Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық музей кураторы және химия тарихшысы (1944 жылы туған)
British museum curator and historian of chemistry (born 1944)
Роберт Джеффри Уильям Андерсон, (2 мамыр 1944 жылы туған) – британдық музей кураторы және химия тарихшысы. Оның химия тарихы, оның ішінде ғылыми құралдардың тарихы, Джозеф Блэк және Джозеф Пристлидің еңбектері, музейлер тарихы және еңбекші табының материалдық мәдениетке қатысуы туралы кең ауқымды білімі бар. Сондай-ақ, ол Филадельфиядағы Химиялық мұра қорының (қазіргі Ғылым тарихы институты) президенті және бас директоры болды. Андерсон Солтүстік Лондонның Финчли қаласындағы бұрынғы мемлекеттік грамматикалық мектеп – Вудхаус грамматикалық мектебінде білім алды, одан кейін Оксфорд университетінің Сент-Джон колледжінде оқыды. Ол 1966 жылы химиядан бакалавр, ал 1970 жылы ғылым бакалавры және философия докторы (D. Phil.) дәрежелерін аяқтады. Ол еркін радикалдар ерітінділеріндегі электр өткізгіштігін және адсорбцияланған молекулалардан нейтрондардың иілгіш шашырауын зерттеді.
Robert Geoffrey William Anderson, (born 2 May 1944) is a British museum curator and historian of chemistry. He has wide ranging interests in the history of chemistry, including the history of scientific instrumentation, the work of Joseph Black and Joseph Priestley, the history of museums, and the involvement of the working class in material culture. and president and CEO of the Chemical Heritage Foundation (now the Science History Institute) in Philadelphia. Anderson was educated at Woodhouse Grammar School, a former state grammar school in Finchley in North London, followed by St John's College at the University of Oxford. He completed his B. A. in chemistry in 1966, and his B. Sc., and his Doctor of Philosophy (D. Phil.) in 1970. He studied the electrical conduction in free radical solutions and inelastic scattering of neutrons from adsorbed molecules.
Өмір және мансап
Андерсон 1970 жылы Шотландия Корольдік мұражайына көмекші сақтаушы болып орналасты. 1975 жылы ол Лондонның Ғылым мұражайының химия бөліміне ауысты, онда химия бойынша көмекші сақтаушы болды. 1976 жылы ол Велком медицина тарихы мұражайының медицина тарихы коллекциясынан алынған материалдарды енгізу міндетін алды. Ол Эдинбург университетінің Медицина факультетінің 250 жылдығына арналған конференция ұйымдастырды және «Эдинбург медицина мектебінің алғашқы жылдары» деген тақырыпта «керемет және егжей-тегжейлі еңбек» редакторы болды. 1978 жылы «Playfair Collection and the Teaching of Chemistry at the University of Edinburgh 1713–1858» каталогы жарық көрді. Андерсон 1977 жылы химия және өнеркәсіптік химия галереяларын жаңарту мен кеңейтуге де жауапты болды. 1984–1985 жылдары Андерсон Корольдік Шотландия мұражайының директоры қызметін атқарды. 1985 жылы Шотландия Корольдік мұражайы мен Ұлттық Ескіліктер мұражайы біріккен кезде ол Эдинбургтегі Шотландияның жаңа Ұлттық мұражайларының директоры болды және 1992 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1992 жылы Андерсон Лондондағы Британ мұражайына қосылды, онда 1992–2002 жылдар аралығында директор болып жұмыс істеді. Андерсон Норман Фостер жобалаған және 2000 жылдың 6 желтоқсанында Патшайым ашқан Британ мұражайының Елизавета II Ұлы залының 100 миллион фунт стерлингтік жаңғырту жобасын басқарды. 2002 жылы Нил Макгрегор Андерсонның Британ мұражайының директоры лауазымын иеленді. Андерсон 1982–1997 жылдары Халықаралық ғылым және философия тарихы одағының ғылыми құралдар комиссиясының, ал 1988–1990 жылдары Британдық ғылым тарихы қоғамының президенті болды. Андерсон Принстон университетінің Жоғары оқу орындарында және Кембридж университетінің өнер, әлеуметтік ғылымдар және гуманитарлық ғылымдар зерттеу орталығында (CRASSH) (2002–2003) қонақ академиялық қызметкер болып жұмыс істеді. Ол Кембридждегі Клэр Холлдың құрметті мүшесі. 2016 жылдың 28 шілдесінен бастап Андерсон АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Филадельфия қаласында орналасқан Химиялық мұралар қорының (қазіргі Ғылым тарихы институты) уақытша президенті және бас директоры болды. Ол неміс ғылым тарихшысы Карстен Рейнхардтың орнын басты. 2017 жылдың 11 қаңтарында Андерсон мекеменің толыққанды президенті және бас директоры болып тағайындалды. 2020 жылдың 20 мамырынан бастап Дэвид Аллен Коул оның орнын иеленді. Андерсон кем дегенде 14 монография немесе каталог және кем дегенде 50 ғылыми мақала жариялады. Оның зерттеулері мұражайлар тарихы, сондай-ақ Джозеф Блэк және Джозеф Пристлидің еңбектеріне арналған.
Anderson joined the Royal Scottish Museum as an Assistant Keeper in 1970. In 1975, he moved to the chemistry department of the Science Museum, London. He became an Assistant Keeper of Chemistry. One of his challenges in 1976 was to incorporate materials from the history of medicine collection of the Wellcome Museum of the History of Medicine, which were acquired as a permanent loan. He organized a conference and edited "an excellent and detailed account" to celebrate the 250th Anniversary of the Faculty of Medicine of the University of Edinburgh, The Early Years of the Edinburgh Medical School. This was followed bty a catalogue in 1978: The Playfair Collection and the Teaching of Chemistry at the University of Edinburgh 1713–1858. Anderson was also in charge of the renovation and expansion of the chemistry and industrial chemistry galleries in 1977. Anderson returned to the Royal Scottish Museum as director from 1984 to 1985. When the Royal Scottish Museum amalgamated with National Museum of Antiquities in 1985, he became the director of the new National Museums of Scotland in Edinburgh, a position he retained until 1992. In 1992 Anderson joined the British Museum in London, where he was director from 1992 to 2002. Anderson oversaw the £100 million millennium project redevelopment of the British Museum's Queen Elizabeth II Great Court, designed by Norman Foster and opened by the Queen on 6 December 2000. Anderson was succeeded as director of the British Museum in 2002 by Neil MacGregor. Anderson has been president of the Scientific Instrument Commission of the International Union of History and Philosophy of Science (1982–1997), and of the British Society for the History of Science (1988–1990). Anderson has held visiting academic posts at the Institute for Advanced Study, Princeton University and at the Centre for Research in the Arts, Social Sciences, and Humanities (CRASSH) at the University of Cambridge (2002–2003). He is an Emeritus Fellow of Clare Hall, Cambridge. As of 28 July 2016, Anderson became interim president and CEO of the Chemical Heritage Foundation (now the Science History Institute), a history of science organization in Philadelphia, Pennsylvania, USA. He succeeded German historian of science Carsten Reinhardt. On 11 January 2017, Anderson was named the institution's ongoing president and CEO. He was succeeded by David Allen Cole as of 20 May 2020. Anderson has published at least 14 monographs or catalogues and at least 50 papers. the history of museums, and the work of Joseph Black and Joseph Priestley.
Марапаттар мен құрметтер
Роберт Андерсон Халықаралық ғылым тарихы академиясының мүшесі және Францияның "Өнер мен әдебиет орденінің" Командор орденінің иегері. Ол 1986 жылдан бері Лондонның Антикварлар қоғамының және Корольдік химия қоғамының, сондай-ақ Шотландияның Антикварлар қоғамының мүшесі. Роберт Андерсон 1986 жылы Декстер сыйлығын, ал 2016 жылы Пол Бунге сыйлығын алды, бұл сыйлық "тарихи ғылыми құралдар туралы жазу және оларды түсінуді кеңейтудегі өмірі бойғы ең үлкен жетістіктері" үшін берілді.
Robert Anderson is a member of the International Academy of the History of Science, and a Commandeur de l’Ordre des Arts et des Lettres (France). the Society of Antiquaries of London (1986) and of the Royal Society of Chemistry. of the Society of Antiquaries of Scotland. Robert Anderson is a recipient of the Dexter Award (1986) and of the Paul Bunge Prize, which he was awarded in 2016 for a lifetime of "outstanding achievement in writing about and promoting the understanding of historic scientific instruments".