Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Фотографиялық магнитуда (mph немесе mp) – телескопқа қосылған камерамен фотографиялық пленка эмульсиясында бейнеленген жұлдыздың немесе басқа астрономиялық объектінің салыстырмалы жарықтығын өлшеу. Объектінің көзге көрінетін фотографиялық магнитудасы оның ішкі жарықтандыруына, қашықтығына және бақылаушыға дейінгі жол бойындағы жұлдызаралық материяның жарықты сіңіруіне байланысты. Фотографиялық байқаулар қазір электрондық фотометриямен, мысалы, кіретін жарықты фотоэлектрлік эффект арқылы электр тогына түрлендіретін CCD зарядтық жұп құрылғыларымен алмастырылды. Магнитуданы анықтау фотометр көмегімен жасалады.
Photographic magnitude (mph or mp ) is a measure of the relative brightness of a star or other astronomical object as imaged on a photographic film emulsion with a camera attached to a telescope. An object's apparent photographic magnitude depends on its intrinsic luminosity, its distance and any extinction of light by interstellar matter existing along the line of sight to the observer. Photographic observations have now been superseded by electronic photometry such as CCD charge couple device cameras that convert the incoming light into an electric current by the photoelectric effect. Determination of magnitude is made using a photometer.
Әдіс
Көлбеуін анықтау үшін фотографиялық әдістер пайда болғанға дейін аспан денелерінің жарықтығы визуалды фотометриялық әдістермен анықталды. Бұл адам көзімен астрономиялық объектінің жарқырауын белгілі немесе тұрақты шамадағы басқа жақын орналасқан объектілермен салыстыру арқылы жүзеге асырылды: әсіресе жұлдыздар, планеталар және Күн жүйесіндегі басқа планеталық объектілер, өзгермелі жұлдыздар және алысқан аспан денелері. 19 ғасырдың соңында астрономиялық нысандардың көрінетін шамасын суретке түсіру арқылы жақсартуға қол жеткізілді, көбінесе телескоптың негізгі фокусына арналған пластиналық камера орнатылды. Суреттер ортохроматикалық фотоэмульсиялық пленка немесе пластиналарда жасалды. Бұл фотосуреттер фильмді қысқа немесе ұзақ уақытқа әрекет етуге (экспозициялауға) алып келу арқылы жасалды, оның жалпы экспозиция уақыты фотондарды жинап, адам көзімен көрінбейтін әлсіз жұлдыздарды немесе астрономиялық нысандарды ашты. Аспандағы жұлдыздар шамамен нүктелік көздер болғанымен, олардың жарығын жинау процесі әр жұлдызды кішкентай дөңгелек дискідей көрсетті, оның жарықтығы дискінің диаметріне немесе ауданына пропорционалды. Дискінің мөлшерін оптикалық түрде микроскоп немесе арнайы астрономиялық микроденситометр арқылы бағалауға болады. Ертедегі қара-ақ фотосуреттер күміс галоидты эмульсияларды қолданды, олар көк спектрдің көк жағына сезімтал болды. Бұл көк жұлдыздардың эквивалентті визуалды шамаға қарағанда жарық фотосуретте көрінуіне себеп болды: фотосуретте олар адам көзіне немесе қазіргі заманғы электрондық фотометрлерге қарағанда жарқырап көрінетін. Керісінше, қызыл жұлдыздар күңгірт көрінеді және олардың визуалды шамасына қарағанда фотосуреттегі шамасы әлсіз болады. Мысалы, қызыл супергигант KW Sagittarii жұлдызының фотосуреттегі шамасы 11.0p-ден 13.2p-ге дейін, ал визуалды шамасы шамамен 8.5p-ден 11.0p-ге дейін. Айнымалы жұлдыздар карталарында көк шамасы (B) бар салыстырмалы жұлдыздар да жиі кездеседі, мысалы S Doradus және WZ Sagittae. Фотографиялық фотометриялық әдістер астрономиялық объектілердің шамасын және түсін таңдалған немесе стандартты түсті жолақты сүзгілер арқылы қарастырылатын астрономиялық фотосуреттерді пайдалана отырып анықтайды. Бұл адам көзімен байқалатын немесе фотосурет арқылы алынған көрінетін шаманың басқа өрнектерінен ерекшеленеді: олар үлкен әріптермен белгіленген кең таралған фотометриялық жүйелерден (UBV, UBVRI немесе JHK) ерекшеленеді, мысалы, "V" (mV), "B" (mB) және т.б. Адам көзімен бағаланатын басқа визуалды шамалар кіші әріптермен белгіленеді, мысалы, "v" немесе "b" және т.б. Мысалы, визуалды шамалар mv ретінде беріледі. Сондықтан 6-шы шамадағы жұлдызды 6.0V, 6.0B, 6.0v немесе 6.0p деп көрсетуге болады. Жұлдыздардың жарығы электромагниттік спектрдің әртүрлі толқын ұзындығында өлшенетіндіктен және жарыққа қатысты әртүрлі құралдық фотометриялық сезімталдыққа ие болғандықтан, олардың сандық мәндері міндетті түрде бірдей болмайды.
Prior to photographic methods to determine magnitude, the brightness of celestial objects was determined by visual photometric methods. This was simply achieved with the human eye by compared the brightness of an astronomical object with other nearby objects of known or fixed magnitude : especially regarding stars, planets and other planetary objects in the Solar System, variable stars and deep sky objects. By the late 19th Century, an improved measure of the apparent magnitude of astronomical objects was obtained by photography, often attached as a dedicated plate camera at the prime focus of the telescope. Images were made on orthochromatic photoemulsive film or plates. These photographs were created by exposing the film over a short or long period of time, whose total exposure length accumulates photons and reveals fainter stars or astronomical objects invisible to the human eye. Although stars viewed in the sky are approximate point sources, the process in collecting their light cause each star to appear as small round disk, whose brightness is approximately proportional to the disk's diameter or its area. Simple measurement of the disk size can be optically judged by either a microscope or by an specially designed astronomical microdensitometer. Early black and white photographic plates used silver halide emulsions that were more sensitive to the blue end of the visual spectrum. This caused bluer stars to have a brighter photographic magnitude against the equivalent visual magnitude: appearing brighter on the photograph than the human eye or modern electronic photometers. Conversely, redder stars appear dimmer, and have a fainter photographic magnitude than its visual magnitude. For example, the red supergiant star KW Sagittarii has the photographic magnitude range of 11.0p to 13.2p but in the visual magnitude of about 8.5p to 11.0p. It is also common for variable star charts to feature several blue magnitude (B) comparison stars. e. g. S Doradus and WZ Sagittae. Photographic photometric methods define magnitudes and colours of astronomical objects using astronomical photographic images as viewed through selected or standard coloured bandpass filters. This differs from other expressions of apparent visual magnitude observed by the human eye or obtained by photography: These are different from the commonplace photometric systems (UBV, UBVRI or JHK) that are expressed with a capital letter. e. g. 'V" (mV), "B" (mB), etc. Other visual magnitudes estimated by the human eye are expressed using lower case letters. e. g. "v" or "b", etc. e. g. Visual magnitudes as mv. Hence, a 6th magnitude star might be stated as 6.0V, 6.0B, 6.0v or 6.0p. Because starlight is measured over a different range of wavelengths across the electromagnetic spectrum and are affected by different instrumental photometric sensitivities to light, they are not necessarily equivalent in numerical value.