Bruno S.

Кіріспе

Неміс актері және музыканты Бруно Шлейнштейн (2 маусым 1932 - 11 тамыз 2010), көбінесе Бруно С. деп аталады, неміс киноактері, суретшісі және музыканты. Ол халықаралық деңгейде Вернер Герцогтың режиссерлік екі фильмі - Каспар Хаузердің жұмбағы (1974) және Строшек (1976) фильмдеріндегі рөлдерімен танымал.

Өмір

Шлейнштейнді бала кезінде жиі ұрып-соғып, жастық шағының көп бөлігін психикалық ауруханаларда өткізді. Ол негізінен өздігінен үйренген музыкант, жылдар бойы фортепиано, аккордеон, глокенсплей және қоңырауларда айтарлықтай шеберлік дамытты. Ол демалыс күндері 18-ші және 19-шы ғасырлар стиліндегі баладаларды орындап, арткы бақшаларда ойнағанымен танымал болды, сонымен қатар өзін қаржылай қолдау үшін автозауытта жүк көтеру машинасының жүргізушісі болып жұмыс істеді. Шлейнштейн әндерін ән айтудың орнына (durchgeben) таратуын айтты. Вернер Герцог фильмді көрген кезде, ол Шлейнштейнді (Бруно С. атымен) өзінің басты кейіпкері ретінде Каспар Хаузердің жұмбағы (1974) роліне алды, бірақ оның актерлік тәжірибесі жоқ еді, ал ол бейнелеген тарихи тұлға тек жасөспірім шағында болды. Ричард Эдер фильмді шолып: "Бұл фильмнің ешқайсысы рөлде сенімді тұлғасыз жұмыс істемейді. Бұл ерекше жағдай. Бруно өзінің күш-қуаты мен осалдығымен, артқа қарай бұрылған басымен және әрбір сигналды қабылдайтын сияқты кеңінен ашылған көздерімен, күтпеген ым-ишараларға деген қабілетімен, рөлді ғана емес, оны тудырған сияқты ". Содан кейін Шлейнштейн Герцогтың өзіне арнап жазған "Строшек" (1977) фильмінде ойнады. Строшектің Шлейнштейн өмірінен біраз биографиялық мәліметтері бар, оның ішінде Бруно Строшектің үйі ретінде өзінің жеке пәтерін пайдалануы. Ол да өз аспаптарын ойнайтын. Герцог Шлейнштейн режиссерге қатты күдікпен қарағанын және камералар алдында өнер көрсетуден қорыққанын айтып өтті. Ол өзін-өзі бағалауды арттыру үшін бірнеше сағат бойы "тыңдауға" мәжбүр болды. Шлейнштейн осы фильмдердің жарық көруінен кейін Берлиндегі қысқа мерзімді атақ-даңққа ие болды, бірақ кейіннен "Барлығы оны лақтырып тастады" деді. Көп ұзамай Ральске Шлейнштейн мен оның өнері туралы қысқаша деректі фильм түсірді, оны 2009 жылы "Шынықтарды көру" деп атады. Оның кейбір шығармалары 2004 жылы Нью-Йоркте өткен Outsider Art Fair көрмесінде көрсетілді. Шлейнштейн 2000 жылы шыққан Эллиот Смиттің Figure 8 альбомында аталды. Герцог пен Шлейнштейннің жанкүйері Смит Revolver журналына берген сұхбатында: "Бізде Бруно С. [Америкада] жоқ қалай? Ол Еуропадағы кино жұлдызы бола алады, ал мұнда бәрі компьютермен жасалған сияқты көрінеді". Ол 2003 жылы "Бруно С. Ажырасу - өлім" (неміс тілінде: Bruno S. Die Fremde ist der Tod) атты деректі фильмнің тақырыбы болды. Сол жылы "Арман" атты кітап та жарық көрді. 2014 жылдың наурыз айында Парте Бруно С-тің музыкасының альбомын шығарды; жазбалар оның Берлинде қайтыс болуына аз уақыт қалғанда жасалды. Ол NO!Art қозғалысының мүшесі болды. Шлейнштейн 2010 жылы 11 тамызда жүрек ауруынан қайтыс болды. Өлгеннен кейін көп ұзамай Вернер Герцог "барлық фильмдерімде және мен жұмыс істеген барлық ұлы актерлердің ішінде ол ең жақсы болды. Оған жақындайтындар жоқ. Оның адамгершілігі мен өнерінің тереңдігіне қарағанда, оған тең келер ешкім жоқ".

Schleinstein was often beaten as a child, and spent much of his youth in mental institutions. He was a largely self taught musician, who over the years developed considerable skill on the piano, accordion, glockenspiel and handbells. He was known for playing in back gardens performing 18th and 19th century style ballads at the weekends, while sustaining himself financially working as a forklift driver at a car plant. Schleinstein said he transmitted (durchgeben) his songs, rather than singing them. When Werner Herzog saw the film, he promptly cast Schleinstein (under the name Bruno S.) as his lead actor in The Enigma of Kaspar Hauser (1974), though he had no acting experience, and the historical figure he portrayed was only in his teens. Richard Eder wrote in his review of the film, "None of it would work without a believable figure in the role. It is an extraordinary fit. Bruno, with his strength and vulnerability, with his head tilted back and his eyes opened wide as if to receive every signal coming in, with his gift for the unexpected gesture, not only inhabits the role but seems to have fathered it." Schleinstein subsequently starred in Stroszek (1977), which Herzog wrote especially for him. Stroszek has a number of biographical details from Schleinstein's life, including the use of his own flat as the home of Bruno Stroszek. He also played his own instruments. Herzog has claimed that Schleinstein was deeply suspicious of the director, and nervous of performing in front of the cameras — so had to be "listened to" for several hours on set in order to build his self esteem. Schleinstein enjoyed his brief period of fame in Berlin following the release of these films, but said later that "Everybody threw him away." Much later, Ralske also made a short documentary about Schleinstein and his art, called Seeing Things (2009). Some of his artwork was shown at the 2004 Outsider Art Fair in New York City. Schleinstein was mentioned in Elliott Smith's album Figure 8 released in 2000. A fan of Herzog and Schleinstein, Smith said in an interview with Revolver "How come we have no Bruno S. [in America]? How come he can be a film star in Europe, but over here everybody has to look like they were computer generated?" He was the subject of a 2003 documentary, Bruno S. – Estrangement is Death (German title: Bruno S. Die Fremde ist der Tod), directed by Miron Zownir. A companion book was published in the same year. In March 2014 Parte released an album of Bruno S's music; the recordings were made shortly before his death in Berlin. He was a member of the NO!Art movement. Schleinstein died on 11 August 2010 after suffering heart problems. Shortly after his death, Werner Herzog remarked "in all my films, and with all the great actors with whom I have worked, he was the best. There is no one who comes close to him. I mean in his humanity, and the depth of his performance, there is no one like him."