Альфред Каннингем: Теңіз корпусы авиациясының алғашқы ұшқышы
Alfred A. Cunningham
Альфред Каннингем: АҚШ Теңіз корпусының алғашқы ұшқышы, әуе күштерінің директоры. Испан-американ соғысы, бірінші дүниежүзілік соғыстағы қатысуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының теңіз жаяу әскері авиаторы (1882–1939)
United States Marine Corps aviator (1882–1939)
Альфред Остелл Каннингэм (8 наурыз 1882 – 27 мамыр 1939) – американдық авиатор және АҚШ теңіз жаяу әскері офицері, теңіз жаяу әскерінің алғашқы авиаторы және теңіз жаяу әскері авиациясының алғашқы директоры атанды. Оның әскери қызметі Испания-Америка соғысы, Бірінші дүниежүзілік соғыс және 1920 жылдардағы Кариб бассейніндегі АҚШ операцияларында қызмет етуін қамтиды.
Alfred Austell Cunningham (March 8, 1882 – May 27, 1939) was an American aviator and a United States Marine Corps officer who became the first Marine Corps aviator and the first director of Marine Corps Aviation. His military career included service in the Spanish–American War, World War I, and U. S. operations in the Caribbean during the 1920s.
Ерте өмір және мансап
Каннингэм Атланта қаласында, Джорджия штатында дүниеге келген. Оның авиацияға деген қызығушылығы 1903 жылы бір күні көтерілген шарды көргеннен бастау алды. Келесі жолы шар көтерілгенде ол оның ішінде болды, содан бастап өзін "көзді мұхиттың адал жанкүйері" деп санады. Ол испан-американ соғысы кезінде 3-ші Джорджия ерікті жаяу әскер полкіне қатысып, Кубада оккупациялық міндеттерді атқарды. Ол келесі он жылды Атлантада жылжымайтын мүлік сатумен өткізді. Осы уақыт ішінде аэронавтикаға қызығушылық танытып, 1903 жылы тағы да шармен көтерілді. Жиырма жеті жасқа келгенде ол әскери өмірге қайта оралды, себебі оған ұшу мүмкіндігі беріледі деп ойлады. 1909 жылдың 25 қаңтарында АҚШ Теңіз жаяу әскерінің 2-ші лейтенанты қызметіне тағайындалды.
Cunningham was born in Atlanta, Georgia. His interest in aviation began in 1903 when he watched a balloon ascend one afternoon. The next time the balloon went up he was in it and from then on he was considered himself a "confirmed aeronautical enthusiast". He enlisted in the 3rd Georgia Volunteer Infantry regiment during the Spanish–American War and served a tour of occupation duty in Cuba. He spent the next decade selling real estate in Atlanta. During this time evinced an interest in aeronautics, making a balloon ascent in 1903. At the age of twenty seven, he returned to the military life, mostly because he thought that he would be given the opportunity to fly. He was commissioned as a 2nd lieutenant in the United States Marine Corps on 25 January 1909.
Теңізшілер корпусының авиациясын қолдаушы
Лейтенант ретінде Альфред Каннингэм авиацияға деген қызығушылығын сақтап, Филадельфияда сол салаға құштар азаматтар мен бос уақытындағы әскерилерден тұратын топты тапты. Ол ұшақты жалға алып, Филадельфия теңіз кемежайының комендантынан сынақ ұшулар үшін ашық алаңды пайдалануға рұқсат алды. Сонымен қатар, Каннингэм Филадельфия Аэро клубына қосылып, мүшелеріне Теңіз корпусы авиациясын «ұсына» бастады. Олар Вашингтондағы байланыстары арқылы генерал-майор Уильям П. Биддл сияқты бірнеше шенеуніктерге қысым жасады. Каннингэм жаңа концептуалды Advanced Base Force-ті жақтады және ұшақтардың рөлі болатынын сезінді, сол себепті Аннаполистегі Әскери-теңіз академиясының ұшу мектебіне жіберуді сұрады. Келесі екі жыл бойы Каннингэм «Нью-Джерси» (BB 16) және «Солтүстік Дакота» (BB 29) кемелеріндегі теңіз сақшыларының және «Ланкастер» қабылдау кемесінде қызмет етті. 1911 жылы Филадельфия теңіз кемежайындағы Теңіз корпусы казармасында болғанда, ол ұшуға шақырылды. Азаматтық авиатордан айына 25 долларға ұшақ жалдап, «Шұғыл Нэн» деп аталған ұшақта тәжірибе жинады. 1911 жылдың қыркүйегінде 1-лейтенант шеніне көтерілді. Ұшақ жерден көтерілмесе де, оның ұшуға деген терең сенімі мен сүйіспеншілігі игілікке айналды. 1912 жылдың 16 мамырында Каннингэм бұйрық алып, Филадельфия теңіз кемежайынан босатылып, Аннаполистегі Әскери-теңіз академиясында Теңіз корпусы авиациясының туған күні деп саналатын 1912 жылдың 22 мамырында ұшу оқуына жіберілді. Нақты ұшу оқуы Массачусетс штатындағы Марблхедтегі Burgess зауытында өтті, өйткені сол кезде ұшақтарды жасаушылар ғана ұша алатын. Екі сағат қырық минуттық оқудан кейін Каннингэм 1912 жылдың 20 тамызында жеке ұшты. Ол Curtiss гидроұшағымен ұшып, Әскери-теңіз авиаторы №5 атанды, ал Смит – №6. 1912 жылдың қазан айынан 1913 жылдың шілдесіне дейін Каннингэм Curtiss B 1 ұшағымен шамамен 400 ұшу жасады, оқулар мен тактикалық сынақтар жүргізді. 1913 жылдың тамызында Каннингэм авиациялық қызметтен босатылуды сұрады, себебі ол келіні ұшқаннан бас тартса ғана оған үйленеді деп мәлімдеді. Вашингтон теңіз кемежайындағы Теңіз корпусы казармасындағы көмекші квартирмейстер ретінде тағайындалған болса да, алғашқы Теңіз авиаторы Теңіз корпусы авиациясын қолдауын жалғастырып, оның дамуына үлкен үлес қосты. 1913 жылдың қарашасына қарай Теңіз департаменті Каннингхемді (және Смитті) күш үшін авиация бөлімін құру мақсатымен Advanced Base School-ға қайтаруға бұйрық берді. Кейіннен ол капитан Вашингтон И. Чемберс басқарған комиссияда қызмет етті, олар теңіз авиациялық қызметін ұйымдастырудың жан-жақты жоспарын жасауға міндеттелді. Осы комиссияның ұсынысы бойынша 1914 жылы Флорида штатының Пенсакола қаласында Теңіз авиациялық станциясы құрылды. Келесі ақпанда Каннингхем Вашингтон теңіз кемежайында D 2 ұшатын қайығында жұмыс істеуге көмектесу үшін әскери-теңіз конструкторы Холден С. Ричардсонға тағайындалды. 1915 жылдың сәуірінде Пенсаколаға оқуға жіберілді (әйелі күйеуінің ұшуына рұқсат берген болуы керек), Каннингхем 1915 жылдың 17 қыркүйегінде Әскери-теңіз авиаторы №5 атанды.
As a lieutenant, Alfred Cunningham retained an interest in aeronautics, he found at Philadelphia a likewise avid group of civilians and off duty military men who harbored an interest in the same thing. He rented an airplane and gained permission from the commandant of the Navy Yard to use an open field at the Philadelphia Navy Yard for test flights. He also joined the Aero Club of Philadelphia, and commenced "selling" Marine Corps aviation to members of the Aero Club, who, through their Washington connections, began to pressure a number of officials, including Major General Commandant William P. Biddle, himself a member of a prominent Philadelphia family. Cunningham was an avid supporter in the new conceptual Advanced Base Force and thought he saw a role for aircraft, requesting assignment to the Navy's flying school at Annapolis. Cunningham served in the Marine guards of New Jersey (BB 16) and North Dakota (BB 29), and the receiving ship Lancaster, over the next two years. In 1911, while he was stationed at the Marine Barracks, Philadelphia Navy Yard, he developed the inspiration to fly. Leasing a plane from a civilian aviator only $25 a month, he experimented in the airplane, nicknamed the "Noisy Nan". He was promoted to the rank and grade of 1st lieutenant in September 1911. Although the plane never left the ground, his profound faith and love of flying was rewarded. On 16 May 1912, Cunningham received orders and stood detached from duty at the Navy Yard in Philadelphia, and was ordered to the aviation camp the Navy had set up at United States Naval Academy in Annapolis, to learn to fly. He reported six days later, on 22 May 1912, which is recognized as the birthday of Marine Corps aviation. Actual flight training was given at the Burgess Plant at Marblehead, Massachusetts, because only the builders of planes could fly in those days and after two hours and forty minutes of instruction, Cunningham soloed on 20 August 1912. He flew the Curtiss seaplane and became Naval Aviator No. 5, and Smith became Naval Aviator No. 6. Between October 1912 and July 1913, Cunningham made some 400 flights in the Curtiss B 1, conducting training and testing tactics and aircraft capabilities. In August 1913, Cunningham sought detachment from aviation duty, on the grounds that his fiancée would not marry him unless he gave up flying. Although assigned duty as assistant quartermaster at the Marine barracks at the Washington Navy Yard, the first Marine aviator continued to advocate Marine Corps aviation and contribute significantly to its growth. By November 1913, the Navy Department had assigned Cunningham (and Smith) to return to the Advanced Base School with the understanding that they would create an aviation section for the force. Later, he served on a board, headed by Captain Washington I. Chambers, USN, tasked with drawing up a comprehensive plan for the organization of a naval aeronautical service. It was upon the recommendation of that board that the Naval Aeronautical Station at Pensacola, Florida, was established in 1914. The following February, Cunningham was assigned duty at the Washington Navy Yard, assisting Naval Constructor Holden C. Richardson in working on the D 2 flying boat. Ordered to Pensacola for instruction in April 1915 (his wife apparently having relented in allowing her husband to fly), Cunningham was designated Naval Aviator No. 5 on 17 September 1915.
Бірінші дүниежүзілік соғыс қызметі
Пенсаколадағы моторларды құрастыру цехын басқарғаннан кейін, ол Сан-Диегодағы Армия Сигнал корпусының авиация мектебінде оқытылды, содан кейін Теңіз күштерінің кемежайлары мен теңіз бекеттері жөніндегі комиссияға жіберілді. Каннингем 1917 жылғы 26 ақпанда Филадельфия теңіз базасындағы Аванс базалық күш үшін Авиациялық компанияны ұйымдастыру жөніндегі бұйрық алды. Осы бөлімнің командирі етіп тағайындалған Каннингем тез арада Теңіз корпусы авиациясының де-факто директорына айналды. Ол ұшқыш болуға ынта білдірген еріктілерді іздеді және тартты, одан кейін құрлықтағы теңіз авиациясының мақсатын анықтау үшін белсенді науқан бастады. Бұған қоса, ол жеті теңіз округіндегі және шығыс және шығанақ жағалауларындағы теңіз авиациялық базалардың орналасқан жерін таңдаған бірлескен Армия-Теңіз кеңесіне қатысты. Каннингем британдық және француздық авиация тәжірибесі туралы мәлімет алу үшін Еуропаға жіберілді, ол неміс шебіндегі түрлі тапсырмаларға қатысты. 1918 жылдың қаңтар айында АҚШ-қа оралғаннан кейін, ол Бельгия жағалауындағы және Зебрюгге, Остенд және Брюггедегі суасты кемелеріне қарсы теңіз әскерінің ұшақтарын пайдалану жоспарын ұсынды. Осы жоспарлардың нәтижесінде Солтүстік бомбалау тобы құрылды – бес айдың ішінде жабдықталған және оқытылған төрт ұшақ эскадрильясы. 1918 жылғы 12 шілдеде 72 ұшақ, 176 офицер және 1030 сарбаз DeKalb көлік кемесімен Францияға аттанды және 1918 жылғы 30 шілдеде Брестке жетті. Теңізшілер Франциядағы Ойе, Ле Фрэн және Сент-Пол, ал Бельгиядағы Хундсхуте, Гьетелл, Варсеннаре және Кнесселяре алаңдарына жіберілді. Ұшақтардың, қосалқы бөлшектердің және құрал-жабдықтардың жетіспеушілігіне қарамастан, теңіз жаяу әскерлері британдық және француздық бөлімшелермен бірге 43 шабуылға, сондай-ақ 14 тәуелсіз шабуылға қатысып, сегіз жау ұшағын атып түсірді. Топ ұшақтары сонымен қатар 52 000 фунт бомба тастады және қоршауда қалған француз әскерлеріне азық-түлік жеткізу үшін бес миссияда 2650 фунт азық-түлік жеткізді. Бірінші теңіз авиация күшін ұйымдастыру және оқытудағы қызметі үшін Каннингемге Теңіз айқасы медалі табысталды.
After heading the motor erecting shop at Pensacola, he underwent instruction at the Army Signal Corps Aviation School at San Diego, whence he was assigned to the Commission on Navy Yards and Naval Stations. Cunningham received orders on 26 February 1917, to organize the Aviation Company for the Advanced Base Force, at the Philadelphia Navy Yard. Designated as the commander of this unit, Cunningham soon emerged as de facto director of Marine Corps aviation. He sought, and got, enthusiastic volunteers to become pilots, and soon embarked on a determined campaign to define a mission for land based marine air. In addition, he served on a joint Army Navy board that selected sites for naval air stations in seven naval districts and on the east and gulf coasts. Detailed to Europe to obtain information on British and French aviation practices, he participated in a variety of missions over German lines. Returning to the United States in January 1918, he presented a plan to use Marine aircraft to operate against submarines off the Belgian coast and against submarine bases at Zeebrugge, Ostend, and Bruges. The Northern Bombing Group emerged from these plans—four landplane squadrons equipped and trained in five months' time. On 12 July 1918, 72 planes, 176 officers and 1,030 enlisted men sailed for France on board the transport DeKalb, arriving at Brest on 30 July 1918. The Marines were sent to the fields at Oye, Le Fresne, and St. Pol, France; and at Hoondschoote, Ghietelles, Varsennaire and Knesselaere, Belgium. Despite shortages of planes, spare parts, and tools, the Marines participated in 43 raids with British and French units, as well as 14 independent raids, and shot down eight enemy aircraft. Planes of the group also dropped 52,000 pounds of bombs, and supplied 2,650 pounds of food in five food dropping missions to encircled French troops. For his service in organizing and training the first Marine aviation force, Cunningham was awarded the Navy Cross.
Соғыстан кейінгі іс-шаралар
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Каннингэм Америка Құрама Штаттарына оралып, Теңіз корпусы авиациясының бас офицері болды. Ол 1920 жылдың 26 желтоқсанына дейін осы қызметте болды, содан кейін Доминикан Республикасының Санто-Доминго қаласындағы Бірінші әуе эскадрильясын басқаруға жіберілді. Кейін Куантикодағы Теңіз корпусы мектептерінде жалпы міндеттерді атқарған майор Каннингэм, көмекші адъютант және инспектор, содан кейін дивизиялық Теңіз корпусы офицері және 3-ші шайқас кемелері дивизиясы қолбасшысы штабындағы көмекші болып қызмет етті. 1928 жылдың маусымынан Никарагуада уақытша міндеттерде болып, Леондағы Батыс аймағының бас офицері ретінде 2-ші Теңіз жаяу әскерлері бригадасында қызмет етті.
After World War I, Cunningham returned to the United States to become officer in charge of Marine Corps aviation, a billet in which he remained until 26 December 1920, when he was detailed to command the First Air Squadron in Santo Domingo, Dominican Republic. Ordered thence to general duty at Marine Corps Schools, Quantico, Major Cunningham then served as assistant adjutant and inspector, and then division Marine officer and aide on the staff of commander, Battleship Division 3. On temporary detached duty in Nicaragua from June 1928, he served with the 2nd Brigade of Marines as executive officer of the Western Area at Leon, Nicaragua.
Зейнетақы және соңғы жылдары
Кейіннен, 1929-1931 жылдар аралығында Теңіз жауынгерлері институтының атқарушы офицері және тіркеушісі болған Каннингэм, Филадельфиядағы Теңіз жауынгерлері казармасындағы көмекші квартирмейстер қызметін аяқтады. Денсаулығы нашарлағандықтан, 1935 жылғы 1 тамызда зейнетке шықты. Зейнеткерлікте жүрген кезінде подполковник шеніне көтерілді және 1939 жылғы 27 мамырда Флорида штатының Сарасота қаласында қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зиратында жерленген.
Subsequently, becoming executive officer and registrar of the Marine Corps Institute from 1929 to 1931, Cunningham finished up his career as assistant quartermaster at the Marine Barracks, Philadelphia. His health failing, Cunningham retired on 1 August 1935. Promoted to lieutenant colonel while on the retired list, he died at Sarasota, Florida, on 27 May 1939. He is buried at Arlington National Cemetery.
Құрметтер
USS Alfred A. Cunningham (DD 752) эсминеці оның құрметіне аталды, ол 1944 жылы қолданысқа берілді, 1971 жылы қызметтен босатылды және 1979 жылы қасақана батырылды. 1965 жылы Каннингэм Ұлттық Ұшқыштар Даңқы залына енгізілді. 1991 жылы ол Джорджия штатының Ұшқыштар Даңқы залына қабылданды. Нью-Берн қаласындағы Ньюс өзені арқылы салынған Альфред Каннингэм көпірі оның құрметіне аталған.
The destroyer USS Alfred A. Cunningham (DD 752) was named in his honor, it was commissioned in 1944, decommissioned in 1971, and deliberately sunk in 1979. In 1965, Cunningham was enshrined in the National Aviation Hall of Fame. In 1991 he was inducted into the Georgia Aviation Hall of Fame. The Alfred Cunningham Drawbridge, across the Neuse River at New Bern NC, is named in his honor.