Америкалық тігінші және киім үлгілерінің өнертабысы
Ebenezer Butterick
Эбенизер Баттерик – американ тігінші, өлшеулі тігін үлгілерін ойлап тапқан. Үлгілер үй тігінін революциялады, уақытты үнемдеді. Тігін өнеркәсібіне зор үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тігінші Эбенезер Баттерик (1826 жылдың 29 мамырында дүниеге келген – 1903 жылдың 31 наурызында қайтыс болған) – американдық тігінші, өнертапқыш, өндіруші және сән индустриясының басшысы, Массачусетс штатының Стерлинг қаласында туған.
American tailor
Ebenezer Butterick (29 May 1826 – 31 March 1903) was an American tailor, inventor, manufacturer, and fashion business executive, born in Sterling, Massachusetts.
Өмір және жұмыс
Ол әйелі Элен Аугуста Поллард Баттерикпен бірге бірнеше стандартты өлшемдерде ұсынылатын, сонымен қатар сыныпталған тігін үлгілері деп аталатын, 1863 жылы жұп сата бастаған қағаз киім үлгілерінің ойлап табушысы ретінде танылады. Бұл өнім үй тігуін жаңаша өзгертті. Сыныпталған тігін үлгілерінің бастамасы, айтуынша, Беттерик ханымның тек бір өлшемде ұсынылатын қазіргі заманғы тігін үлгілерімен (көбінесе әр үлгі үшін әртүрлі өлшем) ашуынан туындады. Егер киюші үлгінің өлшеміне сәйкес келмесе, тігуді бастамас бұрын, бөлшектерді қолмен өлшемін өзгерту қажет болды (қағазбен немесе тікелей матаға шамыраған қаламмен). Әрбір дизайнды стандартты өлшемдегі үлгілердің сыныпталған сериясында ұсыну осындай ауқымды алдын ала жұмыстың қажеттілігін жояды. Беттерик мырза әр түрлі адамдарға сәйкес келетін үлгілерді жасаумен және "бағалы" үлгілерді арнайы өлшемге сәйкестендірумен таныс еді. Ол үлгілер бойынша жұмыс істей бастады, ақырында сол кездегі бірнеше үлгі фирмалары үлгілерді өздері үшін қолданған жұқа қағазды таңдады, оның бірнеше ондаған қабатты бір уақытта кесуге жеткілікті жұқа екендігі (массалық өндірісті жеңілдету) және оңай бүктеліп, ел бойынша жеткізілуі мүмкін. Беттериктердің үй тігушілеріне арналған сыныпталған үлгілері өте танымал болды, өйткені олар заманауи мода мен стильдерді тез кеңейіп жатқан төменгі орта тапқа қолжетімді етті; әрбір маусымда соңғы стильде арнайы жасалған киім сатып алуға мүмкіндігі жоқ, бірақ әлі де сәнді киінгісі келетін адамдар. Үлгілердің бағасы күрделілігіне байланысты әрқайсысы 25 пен 75 центке дейін болды, бұл оларды жұмысшы таптар үшін қымбат ықыласқа айналдырды (ол 1870 жылы күн сайын 1-2 доллар табады) және шын мәнінде кедейлер қол жеткізе алмады. Бетриктер отбасы 1863 жылы Стерлингте (Массачусетс штаты) орналасқан үйінен үлгілерін сата бастады. Алғашында тек ер балалар мен ерлер киім үлгілерін шығаратын Бэттериктер 1866 жылы киім мен әйелдердің киімдеріне дейін кеңейтілді. Ақырында әйелдер үлгілері киім, пальто және блузка үшін 13 өлшемде, ал юбкалар үшін 5 өлшемде ұсынылатын болды. 1867 жылы Баттерик өзінің үлгілерін насихаттау үшін журнал шығара бастады, ол Бродвей модасының әйелдер тоқсандығы болды, оған 1868 жылы Metropolitan ай сайынғы басылымы ілескен. Екі журнал да мода жаңалықтары мен кеңестер, сондай-ақ Баттериктің дизайндары үшін пошта арқылы тапсырыс беру қызметтерін ұсынды. 1873 жылы E. Butterick & Co. The Delineator журналын шығара бастады, ол ғасырдың басында АҚШ-тағы әйелдер модасы бойынша ең танымал журналға айналды. Бетрик ханым 1871 жылы қайтыс болды. 1876 жылы E. Butterick & Co. компаниясының бүкіл АҚШ пен Канадада 100 филиалдары мен 1000 агенттіктері болды және халықаралық деңгейде, әсіресе Еуропада, тұрақты түрде танымал болды. 1881 жылы компания Butterick Publishing Company болып қайта ұйымдастырылды, ал Эбенезер оның хатшысы болды, 1894 жылға дейін осы қызметте болды. 1903 жылы Бэттиктің ғимараты Манхэттеннің орталығында Спринг-стрит пен Макдугал-стритте жобаланып, салынған. Сол жылы Бруклинде (Нью-Йорк) Ебенизер Баттерик 76 жасында қайтыс болды. 1907 жылы 30 маусымда "Нью-Йорк таймс" газетінде Беттерик ғимаратының батыс жағындағы электр белгісі туралы мақала жарияланды: "Беттерик компаниясы бұл белгі әлемдегі ең үлкені екендігін жариялауға және ол туралы қызықты деректерді беруге мәжбүр болды. Бастапқы B биіктігі 21 метр, бұл қарапайым бес қабатты ғимараттың биіктігі. Кіші әріптердің биіктігі 15 метр, ені 2 метр. Жарық үшін шамамен 1400 электр шамдары қолданылады. Бұл бір адамның барлық уақытын белгіге қарап, күйіп қалған шамдарды ауыстыруға жұмсайды".
He is regarded as the inventor, together with his wife Ellen Augusta Pollard Butterick, of tissue paper dress patterns offered in multiple standard sizes, also known as graded sewing patterns, which the couple began selling in 1863. The product revolutionized home sewing. The premise of graded sewing patterns reportedly came from Mrs. Butterick's frustration with contemporary sewing patterns offered in only one size (frequently a different size for each pattern). Unless the intended wearer happened to match the size of the pattern, this necessitated manual resizing of the pieces (using paper, or directly on the fabric with wax chalk) before sewing could commence a laborious and frustrating process. Offering each design in a graded series of standard sized patterns would eliminate the need for such extensive pre work. As a bespoke tailor, Mr Butterick was familiar with drafting custom patterns to fit different individuals, as well as the process of grading a "stock" pattern to a custom size. He began work on the templates, ultimately settling for the same thin tissue paper used by several pattern firms of the era for the patterns themselves, which had the advantages that it was thin enough to cut several dozen layers simultaneously (facilitating mass production) and could be easily folded and shipped across the country. The Buttericks' graded patterns for home sewers became massively popular, as they made modern fashions and styles accessible to the rapidly expanding lower middle class; people that could not afford to purchase custom made clothing in the latest style each season, but still wished to be fashionably dressed. The patterns were priced at 25 to 75 cents each, depending on complexity, making them an expensive indulgence for the working classes (who typically earned $1–2 per day in 1870 ) and out of reach for the truly poor. The Butterick family began selling their patterns from their Sterling, Massachusetts, home in 1863, and the business expanded so quickly that, in one year, they had a factory at 192 Broadway Street in New York City. At first producing only boy's and men's clothing patterns, the Buttericks expanded to dresses and women's clothes in 1866. Eventually, women's patterns would be offered in 13 sizes for dresses, coats and blouses, and five sizes for skirts. In 1867 Butterick began publishing a magazine to promote their patterns, the Ladies Quarterly of Broadway Fashions, which was followed, in 1868, with the monthly Metropolitan. Both magazines offered fashion news and advice, as well as mail order services for Butterick's designs. In 1873, E. Butterick & Co. began publishing The Delineator, which, by the turn of the century, became the premiere women's fashion magazine in the US. Mrs. Butterick died in 1871. By 1876, E. Butterick & Co. had 100 branch offices and 1,000 agencies throughout the United States and Canada, and was becoming steadily more popular internationally, especially in Europe. In 1881, the company reorganized as Butterick Publishing Company, and Ebenezer became its secretary, serving in this role until 1894. In 1903, the Butterick building was designed and constructed on Spring Street and MacDougal Street in downtown Manhattan. The same year, Ebenezer Butterick died in Brooklyn, New York, aged 76. On June 30, 1907, The New York Times published a story concerning the electric sign on the western side of the Butterick Building: "[T]he Butterick Company has been moved to announce that the sign really is the largest in the world and to give some interesting facts about it. The initial B is 68 feet (21 m) high, about the height of an ordinary five story building. The smaller letters are 50 feet (15 m) high and 5 feet (2 m) wide. About 1,400 electric lights are used for the illumination. It practically requires all the time of the one man to watch the sign and replace burned out lights."
Процестер мен патенттер
Беттериктер ақырында таңдаған технология бойынша, түзетілген, дәрежеленген негізгі үлгілерден жұқа картон үлгілер жасалды. Бұлар мата қағазының үстіне қойылып, өткір пышақпен кесілді. Әр үлгінің барлық бөліктері кесілгеннен кейін, мата қағазы сұрыпталып, бүктеліп, киімнің суреті және қысқаша нұсқаулармен белгіленді. Butterick 1940 жылдардың соңына дейін осы типтегі алдын ала кесілген үлгілерді ұсынды, содан кейін кесілмеген, басылған үлгілерді шығара бастады (қазіргі таңда сатылып жатқандай). Үлгілер 1980 жылға дейін бір өлшемде бір бумада ұсынылды, содан кейін сатылымның баяулауы салдарынан бір бумада бірнеше өлшемдері бар "көп өлшемді" үлгілер тиімдірек болды. Бастапқыда бөліктерге белгі қойылмады және үлгіні қалай орналастыру керектігі көрсетілмеді, сондықтан жағаның, жеңнің және т.б. қайсы екенін тігуші өзі шешуі керек болды. 1890 жылдардың соңында компания әр бөлікті анықтау әдісін ойлап тапты (кішкентай тесіктермен жасалған әріптер арқылы), ол 1899 жылы патенттелді. 1905 жылға қарай үлгілердің қаптамасы жабысқақ таңбаның орнына конвертке ауыстырылды, бұл сипаттама мен тігу нұсқауларына, соның ішінде алғашқы орналасу схемаларына көбірек орын берді. 1910 жылдардың аясында үй шаруашылықтары конверт бетіне сыймайтын толыққанды нұсқаулар қалайтынын анықтады, сондықтан жеке нұсқаулық парақ қосылды ("Deltor", Butterick-тің танымал журналы DELineaTOR-дың қысқартылған түрі), ол 1919 жылы патенттелді.
The process that the Buttericks eventually settled on called for the corrected, graded master patterns to be made into thin cardboard templates. These were placed on a stack of tissue paper and cut around with a sharp knife; after all the pieces of each pattern were cut out, the tissue paper pieces were sorted, folded together and labeled with an image of the garment and brief instructions. Butterick offered precut patterns of this type until the late 1940s, when they began to produce uncut, printed patterns (as sold today). The patterns were offered one size to a package until the 1980s, when slower sales made "multisized" patterns (which had several different sizes in the same package) more cost effective. At first, the pieces were not marked and no pattern layout was provided, leaving it up to the sewer to decide which piece was the collar, which the sleeve, etc. In the late 1890s, the company invented a method of identifying each piece (by means of a letter marked on it in a pattern of small holes), which was patented in 1899. Around 1905, the packaging of the patterns was changed to an envelope rather than a pasted label, which gave more room for description and sewing instructions, including the first layout charts. As the 1910s wore on it became clear that home sewers wanted more detailed instructions than the envelope surface could accommodate, so a separate instruction sheet was included (named the "Deltor", a contraction of DELineaTOR, after Butterick's popular magazine), which was patented in 1919.