islands and Graham Land, grouping them into the Falkland Islands Dependencies. In 1850, the Arana Southern Treaty, otherwise known as the Convention of Settlement, was signed between the United Kingdom and Argentina. It has been argued by several authors on both sides of the dispute that Argentina tacitly gave up her claim by failing to mention it and ceasing to protest over the Falklands. Between December 1849 and 1941, the Falklands were not mentioned in the President's Messages to Congress. Following the introduction of the Antarctic Treaty System in 1959 the Falkland Islands Dependencies were reduced to include just South Georgia and the South Sandwich Islands. Territory south of the 60th parallel was formed into a new dependency, the British Antarctic Territory, which overlaps claims by Argentina (Argentine Antarctica) and Chile (Antártica Chilena Province). In 1976 the British Government commissioned a study on the future of the Falklands, which looked at the ability of the islands to sustain themselves, and the potential for economic development. The study was led by Lord Shackleton, son of the Antarctic explorer Ernest Shackleton. Argentina reacted with fury to the study and refused to allow Lord Shackleton permission to travel to the islands from Argentina, forcing the British to send a Royal Navy ship to transport him to the islands. In response Argentina severed diplomatic links with the UK. An Argentine naval vessel later fired upon the ship carrying Shackleton as he visited his father's grave in South Georgia. Shackleton's report found that contrary to popular belief, the Falkland Islands actually produced a surplus by its economic activities and was not dependent on British aid to survive. However the report stressed the need for a political settlement if further economic growth was to be achieved, particularly from the exploitation of any natural resources in the water around the islands.

Аргентинаның елді мекендері

Аргентина 1816 жылы Испаниядан тәуелсіздігін жариялады, бірақ оны ірі державалардың ешқайсысы мойындамады. Ұлыбритания 1823 жылғы 15 желтоқсанда Аргентинаның тәуелсіздігін «Буэнос-Айрес провинциясы» ретінде бейресми түрде таныды және 1825 жылғы 2 ақпанда ресми түрде мойындады, бірақ АҚШ сияқты, жаңа мемлекет талап еткен аумақтың толық көлемін мойындамады. 1820 жылдың қазан айында америкалық капер полковник Дэвид Джуетттің басқаруындағы фрегат «Heroína» сегіз айлық сапардан кейін Пуэрто-Соледадқа келді, ал оның экипажының көп бөлігі скорбут және басқа да аурулардан зардап шекті. Дауыл «Heroína» кемесіне қиындық туғызғаннан кейін Джуетт пираттық жолмен тартып алған «Карлота» атты португалдық кеме суға батып кетті. Капитан кемені тоқтату үшін британдық саяхатшы Джеймс Уэдделлден көмек сұрады. Уэдделл 200-ден астам теңізші мен 40 сарбаздың ғана қызметке жарамды екенін және Джуетт бас көтерілісінен кейін бас-аяғына тапанша ұстап ұйықтағанын хабарлады. 1820 жылғы 6 қарашада Джуетт Ривер-Плейттің Біріккен провинцияларының туын көтеріп, жаңа мемлекет үшін аралдарды иеленуді жариялады. Уэдделлдің мәлімдемесіне сәйкес, Джуеттен алған хатында: «Мырза, мен сізге Оңтүстік Америка Біріккен провинцияларының жоғарғы үкіметі осы аралдарды оларға табиғи түрде тиесілі ел атынан иеленуге маған тапсырған портқа келгенім туралы хабарлауға құрметтімін. Осы міндетімді орындау барысында барлық достық елдерге қатысты ең әділ және сыпайы болуға ниеттенемін. Басты мақсатым – қажеттіліктеріне байланысты аралдарға келуге мәжбүр немесе шақырылғандардың жабдықтау көздерін бекер қырып салуға жол бермеу және қажеттіліктерін ең аз қиындықпен және шығынмен қамтамасыз ету үшін көмектесу. Сіздің көзқарастарыңыз осы бұйрықтарға қайшы келмейтіндіктен және менің ойымша, жеке кездесуден өзара пайда көруге болады, сізді менің кемеме келуге шақырамын, онда сізді қуанышпен күтемін. Сонымен қатар, сізден осы ақпаратты осы аймақтағы басқа да британдық азаматтарға жеткізуіңізді сұраймын. Мен, мырза, сізге адал қызметшіңіз, қолтаңба: Джуетт, Оңтүстік Америка Біріккен провинцияларының Әскери-теңіз күштерінің полковнигі және «Heroína» фрегатының командирі. Көптеген қазіргі заманғы авторлар бұл хатты Джуетт жариялаған мәлімдеме деп есептейді. Бұл жаңалық 1821 жылдың қараша айында АҚШ және Еуропа арқылы Аргентинаға жетті, оқиғадан бір жылдан астам уақыт өткен соң. Келесі жылы аралдарға алғашқы экспедиция келді, ол 1824 жылғы 2 ақпанда Шығыс Фолкленд аралдарына жетті. Автор Мэри Коукелл бұл «сәтсіздікке ұшырады» деп бағалады. Верне Фолкленд аралдарына оралғаннан кейін Пуэрто-Соледад Пуэрто-Луис деп қайта аталды. Буэнос-Айрес үкіметі, генерал Хуан Гало де Лавалле басқаруымен, 1829 жылғы 13 маусымдағы жарлықта Вернені «саяси және әскери қолбасшы» етіп тағайындады. Британдықтар бұған қарсылық білдірді, өйткені Аргентина аралдармен саяси және экономикалық байланыстарды нығайтуға тырысқан. Верненің алғашқы әрекеттерінің бірі – аралдардағы тырнақ аулауды шектеу, тырнақтардың саны азайып бара жатқандықтан. Бұған жауап ретінде Буэнос-Айрестегі британдық консул бұл қадамға наразылық білдірді және өз үкіметінің талаптарын қайталады. Осы кезеңде аралда туған балалар болды (оның ішінде Верненің қызы Малвина Мария Вернет и Саэз). «Лексингтон» кемесінің капитаны өзінің баяндамасында ол қоныстың оқ-дәрі қоймасын жойғанын және қаруларды істен шығарғанын мәлімдеді; алайда кейіннен рейд кезінде Пуэрто-Луистегі аргентиналық қоныс қиратылғаны хабарланды. Монтевидеоға қайту үшін кетіп бара жатқанда «Лексингтон» кемесінің капитаны аралдарды res nullius (ешкімнің меншігі емес) деп жариялады. Верне 1831 жылы шабуылдан бұрын Буэнос-Айреске оралды және губернатор лауазымынан кетті. Буэнос-Айрес үкіметі уақытша губернатор Эстебан Хосе Франсиско Местивьерді тағайындады. Ол 1832 жылдың қазан айында отбасымен бірге «Саранди» шхунасымен Пуэрто-Луиске келді. Сақтандыру компаниялары Верне Фолкленд аралдарының заңды басқарушысы болғанын, сондықтан тырнақ аулау заңсыз болғанын және олар төлеуге міндетті емес екенін мәлімдеді. Жоғарғы соттың шешімі: АҚШ үкіметі Фолкленд аралдары Буэнос-Айрес егемендігіне кіретін доминиондардың бір бөлігін құрамайтынын және бұл аралдардағы тырнақ балық аулауы АҚШ азаматтары үшін еркін және заңды сауда екенін, сондай-ақ Буэнос-Айрес үкіметінің реттеу, тыйым салу немесе жазалау құзыретінен тыс екенін тұрақты түрде мәлімдеп келеді, сондықтан АҚШ-тың аудандық соты Буэнос-Айрес үкіметінің Фолкленд аралдарына егемендік құқығын басқа дәлелдермен анықтауға құзыретті емес. 1850 жылғы Келісім шарты, сондай-ақ Арананың оңтүстік шарты деп белгілі, аралдар туралы ештеңе айтпады, екі ел арасындағы «достық қарым-қатынасты толығымен қалпына келтіруге» келісті. 1885 жылға дейін басқа наразылықтар болған жоқ, ол кезде Аргентина Фолкленд аралдарын ресми түрде жарияланған картаға енгізді. 1888 жылы Аргентина мәселені төрелікке беру туралы ұсыныс жасады, бірақ британдық үкімет оны қабылдамады. 1940 жылдарға дейін британдық үкімет 1885 жылғы наразылықтан басқа Аргентинаның басқа наразылықтарын мойындамады, бірақ Аргентина үкіметінің ресми ұстанымы «XX ғасырдың бірінші жартысында Аргентинаның кезектегі үкіметтері Ұлыбританияға наразылық білдіруді стандартты тәжірибе етіп алды» дегенді білдіреді. Аргентина үкіметі осы жылдық наразылықтарды анықтамайды, бірақ Роберто Лавер сияқты авторлар «Ұлыбританияға, Аргентина ішінде және халықаралық ұйымдарға жолданған 27 егемендік талабын» мәлімдейді. Халықаралық құқық бойынша, егер егемендік туралы наразылықтар арасында 50 жылдан астам үзіліс болса, аумақтық талаптар әдетте күшін жояды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Британ империясы құлдырады және көптеген колониялар тәуелсіздік алды. Аргентина бұл Фолкленд аралдарына егемендік алу үшін өтінішін ұсынуға мүмкіндік берді деп қарады және БҰҰ-да мәселені көтерді, 1945 жылы БҰҰ-ға қосылғаннан кейін алғаш рет талабын мәлімдеді. Осы талаптан кейін Ұлыбритания Фолкленд аралдарының тәуелділіктері туралы дауды Гаагадағы Халықаралық сотқа (1947, 1948) жіберуді ұсынды. Аргентина әр жолы бас тартты. 1965 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымы Ұлыбритания мен Аргентинаны егемендік мәселесіне бейбіт шешім табу бойынша келіссөздер жүргізуге шақырды, бұл «Біріккен Ұлттар Ұйымының хартасының және Бас Ассамблеяның 1514 (XV) қаулысының ережелерін және мақсаттарын, сондай-ақ Фолкленд аралдарының (Мальвин) халқының мүдделерін ескере отырып» жасалуы керек еді. Келесі 17 жыл бойы екі ел арасында бірқатар келіссөздер өтті, бірақ егемендік мәселесі бойынша келісімге келе алмады. Егемендік талқылары Фолкленд аралдары мен Аргентина арасындағы экономикалық және көлік байланыстарын орнатуда белгілі бір табысқа жеткенімен, аралдардың егемендігі мәселесінде прогресс болған жоқ. 1971 жылғы Коммуникациялық келісімге қол қойылғаннан кейін, Аргентина Фолкленд аралдарына сыртқы байланыстарды қамтамасыз етті, Аргентина әуе күштері Комодоро-Ривадавиядан LADE компаниясына тиесілі Grumman HU 16B Albatross ұшақтарымен аралдардың әуе кеңістігінің оқшаулығын бұзды. 1972 жылы Аргентина тарапынан сұраныс бойынша Ұлыбритания Аргентинаға Стэнлиге жақын уақытша әуе жолағы салуға рұқсат берді. 1972 жылғы 15 қарашада бірінші Fokker F 27 ұшағы келгенімен уақытша ұшу-қону жолағы ашылды, содан кейін аптасына екі рет ұшақтар келді. 1978 жылы Fokker F 28 ұшақтарымен ұшулар жақсартылды, содан кейін...

Argentina declared its independence from Spain in 1816, although this was not then recognised by any of the major powers. The UK informally recognised Argentine independence on 15 December 1823, as the "province of Buenos Aires", and formally recognised it on 2 February 1825,
but, like the US, did not recognise the full extent of the territory claimed by the new state. In October 1820, the frigate Heroína, under the command of American privateer Colonel David Jewett, arrived in Puerto Soledad after an eight month voyage and with most of her crew incapacitated by scurvy and other disease. A storm had severely damaged the Heroína and had sunk a Portuguese ship pirated by Jewett called the Carlota. The captain sought assistance from the British explorer James Weddell to put the ship into harbour. Weddell reported that only thirty seamen and forty soldiers out of a complement of 200 were fit for duty and that Jewett slept with pistols over his head following an attempted mutiny. On 6 November 1820, Jewett raised the flag of the United Provinces of the River Plate and claimed possession of the islands for the new state. Weddell reported that the letter he received from Jewett read:
Sir, I have the honour to inform you of the circumstance of my arrival at this port, commissioned by the supreme government of the United Provinces of South America to take possession of these islands in the name of the country to which they naturally appertain. In the performance of this duty, it is my desire to act towards all friendly flags with the most distinguished justice and politeness. A principal object is to prevent the wanton destruction of the sources of supply to those whose necessities compel or invite them to visit the islands, and to aid and assist such as require it to obtain a supply with the least trouble and expense. As your views do not enter into contravention or competition with these orders, and as I think mutual advantage may result from a personal interview, I invite you to pay me a visit on board my ship, where I shall be happy to accommodate you during your pleasure. I would also beg you, so far as comes within your sphere, to communicate this information to other British subjects in this vicinity. I have the honour to be, Sir Your most obedient humble Servant, Signed, Jewett, Colonel of the Navy of the United Provinces of South America and commander of the frigate Heroína. Many modern authors report this letter as the declaration issued by Jewett. and news of the claim reached Argentina by way of the United States and Europe in November 1821, over a year after the event. A first expedition travelled to the islands the following year, arriving on the East Falkland on 2 February 1824. This was deemed as "a failure" by author Mary Cawkell:

On Vernet's return to the Falklands, Puerto Soledad was renamed Puerto Luis. The Buenos Aires government, headed by General Juan Galo de Lavalle, appointed Vernet "Political and Military Commander" in a decree of 13 June 1829. The British objected to this as an Argentine attempt to foster political and economic ties to the islands. One of Vernet's first acts was to curb seal hunting on the islands to conserve the dwindling seal population. In response, the British consul at Buenos Aires protested the move and restated the claim of his government. Islanders were born during this period (including Malvina María Vernet y Saez, Vernet's daughter). The captain of the Lexington in his report asserts that he destroyed the settlement's powder store and spiked the guns; however it was later claimed that during the raid the Argentine settlement at Puerto Luis was destroyed. Upon leaving to return to Montevideo, the captain of the Lexington declared the islands to be res nullius (nobody's property). Vernet had returned to Buenos Aires in 1831 before the attack and resigned as governor. An interim governor, Esteban José Francisco Mestivier, was appointed by the Buenos Aires Government. He arrived at Puerto Luis with his family aboard the schooner Sarandí in October 1832. The insurers argued that Vernet was the legal governor of the Falkland Islands, the sealing was therefore illegal and so they ought not to have to pay. The ruling of the Supreme Court was:

The government of the United States having insisted, and continuing to insist, through its regular executive authority, that the Falkland Islands do not constitute any part of the dominions within the sovereignty of Buenos Ayres, and that the seal fishery at those islands is a trade free and lawful to the citizens of the United States, and beyond the competence of the Buenos Ayres government to regulate, prohibit, or punish, it is not competent for a circuit court of the United States to inquire into and ascertain by other evidence the title of the government of Buenos Ayres to the sovereignty of the Falkland Islands. The 1850 Convention of Settlement, otherwise known as the Arana Southern Treaty, which did not mention the islands, agreed to restore "perfect relations of friendship" between the two countries. There were no further protests until 1885, when Argentina included the Falkland Islands in an officially sponsored map. In 1888, Argentina made an offer to have the matter subject to arbitration, but this was rejected by the British Government. Other than the protest lodged in 1885, the British Government did not acknowledge any further protests by Argentina until the 1940s, although the official position of the Argentine Government is that "During the first half of the twentieth century, the successive Argentine governments made it standard practice to submit protests to the United Kingdom". The Argentine Government does not identify these annual protests, but authors such as Roberto Laver claim at least "27 sovereignty claims, both to Britain, domestically in Argentina and to international bodies". In international law, territorial claims are usually considered defunct if there is a gap of 50 years or more between protests over sovereignty. Following World War II, the British Empire declined and many colonies gained their independence. Argentina saw this as an opportunity to push its case for gaining sovereignty over the Falkland Islands, and raised the issue in the United Nations, first stating its claim after joining the UN in 1945. Following this claim, the United Kingdom offered to take the dispute over the Falkland Islands Dependencies to mediation at the International Court of Justice in The Hague (1947, 1948). On each occasion Argentina declined. In 1965, the United Nations passed a resolution calling on the UK and Argentina to proceed with negotiations on finding a peaceful solution to the sovereignty question which would be "bearing in mind the provisions and objectives of the Charter of the United Nations and of General Assembly resolution 1514 (XV) and the interests of the population of the Falkland Islands (Malvinas)". A series of talks between the two nations took place over the next 17 years until 1981, but failed to reach a conclusion on sovereignty. Although the sovereignty discussions had some success in establishing economic and transport links between the Falklands and Argentina, there was no progress on the question of sovereignty of the islands. After the two nations signed the Communications Agreement of 1971, whereby external communications would be provided to the Falkland Islands by Argentina, the Argentine Air Force broke the islands' airways isolation by opening an air route with an amphibious flight from Comodoro Rivadavia with Grumman HU 16B Albatross aircraft operated by LADE, Argentina's military airline. In 1972, after an Argentine request, the United Kingdom agreed to allow Argentina to construct a temporary air strip near Stanley. On 15 November 1972 a temporary runway was inaugurated with the first arrival of a Fokker F 27; subsequent flights arrived twice weekly. Flights were improved in 1978 with Fokker F 28 jets, after the completion of a permanent runway funded by the British Government. This service, the only air connection to the islands, was maintained until the 1982 war. Also YPF, which was then the Argentine national oil and gas company, was in charge of supplying the island regularly. Whilst maintaining the British claim, the British Government considered a transfer of sovereignty less than two years before the outbreak of war. However, the British Government had limited room for manoeuvre owing to the strength of the Falkland Islands lobby in the Houses of Parliament. Any measure that the Foreign Office suggested on the sovereignty issue was loudly condemned by the islanders, who reiterated their determination to remain British. This led to the British Government maintaining a position that the right to self determination of the islanders was paramount. But Argentina did not recognise the rights of the islanders and so negotiations on the sovereignty issue remained at a stalemate. In 1966, a group of Argentine nationalists hijacked an Aerolineas Argentinas DC 4 and forced it to land in Port Stanley, in an unsuccessful attempt to seize the islands for Argentina. In 1976, Argentina landed an expedition in Southern Thule, an island in the South Sandwich Islands which at that time was part of the Falkland Islands Dependency. The landing was reported in the UK only in 1978, although the British government issued a rejection of the notion of sending a force of Royal Marines to dismantle the Argentine base Corbeta Uruguay. There was a more serious confrontation in 1977 when the Argentine Navy cut off the fuel supply to Port Stanley Airport and said they would no longer fly the Red Ensign in Falklands waters. (Traditionally ships in a foreign country's waters would fly the country's maritime flag as a courtesy.) The British Government suspected Argentina would attempt another expedition in the manner of its Southern Thule operation. James Callaghan, the British Prime Minister, ordered the dispatch of a nuclear submarine, and the frigates and to the South Atlantic, with rules of engagement set in the event of a clash with the Argentine navy. The British even considered setting up an exclusion zone around the islands, but this was rejected in case it escalated matters. These events were not made public until the parliamentary debates in 1982 during the Falklands War.

Фолкленд соғысы

1982 жылғы Фолкленд соғысы аралдардың егемендігі үшін болған ең ірі және ең ауыр қарулы қақтығыс болды. Ол аргентиналық металл жинаушылардың Оңтүстік Джорджияны басып алуынан кейін басталды, олардың арасында аргентиналық теңізшілер де болды. Дегенмен, Ұлыбритания да аралдардағы өзінің қатысуын азайтты, Корольдік теңіз флотының мұзды суды бұзатын кемесін және Оңтүстік Атлантикадағы жалғыз тұрақты өкілдігін алып тастағанын жариялады. 1981 жылғы Ұлыбритания азаматтығы заңы бойынша Ұлыбритания Фолкленд аралдарының тұрғындарына толық британдық азаматтықтан бас тартты. 1982 жылы Аргентинада ауыр экономикалық дағдарыс пен елді билеп тұрған әскери хунтаға қарсы кең ауқымды наразылықтар болды. 2 сәуірде Аргентина Әскери-теңіз күштерінің бас қолбасшысы адмирал Хорхе Аная жетекшілік етіп, операцияның басты ұйымдастырушысы және қолдаушысы ретінде, Аргентинаның біріккен десанттық күштері аралдарға шабуыл жасады. Ұлыбритания дереу Аргентинамен дипломатиялық қарым-қатынасты үзіп, аралдарды қайтару үшін күштер жинауға кірісті. Экономикалық және әскери санкцияларды қолдау мақсатында дипломатиялық күш-жігер күшейді. Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесі 502-ші қаулысын қабылдады, онда Аргентина аралдардан күштерін шығаруға және екі тарап та дипломатиялық шешім табуға шақырылды. Тағы бір қаулы атысты тоқтатуға шақырды, бірақ АҚШ және Ұлыбритания оны вето құқығымен қабылдады. Еуропалық қауымдастық Аргентинаның басып кіруін айыптады және оған экономикалық санкциялар салды, бірақ ЕҚ-ның бірнеше мемлекеті осы мәселеде британдық саясатқа қатысты күдік білдірді. Франция мен Батыс Германия да Аргентина әскерилерімен жасалған бірнеше әскери келісімшарттарды уақытша тоқтатты. АҚШ Мемлекеттік хатшы Александр Хейг арқылы келіссөздерді қолдады және бастапқыда бейтарапты сақтады, бірақ Аргентинаға қарсы шабуыл басталған сәттен бастап Ұлыбританияға жеке түрде маңызды материалдық көмек көрсетілді. АҚШ бейбіт келіссөздер сәтсіз аяқталғаннан кейін Ұлыбританияның позициясын ашық қолдады. Британ күштері 1982 жылдың 23 сәуірінде Аргентинаға қарсы шабуылға кірісіп, қысқа мерзімді теңіз шайқасынан кейін Оңтүстік Джорджияны қайта басып алды. Фолкленд аралдарын қайтару операциясы 1 мамырда басталды және 21 мамырда Сан-Карлос шығанағына десант түсірілді. 14 маусымда Аргентина күштері капитуляциялап, аралдардың бақылауы Ұлыбританияға қайтарылды. Содан кейін Корольдік теңіз флотының екі кемесі Оңтүстік Сандвич аралдарына барып, Аргентина әскерилерін Тьюл аралынан қуды, Фолкленд аралдарының тәуелділіктерінде Аргентинаның әскері қалмады.

The Falklands War of 1982 was the largest and most severe armed conflict over the sovereignty of the islands. It started following the occupation of South Georgia by Argentine scrap merchants whose number included some Argentine Marines. However, the UK had also reduced its presence in the Islands by announcing the withdrawal of , the Royal Navy's icebreaker ship and only permanent presence in the South Atlantic. The UK had also denied Falkland Islanders full British citizenship under the British Nationality Act 1981. In 1982, Argentina was in the midst of a devastating economic crisis and large scale civil unrest against the repressive military junta that was governing the country. On 2 April, with Argentine Navy commander in chief Admiral Jorge Anaya as the main architect and supporter of the operation, a combined Argentine amphibious force invaded the Islands. Immediately, the UK severed diplomatic ties with Argentina and began to assemble a task force to retake the Islands. A diplomatic offensive began, to gain support for economic and military sanctions. The United Nations Security Council issued Resolution 502 calling on Argentina to withdraw forces from the Islands and on both parties to seek a diplomatic solution. Another resolution called for an immediate ceasefire, but this was vetoed by both the United States and the United Kingdom. The European Community condemned the invasion and imposed economic sanctions on Argentina, although several EC states expressed reservations about British policy in this area. France and West Germany also temporarily suspended several military contracts with the Argentine military. The United States supported mediated talks, via Secretary of State Alexander Haig, and initially took a neutral stance, although in private substantial material aid was made available to the UK from the moment of invasion. The US publicly supported the UK's position following the failure of peace talks. The British Task Force began offensive action against Argentina on 23 April 1982 and recaptured South Georgia after a short naval engagement. The operation to recover the Falkland Islands began on 1 May and after fierce naval and air engagements an amphibious landing was made at San Carlos Bay on 21 May. On 14 June the Argentine forces surrendered and control of the islands returned to the UK. Two Royal Navy ships then sailed to the South Sandwich Islands and expelled the Argentine military from Thule Island, leaving no Argentine presence in the Falkland Islands Dependencies.

Соғыстан кейінгі

1982 жылғы соғыстан кейін британдықтар Фолкленд аралдарындағы өздерінің қатысуын күшейтті. RAF Маунт Плезант құрылысы салынды. Бұл аралдарда әскери ұшақтарды орналастыруға мүмкіндік берді және Ұлыбританияның аралдарды жедел түрде күшейту қабілетін арттырды. Әскери гарнизон едәуір ұлғайтылды және Оңтүстік Джорджияда жаңа гарнизон орналастырылды. Корольдік теңіз күштерінің Оңтүстік Атлантикадағы патрульдік қызметі HMS Endurance және Фолкленд аралдарының күзет кемесімен күшейтілді. Осы әскери күшейтумен қатар, Ұлыбритания 1983 жылғы Британдық азаматтығы (Фолкленд аралдары) заңын қабылдады, ол арал тұрғындарына толық британдық азаматтық құқықтарды берді. Британдықтардың аралдарға деген бейілділігін көрсету үшін, Маргарет Тэтчер, Уэльс ханзадасы және ханшайым Александра сияқты жоғары лауазымды британдық шенеуніктер Фолкленд аралдарына сапар жасады. Ұлыбритания Фолкленд соғысы кезінде британдық күштерге көмек көрсеткен Чилимен де байланыстарды жалғастырды. LATAM қазір Mount Pleasant-тен Чилиге тікелей әуе қатынасын ұсынып тұр. 1985 жылы Фолкленд аралдарының тәуелділіктері, сол кезде Оңтүстік Джорджия және Оңтүстік Сандвич аралдары, сондай-ақ Шаг Рокс және Клерк Рокс аралдар тобын қамтыды, жеке британдық теңізден тыс аумақ – Оңтүстік Джорджия және Оңтүстік Сандвич аралдары болып құрылды. 1985 жылғы конституцияға сәйкес Фолкленд аралдары үкіметі (FIG) парламенттік өкілді демократиялық тәуелділікке айналды, губернатор үкімет басшысы және монархтың өкілі болды. FIG мүшелері демократиялық жолмен сайланады және губернатор іс жүзінде рәсімдік тұлға болып табылады. Теориялық тұрғыдан алғанда, 2009 жылғы конституцияға сәйкес губернатор атқарушы билікті жүзеге асыруға құқылы; бірақ іс жүзінде ол өз функцияларын орындағанда Атқарушы кеңеспен кеңеседі. Губернатордың негізгі жауапкершіліктері – сыртқы істер және мемлекеттік қызметтер. Осы конституцияға сәйкес Фолкленд аралдары сыртқы саясаттан басқа барлық мәселелер бойынша өздігінен басқарылады, бірақ FIG Біріккен Ұлттар Ұйымының тарапын жоққа шығару жөніндегі арнайы комитетінде өзін ұсынады, өйткені Ұлыбритания үкіметі енді қатыспайды. 1982 жылдан кейін Ұлыбритания мен Аргентина арасындағы қарым-қатынас шиеленісті болып қалды және дипломатиялық қатынастар 1989 жылы қайта жаңартылды. Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясы Ұлыбритания мен Аргентинаны аралдардың болашағын талқылау үшін келіссөздерге қайта оралуға шақыратын резолюция қабылдағанымен, Ұлыбритания аралдардың егемендігі туралы кез келген одан әрі келіссөздерден бас тартты. Ұлыбритания Аргентинаға қару-жарақ экспортын бақылауды да жалғастырды, бірақ 1998 жылы бұл бақылау жеңілдетілді. 1990 жылдары Ұлыбритания мен Аргентина арасындағы қарым-қатынас жақсарды. 1998 жылы Аргентина президенті Карлос Менем Лондонға сапар жасады, онда ол өзінің елінің аралдарға деген талаптарын қайта растады, бірақ Аргентина оларды қайтару үшін тек бейбітшілік жолдарын қолданатынын мәлімдеді. 2001 жылы Ұлыбритания премьер-министрі Тони Блэр Аргентинаға сапар жасады және Ұлыбритания мен Аргентинаның 1982 жылғы соғысқа әкелген келіспеушіліктерін шеше алатынына үміттенетінін айтты. Алайда, сапар барысында егемендік туралы ешқандай әңгіме болған жоқ, ал Аргентина президенті Нестор Киршнер аралдарға егемендік алуды өзінің үкіметі үшін "басты басымдық" деп санайтынын мәлімдеді. Аргентина 2006 жылдың маусым айында балық аулау және мұнай құқықтарына қатысты алаңдаушылықтарды келтіре отырып, өтінішін жаңартты; Ұлыбритания жылдық балық аулау лицензияларын беруден 25 жылдық лицензияға көшті. 2009 жылдың 28 наурызында Ұлыбритания премьер-министрі Гордон Браун Чилиде Аргентина президенті Кристина Киршнермен кездескен кезде аралдардың егемендігі туралы "талқылауға ештеңе жоқ" деді. 2009 жылдың 22 сәуірінде Аргентина БҰҰ-ға 11 жылдық теңіз зерттеулерінің деректеріне сүйене отырып, Фолкленд, Оңтүстік Джорджия және Оңтүстік Сандвич аралдарын және Антарктиканың бір бөлігін қамтитын континенттік шельф аймағына ресми талап қойды. Ұлыбритания бұл талаптарға наразылық білдірді. 2010 жылдың ақпан айында британдықтардың мұнайды бұрғылау жоспарларына жауап ретінде Аргентина үкіметі Фолкленд аралдарына (сондай-ақ Оңтүстік Джорджия мен Оңтүстік Сандвич аралдарына) баратын кемелерге Аргентинаның теңіз суларын пайдалану үшін рұқсат алу қажет екенін жариялады. Британдық және Фолкленд үкіметтері бұл хабарлама аралдардың айналасындағы суларға әсер етпейтінін мәлімдеді. Жаңа шектеулерге қарамастан, Desire Petroleum 2010 жылдың 22 ақпанында аралдардан солтүстікке қарай мұнайды бұрғылауды бастады. 2011 жылы Mercosur блогы Фолкленд аралдарының туын көтеріп жүретін кемелерге порттарды жабуға келісті, ал басқа британдық туы бар кемелерге рұқсат беріле берді. 2013 жылдың наурыз айында Фолкленд аралдарының тұрғындары аумақтың британдық болып қалуы үшін маңызды үлес қосты. Аргентина бұл референдумды мойындамады. Британдық үкімет Аргентинаны және басқа елдерді арал тұрғындарының тілегін құрметтеуге шақырды.

Following the 1982 war, the British increased their presence in the Falkland Islands. RAF Mount Pleasant was constructed. This allowed fighter jets to be based on the islands and strengthened the UK's ability to reinforce the Islands at short notice. The military garrison was substantially increased and a new garrison was established on South Georgia. The Royal Navy South Atlantic patrol was strengthened to include both HMS Endurance and a Falkland Islands guard ship. As well as this military build up, the UK also passed the British Nationality (Falkland Islands) Act 1983, which granted full British citizenship to the islanders. To show British commitment to the islands, high profile British dignitaries visited the Falklands, including Margaret Thatcher, the Prince of Wales, and Princess Alexandra. The UK has also pursued links to the islands from Chile, which had provided help to British Forces during the Falklands War. LATAM now provides a direct air link to Chile from Mount Pleasant. In 1985, the Falkland Islands Dependencies, comprising at that time the island groups of South Georgia and the South Sandwich Islands, and Shag Rocks and Clerke Rocks, became a distinct British overseas territory – South Georgia and the South Sandwich Islands. Under the 1985 constitution, the Falkland Islands Government (FIG) became a parliamentary representative democratic dependency, with the governor as head of government and representative of the monarch. Members of the FIG are democratically elected and the governor is effectively a figurehead. Theoretically, the governor has the power under the 2009 constitution to exercise executive authority; in practice he is obliged to consult the Executive Council in the exercise of his functions. The main responsibilities of the governor are external affairs and public services. Effectively under this constitution, the Falkland Islands are self governing with the exception of foreign policy, although the FIG represents itself at the United Nations Special Committee on Decolonisation as the British Government no longer attends. Relations between the UK and Argentina remained hostile after 1982 and diplomatic relations were restored in 1989. Although the United Nations General Assembly passed a resolution calling for the UK and Argentina to return to negotiations over the Islands' future, the UK ruled out any further talks over the Islands' sovereignty. The UK has also maintained controls on arms exports to Argentina, although these were relaxed in 1998. Relations between the UK and Argentina improved further in the 1990s. In 1998, Carlos Menem, the President of Argentina, visited London, where he reaffirmed his country's claims to the Islands, although he stated that Argentina would use only peaceful means for their recovery. In 2001, Tony Blair, Prime Minister of the United Kingdom, visited Argentina and said he hoped the UK and Argentina could resolve their differences that led to the 1982 war. However, no talks on sovereignty took place during the visit, and Argentina's President Néstor Kirchner stated that he regarded gaining sovereignty over the islands as a "top priority" of his government. Argentina renewed claims in June 2006, citing concern over fishing and petroleum rights; the UK changed from annually granting fishing concessions, to granting a 25 year concession. On 28 March 2009, UK Prime Minister Gordon Brown stated that there was "nothing to discuss" with Cristina Kirchner, the Argentine president, over sovereignty of the islands, when they met in Chile on his world tour prior to the 2009 G 20 London Summit. On 22 April 2009, Argentina presented to the UN a formal claim to an area of the continental shelf encompassing the Falklands, South Georgia and South Sandwich Islands, and parts of Antarctica, citing 11 years' worth of maritime survey data. The UK quickly protested these claims. In February 2010, in response to British plans to begin drilling for oil, the Argentine government announced that ships travelling to the Falklands (as well as South Georgia and the South Sandwich Islands) would require a permit to use Argentine territorial waters. The British and Falkland governments stated that this announcement did not affect the waters surrounding the islands. Despite the new restrictions, Desire Petroleum began drilling for oil on 22 February 2010, about north of the Islands. In 2011 the Mercosur bloc agreed to close ports to ships flying the Falkland Islands flags, whilst other British flagged ships would continue to be allowed. In March 2013 the Falkland Islanders voted overwhelmingly in a referendum for the territory to remain British. Argentina dismissed this referendum. The British Government urged Argentina and other countries to respect the islanders' wishes.

Нотка саунд конгрестері

1789 жылы Ұлыбритания мен Испания Ванкувер аралындағы Нотка бұғазында қоныс табуға тырысты. 1790 жылдың 25 қазанында осы екі мемлекет Нотка бұғазы конвенциясын бекітті. Құпия бапта бұл келісімнің 6-бабында көрсетілген аймақтарда үшінші тараптың қоныс таба алмайтыны айтылды. Испания 1795 жылы конвенциялардан бас тартты, бірақ 1814 жылғы Мадрид шартында олар қайта жаңғыртылды. Сонымен қатар, Оңтүстік Американың шығыс және батыс жағалаулары мен оларға жақын аралдарға қатысты, тиісті мемлекеттер болашақта Испанияның бұрын басып алған жағалау бөліктерінің және жақын аралдардың оңтүстігінде ешқандай құрылыс салмайды деп келісілді; аталған мемлекеттер балық аулаумен байланысты мақсаттар үшін осы жағалаулар мен аралдарға түсуге және тек осы мақсаттарға қызмет ететін шатырлар мен басқа да уақытша құрылыстарды орнатуға құқылы болады. Бұл аралдардың егемендігіне әсер еткені жоқ па деген мәселе даулы. Британдықтар келісім талаптарға әсер етпеді, тек екі тараптың да Испанияның иелігіндегі жағалаулар мен "жақын" аралдарда жаңа құрылыстар салуын шектеді деп санайды. Аргентина "жақын аралдарға" Фолкленд аралдары да кіреді және Ұлыбритания келісімдер арқылы кез келген талабынан бас тартты деп мәлімдейді.

Ұлыбритания

1964 жылы Аргентина үкіметі БҰҰ-да отарланған елдер мен халықтарға тәуелсіздік беру туралы БҰҰ Декларациясын іске асыру мәселесі жөніндегі арнайы комитеттің кіші комитетінде осы мәселені көтерді. Жауап ретінде комитеттегі британдық өкілі Британ үкіметі аралдардың егемендігі мәселесі «келіссөздерге жатпайды» деп мәлімдеді. Арнайы комитеттің баяндамасынан кейін 1965 жылдың 16 желтоқсанында БҰҰ Бас Ассамблеясының 2065 қаулысы қабылданды. Оның кіріспесінде БҰҰ-ның «әлемнің түкпір-түкпірінде отаршылдықты жоюға бағытталған қадірлі мақсаты» айтылып, екі ел де «Фолкленд аралдарының (Мальвина) халқының мүдделерін» ескере отырып, бейбіт шешім табу үшін келіссөздер жүргізуге шақырылды. 1966 жылдың қаңтар айында британдық сыртқы істер министрі Майкл Стюарт Буэнос-Айрес қаласына сапармен келді, онда Аргентинаның аралдарға деген талабы көтерілді. Одан кейін шілдеде Лондонда алдын ала келісімдер өтті, онда британдық делегация Аргентина елшісінің Ұлыбританияның аралдарды басып алуы заңсыз деген ұсынысын «ресми түрде қабылдамады» және арал тұрғындарының келісімінсіз егемендік туралы келіссөздерді жүргізу идеясын жобады. Британдықтардың жақтастары мынадай аргументтер келтіреді: «Өзін-өзі анықтау құқығы – БҰҰ хартасында бекітілген жалпыға ортақ құқық және ол Фолкленд аралдарының тұрғындарына да қатысты». Ұлыбритания Аргентина құрылғанға дейін, 1765 жылы аралдарды иеленді және қоныстандырды. Ұлыбритания 1774 жылы экономикалық қиындықтарға байланысты қонысын тастап кетті, бірақ егемендік құқығын растайтын тақта қалдырды. Аргентинаның аралдарды отарлауға жасаған әрекеттері нәтижесіз болды және британдықтар қоныстанғанға дейін онда тұрғын халық болған жоқ. 1833 жылы аргентиналық гарнизон аралдан қуылды, бірақ азаматтық тұрғындар қалуға шақырылды. Аргентина басшылары 1860 жылдары Аргентина мен Ұлыбритания арасында ешқандай дау болмағанын, ал 1850 мен 1884 жылдар аралығында басылған Аргентина карталарында аралдар Аргентинаның құрамында көрсетілмегенін мәлімдеді.

In 1964 the Argentine government raised the matter at the United Nations in a sub committee of the Special Committee on the situation with regard to the implementation of the UN Declaration of the Granting of Independence to Colonial Countries and Peoples. In reply, the British Representative on the committee declared that the British Government held that the question of sovereignty over the islands was "not negotiable". Following a report by the Special Committee, UN General Assembly Resolution 2065 was passed on 16 December 1965. In its preamble it referred to the UN's "cherished aim to bring colonialism to an end everywhere", and invited both nations to proceed with negotiations to find a peaceful solution bearing in mind "the interests of the population of the Falkland Islands (Malvinas)". In January 1966 the British Foreign Secretary, Michael Stewart, visited Buenos Aires when the Argentine claim to the islands was raised with him, following which, in July, a preliminary meeting was held in London, where the British delegation "formally rejected" the Argentine Ambassador's suggestion that the UK's occupation of the Islands was illegal. and rejects the idea of negotiations over sovereignty without the islanders' consent. Supporters of the British position argue:
That self determination is a universal right enshrined in the UN charter, and applies in the case of the Falkland Islanders. That the UK both claimed and settled the islands in 1765 before Argentina existed. That the UK abandoned its settlement in 1774 due to economic pressures, but left a plaque behind proving sovereignty was not relinquished. That Argentina's attempts to colonise the islands were ineffectual and there was no indigenous or settled population before British settlement. That in 1833 an Argentine garrison was expelled but the civilian residents were encouraged to stay. That Argentine leaders indicated in the 1860s that there was no dispute between Argentina and the UK, and that Argentine maps printed between 1850 and 1884 did not show the islands as part of Argentina.

Халықаралық және өңірлік көзқарастар

Аргентина белсенді дипломатиялық саясат жүргізіп, мәселені үнемі көтеріп, халықаралық қолдау іздеуде. Оңтүстік Америка елдері Аргентинаның ұстанымын қолдап, аймақтық саммиттерде келіссөздерді қайта бастауға шақырды. Қытай Халық Республикасы Аргентинаның егемендік талаптарын қолдап, Аргентинаның Қытай Халық Республикасының Тайваньға қатысты талабын қолдады, ал Тайваньдағы Қытай Республикасы (2013 жылдан бастап) Фолкленд аралдарының британдық егемендігін мойындады. Кеңес Одағы БҰҰ ҚК-нің 502-ші отырысында дауыс беруден тартынса, Ресей президенті Владимир Путин Аргентинаның бұрынғы президенті Кристина Фернандес де Киршнер 2014 жылғы Қырымның мәртебесіне қатысты референдумды айыптаған елдерді сынағаннан кейін Аргентинаның ұстанымына симпатия білдірді. 1964 жылдан бері Аргентина БҰҰ-ның тарапын жою комитетінде өз мәселесін көтеріп келеді, ол дауды шешу үшін жыл сайын диалог өткізуді ұсынады. БҰҰ Бас Ассамблеясы осы мәселе бойынша бірнеше қаулы қабылдады. 1988 жылы Бас Ассамблея екі елдің де Фолкленд аралдарының мүдделерін құрметтеп, БҰҰ Бас Ассамблеясының 1514 қаулысының принциптерін сақтап, дауды бейбіт жолмен шешу үшін келіссөздер жүргізуі керек екенін 1965 жылғы өтінішін қайталады. АҚШ және Еуропалық Одақ Фолкленд аралдарының де-факто әкімшілігін мойындайды және олардың егемендігі мәселесінде бейтарапты сақтайды. Аралдар 2020 жылға дейін, Ұлыбритания Еуропалық Одақтан шыққанға дейін, кейбір салаларда Еуропалық Одақтың заңдарына бағынды. Ұлттар Достастығы 2012 жылғы жылнамасында аралдарды Британдық теңізден тыс аумақ деп тізімдеді. Фолкленд аралдары 1982 жылдан бері Комонвелл ойындарының тоғыз додасында қатысты. Канада ҰАҚ саммитінде арал тұрғындарының өзін-өзі анықтау құқығын қолдайтынын мәлімдеді.