Кіріспе

Марино – Оңтүстік Австралиядағы Аделаиданың оңтүстігінде орналасқан жағажай маңындағы аудан. Оны табиғатты қорғау паркі және тік жарлы жағалаулар қоршап тұр. Көптеген үйлер теңіз көрінісімен және кең ашық кеңістіктерге қол жеткізумен қамтамасыз етілген. Ауданның тіпті өзінің жұмыс істейтін маяғы да бар. Мариноның жоғары орналасқан жері мұхиттың панорамалық көрінісін ұсынады – Сент-Винсент шығанағын, қалалық жағажайларды және Аделаиданың орталық қаласын. Мариноға Брайтон жолы арқылы солтүстіктен немесе оңтүстіктен келуге болады, негізгі Сифорд желісінде екі теміржол станциясы бар және көрші жағажайлар мен шарап өсіру аймағына апаратын көптеген жаяу және велосипед жолдары салынған. Жергілікті кооператив теңіз жағалауындағы мейрамхана ғимаратты сатып алды. Ол «Марино Рокс Социал» деп аталады. Кооперативтің алғашқы жобасы – кафе ашу. Кооперативте 250 мүше бар, олардың барлығы тең құқықтарға ие, ақшалай немесе еңбек ресурстарын салған және басқа жергілікті қоғамдық бірлестіктерден тәуелсіз. Марино Аделаиданың орталық қаласынан тура 13 км оңтүстік-батысқа, Оңтүстік Австралияның ең ірі сауда орталығы – Westfield Marion-нан 3 км оңтүстік-батысқа және Макларен Вейл шарап аймағынан 14 км солтүстік-батысқа орналасқан. Ауданның ішінде Марино Рокс жағажайы бар, ол жартастың төменгі бөлігінде орналасқан және Кингстон Парк/Сиклифтің оңтүстік жағындағы рифке дейін жететін тегіс тасты жағажай және қайық тіреуіш алаңын қамтиды. Балық аулау, каякпен жүзу, желкендеу және суға түсу – кең таралған демалыс түрлері. Көптеген адамдар жағалаудың осы бөлігін жаттығулар жасау үшін пайдаланады, сонымен қатар Марино жартастарының бойындағы жолдардан көріністерді тамашалайды. Жағажайдың солтүстік жағында суретші Марияна Тадичтің «Contemplation» атты қоғамдық өнер туындысын көруге болады. 2006 жылы ашылған бұл туынды шайқалып тұрған қайық пішіндес. Туынды мұхитқа қарайды және Марино Рокстағы тасты жағалаудан көршілес Сиклифтің құмды жағажайларына өтетін жерді көрсетеді. Сондай-ақ, 2006 жылдан бастап жағажайға кіретін жерде Оңтүстік Австралия суретшісі Майкл Тай салған мозаикалық өнер туындысы орналасқан. Майкл жергілікті суретшілермен және қоғамдық мүшелермен бірлесіп, мозаикалық өнер туындысын жобалау және салу үшін жақын жердегі тіреу қабырғасында жұмыс істеді. Аделаиданың орталық қаласына бағытталған Сифорд теміржол желісі аудан арқылы өтеді, және екі теміржол станциясы бар: Марино және жаңадан жаңартылған Марино Рокс, оны үкіметтің Rail Care бағдарламасы аясында жергілікті еріктілер күтіп ұстайды. 2020 жылы Марино Рокс теміржол станциясы жаңа орындықтармен, қоғамдық өнер туындыларымен, Марион қаласының жергілікті көрікті жерлерге бағыттайтын белгілерімен және үкімет қаржыландырған кең ауқымды ландшафтық безендірумен жабдықталды. Маринода көптеген жаяу жолдары бар, соның ішінде жартастан Маринодан Хэллетт Ковқа дейінгі жаяу жол және Аделаиданың барлық қалалық жағажайлары мен одан тыс жерлерге үздіксіз жалғасқан Аделаида жағалау паркі. Велосипед жолдары: Марино Рокс Гринвей, Аделаиданың орталық қаласына дейін, Жағалаудан Винеске дейінгі теміржол, әдемі Макларен Вейл шарап аймағына және Сиклиф, Брайтон және Гленелгтегі жақын маңдағы кафелер мен барларға бағыттайтын белгілер бар. Марино таулары маяғы Марино табиғатты қорғау паркінде орналасқан, қазір жаңадан құрылған Гленторн ұлттық паркі–Итямаитпинна Яртаның бөлігі. Парктегі маяққа дейін бағытталған жаяу жолдары бар. Маринодағы қоғамдық байланыстар мықты, 5049 жағалауындағы тұрғындар қауымдастығы, Марино қоғамдық бағы, көршілердің жиналатын бірнеше саябақтар және Марино қоғамдық залында ұсынылатын көптеген іс-шаралар бар.

Тарих

1838 жылдың желтоқсанында Ж. В. Макларен басшылығымен жасақталған команда Брайтонның жағалау аймағын зерттеуді аяқтады. 1839 жылдың наурыз және сәуір айларында 206-шы (қазіргі Сомертон) және 234-ші – 246-шы (қазіргі Брайтон – Марино) учаскелеріне жер берілді. 244-ші учаске Марино деп аталды және Джордж С. Кингстонға берілді, ол Оңтүстік Австралиядағы ең көне ғимараттардың бірі болып табылатын, қазіргі уақытта оның жеке үйі ретінде пайдаланған ғимаратты салды. Бұл жер қазір Кингстон паркі болып табылады. 245 және 246-шы учаскелер бастапқыда «Жаңа Брайтон ауылдық жерлері» деп аталды және Мэтью Смитқа берілді. Смит «Жаңа Брайтон ауылдық жерлерін» әрқайсысы 40 блоктан тұратын бөліктерге бөлді. Тұзды ауаның әсерінен және күшті желдің болуына байланысты бұл жер шаруашылыққа қолайсыз деп есептелді. 1842 жылдың тамызына дейін Смит барлығы 15 блок сатты, олардың көпшілігі «Жаңа Брайтон ауылдық жерлерінде» тұруға ниеті жоқ, бірақ болашақта балықшылар отбасыларына немесе жақын жердегі карьерде жұмыс істейтін жұмысшыларға сату мақсатымен мүлік сатып алған белгілі бизнесмендерге сатылды. Генри Хиклинг 6 блок сатып алды. 1884 жылы Джон Робертс сатылмаған қалған блоктардың бір бөлігін сатып алды және шамамен 20 жылдан кейін бұл жерді Джордж С. Кингстонға сатты. Аймақтағы жергілікті басқару 1853 жылы құрылды, Оңтүстік Австралияда 18-ші округтік кеңес құрылды. Оның атауы Брайтон округтік кеңесі болды (бұл Брайтон корпорациясынан ерекшеленеді, ол 5 жылдан кейін жергілікті тұрғындардың аймақтағы жолдарды жақсартуға деген ұмтылысының нәтижесінде құрылды). Бұл жаңа округтің алғашқы төрағасы Томас О'Халлоран болды. Алғашқы отырыстар «Татчэд Хаус» тавернасында өтті, ол әлі де тұрса, Брайтон және Стюрт көшелерінің бұрышында орналасқан болар еді. 1876 жылғы халық санауына сәйкес, Брайтон округтік кеңесінде 328 мектеп оқушысы болды, олардың 192-сі оқуға және жазуға қабілетті болды. 1886 жылы кеңес, қазірдің өзінде шағын жағалау корпорациясы Брайтон, Марион округтік кеңесі болып қайта аталды. 1875 жылы Маринода сыртқы порт салу туралы ұсыныс енгізілді. Бұл ұсыныс 1880 жылы капитан Х. Стенлидің баяндамасында одан әрі дамытылды. 1901 жылы Марино сыртқы порты лигасы құрылды. Алайда 1908 жылы Порт-Аделаида маңында сыртқы порттың салынуы осы жоспарларды тоқтатты. 1883 жылы Гленелг, Брайтон және Марино трамвай компаниясы атпен жүретін трамвай қызметін бастады. Трамвай 1914 жылдың ақпан айында Брайтон жолынан Гленелгке соңғы рет жүрді. Холдфаст шығанағынан Мариноға дейінгі жағалауға қала тұрғындары жиі келіп, Аделаидадан жағажайдың және теңіздің таза ауасының ләззатын алу үшін сағаттап сапар шегетін. Әсіресе жексенбі күндері, әсіресе ауа райы жақсы болғанда, адамдар көп болатын. Пасха мерекесінде демалыс жасаушылар жағажайда орналасқан шатырдан салқын сусын, ыстық су және жеміс-жидек сатып ала алатын, ал иесі кеңеске бизнес жүргізу үшін бір гинея төлейтін. 1920 жылдары ескі теміржол вагоны Марино Рокстың жағалауына жетіп, әлі күнге дейін танымал демалыс орны болып табылады. 1930 жылдары кеңес есептерінде жаңарулар немесе шатырлар салу Марино тұрғындарының жексенбілік тыныштығын бұзбауы керек екендігі айтылды. Марино, бір кезде Фолькестон деп те аталған, 1912 жылы Морфеттвилл паркі, Вудлендс паркі және Халлетт Коув үлгілік эстатесімен бірге қайта бөлінді. Қазіргі таңда бұл маңдағы үйлердің көпшілігі ескі және жаңа үйлердің қосылысынан тұрады, олар көбінесе үлкен учаскелерде орналасқан және панорамалық көріністерге ие.

Өнеркәсіп

Оңтүстік Австралияға еуропалықтар қоныстанғанның алғашқы кезеңінде Марино аймағында әк тас, құм, кварцит және гипс қазылып алынған. Оңтүстік Австралия компаниясы құрылыс және төсеу тасын қазып шығарды. 1840 жылы Марино Рокс жағажайында осы тасты Порт-Аделаида және Аделаидадағы құрылыс алаңдарына тасымалдау үшін кеме айлағы салынды. Айлақтың тік жоталары, маркерлік буйға дейін созылып, бүгінге дейін, төмен суда көрініп тұрады. 1882 жылы Брайтон гидравликалық цемент зауыты Оңтүстік Австралияда өндірілген алғашқы цементті қолдау үшін әк тас карьерін пайдаланды, ол импортталатын Портланд цементімен бәсекелесті. Жылқылар Брайтон цемент зауытында, әсіресе тік және қиын жолмен Маринодан оңтүстікке қарайғы карьерлерге дейін, қазір де «Цемент төбесі» деп аталатын жерде маңызды рөл атқарды. Брайтон цемент зауыты 1950 жылдары Ангастонға көшірілді. Брайтон цемент 1971 жылдың басында Аделаида цементімен бірігіп, Аделаида Брайтон цементіне айналды. Linwood Quarries 1933 жылы бұл аймақты сатып алып, 1952 жылы одан көшіп кеткен Брайтон цемент зауытының аумағына одан әрі кеңейді. 1973 жылы осы учаскені қалпына келтіру мәселесі талқыланды және 1979 жылы бұрынғы карьерлік жерде Марион гольф паркі ашылды. Қалпына келтіруге кеткен шығындар Quarry Industries, Marion қаласы және түрлі мемлекеттік және федералдық үкімет департаменттері арасында бөлісті. Бұл жоба Extractive Areas Rehabilitation Fund (Экстракциялық аймақтарды қалпына келтіру қоры) арқылы қолжетімді қаражатты пайдаланған алғашқы кеңес болды, ол сатылған әр тонна кен минералына 10% мемлекеттік салықты қамтиды. Boral 1980 жылдардан бері Линдвуд карьерінде, Маринода федералдық кен өндіру лицензиясы бойынша шағын асфальт зауытын пайдаланып келеді.

Жаяу жүру және велосипедпен жүру жолдары

Жағалау бойындағы 7,2 км-лік серуен жолы Марино Эспланадасынан басталып, Хэллетт Коув Хедленд қорығында аяқталады. Аделаида жағалау паркінің бөлігі болып табылатын бұл жол, қалалық аймақтағы тік жарларымен, кішкентай шығанақтарымен және тасты жағалауымен ерекше. Хэллетт Коувтағы жартастарда 600 миллион жыл бұрынғы мұздықтардың қозғалысын көрсететін маңызды геологиялық құрылымдар бар. Жағалау Каурна халқының Тжилбрук аңызында маңызды орын алады. Жағалаудағы жаяу жол бойында дельфин, балық, қабылдақ және дәстүрлі Каурна қалқандары пішіндес 33 үлкен көркем тақта орнатылған. Суретші Барбари О'Брайен жергілікті мектептермен, тұрғындар тобымен және Каурна абориген қауымының өкілдерімен бірлесіп жұмыс істеді. 34 км-лік Жағалаудан Вайнсқа дейінгі теміржол жолы – негізінен Маринодан басталып, Аделаиданың оңтүстік қалашықтары арқылы ескі теміржол желісімен оңтүстікке қарай созылатын, жабық жаяу және велосипед жолы. Ол Макларен Вейл шарап аймағынан өтіп, Вилунга қаласында аяқталады. Велосипедшілер үшін Маринодан Гленелгке, тіпті Семафор мен Сыртқы Портқа дейін қосымша жолдармен велосипедпен жүруге мүмкіндік бар.