Ларс Хансон – швед актері, сахнада және үнсіз кинода танымал. «Гёста Берлинг сагы» фильміндегі рөлімен әлемге белгілі болды. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ларс Мориц Хансон (26 шілде 1886 – 8 сәуір 1965) – швед кино және сахна актері, көбінесе осы атқа ие адамдар, және үнсіз кино дәуіріндегі кино рөлдерімен халықаралық деңгейде есте қалды.
Swedish film and stage actor
those of a similar name
Lars Mauritz Hanson (26 July 1886 – 8 April 1965) was a Swedish film and stage actor, internationally mostly remembered for his motion picture roles during the silent film era.
Өмірбаян
Гетеборгта туған Хансон Хельсинки мен Стокгольмде драматургияны оқығаннан кейін Швеция сахналарында мансабын бастады. Ол Шекспирдің «Отелло» және «Гамлет» сияқты классикалық пьесаларында ойнады. Хансон 1915 жылы Мориц Стиллер режиссерлік еткен «Долкен» фильмінде дебют жасады. Ол Корольдік драмалық оқу орнының студенті болды. Швецияда және континенталдық Еуропаның көп бөлігінде танымал актер болған Ларс Хансон 1923 жылы шыққан «Гёста Берлингтің саяхаты» (Gösta Berlings saga) фильміндегі бас рөл арқылы халықаралық деңгейде танымал болды. Американдық актриса Лилиан Гиштің шақыруымен Хансон 1926 жылы (Гарбомен бірге сол жылы) Голливудқа келіп, Виктор Сёстрём режиссерлік еткен «Алая хат» фильмінде Гишпен бірге түсті. 1922 жылы Ларс Хансон ықпалды режиссер Густав Моландердің бұрынғы әйелі, швед актрисасы Карин Моландерге үйленді. Хансонның өліміне дейін, 1965 жылға дейін олар некеде болды. Хансонның 1920 жылдары Голливудтағы актерлік мансабы қарқынды дамыды және ол Грета Гарбомен тағы екі фильмде түсті: MGM-нің 1927 жылғы кассалық хиті «Ет пен шайтан», онда Гарбоның жеке өміріндегі жақыны, сәтті киноактер Джон Гилберт де ойнады, және 1928 жылғы «Құдай әйелі». Сёстрём 1928 жылы «Жел» фильмінде Хансонды Лилиан Гишпен бірге түсірді. Алайда 1920 жылдардың соңында үнсіз фильмдер дәуірі аяқталып, Ларс Хансонның швед акценті американдық фильмдерде кедергі болуы мүмкін екенін сезіп, Еуропаға оралды. 1928 жылы Еуропаға оралғаннан кейін Хансон Гюстав Фрёлих пен Дита Парломен бірге «Отанына оралу» (Heimkehr) атты неміс фильмінде ойнады. Келесі жылы ол Эльстри студиясында түсірілген «Ақпарат беруші» фильмінің британдық нұсқасында ойнады, ал Джон Фордтың режиссерлік нұсқасында Виктор Маклаглен алты жылдан кейін ең жақсы актер үшін «Оскар» жүлдесін алған рөлді ойнады. Ларс Хансон 1950 жылдардың басына дейін швед фильмдерінде түсірілімдерге қатысты. Хансонның соңғы рөлі 1951 жылы түсірілген «Ақылдың жоғалуы» (Dårskapens hus) фильмінде болды. Швецияда Хансон кинодағы жұмысын сахнадағы керемет мансабымен үйлестіріп, «Арман туралы оқиға» (1935), «Адамдық соната» (1942) және Юджин О’Ниллдің «Түнге соққан ұзақ күн» (1956) пьесасының әлемдік премьерасында Джеймс Тайрон рөлінде есте қаларлық өнер көрсетті. 1956 жылы Хансон актриса Инга Тидбладпен бірге (Мэри Тайрон рөлін ойнаған) Юджин О’Нилл сыйлығын алған алғашқы екі актер болды. Бүгінде бұл Швециядағы ең беделді театрлық жүлде болып саналады және жыл сайын елдің ең көрнекті сахна актерлеріне табыс етіледі. Хансон сонымен қатар, Шекспирдің пьесаларындағы актер ретінде де табысқа жетті, әсіресе Ричард III және Гамлет рөлдерінде. Ларс Хансон 1965 жылы Стокгольмде 78 жасында аурудан кейін қайтыс болды.
Born in Göteborg, Sweden, Hanson began his career on the stages of Sweden after studying drama in Helsinki and Stockholm as a Shakespearean actor, appearing in such classics as Othello and Hamlet. Hanson made his film debut in the 1915 film Dolken, directed by Mauritz Stiller, and his popularity as a leading man in his homeland grew with ensuing roles. He was a student of the Royal Dramatic Training Academy. While already a well established popular actor in Sweden and much of continental Europe, Lars Hanson gained greater international recognition for his role as the title character in the 1923 Stiller film Gösta Berlings saga (English: The Story of Gösta Berling), which featured a young Mauritz Stiller protégée named Greta Garbo in one of her first major appearances on screen as well as film stage actress Gerda Lundequist. At the request of American actress Lillian Gish, Hanson arrived in Hollywood, California in 1926 (the same year as Garbo) to star opposite Gish in the film version of The Scarlet Letter directed by fellow countryman Victor Sjöström. In 1922, Lars Hanson married the ex wife of influential director Gustaf Molander, Swedish actress Karin Molander. The couple remained married until Hanson's death in 1965. Hanson's Hollywood career as an actor steadily grew momentum during the 1920s and he was paired with Greta Garbo in two more motion pictures; MGM's 1927 box office hit Flesh and the Devil, which also starred Garbo's offscreen lover, the successful film actor John Gilbert, and 1928's The Divine Woman, again directed by Victor Sjöström. Sjöström also directed Hanson in a performance opposite Lillian Gish in The Wind (1928). By the end of the 1920s however, the era of the silent film was waning, and seeing that his heavy Swedish accent might be a liability in American films, Lars Hanson returned to Europe. Upon arriving back in Europe in 1928, Hanson starred in the aptly titled German film Heimkehr (English: Homecoming) opposite Gustav Fröhlich and Dita Parlo. The following year, he starred in a British version of The Informer filmed at Elstree Studios, playing the same role for which Victor McLaglen won an Academy Award for Best Actor in the John Ford directed version six years later. Lars Hanson continued to appear in Swedish films until the early 1950s before retiring. Hanson's last performance was in the 1951 film Dårskapens hus (The Nuthouse). In Sweden, Hanson balanced his film work with an outstanding stage career, making memorable appearances in A Dream Play (1935), The Ghost Sonata (1942), and as James Tyrone in the world premiere of Eugene O'Neill's Long Day's Journey into Night (1956). In 1956, Hanson, along with actress Inga Tidblad (who played Mary Tyrone) also became the first two actors to receive The Eugene O'Neill Award; today known as Sweden's most prestigious theatre award and presented annually to the country's most outstanding stage actors. Hanson was also a successful Shakespearean actor, especially for his performances as Richard III and Hamlet. Lars Hanson died in Stockholm, Sweden in 1965 after a short illness at the age of 78.