Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Каролинаға жақын мұхит аймағының лақап аты, «Атарис қорымы» альбомы – АҚШ-тың Солтүстік Каролина штатының Сыртқы жағалауындағы қауіпті сулар мен көптеген кемелердің қаза тауып, батып кеткен аймағының атауы. Бұл жағалаудың жылжымалы құмдары мен телімдеріне байланысты туындаған. Бұл лақап атау Канаданың Нова-Шотландия провинциясындағы Сейбл аралы мен АҚШ-тың Массачусетс штатындағы Кейп-Код жағалауындағы суларға да белгілі бір дәрежеде қолданылады.
Nickname for ocean area near North Carolina
the album by the Ataris
Graveyard of the Atlantic is a nickname for the treacherous waters and area of numerous shipwrecks off the Outer Banks of North Carolina, United States, which are due to the coast's shifting sands and inlets. To a lesser degree, this nickname has also been applied to Sable Island off of Nova Scotia, Canada, as well as the waters off Cape Cod, Massachusetts, United States.
Сыртқы банктер
Сыртқы жағалауда Хатеррас мүйісіне жақын орналасқан Даймонд Шоалс аймағының қауіпті жағдайы мыңдаған кемелердің және санауға келмейтін адам өмірінің қазасына әкеп соқты. 1526 жылдан бері тіркелген деректер бойынша осы суларда 5000-нан астам кеме батып кеткен. Хаттерас ауылында орналасқан Атлантика мұражайының «Зираты» осы аймақтың тарихына арналған және аймақтағы кеме апаттарынан табылған көптеген артефакттарды ұсынады. Ең әйгілі кеме апаттарының арасында – Америка Азамат соғысы кезіндегі Хэмптон жолы шайқасына қатысқан «Монитор» және Аарон Беррдің қызы Теодосия Берр Алстонды тасыған «Патриот» кемелері бар. «Монитор» 1862 жылдың 31 желтоқсанында Хатеррас мүйісінің жанында құлап, батып кетті, ал «Патриот» 1813 жылдың қаңтарында жағалауда батқан деп есептеледі. Солтүстік Каролина жағалауында тіркелген алғашқы кеме апаты 1526 жылы Кейп-Фер өзенінің сағасында болды. Көп бұрынғы кеме апатынан аман қалғандар жағаға шығып жатқан ағаштарды пайдаланып, Вирджиния штатындағы Уош Вудс деген жоғалған қаланы салған. Бірақ, қатал ауа райы осы қаланы да қиратты. «Зират» Солтүстік Каролинаның барлық жағалауы бойымен, Чикамакомико, Боди Айленд және Нагс Хедтен Сэндбридж жағажайына дейін солтүстікке қарай, ал Кейп Лукоут және Кейп Фейр мүйістеріне дейін иіліс түрінде оңтүстікке қарай созылады. Бұл жер Кап-Пойнт деп аталады, ол Хаттерас аралының солтүстік және оңтүстік жағалауларын бөліп тұратын жағажай учаскесі. Оның орналасқан жерінің осалдығына қарамастан, бұл жер Шығыс жағалауда өте танымал. Кейп-Хаттерас ғасырлар бойы теңізшілер үшін қауіпті тұзақ болып келген. Хаттерас аралдарының өзгермелі құмдар астында 600-дан астам кеме апаты орын алған. Құмдардың қозғалуы қатты толқындар мен болжамсыз ағыстардың салдарынан болады. Тағы бір қауіп – Сыртқы жағалаудың «апат жасаушылары». Сыртқы жағалаудың кейбір тұрғындары, «апат жасаушылар» деп белгілі, өздерінің күнкөрісін апатқа ұшыраған кемелерді тонау арқылы немесе кемелерді құрылысқа салу арқылы тапқан. Олар аттарының мойнына шам байлап, жағалау бойымен жүрген. Шамның жоғары-төмен қозғалысы басқа кемелерге таза суды және алда келе жатқан кемені көрсеткендей көрінетін. Алданып қалған капитан содан кейін кемесін жағаға тіреп, жалған жарыққа қарай бағыттайтын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс суасты қайықтары жағалауда тұрып, жағадағы жарықтарға қарсы көрінетін жүк және танкер кемелерін аулап жеген. Осылайша, Солтүстік Каролина жағалауында жүздеген кемелер суасты қайықтарымен торпедаланды, бұл «Торпеда аллеясы» деп аталды.
Along the Outer Banks, navigational challenges posed by the Diamond Shoals area off Cape Hatteras, caused the loss of thousands of ships and an unknown number of human lives. More than 5,000 ships have sunk in these waters since record keeping began in 1526. The Graveyard of the Atlantic Museum, located in Hatteras Village, focuses on the history of this area and features many artifacts recovered from area shipwrecks. Among the better known shipwrecks were the Monitor, a participant in the famous Battle of Hampton Roads during the American Civil War, and the Patriot which carried Theodosia Burr Alston, Aaron Burr's daughter. The Monitor foundered and sank on December 31, 1862, off Cape Hatteras, while the Patriot presumably sank off the coast in January 1813. The first recorded shipwreck off the coast of North Carolina was in 1526 off the mouth of Cape Fear River. Survivors of a much earlier shipwreck created the lost town of Wash Woods, Virginia using lumber that washed ashore. However, the extreme weather eventually claimed the town as well. The Graveyard extends along the whole of the North Carolina coast, northward past Chicamacomico, Bodie Island, and Nags Head to Sandbridge Beach, and southward in curving arcs to the points at Cape Lookout and Cape Fear. This spot is known as Cape Point, which is the stretch of beach that divides Hatteras Island's north and south facing beaches. It is a very famous spot on the east coast, despite its fragile location. Cape Hatteras has been a deadly trap for sailors that have entered over the centuries. The stretch of shore is home to more than 600 shipwrecks off the shifting sandbars of the Hatteras Islands. The sandbars shift due to rough waves and unpredictable currents. Another danger was the Outer Banks "wreckers." Some residents of the Outer Banks, known as wreckers, made part of their living by scavenging wrecked ships—or by luring ships to their destruction. Horses with a lantern tied to their neck would be walked along the beach. The lanterns' up and down motion would appear to other ships to represent clear water and a ship ahead. The unsuspecting captain would then drive his ship ashore following the false light. During World War II, German U boats would sit offshore and prey on passing freighters and tankers silhouetted against the lights onshore. Hundreds of ships along the North Carolina coast were torpedoed by submarines in this fashion in what became known as Torpedo Alley.
Сэбл аралы
"Атлантикалық зират" аталымы Жаңа Шотландиядағы Галифакстан оңтүстік-шығысқа қарай 300 шақырым жерде жатқан, құмнан тұратын, тар жарты ай пішіндес Сэбл аралына да қолданылады. 1583 жылы "HMS Delight" кемесінен бастап 350-ден астам кеме апаты тіркелген. Адамдар бұл аралды алғаш рет 1520 жылдары еуропалық саяхатшы Жоао Альварес Фагундес ашқан деп санайды, ол оны Фагундес деп атаған, бірақ француздықтар 16 ғасырдың соңында оны Сабль аралы деп өзгертіп, ол "құм аралы" деген мағынаны білдіреді. Аралдың ұзындығы 40 шақырымға жететін құм жолағы, бірақ онда көптеген тұщы сулы көлдер де бар. Оның ең кең жері 1,5 шақырымды құрайды, ал ең биік нүктесі шамамен 30 метр биіктікте. 1738 жылы аралды отарлауға тырысқан Бостондық француз гугеноты дін қызметкері Эндрю Ле Мерсье болды. Сондай-ақ, Сэбл аралында ғана көбейтін Ипсвич торғайы сияқты көптеген түрлі құстар да бар. 2013 жылы Сэбл аралы Ұлттық парктің қорығы деп жарияланды.
The title "Graveyard of the Atlantic" is also applied to Sable Island, a narrow crescent of sand that lies 300 km southeast of Halifax, Nova Scotia. There have been over 350 recorded shipwrecks since HMS Delight in 1583. People believe that the island was first discovered in the 1520s by the European explorer João Álvares Fagundes, who named it Fagundes, but the name was changed by the French at the end of the 16th century to île de Sable, which means Sand Island. The island is little more than a 40 km long sandbar, although it does have a number of fresh water ponds. It is only 1.5 km wide at its widest; the highest point on the island is approx 30 metres tall. Rev. Andrew Le Mercier was a French Huguenot priest from Boston who tried to colonize the island in 1738. There are also many types of birds, including the Ipswich sparrow, who breeds only on Sable Island. In 2013, Sable Island was designated a National Park Reserve
Желкенді кемелер дәуірінде Сэбл аралының қауіптілігі оны қоршап тұрған құмдардың жылжуына және суық Лабрадор ағысы мен жылы Гольфстрим ағысының жақындығынан туындаған тығыз тұманға байланысты болды. Кемелер көбінесе дауыл кезінде оның жағасына итеріліп, 1801 жылы құтқару станциясының құрылуына әкелді. 1872 жылы Канада үкіметі аралдың екі шетіне екі маяк орнатты, бұл апаттардың санын азайтуға көмектесті. Соңғы кеме апаты 1999 жылы болған "Мерримак" кемесі еді. Қазіргі заманғы навигацияның жетістіктеріне байланысты екі маяктан бас тартылды. Сэбл аралының ерекше (көбінесе адам тұрмайтын) орналасуына байланысты Гульельмо Маркони оны радиобайланыс эксперименттері үшін алғы шептік бекетке айналдырды. 1901 жылы Маркони бұл Атлантика аралының Атлантика арқылы байланыс үшін қолайлы орын болады деп ойлады.
In the age of sail, the danger of Sable Island was due to the shifting sand bars that surround it, and the thick fog in the area due to the close proximity of the cold Labrador Current and warm Gulf Stream current. Ships were often pushed onto its shores during storms, resulting in a life saving station being established there in 1801. In 1872, the Canadian Government added two lighthouses one on each end of island, which helped reduce the number of wrecks. The last shipwreck was the Merrimac, which occurred in 1999. With the many advances in modern navigation, the two lighthouses have been decommissioned. Due to the strange (and mostly uninhabited) location of Sable Island, Guglielmo Marconi made it an outpost for radio communication experimentation. In 1901, Marconi thought this Atlantic island would be a good location for a wireless station for transatlantic communication.
Балық
Кейп Кодтың Төменгі және Сыртқы бөлімдері кейде Атлантика мұхитының зираты немесе осыған ұқсас атаулармен аталады. Тарихқа қарағанда, онда шамамен 3000 кеме апатқа ұшыраған.
The Lower Cape and Outer Cape sections of Cape Cod have also sometimes been called The Graveyard of the Atlantic or similar appellations. About 3,000 shipwrecks have occurred there in recorded history.