Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Анн шіркеуі Англия шіркеуінің Лондонның Сохо ауданындағы филиалы болып табылады. Ол 1686 жылғы 21 наурызда епископ Генри Комптон тарапынан Вестминстер еркіндігіндегі Сент-Аннның жаңа азаматтық және діни қауымдық шіркеуінің қауымдық шіркеуі ретінде қасиеттендірілді, ол Сент-Мартин-ин-зе-Филдс қауымының бір бөлігінен құрылған. Шіркеу Лондон епархиясындағы Вестминстер (Сент-Маргарет) деканатының басқаруында. Оның батыс жағындағы, мұнарасымен қоса шіркеу ауласының бөлігі қазір Санкт-Анн бақтарының қоғамдық саябағы болып табылады, оған Шэфтсбери даңғылынан Вардюр көшесі арқылы кіруге болады. Шіркеуге Дин көшесінің соңындағы қақпа арқылы кіруге болады. Қауымда Сент-Томас және Сент-Питерге арналған екі жаңа шіркеу ашылғаннан кейін, 1945 жылы Сент-Анн шіркеуінде қайта біріктірілді.
St Anne's Church serves in the Church of England the Soho section of London. It was consecrated on 21 March 1686 by Bishop Henry Compton as the parish church of the new civil and ecclesiastical parish of St Anne Within the Liberty of Westminster, created from part of the parish of St Martin in the Fields. The church is under the Deanery of Westminster (St Margaret) in the Diocese of London. Parts of its churchyard around its west including tower are now the public park of St Anne's Gardens, accessed from the Shaftesbury Avenue end of Wardour Street. The church is accessed via a gate at that end of Dean Street. The parish, having spawned two new churches dedicated to Saints Thomas and Peter, reconsolidated on St Anne's in 1945.
16771799 жыл
Қауым Сент-Аннаға арналған, себебі Комптон ханшайым Анна королева болғанға дейін оның тәрбиешісі болған. Құрылыс 1677 жылы Сохо Филдс даласының сол кездегі ауылдық аймағында Уильям Талман және/немесе Кристофер Рен сәулетшілер ретінде басталып кетті. Шіркеу 24 метр (80 фут) ұзындығы және 20 метр (64 фут) ені бар базиликалық шіркеу ретінде жобаланды, батыс жағында 21 метр (70 фут) биіктіктегі мұнарасы болды. 1699 жылы ұлдарға арналған ақысыз приход мектебі ашылды, ал 1704 жылы қыздар да қабылдана бастады. 1699 жылы шіркеу Сент-Джеймс сарайындағы жесір патшайымның капелласынан орган алды. 1700 жылдан бастап Уильям Крофт ( «О, Құдай, біздің өткен ғасырлардағы көмегіміз» әнінің «Сент-Анна» авторы) шіркеудің алғашқы органшысы болды. Бұл орган (авторы Бернард Смит) 1798 жылы алынып, Санкт-Майкл Патерностер Рояль шіркеуіне орнатылды. Шіркеудің мұнарасы 1718 жылы жергілікті ағаш шебері Джон Мирд салған ағаш қондырғысымен толықтырылды. Эдмунд Андрос 1714 жылы шіркеудің қорымына, ал актриса Хестер Давенпорт 1717 жылы жерленді. 1724/5 жылы Оксфордтың 3-ші графы және граф Мортимер Эдвард Харлидің үйлену тойы осы шіркеуде өтті. 1743 жылы принц Уильям Генри (Джордж III-нің кіші інісі) осы жерде крещениеден өтті. Актриса және биші Арабелла Менаж 1782 жылы осы жерде крещение алды.
The parish was dedicated to Saint Anne because Compton had been tutor to Princess Anne before she became Queen. Construction commenced in 1677 on a plot in what was then the countryside of Soho Fields, with William Talman and/or Christopher Wren as architect(s). The church was designed as an 80 feet (24 m) long and 64 feet (20 m) wide basilican church, with a 70 feet (21 m) high west end tower. In 1699 a tuition free parish school was founded for boys and in 1704 it started to admit girls. The church received an organ in 1699 from the Dowager Queen's Chapel in St James's Palace and from 1700 the church's first organist was William Croft (composer of the "St Anne" tune to O God, Our Help in Ages Past). That organ (which was by Father Bernard Smith) was removed in 1798 and installed in St Michael Paternoster Royal. The church's tower was only completed in 1718, with the addition of a timber spire by local carpenter John Meard. Edmund Andros was buried in the church's churchyard in 1714 as was the actress Hester Davenport in 1717, while in 1724/5 the church saw the marriage of Edward Harley, 3rd Earl of Oxford and Earl Mortimer, and in 1743 Prince William Henry (younger brother of George III) was baptised here. The actress and dancer Arabella Menage was baptised here in 1782.
18001939 жыл
Алайда, мұнара 1800 жылы тұрақсыз болды және «Мұнараны қайта құру комитетінің» 41 отырысынан кейін мәселені шешуге жақын болмады, сол себепті сәулетші Сэмюэл Пепс Кокерллге жаңа мұнараның жобасын жасау тапсырылды. Ескі мұнара бұзылды (бірақ 1691 жылы құйылған және қазірге дейін қолданылып келе жатқан 1 тонналық сағат қоңырауы сақталды), ал жаңа мұнараның кірпіш жұмысы 1801 жылы, қоңырау бөлмесінің Портленд тас жұмысы 1803 жылдың наурызында, мыс күмбезі 1803 жылдың мамырында аяқталды. Жаңа мұнараның бірінші қабаты шіркеудің киім ауыстыру бөлмесі болды, кейін (20 ғасырда) дін қызметкерлерінің киім бөлмесі ретінде пайдаланылды, ал оның астындағы 14 фут (4 метр) тереңдіктегі кірпіш камерада көрнекті жазушы Дороти Л. Сайерстің күлі жерленген. Ол шіркеудің ұзақ жылдар бойына қызмет еткен сақшысы және Сент-Энн қоғамының мүшесі болған. 19 ғасырдағы шіркеу маңына Дэвид Уильямс (1816) және Уильям Хазлитт (1830) жерленді. 1804 жылы криптке Томас Питт, 2-ші Камелфорд баронының денесі қойылды. Шіркеудің хоры мен музыкалық өнері, бағышталымынан бері танымал болды, ол сэр Джозеф Барнбимен (кейіннен Итон преценторы) жалғасты, ол 1871 жылдан 1888 жылға дейін оның органшысы болып қызмет етті және Бахтың «Сент-Джон құмарлығын» Ұлыбританияда алғаш рет орындады. Сондай-ақ, королева Викторияның (1886 жылы Виндзорда Луи Спордың «Соңғы сот» операсын орындады) және королева Александраның (Бэкингем сарайында) қатысуымен патшалық тапсырыспен концерттер берілді. 1920 жылдары осы шіркеуден радио арқылы музыкамен алғашқы діни қызмет таратылды.
The tower, however, became unstable by 1800 and, after 41 meetings of a "Tower Rebuilding Committee" came no closer to solving the problem, the architect Samuel Pepys Cockerell was commissioned to design a replacement. The original tower was demolished (though the 1 ton clock bell, cast in 1691 and still in use, was retained) and the new tower's brickwork was completed by 1801, its bell chamber's Portland stonework by March 1803, and its copper cupola by May 1803. The new tower's ground floor room became the parish's vestry room, and later (in the 20th century) a robing room for the clergy, and in the 14 feet (4 m) deep brick chamber beneath it are interred the ashes of the novelist Dorothy L Sayers, who was a longtime Churchwarden of the parish and member of the St Anne's Society. 19th century burials in the churchyard included David Williams (1816) and William Hazlitt (1830). Also placed in the crypt was the body of Thomas Pitt, 2nd Baron Camelford in 1804. The church's choir and musical, famous since its consecration, continued with Sir Joseph Barnby (later Precentor of Eton), who served as its organist from 1871 to 1888 and introduced the first UK performance of Bach's "Saint John Passion", and with royal command performances (in 1886 for Queen Victoria at Windsor, singing Louis Spohr's "Last Judgement"; and later, at Buckingham Palace, for Queen Alexandra). The first religious service with music broadcast by radio came from this church in the 1920s.
1939 жылдан қазіргі уақытқа дейін
1940 жылы 24 қыркүйекте түні бүкіл шіркеу өртеніп кетті, мұнарасы ғана зардап шекпей, қираған күйінде қалды. Сент-Томас Регент-стрит (қазір бұзылған) және "Жоғарғы бөлмедегі" (қазір "Аллен бөлмесі" деп аталады) орналасқан Сент-Анн үйі содан бері құлшылық ету үшін пайдаланылды. 1945 жылы Жак Грог қираған жерді соғыс ескерткіші ретінде сақтап қалуды ұсынғанмен, 1949 жылы шіркеу қайта жаңартылмайды деп есептелді. Сондықтан 1953 жылы шығыс қабырғасының қалдықтары (қалған жалғыз маңызды бөліктері) бұзылып, жер учаскесі сатуға дайындалды және приход Сент-Томас шіркеуімен (Регент-стрит) және Сент-Питер шіркеуімен (Ұлы Жел тегершік көшесі) біріктірілді (Сент-Анн, Сент-Томас және Сент-Питер приходын құрады, орталығы Сент-Томас шіркеуі). Мұнара 1950 жылдарға дейін шіркеу ретінде пайдаланылды, 1979 жылы Сохо қоғамы тарапынан жартылай қалпына келтіріліп, 1990-1991 жылдардағы шіркеудің толық қайта құрылуы кезінде толығымен жаңартылды. Қазір мұнара II* санаттағы мәдени ескерткіш. Бұл қайта құрылым Лондон округі кеңесінің Сохоны тұрғын аймақ ретінде сақтау саясатының нәтижесі болды, 1965 жылы парламенттің жаңа жеке заңы арқасында жерді тазалауға мүмкіндік туды және 1990 жылдың 12 наурызында ханшайым Аннаның қатысуымен іргетасы салынды. Жаңа кешен 1991 жылдың 26 шілдесінде Сент-Анн күні салтанатты түрде ашылып, қайта бағышталды. Жаңа шіркеу және оған қоса жасалған кешен ескі шіркеудің көшірмесі емес, көлемі жағынан үлкеннен кішкентайға дейін өзгертілуі мүмкін. Ол қоғамдық орталықтың құрамында орналасқан және 1999 жылғы Адмирал Дункан пабындағы жарылысқа байланысты қайғыға ұшырағандарға көмектесу сияқты қоғамдық орталық ретінде қызмет етеді. Ғимарат болмаған кезеңде де, 1941 жылдан 1958 жылға дейін әулие Патрик Маклафлин басшылығымен Сент-Анн қоғамы әдебиет әлемі мен Англия шіркеуі арасында байланыс орнатуға ықпал етті. Оның құрамында Гилберт Шоу, Дж. С. Уиннингтон Инграм, Чарльз Уильямс, Агата Кристи, Т. С. Элиот, әулие Макс Петипьер, Доминик Грегори Дикс, Арнольд Беннетт, С. С. Льюис және шіркеу сақшысы Роуз Маколей сияқты тұлғалар болды. 18 және 19 ғасырлардағы шіркеудің қайырымдылықпен айналысқан пасторларының дәстүрін жалғастыра отырып, 20 және 21 ғасырларда "Сент-Аннның вестиарсы" (қазіргі Парахиялық шіркеу кеңесі) Лондонның кедей және үйсіз халқына көмек көрсетуде белсенділік танытты (Кеннет Лич 1969 жылдың желтоқсанында Сент-Анн үйінің жертөлесінде Centrepoint қайырымдылық қорын құрды, ол Сент-Анн шіркеуінің көмекші діни қызметкері болған кезде және ол шіркеуде орналасқан). Шіркеу қазіргі таңда қауымдық орталық ретінде және көптеген жергілікті қоғамдық және қайырымдылық шараларын өткізу орны ретінде гүлденуде; сонымен қатар Сохо қоғамы, МоСохо мұрағаты (Сохо мұражайы) және (2016 жылдың маусымынан бастап) гомофобияға қарсы зорлық-зомбылықпен күресетін Diversity Role Models қайырымдылық ұйымы орналасқан. Шіркеуді қайта жаңартудың 25 жылдығына орай 2016 жылдың 8 желтоқсанында Дин-стриттегі жаңа кіреберіс ашылды. Жаңа кіреберіс студенттер Лина Вилума және Шериф әл Рифаи жобалаған, олар Сент-Анн шіркеуінің кіреберісін қайта жобалау конкурсының жеңімпаздары болды. 2017 жылғы шіркеу сәулетіне арналған президенттік сыйлықтың төрешілері "Дизайн күшті идеяға негіделген, бірақ төбе мен жиһаздың нәзік геометриясын қолдана отырып мұқият жетілдірілген. Бұл элементтермен бірге керемет жарықтандыру жүйесі үйлесім тауып, шіркеуге келушілерді тартымды және шақыратын ортаға айналдырды" деді.
The whole church was left burned out on the night of 24 September 1940 during the Blitz, apart from the tower, which was left derelict. St Thomas's Regent Street (now demolished) and the adjoining St Anne's House in the "Upper Room" (now known as the "Allen Room") were used for worship from then on. Though Jacques Groag in 1945 proposed keeping the ruins as a war memorial, it was by 1949 assumed that the church would not be rebuilt, so in 1953 the remains of the east wall (the only significant parts left standing) were demolished, the site deconsecrated and prepared for sale, and the parish amalgamated with those of the churches of St Thomas's Church, Regent Street and St Peter's Church, Great Windmill Street (creating the Parish of St Anne with St Thomas and St Peter, centred on St Thomas's). The tower was used as a chapel for a time in the 1950s, partly restored in 1979 by the Soho Society, and fully restored in the 1990–91 rebuilding of the whole church – the tower is now a Grade II* listed building. That reconstruction had been the result of London County Council's policy to keep Soho as a residential area, was facilitated by a new private act of parliament in 1965 allowing the site to be cleared and began in earnest with a foundation stone laid by Princess Anne on 12 March 1990. The new complex was completed in time for an opening and rededication on St Anne's Day, 26 July 1991. The new church and its associated complex is not per se a reconstruction of the old and can be varied from a large to a small space. It is set within a community centre and is a community focus such as for grief surrounding the 1999 Admiral Duncan pub bombing. Despite the lack of a building at that time, from 1941 to 1958 the St Anne Society under Father Patrick McLaughlin encouraged links between the literary world and the Church of England, with members such as Fr Gilbert Shaw, J. C. Winnington Ingram, Charles Williams, Agatha Christie, T. S. Eliot, Fr Max Petitpierre, Dom Gregory Dix, Arnold Bennett, C. S. Lewis and the churchwarden Rose Macaulay. Continuing the work of the church's 18th and 19th century philanthropic rectors, in the 20th and 21st centuries the "Vestry of St Anne's" (now called the Parochial Church Council) has been active in social work with London's poor and homeless (Kenneth Leech founded the charity Centrepoint in St Anne's House's basement in December 1969 whilst he was assistant priest at St Anne's and it remains based at the church). The Church is currently thriving as a church community and as venue for many local community and charitable events and meetings; it also houses the Soho Society, the archives of MoSoho (the Museum of Soho) and (from June 2016) anti homophobic bullying charity Diversity Role Models. To celebrate the 25th anniversary of the rebuilding of the church a redesigned entrance on Dean Street was unrevealed on 8 December 2016. The new entrance was designed by students Lina Viluma and Sherief al Rifa’i, who were chosen as a result of a competition to redesign the entrance of St Anne's. The judges of the President's Award for alterations to a church building in the 2017 Church Architecture Awards said that "The design has a strong idea but has been carefully refined employing subtle geometries in the ceiling and joinery. These elements have been combined with a striking lighting scheme to make a dynamic and inviting entrance to the church."