Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қасиетті Филип соборы — Англия шіркеуінің соборы және Бирмингем епископының тақтысы. Томас Арчер салып, барокко стиліндегі қатар шіркеу ретінде 1715 жылы қасиеттендірілген. Бірмингем қаласының орталығындағы Колмор жолында орналасқан Сент-Филипс 1905 жылы жаңа құрылған Бирмингем епархиясының соборы атанды. Собор I санаттағы ескерткіш болып табылады.
The Cathedral Church of Saint Philip is a Church of England cathedral and the seat of the Bishop of Birmingham. Built as a parish church in the Baroque style by Thomas Archer, it was consecrated in 1715. Located on Colmore Row in central Birmingham, St Philip's became the cathedral of the newly formed Diocese of Birmingham in 1905. The cathedral is a Grade I listed building.
Негізін қалау
Сент-Филипс шіркеуі, Бірмингем халқының өсуіне байланысты жақын орналасқан ортағасырлық Сент-Мартин шіркеуі Бол Рингте қауымды сыйдыра алмай қалғанда жоспарланды. Бұрын "Барли Клоуз" деп аталған жерді Роберт Филипс 1710 жылы сыйға берді. Бұл аймақтың ең биік нүктелерінің бірі және Лондонның Сент-Пол соборындағы крестпен бір деңгейде орналасқан деп есептеледі. Парламент актісіне сәйкес, 1711 жылы Томас Арчердің жобасымен құрылыс жұмыстары басталды және 1715 жылы киеліленуге дайын болды, сол кезде ол игілік жасаушы Роберт Филипсқа құрмет көрсету мақсатында апостол Филиппке арналды. Бұл Арчердің алғашқы шіркеуі болғандықтан, Чичелидегі қайта жаңартылған ғибадатханадан басқа ешқандай жұмысы болмады. Құрылысқа кеткен шығын 20 000 фунт стерлинг деп бағаланған, бірақ соңғы қорытынды 5012 фунт стерлингті құрады.
St Philip's Church was planned when the nearby medieval church of St Martin in the Bull Ring became insufficient to house its congregation because of the growing population of Birmingham. The land, previously named the Barley Close, was donated by Robert Philips in 1710. It is one of the highest points in the district and is said to be at the same level as the cross on St Paul's Cathedral in London. Following an Act of Parliament, construction commenced in 1711, to the design of Thomas Archer, and was ready for consecration in 1715, when it was dedicated to the Apostle Philip as a tribute to the benefactor Robert Philips. It appears to have been Archer's first church, apart from a rebuilt chancel at Chicheley attributed to him. Construction was estimated to cost £20,000, but the final figure was only £5,012.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде собор 1940 жылғы 7 қарашада бомбаға ұшырап, ішінен толық қирады. Оның ең бағалы мүліктері, Эдвард Берн-Джонстың бірнеше витражды терезелері, соғыстың басында Бирмингем азаматтық қоғамымен шығарылып алынды және ғимарат 1948 жылы қалпына келтірілгенде, зақымдалмаған күйінде қайта орнатылды. Обелиск Лорд Чарльз Бересфордтың қатысуымен 1885 жылғы 13 қарашада ашылды. 1857 жылы Севастополь қоршауында ерлікпен қаза тапқан подполковник Томас Юнетттің өмірі мен өліміне арнап қызыл мәрмәр ескерткіш орнатылды. Бёрнби ғимараты аяқталғаннан кейін, оның ішкі кеңістігіне ескерткіштер қоюға тыйым салу туралы шешім қабылданды.
During World War II, the cathedral was bombed and gutted on the 7 November 1940. Its most significant treasures, several windows by Edward Burne Jones, had been removed in the early stages of the war by Birmingham Civic Society, and were replaced, unharmed, when the building was restored in 1948. The obelisk was unveiled by Lord Charles Beresford on 13 November 1885. An earlier red marble was erected in 1857 to commemorate the life and death of Lieutenant Colonel Thomas Unett, who died leading his men during the Siege of Sevastopol. Upon completion of the Burnaby building, it was decided to prohibit monuments from being added to the interior.
Ағза
Томас Свабрик салған органның бастапқы бөліктері әлі де 1715 жылға дейін сақталған. 19 ғасырдың соңында ол жөнделді және галереядағы бастапқы орнынан көшірілді. Ол бірнеше рет қайта жаңартылып, кеңейтіліп, заманауиландырылды, соңғы рет 1993 жылы Nicholson's компаниясымен.
The organ, originally built by Thomas Swarbrick, still dates in part from 1715. It underwent repairs during the late 19th century and was moved from its original position in the gallery. It has been restored, enlarged and modernised several times, most recently by Nicholson's in 1993.
Органисттер
Бирмингем қаласындағы Санкт-Филип соборының Музыка директорлары мен ассистент-органшылары арасында Чарльз Джон Блад Мичэм, Ричард Йейтс Мандер және Руперт Джефкоат сияқты композиторлар болды. 2018 жылға дейін Музыка директоры Маркус Хаксли болса, қазір Музыка меңгерушісі Дэвид Харди, ал Музыка меңгерушісінің орынбасары – Эшли Вагнер.
Directors of Music and assistant organists at St Philip's Cathedral, Birmingham, have included composers Charles John Blood Meacham, Richard Yates Mander and Rupert Jeffcoat. Until 2018 the Director of Music was Marcus Huxley, and the Head of Music is now David Hardie with Ashley Wagner as the Assistant Head of Music.
Қоңыраулар
1725 жылы мұнараның құрылысы аяқталғаннан кейін, Эджбастондық Джозеф Смит сегіз қоңыраудан тұратын сақинаны сыйлады, ол кейіннен он қоңырауға дейін толықтырылды, тенордың салмағы шамамен 26 центнер (1320 кг) болды. Бұл қоңыраулар қанағаттандырмайтындықтан, 1751 жылы шіркеу оларды Лондондағы Уайтчепель қоңырау құю зауытының Томас Лестеріне қайта құюға тапсырды. Жаңа қоңыраулар бұрынғыларынан сәл үлкен болды, тенордың салмағы D тонында, жалпы салмағы – , және ағаштан жасалған каркасқа ілінді. 18 және 19 ғасырлар бойы қоңыраулар жиі қолданылды, бірақ 1906 жылдан бастап мұнараның қауіпсіздігіне байланысты қоңыраулар тартылудан тоқтатылды. 1921 жылы қоңырауды қысқа мерзімге қайта қолдануға тырысты, бірақ 1937 жылғы Коронация салтанаты қоңырауларды қалпына келтіруге мүмкіндік берді. Олар бірнеше жыл бойын тартылмаған болатын. 1937 жылғы қалпына келтіру жұмыстарын Кройдондық қоңырау құюшылар Гиллетт пен Джонстон жүргізді, қоңыраулар қайта құйылып, үлкен люстр терезелерінің астындағы құйма темір каркасқа ілінді. Сол зауыт 1949 жылы Фрэнк Б. Йейтс сыйлаған екі қосымша кішкентай қоңырауды құйып, бүгінгі он екі қоңыраудан тұратын сақинаны толықтырды. Тенорлық қоңыраудың салмағы – , ал тоны D.
Following the completion of the tower in 1725 Joseph Smith of Edgbaston provided a ring of eight bells which were subsequently augmented to ten, the tenor weighing approximately 26 cwt (1,320 kg). These bells were to prove unsatisfactory for in 1751 the vestry resolved to have them recast by Thomas Lester of the Whitechapel Bell Foundry in London. The new bells were slightly larger than the previous, with a tenor weighing in the key of D—a total weight of , and hung in a wooden frame. Throughout the late 18th and 19th centuries the bells were well used, however from 1906 the bells had become unringable, due in part to concerns about the safety of the tower. Ringing was briefly revived in 1921 but when the Coronation of 1937 provided the impetus to restore the bells they had been unringable again for several years. The 1937 restoration was carried out by the Croydon bell founders, Gillett & Johnston, the bells being recast and hung in a cast iron frame at the base of the large louvre windows. The same foundry cast two additional treble bells in 1949, given by Frank B Yates, to complete the ring of twelve bells that exists today. The tenor bell weighs and is in the key of D.
2004 жылы Уайтчепель қоңырау құю зауыты каркас пен жиһаздарды қайта іліп, жөндеу жұмыстарын жүргізді, соның ішінде жоғарғы каркасты одан әрі нығайту және бастапқы қоңырау бұрышының есігінен кіретін қарау галереясын орнату жұмыстарын атқарды. Бұл жобаның негізгі демеушісі – жоғарыда аталған Фрэнк Йейтстің немересі Брайан Йейтс.
In 2004, the Whitechapel Bell Foundry carried out rehanging and refurbishment of the frame and fittings, including further strengthening work to the upper frame and the installation of a viewing gallery, accessed from the original belfry doorway. Brian Yates, grandson of the above Frank Yates, was the principal donor for this project.