Кіріспе

Арлин Шницер концерт залы (1930 жылдан кейін «Парамаунт» театры болып өзгерген, алғаш «Портленд Публикс» театры ретінде ашылған) – Орегон штатының Портленд қаласындағы тарихи театр ғимараты және сахналық өнер орталығы, АҚШ. «Портленд өнер орталығының» бөлігі болып табылады және «Орегон симфониясы», «Портленд жастар филармониясы», «Метрополитен жастар симфониясы», «White Bird Dance Company» және «Портленд өнер мен лекциялар» ұйымдарының үйі. Сонымен қатар концерттер мен фильмдер көрсетілетін орын. Алғашқыда (кейде әлі де «Парамаунт» театры деп аталады) жергілікті жұртшылық арасында «Шниц» деп лақап атымен танымал. Бұл Бродвей көшесіндегі Портлендтің сақталған жалғыз театр ғимараты, бұл көшеде бұрын көптеген ірі театрлар орналасқан болатын.

Кинотеатр

Рапп пен Рапп архитектура фирмасы, театр ғимараттарымен танымал, итальяндық Ренессанс стиліндегі ғимаратты жобалаған. Газеттерде ғимарат француздық Ренессанс немесе Солтүстік Италия стилінде деп әртүрлі сипатталған. Парамаунт ашылған кезде Портленд сияқты қала үшін ең үлкен және ең сәнді театр деп есептелді. 1928 жылдың наурыз айында Портленд Публикс Театры ретінде, вадевиль орны ретінде ашылған, 1930 жылы иелері жергілікті Paramount фильмдерін көрсетуге келісімшарт жасағандықтан Paramount Театры деп аталды. 1972 жылға дейін ғимаратта фильмдер көрсетілді, содан кейін концерттер өткізілді. Бродвейдің үстіндегі 20 метрлік "Портленд" жазуында 6000-ға жуық театр шамдары орналасқан. 1930 жылы жазу "Парамаунт" деп өзгертілді және 1984 жылға дейін солай қалды, содан кейін "Портленд" деп қайта орнатылды. Театр көптеген вестибюльдермен және фойелермен жабдықталған. Аудиторияға басты кіреберісте шығысқа және оңтүстікке қараған үлкен француздық терезелер болды, олар барқыт матамен жабылған. Қабырғалары айналармен және мәрмәрмен, едендері қымбат кілемдермен жабылған. Жиһаздар француз мұражайларынан және жеке коллекциялардан сатып алынған. Кондитерлік стенд мәрмәрдан жасалған және негізгі вестибюльдің жартысына жуығын алып тұрды. Ол "Батыстағы ең ұзын кондитерлік стенд" деп сипатталған. Вестибюльдің үлкен кристалл шамдарына 35 000 доллар жұмсалған. Ең үлкенінің диаметрі 2 метрге жуық, салмағы 300 килограммнан астам, және 181 шамнан тұрды. Қазіргі уақытта ең үлкен шамда 137 шам, ал кішірек шамдарда 124 шамнан бар. Балкондағы ең жоғарғы қатар сахнадан алты қабат жоғары орналасқан. Негізгі вестибюльден кішкентай баспалдақтармен ерлер мен әйелдердің демалыс бөлмелері бар балконға өтуге болады. Ерлер бөлмесі каминмен, телефондармен, радиолармен, граммофондармен және қызметшілермен жабдықталған. Әйелдер бөлмесі киім үстелімен, айналармен, қызметшілермен және шаштараздармен жабдықталған. Сонымен қатар, вестибюль үстіндегі көпірде алтын және пил сүйегінен жасалған Луи XV Ampico Knabe фортепианосы болды. Аудиторияның қабырғалары әсем суреттермен безендірілген, ал сахнаның алдындағы кішкентай балкондар Wurlitzer органының құбырларын жасыратын маталармен жабылған, оның құны 46 500 долларға бағаланған. Төрт мануалды орган консолі лифтте орнатылған және қажет болғанда сахна деңгейіне көтерілуге болатын. Театрдың сыйымдылығы 4000 орынды құрайтыны туралы газеттерде хабарланған. Жарнамаларда "бір акр орын" деп уәде берілген. Бірақ шындығында, сыйымдылығы шамамен 3000 орынды құрады. Төбесі ерекше дизайнмен жасалған. Төбе панельдері ғимараттың төбесінен ілінген және аудиторияның қабырғаларына қарай созылған, қабырғаның жанында кішкентай ойыс қалдырған. Ойыстағы электр шамдары көрермендерге көрінбеді. Олардың жарқырауы меценаттарға жанама түрде тиіп, кеңістік және еркіндік сезімін тудырды. Оркестрлік шұңқырда 30 музыканттан тұратын оркестр ойнай алатын. Сондай-ақ, негізгі сахнаның үстінде көтеріліп, төмендеп немесе жылжытылатын "ұшатын" сахна да болды. 1928 жылдың 30 шілдесінде театрдың суреті The Oregonian газетінің бірінші бетінде жарияланды. Театр Роберт Нолан атты жас жігіттің қарақшылығына қатысқан. Оңтүстік Калифорнияда тұрған Нолан "Шанс доңғалағы" (1928) фильмінде эпизодтық рольде ойнаған. Ол Орегонға қайтып келгеннен кейін, фильмді Портленд театрында көрсетіп жатқанын көргенде, өзін "күміс экранда" көруге шешім қабылдады. Вестибюльде тұрғанда, ол күнінің түсімдерін алып келе жатқан екі адамды байқады. Сәтке тоқтап, Нолан кассаға барып, сатушыларды 1176 долларға қарақшылық жасады. Бірнеше күннен кейін ұсталғаннан кейін, Нолан ақшаның 1,50 долларынан басқасын контрабандистерге және тойларға жұмсаған. Ұлы депрессия кезінде театрға меценаттарды тарту үшін кинолардан бұрын вестибюльде көшпелі музыканттар мен "психиктер" шақырылды. Кіру құны сол кезде 50 центке төмендеді, алғашқы кештен 10 цент арзан болды. 1936 жылға қарай театр Evergreen желісіне, Джон Хамрикпен бірлесіп сатылды, және олар Портлендте сегіз кинотеатрға ие болды. Ғимараттың сырты мен іші жылдар бойы нашарлап, 1965 жылдың қыркүйегінде Парк-авенюге қараған құйма темір балконның бір бөлігі (көкпек піскен нан) жол беріп, төменгі жаяужолға құлады. Бұзушылық бұрынғы жер сілкінісінен пайда болған ескі жарықтан болды. Темір дұрыс күтілмегендіктен, уақыт өте келе тоттанды. 1970 жылдың тамызында Мейн мен Бродвей бұрышындағы қабырғалардың бөліктері құлап қалды. Фасадтан құлаған екі үлкен блок, біреуі төмендегі негізгі шатырға соқты. Құрылыс ескіргендіктен, қабырғалар құлап қалды. Иелері театрды күткізуге ешқандай қаржы жұмсамаған сияқты көрінді. 1970 жылдың желтоқсанында ғимарат сатылымға қойылды және 1971 жылы Парк Хавиланд қонақүйінің иесі Джон Хавиланд сатып алды. Театр содан кейін Moyer Театр желісінің иесі Том Мойерге жалға берілді.

Концерт өткізу орны

Хавиланд теледидар дәуірінде 3000 орындық кинотеатрды іске қосудың экономикалық тұрғыдан тиімді еместігін ойлады. 1972 жылдың 15 тамызында Винсент Прайс ойнаған «Доктор Фибс қайта тіріледі» фильмі театрдың соңғы көрсетілген туындысы болды. 1972 жылы Сиэтлде орналасқан «Paramount Northwest» серіктестігі құрылды. Олар театрды үш жылға жалға алды, сондай-ақ тағы алты жылға жалға алу опциясымен, және тікелей концерттер ұйымдастырды. Heart тобы «Catch a Rising Star» (оны Том Петти мен Элвис Костелло да қосты) сериясы аясында 92 центтік билет бағасымен өнер көрсетті (бұл туралы жергілікті KGON радиостанциясы, 92.3 FM хабарлады). Джон Хавиланд әлі де оның иесі болды және жалға төлемақы «осындай театр үшін тиіс соманың 1/10 бөлігі» екенін айтты: айына 4000 доллар. 1975 жылдың наурыз айында Хавиланд аукцион өткізді, онда театрдың барлық мүсіндері, орган, көне жиһаздар, 16 ғасырлық қару-жарақтар, айналар, қытай ыдыстары, шығыс кілемдері, түпнұсқа майлы картиналар, алтын жапырақты нота тіректері және 3 рояль сатылды; іс жүзінде қабырғаларға немесе еденге бекітілмеген барлық заттар сатылды. Хавиланд рок-концерттерін ұйымдастырушыларды ығыстыруға тырысты және Paramount Northwest компаниясымен жалға алу шарты бойынша заңдық дауға түсті. Ол концерттерге келген жастар жеткілікті ақша жұмсамайды және театрды бүлдіріп, қиратып жатыр деп санады. Хавиланд Paramount Northwest компаниясының жалға алу опциясын жаңартуына тыйым салған сот ісін жеңіп алды. Хавиланд театрды қайта жаңартуды және жоғары деңгейдегі ойын-сауықтарды ұсынуды, соның ішінде кешкі аспен театрды ұйымдастыруды жоспарлады. 1976 жылдың тамызында «Paramount» театры Сиэтлдегі «West Coast Theatres» компаниясына сатылды. 1980 жылы меншік иесі мүлікті қалаға 4 миллион долларға сатуды ұсынды, бірақ қалалық кеңес «Paramount» театрын жаңартуды немесе оны бұзып, жаңа өнер орталығын салуды талқылады. 1982 жылы Портленд қаласы театрды сатып алу үшін иесімен келіссөздер жүргізді, бірақ келіссөздер сәтсіз аяқталды. Қалалық кеңес соңында ғимаратты бұзу туралы шешім қабылдады. Сот отырысында қала ғимарат үшін иесіне 4,1 миллион доллар өтемақы төлеуге міндетті болды. Театр 1928 жылы 500 000 долларға салынған. 2006 жылдың қазанына қарай «The Schnitz» Мултнома округінде 32 миллион доллардан астам бағаланған.

Қалпына келтіру

1972 жылы Портленд қалалық кеңесі ғимарат иесі Джон Хавиландтың қарсылығына қарамастан, ғимаратқа ескерткіш мәртебе беруге дауыс берді. Ескерткіш мәртебе ғимараттың тек сыртқы түріне ғана қатысты. Көптеген адамдар ғимараттың ішкі бөлігі сәулеттік тұрғыдан әлдеқайда құнды деп есептеді. Ғимарат (Парамаунт театры ретінде) 1976 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. 1983 жылдың қыркүйегінде Бура архитекторларының жобасы бойынша ірі масштабты жөндеу жұмыстары басталды. 1950 жылдардағы касса тонауы кезіндегі оқтан мүсіннің бір саусағы жоғалған.