Траншеялық шабуылдар: Бірінші дүниежүзілік соғыстағы түндегі жасырын шабуылдар, мақсаты – қарсыластың бекінісіне кіру. Тактика, қауіпсіздік, стратегия жайлы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұрыс-керістегі түнгі кішігірім шабуылдар
Small scale night time surprise attacks in warfare
Траншеялық рейдтер – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде дамыған траншеялық соғыстың ерекшелігі болды. Бұл жаудың бекіністеріне күтпеген, түнде кішігірім шабуылдар жасау еді.
Trench raiding was a feature of trench warfare which developed during World War I. It was the practice of making small scale night time surprise attacks on enemy positions.
Шолу
Көбінесе, шабуылдарды жау траншеяларына ену үшін тікенді сым мен басқа да қираған жерлерді кесіп өтер алдында беттерін күйдірілген пробкамен қаралаған шағын топтар жүргізетін. Достық және жаудың алдыңғы шебі арасындағы қашықтық өзгеріп тұратын, бірақ көбінесе бірнеше жүз метрді құрады. Күндізгі уақытта траншеяға шабуыл жасаудың қажеті болмады, себебі ол тез байқалар еді: жаудың пулеметшілері мен снайперлері ешкімнің жерін анық көріп, траншея қабырғасынан жоғары көтерілген кез келген адамды оңай атып тастайтын. Стандартты тәжірибе – жаудың алдыңғы шебіндегі шағын учаскені күзетіп тұрған күзетшілерге ақырын жақындап, (қараңғыда темекінің тұтанылуын іздеп немесе әңгімелерді тыңдап), содан кейін оларды мүмкіндігінше үнсіз өлтіру еді. Траншеяны бақылауға алғаннан кейін, шабуылшылар өздерінің міндеттерін мүмкіндігінше жылдам, тіпті бірнеше минут ішінде орындайтын. Шабуылшылар жау жерінде неғұрлым ұзақ болса, жаудың күшін күшейту ықтималдығы соғұрлым артатынын білді. Жау әскерлері ұйықтап жатқан жерлерге гранаталар лақтырылып, шабуылшылар жау шебінен өздерінің желілеріне қайтар еді. Қайтып келе жатқан шабуылшылардың «достық от» деп аталатын жағдайларда атылып кету қаупі әрқашан болды. Сондықтан, шабуыл жасауға топтар жіберілген кезде, желі бойындағы күзетшілерге хабарлау және қайтып келе жатқан шабуылшылар түнде сұраққа жауап берер кезде өзін-өзі тану үшін пароль жүйесін пайдалану стандартты процедура болып саналды.
Typically, raids were carried out by small teams of men who would black up their faces with burnt cork before crossing the barbed wire and other debris of no man's land to infiltrate enemy trench systems. The distance between friendly and enemy front lines varied but was generally several hundred metres. Any attempt to raid a trench during daylight hours would have been pointless because it would have been quickly spotted: enemy machine gunners and snipers had a clear view of no man's land and could easily shoot anyone who showed their head above the trench parapet. Standard practice was to creep slowly up on the sentries guarding a small sector of an enemy front line trench (looking for the glow of cigarettes in the dark or listening for conversations) then kill them as quietly as possible. Having secured the trench, the raiders would complete their mission objectives as quickly as possible, ideally within several minutes. Raiders were aware that the longer they stayed in the trench, the greater the likelihood of enemy reinforcements arriving. Grenades would be thrown into dugouts where enemy troops were sleeping before the raiders left the enemy lines to return to their own. There was always a risk that returning raiders could be shot in so called friendly fire incidents. Therefore, it was standard procedure to notify sentries along the line whenever raiding parties were sent out, and to use some form of password system so that returning raiders could identify themselves when challenged in the dark.
Қарулар
Бірінші дүниежүзілік соғыс механикаландырылған құралдармен жүргізілген алғашқы қақтығыс болғанына қарамастан, траншеялық шабуылдар ортағасырлық соғысқа өте ұқсас болды, себебі олар қарапайым қару-жарақпен бетпе-бет жүргізілді. Траншея шабуылшылары жасырын және кедергісіз қозғалыс үшін жеңіл жабдықталған. Әдетте, шабуыл жасаушы топтар өлімге әкелетін, қолмен жасалған траншеялық дубінкілер, мачете, штык, қазба құралдары, траншея пышақтары, балғалар, балталар, пикакс саптары және мыс бұғаулармен қаруланды. Қару-жарақ таңдауының себебі нақты болды: шабуылшылардың мақсаты адамдарды тыныш өлтіру немесе тұтқындау, өз қызметтеріне ешқандай назар аудармау еді. Егер олар шабуылдар кезінде үнемі отты қару қолданса, мұндай нәрсеге қол жеткізу мүмкін болмас еді. Траншея шабуылшылары сонымен қатар тапаншалар, оқшаң мылтықтар, автоматтары және қол гранаталары сияқты заманауи қарулармен де жабдықталған, бірақ олар тек төтенше жағдайларда ғана қолданылуға арналған, яғни егер жау олардың әрекеттерін анықтап, дабыл қақса.
Despite the fact that World War I was the first conflict to be fought by mechanized means, trench raiding was very similar to medieval warfare insofar as it was fought face to face with crude weaponry. Trench raiders were lightly equipped for stealthy, unimpeded movement. Typically, raiding parties were armed with deadly homemade trench raiding clubs, machetes, bayonets, entrenching tools, trench knives, hammers, hatchets, pickaxe handles and brass knuckles. The choice of weaponry was deliberate: the raiders' intention was to kill or capture people quietly, without drawing attention to their activities. Clearly, this would have been impossible if they had routinely used firearms during raids. Trench raiders were also armed with more modern weapons such as pistols, shotguns, submachine guns, and hand grenades, though these were only intended to be used in an emergency i. e. if the enemy discovered their activities and raised the alarm.