Полковник Пол Донал Харкинс: Американ армиясының тарихындағы тұлға
Paul D. Harkins
Полковник Пол Донал Харкинс – американдық әскери сардар, екінші дүниежүзілік соғыс және Вьетнамдағы әскери операцияларға қатысқан. Биографиясы мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пол Донал Харкинс (15 мамыр 1904 – 21 тамыз 1984) – АҚШ армиясындағы карьералық офицер және генерал шеніне жеткен. Ол ең бастысы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Джордж С. Паттонның басқаруындағы операциялар жөніндегі штаб бастығының орынбасары және Вьетнамдағы әскери көмек басқармасының (MACV) алғашқы командирі болғандығымен танымал, ол 1962 жылдан 1964 жылға дейін осы лауазымды атқарды.
United States Army general
Paul Donal Harkins (May 15, 1904 – August 21, 1984) was a career officer in the United States Army and attained the rank of general. He is most notable for having served during World War II as deputy chief of staff for operations in George S. Patton Jr.'s commands, and as the first Military Assistance Command, Vietnam (MACV) commander, a post he held from 1962 to 1964.
Ерте өмір
Харкинс 1904 жылғы 15 мамырда Массачусетс штатының Бостон қаласында, газет редакторы Эдвард Фрэнсис Харкинс пен Мэй Э. Келлинің бес баласының екіншісі болып дүниеге келді. Ол ерте жасынан әскери мансапты көздеді және 1922 жылы Массачусетс Ұлттық гвардиясының 110-шы атты әскер полкіне қабылданып, сержант шеніне дейін көтерілді, сонымен қатар атпен жүру және поло сияқты дағдыларды меңгерді. Ұлттық гвардияда қызмет еткен кезінде ол АҚШ Әскери академиясына қабылдану үшін конкурсқа қатысып, қабылданып, 1925 жылы курсант болды. Вест-Пойнтте Харкинс поло ойнауды жалғастырып, команда капитаны болды. 1929 жылы академияны бітіріп, атты әскерге жіберілді.
Harkins was born in Boston, Massachusetts on May 15, 1904, the second of five children of newspaper editor Edward Francis Harkins and May E. Kelly. He decided early on a military career, and enlisted in the Massachusetts National Guard's 110th Cavalry Regiment in 1922, rising to the rank of sergeant and learning skills including horseback riding and polo. While in the National Guard, he took a competitive exam for an appointment to the United States Military Academy and received an appointment, becoming a cadet in 1925. While at West Point, Harkins continued to play polo, becoming captain of the team. He graduated in 1929 and was assigned to the cavalry branch.
Бастапқы тапсырмалар
Бастапқыда Форт-Блистегі 7-ші кавалериялық полкке тағайындалған Харкинс атқа міну шеберлігін жетілдіріп, поло ойнауды жалғастырды. 1933 жылы Форт-Райлидегі кавалерия мектебінің ат спорты курсын аяқтағаннан кейін, ол бірнеше жыл бойы онда нұсқаушы болып қызмет етті. 1939 жылдан бастап Форт-Майердегі 3-ші кавалериялық полктің F отрядына қолбасшылық етті, полк командирі Джордж С. Паттонның басшылығымен қызмет етті. 1941 жылы АҚШ Армиясының Командалық және штаб колледжін бітірді.
Assigned initially to the 7th Cavalry Regiment at Fort Bliss, Harkins continued to hone his horsemanship and play polo. In 1933, he completed the Cavalry School's equitation course at Fort Riley, after which he remained there for several years as an instructor. Beginning in 1939, he commanded F Troop, 3rd Cavalry Regiment at Fort Myer, serving under regimental commander George S. Patton, Jr. In 1941, he graduated from the United States Army Command and General Staff College.
Екінші дүниежүзілік соғыс
АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа кіруіне дейін Харкинс ірі жаттығуларға, оның ішінде Луизиана және Пайн Камп маневрлеріне қатысты. Одан кейін ол Форт-Блисте 1-ші кавалериялық бригадада қызмет етті. 1942 жылдың қаңтарында Харкинс Форт-Беннингтегі 2-ші бронетанктік дивизияға тағайындалды, онда дивизия командирі болған Паттонның қол астында қайтадан қызмет етті. 1942 жылдың тамызында Харкинс Паттонның Солтүстік Африкаға шабуылға дайындалып жатқан Батыс топтамасының штаб бастығының орынбасары болды. 8 қарашада Федала жағажайына шабуылға қатысты. Харкинс Паттонмен бірге 7-ші армияның командирі болды. Штаб бастығының орынбасары ретінде Харкинс Сицилияға одақтастардың шабуылын жоспарлауда маңызды рөл атқарды және 1943 жылдың шілдесінде Гелаға алғашқы қону мен шайқасқа қатысты. Содан кейін Харкинс 3-ші армияның штаб бастығының орынбасары болып тағайындалды, Паттон мен штаб бастығы генерал Хобарт Р. Гейдің басшылығымен қызмет етті. Осы қызметте Харкинс Франциядағы шайқас кезінде 3-ші армияны үнемі қозғалыста ұстауға Паттонның ниетін орындауға деген қатыгездігі үшін "Рамрод" деген лақап атын алды. Бір офицердің: «Осы қорқынышты жағдайда біздің сарбаздарымыз майдан даласында қалайша көңілді болып қала алады?» – деген сұрағына Харкинс: «Ескі ағамыз біледі, олар жеңіске жетіп, алға жылжуда, олар бақытты болады және олардың рухы жоғары болады» – деп жауап берді. Харкинс Паттонмен бірге генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр шақырған командалық-штабтық мәжілісте болды, онда Германияның Ардендердегі шабуылына одақтастардың жауабын талқылады, бұл шайқас «Бұлж» деп аталды. Онда Паттон 3-ші армия өз әскерлерін қазіргі шығыс бағытындағы шабуылдан тоқтатып, үш күн ішінде 100 миль (161 км) солтүстікке жылдам қарсы шабуылға дайын болатынын уәделеді. Бұл маневр қатысушыларға мүмкін емес сияқты көрінді, бірақ Паттон рұқсат алғаннан кейін сәтті орындалды. Харкинс соғыстан кейін Германияда қалды және Баварияны оккупациялауға қатысты, Паттон бұл бөлімнің командирі болып тағайындалғанда 15-ші армияға ауысты. Харкинс 1945 жылдың желтоқсанында Паттонның қайтысынан кейін миссис Паттонды АҚШ-қа қайтарды.
During the period immediately prior to U. S. entry into World War II, Harkins participated in large scale exercises, including the Louisiana and Pine Camp maneuvers. He then served with the 1st Cavalry Brigade at Fort Bliss. In January 1942, Harkins was assigned to the 2nd Armored Division at Fort Benning, serving again under Patton, who was the division commander. In August 1942, Harkins became deputy chief of staff of Patton's Western Task Force, which was preparing for the invasion of North Africa. He took part in the assault landing at Fedhala Beach on November 8. Harkins followed Patton when Patton became commander of the Seventh Army. As deputy chief of staff, Harkins played a major role in planning the Allied invasion of Sicily and in July 1943 he took part in the initial landings and combat at Gela. Harkins was then named deputy chief of staff for Third Army, serving under Patton and chief of staff General Hobart R. Gay. While in that capacity, Harkins earned the nickname "Ramrod" for his determination to fulfill Patton's desire to always keep Third Army moving during combat in France. When asked by a fellow officer who asked him "how the devil our G. I. s can remain so cheerful at the front under these frightful conditions?" Harkins is said to have replied, "Well the Old Man knows that as long as they are winning and moving forward they will remain happy and their morale will be high". Harkins was present with Patton at the famous command and staff meeting called by General Dwight D. Eisenhower to discuss the Allied response to the German attack in the Ardennes which became known as the Battle of the Bulge, in which Patton promised that Third Army could be ready to disengage his troops from their current eastward attack and move north approximately 100 mile (161 km) to counter attack in three days. This maneuver seemed impossible to those who were present, but was successfully executed once Patton received the go ahead. Harkins remained in Germany after the war and took part in the occupation of Bavaria, transferring to Fifteenth Army when Patton was assigned as commander of that unit. Harkins escorted Mrs. Patton back to the United States following Patton's death in December 1945.
Вест-Пойнттегі алаяқтық
1946 жылдан 1951 жылға дейін Харкинс Вест-Пойнт кадеттерінің комендант орынбасары, кейін комендант болып қызмет етті. 1951 жылдың 2 сәуірінде бірінші курс курсанты оған бір сыныптасының футбол командасының көптеген мүшелері академиялық алдауға қатысқандығын айтты. Харкинс елдегі рейтингі жоғары футбол командасының өзінің USMA-ға деген көзқарасына сай еместігін білдірген. Даулы шешім ретінде ол курсанттардан алдау туралы ақпарат жинауды сұрады. Ресми тергеу жүргізіліп, 90 курсант академиядан қуылды. Кейбіреулері алдауға қатыспаған, бірақ оны білген және хабарламаған, бұл Кадеттердің Ар-Намысы Кодексін бұзу деп есептелді ("Кадет өтірік айтпайды, алдамайды, ұрламаиды және мұндай іс жасайтындарға төзімділік танытпайды"). Сол кездегі Армия командасының бас жаттықтырушысы Эрл "Қызыл" Блейк Харкинсті "бірде-бір сұр түс жоқ қара және ақ адам" деп сипаттап, оны жақпарушылықпен айыптады. Блейктің ұлы алдау туралы білген, бірақ ешқандай шара қолданбаған курсанттардың бірі болды.
From 1946 to 1951, Harkins served as deputy Commandant of Cadets at West Point and then as commandant. On April 2, 1951, he was informed by a first class cadet that a classmate had told him that a group of cadets, mainly among the football team, were involved in an academic cheating ring. Harkins had made it plain that he felt that the nationally ranked football team was not in line with his vision of the USMA. In a controversial decision, he asked cadets to gather information about the cheating. A formal inquiry was held and ninety cadets were dismissed from the academy. Some had not participated in the cheating, but knew of it and had not reported it, which was considered a breach of the Cadet Honor Code ("A cadet will not lie, cheat, steal, or tolerate those who do"). The head coach for Army at that time, Earl "Red" Blaik, felt that Harkins was "a black and white man with no shades of gray" and accused him of bias. Blaik's son was one of the cadets who knew of the cheating, but had not acted.
Зейнеткерлік
Харкинс Вьетнамнан оралғаннан кейін зейнеткерлікке шықты және Америка Қауіпсіздік Кеңесі Қорының кеңесшісі болды. Ол әйелімен бірге Даллас, Техас қаласында тұрды, онда сурет өнерін зерттеп, шебер суретші болды. Харкинс генерал Джордж С. Паттон және Үшінші армия туралы кітап жазды, 1969 жылы жарық көрген «Үшінші армия Еуропаны қалай жарып өтті: Паттонның тамаша армиясының тарихы». Харкинс 1970 жылғы «Паттон» фильмінің техникалық консультанты болды, ал ол қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң телефильмде «Паттонның соңғы күндері» фильмінде Ли Паттерсон актер рөлін ойнады.
Harkins retired after returning from Vietnam, and was an advisor for the American Security Council Foundation. He and his wife later resided in Dallas, Texas, where he studied art and became an accomplished painter. Harkins wrote a book on General George S. Patton Jr. and the Third Army, 1969's When the Third Cracked Europe: The Story of Patton's Incredible Army. Harkins was also a technical consultant for the 1970 film Patton, and was portrayed by actor Lee Patterson in the made for TV sequel The Last Days of Patton, broadcast the year after his death.
Өлім және жерлеу
Харкинс 1984 жылғы 21 тамызда Далласта қайтыс болды.
Harkins died in Dallas on August 21, 1984.
Отбасы
1933 жылы Харкинс Элизабет Мэй Коннерге үйленді. Олар Вирджиния есімді қызды өрбіткен. Вирджиния Харкинс Вест-Пойнтті бітірген, генерал-майор Лесли Д. Картердің ұлы Лесли Д. Картер кішіге үйленді.
In 1933, Harkins married Elizabeth Mae Conner. They were the parents of a daughter, Virginia. Virginia Harkins married West Point graduate Leslie D. Carter Jr., the son of Major General Leslie D. Carter.