Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Морганикалық емес пигмент
Inorganic pigment
Цинк ақ – 18-шы ғасырдың соңынан бері суретшілер қолданып келе жатқан, цинк оксидінен тұратын органикалық емес пигмент. Француз ғылым академиясы бұл өнертабысты 1782 жылы бекітті, бірақ француздық Корольдік сурет және мүсін академиясының суретшілері күмәнмен қарады. Бастапқыда цинк ақ пигментін өндіру қорғасын ақ пигментінен қымбат болды, бірақ 19-шы ғасырдың барысында өндіріс әдістері жақсарған сайын бағасы төмендеді. Цинк ақтың қауіпсіздігі 18-шы ғасырдың соңында дәлелденгенімен, қорғасын ақ пигментін өндірушілер бұл айырмашылықты көзге көрсетпеді, және қорғасын 20-шы ғасырдың басына дейін ақ бояу нарығында басымдықты сақтап келді. [[Файл:Қытай ақ. jpg|thumb|Цинк ақ 19-шы ғасырда көбінесе «қытай ақ» деп сатылды, мысалы, осы 1885 жылғы жарнамада көрсетілгендей. Цинк оксидін пигмент ретінде сынауға басты себеп – қорғасын негізіндегі ақ пигменттердің уыттылығына байланысты алаңдаушылықтың күшеюі болды. Пигмент 1780-ші жылдарда француз және ағылшын тілдерінде талқыланғанымен, сол кезде оны сынап көрген суретшілердің саны аз болды.
Zinc white is an inorganic pigment composed of zinc oxide that has been used by painters since the late eighteenth century. The French Academy of Sciences approved of the invention in 1782, but artists from the French Royal Academy of Painting and Sculpture expressed skepticism. Initially, zinc white pigment was more costly to produce than lead white, but its price diminished as production methods improved over the course of the nineteenth century. While the superior safety of zinc white had been established by the end of the eighteenth century, manufacturers of lead white downplayed these differences, and lead continued to dominate the market for white paint until the early twentieth century. [[File:Chinese White. jpg|thumb|Zinc white was often marketed as "Chinese white" during the nineteenth century, as seen in this 1885 advertisement. A major impetus for trying zinc oxide as a pigment was growing concern over the toxicity of lead based white pigments. While the pigment was discussed in French and English sources throughout the 1780s, few artists reported having tried it at that time.
Ерекше оқиғалар
"Бас бармақ" Эдвард Мунктің "Шыңырлау" суреті, 1893 жыл. Зертханалық талдаулар суретте мырыш ақтың бар екенін анықтады. Мырыш ақ суретшілерге он сегізінші ғасырдың соңында қолжетімді болған, бірақ 1850 жылға дейін оның қолданылуының аз ғана мысалдары табылды, одан кейін оның қолданылуы тұрақты түрде артты. Прерафаэлиттер бірлестігінің мүшелері мырыш ақты қабылдап, оны жиі негізгі қабаттарында қолданды. Джон Сингер Сарджент өзінің жұмыстарында аздаған мөлшерде мырыш ақты қолданған, бірақ ол қорғасын ақты артық ұнатқан. Зертханалық талдауларға сәйкес, импрессионистер мырыш ақтан мүлдем бас тартқан. Егер импрессионистердің туындыларында мырыш ақ табылса, ол әдетте бояу өндірушінің басқа түске қосатын ағартушы зат болып табылады, суретшінің емес. Мырыш ақ Эдвард Мунктің көптеген туындыларында, соның ішінде "Шыңырлаудың" бірнеше нұсқаларында кездеседі.
thumb|Edvard Munch, The Scream, 1893. Laboratory analysis has revealed the presence of zinc white in the painting. While zinc white was available to painters by the end of the eighteenth century, relatively few examples of its use have been found before 1850, when its adoption steadily increased. Members of the Pre Raphaelite Brotherhood embraced zinc white, frequently using it in their ground layers. John Singer Sargent used small amounts of zinc white in his work, but he favored lead white. The Impressionists almost completely avoided zinc white, according to laboratory analysis of their paintings. When zinc white has been found in works by Impressionists, it generally constitutes a lightening agent that was added to another color by the paint manufacturer, not the artist. Zinc white has been found in numerous works by Edvard Munch, including several versions of The Scream.