Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калифорния алтын асығының бір қыры
Aspect of the California Gold Rush
"Өлім аңғарының 49-шы жылғылары" – АҚШ-тың шығысынан келген, 1840 жылдардың соңында Калифорния алтын асығы кезінде Калифорнияның Орталық аңғары мен Сьерра-Невададағы Саттер форты аймағында алтын табу үшін ұзақ және қиын сапар жасаған пионерлер тобы. Олардың Ютадан басталатын жолы Невададағы Ұлы Бассейн шөлінен, Оңтүстік Калифорниядағы Өлім аңғары мен Мохаве шөлінен өтіп, алтын іздеу аймақтарына жетуге бағытталған.
The Death Valley '49ers were a group of pioneers from the Eastern United States that endured a long and difficult journey during the late 1840s California Gold Rush to prospect in the Sutter's Fort area of the Central Valley and Sierra Nevada in California. Their route from Utah went through the Great Basin Desert in Nevada, and Death Valley and the Mojave Desert in Southern California, in attempting to reach the Gold Country.
Алтынға деген құштарлық
1848 жылғы 24 қаңтарда Джеймс У. Маршалл және оның серіктері Калифорния штатының Колом қаласындағы Саттердің диірменінде алтын тапты. Бұл жаңалық АҚШ және шетелдерден ондаған мың адамды қызықтыратын болады. Адамдар мүліктерін жинап, жаңа және жақсы өмір сүру үмітімен жаңа жерлерге сапар бастады. Осы пионерлердің алғашқы үлкен толқыны 1849 жылы басталғандықтан, олар көбінесе «49-шылар» деп аталды. Дегенмен, Доннер тобының пионерлері 1846-1847 жылдары Калифорнияға құрлықпен жасаған сапарын дұрыс жоспарламағандықтан, ауыр сабақ алды. Олар кеш бастап, топты баяулатқан жаңа бағыт – Хастингс жолына түсті және 1846 жылдың күзінде Сьерра-Невадаға жетті. Сол жерде оларды қарбаурап, тау ішінде қалып қойды, нәтижесінде қасіретті оқиға орын алды. Доннер тобының оқиғалары әлі де көптеген адамның есінде болғанда, 1849 жылдың күзінде бірнеше керуен Солт-Лейк-Ситиге келді және ұйымдастырылды. Маусым Сьерра-Невадаға жетіп, оны кесіп өту үшін тым кеш болғандықтан, топ қыс бойы Солт-Лейк-Ситиде күтуге мәжбүр болды. Олар Сиерраның оңтүстік жағынан айналып өтетін және қыста жүруге қауіпсіз болатын ежелгі испан жолы туралы естіді. Керуендер бұл жолдан өте ала ма, әлі белгісіз болған, бірақ біреулері жақында осы жолға бет алғандықтан, топ 1847 жылы бұл жолмен сапарлаған Джефферсон Хант есімді жетекшіні таба алды. Олар «Өлім аңғары» деп аталған жердегі адамзаттың қайғылы тарихының бір бөлігіне айналады. Сонымен қатар, Хант топқа бірнеше күн күтіп отыруды ұсынды, себебі оңтүстік жолмен шөл арқылы өтетін кезде ауа райы суынып, қашықтықты қысқартуға көмектеседі деген болжам бар еді. Бірақ Хант оның орнына керуенді Бобер өзені бойымен батысқа қарай, қазіргі Минерсвиллге (Юта штаты) бастап әкелді, онда олар екі түн демалып, сусыз ұзақ сапарға дайындалды. Содан кейін олар 21 қазан күні оңтүстікке бет алып, құрғақ лагерь құрды.
On January 24, 1848, James W. Marshall and his crew found gold at Sutter's Mill in Coloma, California. This discovery would lure tens of thousands of people from the United States and foreign nations. People packed their belongings and began to travel by covered wagon to what they hoped would be new and better life. Since the first great influx of these pioneers began in 1849, they are generally referred to as 49ers. However, the Donner Party pioneers had provided a sobering lesson after mis scheduling the overland trip to California in 1846–47. Those pioneers had started late and elected to follow the Hastings Cutoff, a new route which slowed the group, and they reached the Sierra Nevada late in fall 1846. There, a storm trapped them in the mountains, resulting in the infamous disaster. The stories of the Donner Party were still fresh on everyone's mind when a group of wagons arrived at Salt Lake City and organized in early fall 1849. This was too late in the season to reach and cross the Sierra Nevada without risk of being similarly trapped, so it appeared the group would have to wait out the winter in Salt Lake City. They heard about the Old Spanish Trail, a route that went around the south end of the Sierra and was safe to travel in the winter. It was not certain if wagons could negotiate the route, but some had recently headed for the trail to try, so the group found a guide by name of Jefferson Hunt who had previously traveled the route in 1847 These individuals would become part of a story of human suffering in a place which they named Death Valley. In addition, Hunt instructed the group to wait a few more days before departing, as cooler weather would prevail during the southern route's path through the desert. presumably reducing the distance. Instead, Hunt led the party west down the Beaver River, to present day Minersville, Utah, where they camped for two nights to rest and prepare for a long stretch with no water. They then turned south and traveled on October 21 and made a dry camp.
Тараптар бөлініп кетті
Топтың Хантқа деген шыдамдылығы мен сенімділігі Бобер өзеніндегі қателік салдарынан төмендеді, ол Эскаланте шөлі арқылы батысқа қарай Уолкер асуына жол көрсетті. Тағы бір мәлімет бойынша, карта 1845 жылы Джон К. Фремонттың әскери жорығы кезінде салған картаның көшірмесі екені айтылды. Смит пен жүкті арбалар тобы каньонды жаяу және жануарлардың көмегімен кесіп өте алды, бірақ арбалар мұндай мүмкіндікке ие болмады. Басқа бөлімдер де өздеріне ұқсас есімдер таңдады, олардың ішінде Сан-Хоакин (сонымен қатар Sand Walking деп те аталады), Көбелектерді ұратындар, Бакскиндер (Сефас Армз басшылығымен), Хоукиздер және Вулвериндер болды. Өгіздер жеткіліксіз тамақ пен судан әлсіреп қалды, ал пионерлер қараша айының соңында, қазіргі Хико қаласының жанындағы "Моунт Мизери" тауының батысында құнды заттарын тастай бастады.
The group's patience and confidence in Hunt was diminished by the gaffe at the Beaver River, which showed a route west across the Escalante Desert to Walker Pass. Yet another alternate account stated the map was a copy of one made by John C. Fremont during his military campaign in 1845. Smith and the pack train had been able to traverse the canyon on foot and hoof, but the wagons could not. The other divisions had chosen similarly colorful names for themselves, including San Joaquin (aka Sand Walking), Bug Smashers, Buckskins (led by Cephas Arms), Hawkeyes, and Wolverines. The oxen grew weak from lack of nourishment and water, and the pioneers began discarding treasured items in late November, approximately west of "Mount Misery" near present day Hiko.
Жанып кеткен вагондар (Jayhawkers)
Фурнас-Крикке жеткенде топтар тағы да бөлінді. Jayhawkers солтүстік-батысқа қарай қиын өткелге ("Таун үстіртіне") баруға шешім қабылдады. Jayhawkers 1850 жылдың 4 ақпанында Сан-Францискодағы Ранчоға келді; аман қалғандар кейін жыл сайын 1872 жылдан 1918 жылға дейін сол күні кездесіп, тойлады.
At Furnace Creek, the groups split again. The Jayhawkers decided to head northwest toward a rough pass ("Towne Pass") The Jayhawkers arrived at Rancho San Francisco on February 4, 1850; the survivors later held reunions and celebrated annually on that day from 1872 to 1918.
Ұзақ лагерь (Беннет-аркане)
Осы уақытта Беннетт Аркайн тобы Панаминттерден оңтүстікке қарай Уорм-Спрингс каньоны арқылы өтуге тырысты, онда Манли көл көргенін хабарлаған болатын. Топ әр қарашада жыл сайын "осы пионерлік рухты және Өлім аңғары деп аталатын осы ерекше жерді құрметтеу үшін" лагерь құрады.
Meanwhile, the Bennett Arcane group attempted to cross the Panamints to the south at Warm Springs Canyon, where Manly had reported seeing a lake, Each November, the group holds their annual Encampment "to celebrate this pioneer spirit and this special place called Death Valley."