Брэдмор: Ноттингемшир ауылының тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Брэдмор – Нотингемшир графтығының Рашклиф ауданындағы ауыл және азаматтық приход. 2001 жылы халық саны 320 адамды құрады, 2011 жылғы халық санауы бойынша 328 адамға дейін көтерілді, ал 2021 жылғы халық санауы бойынша 298 адамға дейін азайды. Бұл Рэддингтонның оңтүстігінде, А60 тас жолында орналасқан. Жақын жерлер: Киворт, Банни, Рэддингтон және Готэм. Банни мектебі – Банни және Брэдмордан келген 100-ге жуық баланың оқитын шағын мектеп. Жоғары сынып оқушылары жақын маңдағы Киворттағы Саут Уолдс мектебіне барады. Брэдмордағы үлкен өрт 1705 жылдың 2 шілдесінде болды, нәтижесінде Фар Стрит және Мейн Стрит бойындағы көптеген ауылдық үйлер қирады. Үлкен өрттің 300 жылдығы 2005 жылдың 2 шілдесінде тойланды. Брэдмор методистік шіркеуі мен қоғамдық залы 2003 жылы кеңінен жаңартылды және жеке шаралар үшін де қолжетімді болғандықтан, ауылдық іс-шаралардың танымал орталығы болып табылады. Методистік шіркеуде әр жексенбіде сағат 10:15-те қызмет өткізіледі, сондай-ақ 5-11 жас аралығындағы балаларға арналған жексенбілік мектеп бар. Қоғамдық залда ай сайынғы Брэдмор түскі асы, 3Cs сенбілік кофе таңғы асы, Әйелдер институты, йога сабақтары және қолөнер үйірмесі сияқты көптеген іс-шаралар өтеді.

Тарих

Брэдмор, соңғы кездерге дейін, шаруашылықпен айналысатын ауыл болды, бірақ енді шаруашылық ғимараттарын жеке тұрғын үйлерге айналдыру ауылдың мәнерін өзгертіп, Ноттингем мен айналасындағы аймақтарда жұмыс істейтін адамдарға мекен ету орнына айналдырды. Ауылдың бір бөлігі ерекше сипатын сақтау үшін ескерткіш аймақ деп жарияланды. Ескі шаруашылық үйлердің кейбіреулерін Банни Холлдың бароны, сэр Томас Паркин салған. Төртінші ғасырда шаршы мұнарасымен, ал бесінші ғасырда сегізбұрышты шпилімен салынған шіркеу 1705 жылғы өрттен ауыр зардап шекті, тек мұнарасы мен шпилі ғана сақталды. Шіркеу қайта салынбады, бірақ 1881 жылы мұнараға іргелес миссионерлік зал салынды, ол бастапқыда сирек қызметтер үшін, кейіннен ерлер клубы мен демалыс орталығы ретінде пайдаланылды. 1957 жылы жер сілкінісі кезінде шпиль зақымдалды, жөндеу кезінде мұнарадағы бөлме жаңартылып, айына бір рет қасиетті тағамды қабылдау рәсіміне қолданылатын болды. Шпиль жөнделген кезде ауа райының көрсеткіші қайтадан алтынмен жалатылды. 1705 және 1830 жылдар аралығында, Веслиан методистік шіркеуі салынғанға дейін, ауылда тұрақты ғибадат орыны болған жоқ. Методистік шіркеу мен жексенбілік мектеп бөлмесі Фермер көшесіндегі орталық жерде орналасқан. Қызметтер әдетте сағат 10.15-те жексенбі күндері өткізіледі, ал Банни мен Брэдмор балалары үшін бірлескен англикандық және методистік жексенбілік мектеп құрылды. Ауылдың биік жерде орналасқандығына байланысты, бір кезде ауылға екі жел тегірмені қызмет еткен. Соңғысы 1832 жылға дейін салынған, 1870 жылдары құлап, 1880 жылдың 5 қарашасында өртенген Фар көшесінің үстіндегі тік диірмен болды. Онда ашық тіреу және құйрық полюсі болған. Бір кезде ауылда екі сырахана болғанмен, қазір ауылда сырахана жоқ. Ауыл көшелерінің екі атауының мағынасы белгісіз. Рампер (немесе Рампарт) шығу тегі белгісіз, себебі жақын жерде еңіс немесе топырақ жұмыстарының іздері жоқ. Бұл атау Ordnance Survey карталарында көрсетілмесе де, ескі жазбаларда жиі кездеседі. Тағы бірі – Есек жолы, бұл жол саяхатшылар ауылға келгенде малдарына арналған жол деп есептеледі. Басқалары түсінікті – Фермер көшесі, Басты көше, Қиыр көше және 1996 жылы бұрын аталмаған және қабылданбаған жолға берілген жаңа атау – Литтлмур көшесі. Жаңа салынған тұрғын үйлер алдында болған шаруашылықтың атымен аталады, мысалы, Манор фермасы. Ауылдың бір кезде толыққанды дербес қауымдастық болғаны көрінеді. Шаруалардан басқа, 2 қасапшы, тігінші, нан пісіруші, диірменші, екі жекей, дөңгелек жасаушы, жүк тасушы, темірші, сусында жасаушы және ағаш шеберлері, әрине, сырахана иелері болған. Сондай-ақ, ауылда көп жылдар бойы өз кәсіптерін атқаратын шұңқыршылар да болды. Ауылдың мыңжылдық тойына орай, ауылда тұрған барлық отбасылар, олардың тұрған үйлері және өңдеген жерлері туралы зерттеу жүргізуге шешім қабылданды. Қазірдің өзінде жүздеген беттен тұратын бұл құжат болашақ тарихшылар мен өз шежірелерін зерттеушілердің пайдасына Ноттингем архивіне тапсырылатын болады. Қызықты оқиғалар көп табылды. Ең қайғылысы – Уильям Барнс немесе Берн, ол 1765 жылдың 7 қазанында Ұлыбританияның Америкадағы колонияларына немесе плантацияларына 7 жылға жер аударылуға сотталды, себебі Брэдморлық Джон Саваждан оң қолының жарақаты бар екенін жалған айтқан. Брэдмор тұрғыны жасаған тағы бір құқық бұзушылық – бұл Ноттингем қаласының 1399–1485 жылғы жазбаларының 2-томынан алынған үзінді: «Шығыс жағынан келген қазылар ант беріп былай деді: Элен Скотт, Ноттингем графтығындағы Брэдмордан, үй шаруашылығымен айналысатын әйел, Едуард IV билігінің жиырма екінші жылының мамыр айының он екінші күні және басқа да күндері, әдетте, аталған Ноттингемде, аталған қаланың базарына әкелінген жұмыртқа, май және ірімшікті қайта сатып алып, сол базарында қайтадан сатқан, бұл біздің есіміздегі патшаның халқына және оның бейбітшілігіне зиян келтірді». Яғни, ол тағамды арзанға сатып алып, қымбатқа сатқан. Оның жазаланғаны туралы мәлімет жоқ. Ноттингемшир округі кеңесімен және Ауылдық комиссиямен серіктестікте, приходтық кеңес «Ауылдық жолдар серіктестігі» бағдарламасына қатысады. Приходтағы жаяу жолдардың желісі тексеріліп, жаңа жол белгілері мен бағыт көрсеткіштер орнатылды. Бұл жолдарды көрсететін буклет әр түрлі округтік мекемелерден алуға болады.

Bradmore was, until quite recently, a farming community, but now the conversion of farm buildings to private residences has altered the nature of the village, and it has become a place to live for people who work in Nottingham and the surrounding areas. Part of the village has been declared a conservation area to retain the visual character. Some of the old farmhouses were built by Sir Thomas Parkyn, the wrestling Baronet of Bunny Hall. The church, first built with a square tower in the thirteenth century and with an octagonal spire in the fourteenth century suffered badly in the fire of 1705 and only the tower and spire remained. The church was never rebuilt but a mission hall was built adjoining the tower in 1881, first used for occasional services but later as a men's institute and recreation hall. The spire was damaged during an earth tremor in 1957 and when this was repaired the opportunity was taken to refurbish the tower room and use it again for Communion services once a month. At the time that the spire was repaired the weather vane was re gilded. Between 1705 and 1830, when the Wesleyan Methodist Church was built, there was no regular place of worship in the village. The Methodist Church and the Sunday School Room are in a central position on Farmer Street. Services are held each Sunday, usually at 10.15, and a joint Anglican and Methodist Sunday School has been created for children from Bunny and Bradmore. Because of the village's position on high ground there were at one time two windmills serving the village. The last one was a post mill at the top of Far Street , built before 1832, derelict in the 1870s and burnt down on 5 November 1880. It had an open trestle and a tailpole. Although at one time there were two alehouses within the village, the village does not now have a public house. Two of the village street names have unclear interpretations. Ramper (or Rampart) is of uncertain origin because there is no evidence of any incline or earthworks nearby. Although this name is not recorded on any Ordnance Survey map, it was frequently used in old written records. Another is Donkey Lane, believed to be a lane where travellers kept their animals when they were in the village. The others are fairly straightforward, Farmer Street, Main Street, Far Street and one recently acquired one, Littlemoor Lane, which was given only in 1996 to a previously unnamed and unadopted road. Newly built housing schemes have been called by the name of the farm that existed before they were built, hence Manor Farm Close. It is apparent that the village was at one time an entirely self sufficient community. Apart from the farmers, there were 2 butchers, a tailor, a baker, a miller, two saddlers, a wheelwright, a carrier, a blacksmith, a maltster and a joiner, and, of course, the alehouse keepers. There were also stockingers plying their trade in the village for many years. As part of the village millennium celebrations it was decided to research all the families recorded as having lived in the village, the houses they lived in and the names of the fields they cultivated. This document, which is now many hundreds of pages long, will be deposited in the Nottingham Record Office for the benefit of future historians and those investigating their ancestors. Some fascinating stories have been discovered. The most poignant is the case of William Barnes or Burn who, on 7 October 1765, was sentenced to be transported for 7 years to His Majesty’s colonies or plantations in America for obtaining the sum of 6d from John Savage of Bradmore by falsely pretending that he, William Barnes, was lame of his right arm. The only other misdemeanour by a Bradmore resident that we can find is this extract from Volume 2 of the records of the Borough of Nottingham 1399–1485. “The Jurors from the east side say, upon their oath, that Ellen Scott of Bradmore, in the County of Nottingham, housewife, on the twelfth day of May, in the twenty second year of the reign of Edward the Fourth, and upon other days and occasions, commonly and usually, at Nottingham aforesaid, did regrate eggs, butter and cheese brought to the market of the town aforesaid, and did sell them again in the same market, to the dearness and detriment of our said Lord the King’s folk and against his peace”. In other words, she bought the food cheap and sold it dear. There is no record of her punishment. In partnership with Nottinghamshire County Council and the Countryside Commission, the Parish Council participates in the Parish Paths Partnership scheme. The network of footpaths within the parish have been surveyed and new stiles, signposts and waymark signs have been installed. A leaflet showing these paths is available from various County establishments.