Кіріспе

Хорст Вернер Бухольц (4 желтоқсан 1933 – 3 наурыз 2003) – 1951 жылдан 2002 жылға дейін 60-тан астам көркем фильмде ойнаған неміс актері. Жастық шағында оны кейде "неміс Джеймс Дині" деп атаған. Ағылшын тілді елдерде ол "Ұлы жетілік" (1960) фильміндегі Чико, Билли Уайлдердің "Бір, екі, үш" (1961) фильміндегі коммунист және "Өмір сұлу" (1997) фильміндегі доктор Лессинг рөлдерімен ең көп танылды.

Ерте өмір

Хорст Бухольц Берлинде Мария Хасенкамптың ұлы болып дүниеге келді. Ол биологиялық әкесін ешқашан таныған емес, бірақ 1938 жылы анасы үйленген аяқ киім жасаушы Хуго Бухольцтың тегін алды. 1941 жылы туған жартылай қарындасы Хайди оған «Хотте» деген лақап ат қойды, ол өмірінің соңына дейін сақталды. Бухольц мектепті аздап бітіріп, дереу театр жұмысын іздеді, алғаш рет 1949 жылы сахнада өнер көрсетті. Ұзақ өтпей ол балалық шағындағы Шығыс Берлиндегі үйін тастап, Батыс Берлинде жұмыс істеді. Ол, әсіресе Шиллер театрында және радиода өзін таныстырды. 1951 жылы ол «Варму?» (1951) және «Берлиндегі оқиға» (1952) сияқты фильмдерде кішкентай, тізімдемеде көрсетілмеген рөлдерде ойнай бастады. Ол Джулиен Дювивьердің «Марианна менің жастығымда» (1954) фильмінде үлкен рөл алды және «Die Schule der Väter» телефильміне қатысты. Ол Хельмут Кёутнердің «Жұлдызсыз аспан» (1955) және «Регина» (1956) фильмдерінде ойнады.

Жұлдыздық атақ

Оның жастық келбеті оған 1956 жылғы "Die Halbstarken" фильмінде рөл берді, бұл оны Германиядағы жасөспірімдердің сүйіктісіне айналдырды; ағылшын тіліне дубляждалған нұсқа АҚШ-та "Teenage Wolfpack" деген атпен шықты, онда Бухольц Генри Бухольт ретінде таныстырылып, жаңа Джеймс Дин ретінде жарнамаланды. Одан кейін ол 1957 жылы "Көктегі патша" және Роми Шнайдермен бірге "Қыз және аңыз" фильмдерінде ойнады. "Феликс Крулдың жасырын сырлары" (1957) фильмінде жоғары сыныпты, өзіне ғашық алаяқтың басты рөлін орындағаннан кейін ол толыққанды жұлдызға айналды; бұл фильмді Курт Хоффман режиссерлік етті және Томас Маннның романы негізінде түсірілді. Ол Шнайдермен бірге тағы бір фильмде түсті – "Монпти" (1957), сондай-ақ "Парижден келген махаббат" деген атпен де белгілі. Сол жылы ол "Екі әлем" (1958), "Ылғалды асфальт" (1958) және "Қайта тірілу" (1958) фильмдерінде де ойнады.

Ағылшын тіліндегі фильмдер

Бухольц 1959 жылы ағылшын тіліндегі фильмдерде ойнауға кірісті, Хейли Миллспен бірге британдық «Тигр шығанағы» фильмінде түсті. Бұл үлкен жетістікке ие болды. Миллс өзінің өмірбаянында «Тигр шығанағы» фильмін түсірілімі кезінде Бухольцке мектеп оқушысы кезінде ғашық болғанын, ал актерлік құрам оған құдалық тойын өткізгенде қатты ренжігенін айтты. Ол Германияға «Өлілердің кемесі» (1959) үшін қайтып келді, содан кейін Голливудтан жас, амбициялы мылтықшы рөлін ойнау ұсынысын қабылдады – Акира Куросаваның «Жеті самурай» (1954) фильмінің қайта түсірілімі «Ұлы жетілік» (1960) фильмінде ол жапондық нұсқада Тоширо Мифунэ ойнаған рөлді сомдады. Фильм түсірілімі басталар алдында АҚШ-қа келген Бухольц Нью-Йоркте біраз уақыт болды, Бродвейде «Шери» (1959) пьесасының қысқа мерзімді қойылымында ойнады, сосын батысқа қарай сапарды жалғастырды. «Ұлы жетілік» классикаға айналғаннан кейін Бухольц Лесли Карон мен Морис Шевальемен бірге «Фанни» (1961) романтикалық драмасында, сондай-ақ Билли Уайлдер режиссерлік еткен, Джеймс Кагни түскен «Бір, екі, үш» (1961) комедиясында ойнады. Мексикада, Францияда және Германияда түсірілгенімен, бұл Голливуд туындылары еді және Бухольц Лос-Анджелесте тұратын кезеңін бастады. Ол американдық көрермендерге ұнады, бірақ бірнеше қате жіберілген мүмкіндіктер оның мансабының өркендеуін тоқтатты. Түсірілім кестесіне қатысты келіспеушіліктер «Вест-Сайд-Стори» (1961) және «Лоуренс Арабияда» (1962) фильмдеріндегі Тони рөлін қабылдауына кедергі келтірді, бұл рөл ақырында Омар Шарифке бұйырды. Оның орнына ол Twentieth Century Fox үшін «Рамаға тоғыз сағат» (1963) және Италияда Бетт Дэвиспен бірге түсірілген «Бос холст» (1963) фильмдерінде басты рөлді ойнады. Ол Бродвейге «Андорра» (1963) қойылымына қатысты, бірақ ол ұзаққа соқпады.

Халықаралық жұлдыз

Агентінің кеңесімен, көптеген басқа актерлер сияқты, ол "Бір жұдырық доллар" (1964) фильміндегі басты рөлден бас тартты. Ол Энтони Куиннмен бірге "Ұлы Марко" (1965) фильмінде ойнады; "Стамбулдағы сол адам" (1965), еврошпиондық фильм; Ив Аллегретпен бірге "Джонни Банко" (1967), комедия; және Джина Лоллобригидамен бірге Мигель де Сервантестің өмірбаяны туралы "Жас бунтар" (1967) фильмінде. Ол "Дэнни Томас сағаты" (1968) телешоуында эпизодтық рөлде ойнады. Бухольц "Астрагал" (1969), "Қалай, қашан және кіммен" (1969), "Көгершін ұшпауы керек" (1970) және "Құтқарушы" (1971) фильмдерінде түсті. Ол қысқа мерзімге Голливудқа оралды, "Ұлы вальс" (1971) фильмінде Йохан Штраустың рөлін ойнады. Бухольц "Бірақ Жонни!" (1973) және "Катамаунт қаны" (1974) фильмдерінде ойнады. Ол неміс теледидарында "Die Klempner kommen" (1976) сияқты бағдарламаларда пайда болды.

Қосалқы актер

Бухольц "Жабайы аралар" (1976), "Энтеббеге шабуыл" (1976), "Түннің қараңғысы" (1977) және "Таңғажайып капитан Немо" (1978) сияқты фильмдерде эпизодтық рөлдерді ойнады. Ол "Логанның қашуы", "Фантазия аралы", "Чарлидің періштелері" және "Батыс қалай жеңілді" сериалдарының эпизодтарында қонақ ретінде түсті, сондай-ақ "Ауруханадағы әйелдер" (1977) фильмінде басты рөлді және "Француз Атлантикалық ісі" (1979) фильмінде роль ойнады. Бухольц "Тозақтан жеңіске" (1979) және "Көшкін экспресі" (1979) фильмдерінде түсті. Ол "Берлиннің 21-туннелі" (1981) фильмінде екінші басты рөлді ойнады және "Афродита" (1981) фильмінде бас рөлде болды. Ол "Деррик" сериалында қонақ ретінде ойнады және "Сахара" (1983) фильмінде эпизодтық рөлді сомдады.

Кейінгі мансап

Бухольц Германияға назар аударды: Funkeln im Auge (1984) және Fear of Falling (1984). Ол Голливудқа «Кодты аты: Изумруд» (1985) және «Кроссингс» (1986) фильмдеріндегі рөлдері үшін барды. Бухольцтің фильмдерінің арасында «Affari di famiglia» (1986), «Die Fräulein von damals» (1986) және «Der Schatz im Niemandsland» (1987) бар. Ол «And the Violins Stopped Playing» (1989) фильмінде басты рөлді, ал «Escape from Paradise» (1990) фильмінде қосалқы рөлді ойнады. Бухольц «Aces: Iron Eagle III» (1992), «Touch and Die» (1992), «Faraway, So Close!» (1993), «The Cave of the Golden Rose 4» (1995), «Tödliches Erbe» (1995), «Der Clan der Anna Voss» (1995), «Maître Da Costa» және «The Firebird» (1997) фильмдерінде де түсті. Ол Роберто Бенинидің «Life Is Beautiful» (1997) фильмінде доктор Лессинг рөлін сомдады. Ол «Geisterstunde – Fahrstuhl ins Jenseits» (1997), «Der kleine Unterschied» (1997), «Dunckel» (1998) және «Der kleine Unterschied» (1998) фильмдерінде ойнады, сондай-ақ «Мулан» фильмінің неміс тіліндегі дубляжында Фа Чжоуға дауыс берді. Ол «Voyage of Terror» (1998) үшін Америкаға оралды. Бухольцтің соңғы туындылары: «Kinderraub in Rio – Eine Mutter schlägt zurück» (1998), «Heller als der Mond» (2000), «The Enemy» (2001), «Der Club der grünen Witwen» (2001), «Traumfrau mit Verspätung» (2001), «Detective Lovelorn» (2001), «Abschnitt 40» (2001), «Atlantic Affairs» (2002) және «In der Mitte eines Lebens» (2003).

Жеке өмір және өлім

1958 жылы Бухольц француз актрисасы Мириам Брюге үйленді және олардың екі баласы болды: актер Кристофер мен қызы Беатрис. Бухольц 2000 жылы берген сұхбатында Мириаммен олардың тұрақты және берік қарым-қатынаста болғанын, оның өмірінің орталығы Парижде, ал оның сүйікті қаласы Берлинде болғанын айтты. Сол сұхбатта Бухольц өзінің бисексуалдығы туралы да әңгімеледі. Олардың ұлы Кристофер Бухольц, актерлік қызметпен айналысатын, 2005 жылы «Хорст Бухольц Mein Papa» атты толық метражды деректі фильмін түсірді, онда Бухольцтің өмірін жан-жақты зерттеу аясында оның сексуалдығы да қарастырылды. Оның сексуалдығы 1960 жылдары, ағылшын тіліндегі фильмдерде басты рөлдерді ойнаған кезде көпшілікке белгілі болған жоқ. Бухольц 2003 жылдың 3 наурызында 69 жасында Шартеде өпке қабынуынан қайтыс болды, бұл жағдай жамбас сүйегінің сынуына жасалған операциядан кейін туындаған. Берлин – оның адалдығын сақтаған қала болды және ол сол қаладағы Friedhof Heerstraße зиратына жерленді.